Opinions

Een beetje ongewone film over tiener Tina, die na een onschuldige faceswapgrap, zichzelf begint te vereenzelvigen met een vreemdsoortig wezentje dat er nog het meest uitziet als een kleine, bejaarde alien.

Net als de kijker kan zij de waanbeelden maar moeilijk van de werkelijkheid onderscheiden. Beeldt ze het zich in? Zien anderen het ook? Wat is haar relatie met het wezentje? Je kunt er van alles in lezen en er wordt ook wel een leuk spel mee gespeeld. Zeker niet de alledaagse uitwerking dat het zich slechts in haar hoofd afspeelt.

Tina wordt gespeeld door Genzkow, die de vertwijfeling van een fragiele, onzekere en overzelfbewuste tiener - die er sowieso wijs aan zou doen van de drugs af te blijven - zo ongemakkelijk goed verbeeldt: het lijkt eerder alsof ze op die eigenschappen gecast is, dan dat ze hier een puike acteerprestatie neerzet. Rest van de cast is vrij slecht te noemen.

Een echte nachtmerrie wordt het niet; eigenlijk vond ik dit uiteindelijk een vrij lieflijke vertelling. Een handvol overtuigende partyscenes waar alles aan klopt - kleuren, gebruik van licht, overweldigende muziek, zelfs de ondertiteling van dialoog op de dansvloer is effectief - schept de verwachting van een einde van iets grotere allure; er had wel meer uitgepakt mogen worden wat mij betreft.

Vreemd, anders, ietwat braaf soms maar ook ongewoon genoeg om een een uniek filmpje genoemd te kunnen worden. 3,5*

Ich hatte einen Buckel!

Toch maar eens een duikje genomen in wat oudere horror dankzij de Horror Tip Top en hoewel ik nog altijd nieuwsgierig ben naar andere klassiekers, onderstreepte deze voor mij waarom moderne horror voor mij waarschijnlijk per definitie effectiever werkt.

Enige vorm van engheid is hier namelijk ver te zoeken. Het verhaaltje is vrij ridicuul te noemen, maar dat heeft het genre natuurlijk nooit eerder tegengehouden. Nee, het is de uitwerking die aan alle kanten belet dat je als kijker ook maar enigszins het verhaal ingezogen wordt. Het verhaal dat al weinig om het lijf heeft, maar ook nog eens stapvoets uit de doeken gedaan wordt, met een slap einde op de koop toe.

Neem bijvoorbeeld ook dat acteerwerk, dat nimmer het erbarmelijke niveau waarmee de dialogen zijn geschreven ontstijgt. Sterker: op momenten dat er zonder dialoog een reactie geacteerd moet worden, zijn de sporen van de silent era in gebaar en expressie storend knullig aanwezig. Het berooft de film gelijk van iedere vorm van ernst. Zo vinden er bijvoorbeeld twee "gevechten" plaats en beide zijn behoorlijk kolderiek te noemen maar denk ook aan opzichtige "oh-wat-vreselijk"-facepalms en het betere hoge-wenkbrauw-werk.

De joviale muziek helpt ook niet echt wat dat betreft. Zolang het een beetje ingetogen stationair op de achtergrond blijft borrelen, wil het nog wel eens sfeervol uit de hoek komen maar zodra er van (vooral plotse) spanning sprake moet zijn, zoomt de camera in met bijval van belachelijk overdreven muzikale inzet, die gelijk alle sfeer om zeep helpt. Sfeer die door de hoge contrasten en onevenwichtige belichting soms stiekem even om de hoek komt kijken, zij het nooit lang.

Veel valt weg te moffelen onder het tijdperk van herkomst - hoewel er oudere, effectievere films aan te wijzen zijn - maar dat bevestigt vooralsnog dat het (binnen het horrorgenre) mijn tijdperk niet is. Uiteindelijk weinig genietbaars gezien hier. 1,0*

Ik ben eerder op een vergelijkbare wijze weggeblazen door een film en dat was door Dead Leaves. Qua inhoud totaal niet vergelijkbaar verder, maar de mate van intensiteit én absurde creativiteit geven je in beide gevallen datzelfde beduusde gevoel achteraf. Het gevoel compleet overdonderd te zijn, omvergeblazen.

Verder deed het me veel aan Getting Any? denken, waarschijnlijk vanwege de losse sketches en bizarre humor. Maar waar Getting Any? een overkoepelende verhaallijn heeft, heeft Naisu no Mori: The First Contact...nou ja, de rest.

De humor. Haast iedere scène is geniaal op zijn eigen manier. En als het niet meteen schuddebuiken is, is er meestal nog de creativiteit van de situatie om je respect af te dwingen. Of dat aanstekelijke enthousiasme waarmee iedere scène gebracht wordt.

Of de aankleding. Beeld - én geluid - waren van de bovenste plank. Geinige freeze-frames, betiteling van fragmenten, opzichtige montage die onzinnige dialogen van een rap tempo voorziet, werkelijk fantastische animatiestukjes en nog vele andere visuele trucs en geintjes. 'En als we voor weird gaan, dan met volle overtuiging' is de boodschap.

En dat geluid, sjongejongejonge dat geluid. Naast de perfecte muziekkeuzes, ook heerlijk één met het beeld. Het volume wordt af en toe flink de hoogte in gejaagd en de kijker mag niet onderdoen voor de personages. Een gewaagd volume met indrukwekkende bass ging door Zaal 1 van het Ketelhuis. Wat een ervaring.

150 min. lang. Van droombeelden (met een voelbaar 'droom'achtige sfeer) en prachtig 'foute' dansscenes tot platte humor, lekker dicht tegen het bedenkelijke aanleunend. Maar het is de fantasie van het geheel dat het meest imponeert. En ongeveinsd enthousiasme en veel fantasie hebben wel vaker tot mooie resultaten geleid, zie weer Dead Leaves. En net als daar, 5* voor deze onvergetelijke ervaring.

Kleine tegenvaller.

Waarschijnlijk iets te lang mee gewacht, waardoor deze is ingehaald door een handjevol andere films, zo lijkt het. Het claustrofobische sfeertje bekruipt je wel hier en daar, echte nagebijt-scènes zitten er dan net niet tussen.

Het helpt waarschijnlijk ook niet dat deze film voor mij twee gezichten had. Enerzijds spannende momenten, mooi belicht en geschoten, anderzijds nogal kinderlijk melig of dramatisch gedoe in de vriendengroep, veelal ondersteund door een nogal krijsende soundtrack; echt een groot nadeel van deze film.

Het whodunnit-aspect is flinterdun en voorspelbaar, maar gelukkig leunt de film er ook niet al te veel op. De spanning in sommige mortuarium-scènes zorgt voor een kleine 3*, maar hier had veel meer in gezeten.

A-typische vampierenfilm. Ook een beetje tweeledig, want hoewel het sfeervol en aandachtig verwachtingen weet te scheppen, ontspoort de film halverwege zowel qua logica als spanning en blijkt de spil uiteindelijk een wat slap liefdesverhaaltje verpakt in (western)actie met ontploffingen.

Maniakale Paxton is dan nog vermakelijk en van een charismatische Henriksen gaat veel dreiging uit, al komen beiden nooit helemaal tot bloei. In de bar verwacht je toch dat het meer losgaat, vooral Henriksen speelt vampier-zijn wat defensief door voornamelijk kogels op te hoesten en uitdagende blikken de wereld in te werpen. Meer dan eens hoop je gewoon op het moment dat het écht losbarst, maar uiteindelijk blijf je toch op je honger zitten.

Voor een select en hecht groepje met enige jaren ervaring (de beleving van tijd door vampieren wordt meermaals aangehaald), zijn ze opvallend impulsief, roekeloos en vaker slecht voorbereid op de zonsopkomst dan geloofwaardig wil blijven. Je zou zeggen dat ze wat beter op hun hoede zouden zijn voor het enige wat ze om zeep kan helpen.

Acteerwerk is ook niet zelden storend: Pasdar is nergens geloofwaardig en Wright is in feite niet meer dan een schaapachtig wicht met vertwijfelende uitspraken. De liefde tussen hen komt eigenlijk nooit tot leven, waardoor het einde (dat daar volledig op leunt) echt een sof is. Sowieso gaat er het laatste half uur veel logica de deur uit, waarbij iets te makkelijk in eigen hand gespeeld wordt (het terugkeren van Caleb (middels transfusie?!) en met name het overleven van Mae).

Soundtrack is 80's synthy maar redelijk bescheiden. De keren dat het op de voorgrond treedt klinkt het echter eerder zenuwachtig dan spanningsverhogend. Er zit een redelijke cadans in de pacing en ook cinematografisch weet het soms te verrassen, waardoor het uiteindelijk wel makkelijk wegkijkt; de ontwikkelingen in het plot en gebrekkige dialogen laten uiteindelijk teveel te wensen over om te overtuigen.

Nooit spannend of uitbundig en met de potentie die het hier en daar toont (vooral qua sfeer), overheerst achteraf vooral een gevoel van teleurstelling, maar je zit het ook met weinig moeite uit. 2,5*

Geweldig fris filmpje.

Bizarre avonturen worden met veel flair en gevoel voor stijl op het scherm getoverd. Prachtige kleuren, erg diverse animatie- en tekentechniek met een geweldig oog voor detail.

Film doet soms wat haastig aan, de ene scene is nog niet voorbij of de setting is weer compleet veranderd. Nergens storend, maar een rustiger tempo had misschien beter bij de sfeer gepast.

Voor de rest erg weinig op aan te merken, afgezien van de korte duur. Door het veelvuldig gebruik van symboliek (die niet altijd even doorgrondelijk is, maar soit) wel een erg rijk animatiefilmpje, maar had wat mij betreft makkelijk een uur of anderhalf kunnen vullen. 4*

PS. Iemand anders een Paranoid Android déjà vu?

In retrospect vooral een vingeroefening voor Scream.

Een film die op meta-niveau handelt over de figuur Freddy, zoals Scream dat ook zou dan, maar dan over het genre en haar regels als geheel. Best een intrigerende ingang in een reeks die een beetje ten onder is gegaan aan verhaaltechnische voortborduursels en teloorgang van zijn killer. Niet omdat hij in deel zes eindelijk doodging, maar omdat hij voorgoed het rijk der horror had verruild voor steeds ongepastere dieptepunten van cartooneske humor.

De meta-benadering doet nu minder baanbrekend aan dan waarschijnlijk in 1994 het geval was; Craven is nogal wat tijd kwijt aan het uitleggen en bespreken van hoe het allemaal in elkaar steekt. De horror, die door het losbreken uit alle oude meuk eigenlijk vrij spel had moeten krijgen, komt daarmee toch een beetje op de tweede plaats te staan.

Heather moest natuurlijk de hoofdrol op zich nemen, maar ze is er als actrice niet echt op vooruit gegaan. Ook dat kleine kereltje dat zo gewild was begin jaren ‘90 (ik kan hem moeilijk loskoppelen van zijn “boys have a penis”-quote), is hier aardig irritant.

Logischerwijs een beetje de oddball in de Nightmare-reeks. De charme komt uit een andere hoek, maar daar blijft het ook een beetje bij, want de horror is secundair. Dat is toch wel kenmerkend, nu ik erover nadenk: iets nieuws wordt goed gedaan, iets anders blijft ondermaats. Netto komt ieder deel rond dezelfde score uit. Jammer dat dit deel met 2,5* al bij de beste hoort.

Kiss Kiss Bang Bang’s kleine broertje.

Shane is een man met een beetje een zwabberende schrijfstijl. Complotjes en verhaallijnen die een beetje alle kanten opgaan, veel situationele humor en aan het eind van de rit een dubbele laag of wat. Rommelige verhaaltjes die zich moeilijk laten navertellen, maar per scene wel boeien.

Mits de rest klopt. In Kiss Kiss was vooral de chemie tussen Downey Jr. en Kilmer hilarisch en de twee lieten meer komisch talent zien dan ik van ze verwacht had. Het duo hier faalt wat dat betreft dan toch een beetje. Gosling doet zijn best en komt meer dan eens met een memorabel moment (”You know who else was just following orders? Hitler!”, gevolgd door die smakelijk zelfgenoegzame knipoog: heerlijk), maar Crowe is niet minder dan een ongelooflijke miscast. Zonder enig gevoel voor timing of delivery vraag je je af hoe men hem in een film als deze heeft kunnen zetten.

En een film als dit staat of valt bij de sprankel van het duo. Genoeg kleine geintjes om je mee te vermaken verder, maar de opzet van de film faalt en dan valt plots wel op hoe rommelig of vergezocht het verhaaltje is, hoe pover het jaren ‘70 achtergrondje gevisualiseerd is, hoe armetierig de actie en haperend het tempo is.

Leuke bijrol van die dochter, die toch van alle personages misschien wel de meeste authenticiteit op het scherm brengt. Verder is dit vermakelijk en beter dan vele anderen uit het genre, maar voorop toch een gemiste kans. 3*

Deze wist me toch wel te raken.

Allereerst weet Rebecca Hall een magnifieke vertolking neer te zetten van een werkelijk getormenteerde weduwe die haar rouwverdriet maar met moeite lijkt te kunnen dragen. Het is niet dat ze het verbergt voor anderen; de proporties en complexiteit ervan brengen wel een continue afweging voort over wat wel en wat niet te uiten en met wie te delen. Hall brengt deze innerlijke worsteling voortreffelijk in beeld met soms een betraande oogopslag of het vertrekken van een mondhoek; kleine gebaren waar voelbaar immense emoties achter schuilgaan.

Met veel ruimte voor introductie en opbouw geeft regisseur Bruckner je als kijker alle gelegenheid om in haar belevingswereld te geraken en de omstandigheden van haar echtgenoots zelfmoord te verkennen, alvorens de vraagtekens ten tonele te voeren omtrent het geheime leven dat hij leek te leiden.

Zo mooi hoe de film speelt met de juxtapositie aanwezigheid-afwezigheid. Uiteraard is er de tergende leegte, waar eerst de warmte van een geliefde was, waar op vele momenten naar wordt verwezen of een parallel voor wordt opgevoerd, zoals in de bouwtekeningen en het gespiegelde huis. Ook wordt het slaapwandelen geformuleerd als het lichaam dat opereert zonder gedachten en slaapverlamming als gedachten zonder lichaam. En zelfs wanneer de geheimen ontrafeld worden en de focus meer op thriller/horror komt te liggen, speelt zelfs de manifestatie van De Dood met de restruimte van objecten in plaats van de objecten zelf, wat voor enkele van de meest originele jumpscares sinds lange tijd zorgt.

Met name in het laatste decennium hervindt menselijk drama een plekje in het fundament van menig horrornarratief. Bij deze voelt dat misschien een beetje andersom, alsof een tragische liefdesverhaal haar uitvloeiselen in het horrorgenre mag verkennen. Maar het is een wederzijdse bevlekking die, mits goed uitgevoerd, tot uiterst sfeervolle, unieke films kan leiden. Dit is er eentje van. 4*

Jennifer Kent gooit het over een andere boeg na haar succesvolle debuut The Babadook, toch wel een inventief horrorwerkje dat zonder al teveel bezwaar een van de pioniers van het elevated horror subgenre genoemd kan worden. De verweving van genre-elementen met familiedrama en thema’s van geestelijke gezondheid is uiteraard niet nieuw en was binnen horror misschien (veelal als metafoor) altijd al aanwezig, Kent heeft met haar debuut wel een steentje bijgedragen aan de exploratie en verfijning van die combinatie. Maar op de formule voortborduren doet ze dus niet, waardoor we ons in The Nightingale in een hele andere setting en genre bevinden.

In het Tasmanië van 1825 staat de jonge Ierse Clare onder toezicht van Britse officier Hawkins voor een niet nader benoemde misdaad. Samen met man en kind wacht zij op het verlossende woord van Hawkins dat ze haar straf uitgezeten heeft. Deze ontzegt haar niet alleen meermaals deze verlossing, wanneer de echtgenoot van Clare verhaal komt halen, loopt dat noodlottig af en blijft Clare moederloos als weduwe achter. Gezind op wraak achtervolgt Clare Hawkins naar een nabijgelegen nederzetting, vergezeld door lokale gids en aboriginal Billy.

Wat volgt is een zoektocht met beproevingen vanuit verschillende hoeken (de barre tocht, de verwilderde natuur, de achtergestelde status van Clare als vrouw en Billy als zwarte man) en het duurt misschien een tijdje voordat we als kijker getrakteerd worden op gerechtigheid, maar de manier waarop die vormgegeven wordt weet toch te verrassen. Zelf vond ik het wat jammer dat de (bij)personages wat eendimensionaal vormgegeven worden en Clare zelf ook wat eentonig vertolkt wordt door Franciosi, die een soort constant geïrriteerde Keira Knightley neerzet.

Het wraakverhaal mag dan anders vormgegeven worden dan je gewend bent, echt bevredigend zou ik het niet noemen. Het gebrek aan plan is door de emotie nog te vergeven, maar ook in de uitvoering werkte Clare me af en toe op de zenuwen. En naast alle interessante thema’s die de film onderweg aansnijdt, blijft het meerendeel toch wat aan de oppervlakte hangen. Het eindresultaat is zeker niet vervelend om naar te kijken (afgezien van de verkrachtingen, waarvan de eindteller op een imposante 5 uitkomt), maar een beetje lang en repetitief voelt het wel op een gegeven moment. 3*

Tikkeltje leuker.

Niet per se beter, want de Elm Street reeks blijft nog altijd onderhevig aan slecht acteerwerk (zeker van die jongeren) en een wat slappe verbeelding van de droomwereld, maar dit deel weet van Freddy zowaar een killer te maken die én dreigend overkomt en nog altijd zijn komische antics mag behouden.

De humor is wat vileiner van aard, dat scheelt ook. Nog altijd wat flauwtjes, maar in dit deel is zijn humor wat nauwer verbonden met het sadistisch genoegen dat hij er zelf uit schept om te moorden (getuige de marionetscene en later de spuiten). Ook passeren er vele variaties van Freddy die de moeite waard zijn. Jammer dat er nooit een spin-off is gekomen van de stop-motionpop, lijkt me best geinig om een keer te zien.

Jammer dat het einde altijd een nieuwe manier moet verzinnen hoe Freddy overwonnen moet worden, terwijl tegelijk de deur naar vervolgen wagenwijd open moet blijven. Hij kan eigenlijk niet dood maar moet na een kleine 90 minuten toch overwonnen worden.

Toch wel redelijk vermakelijk. Met wat meer gebalanceerde humor, meer creativiteit en plezier in de kills en settings en een Freddy die zowaar zijn enge momenten krijgt. Halfje erbij 2,5*

- Something the matter with the cuisine?
• Well mom, I’ll tell ya. When two of your friends die in the same day, let me know what it does to you appetite.
- You’re just tired.

Vermoeiende toevoeging aan de reeks. Vooral het script sucks balls. Kristen is terug en samen met Kincaid en Joey worden ze opnieuw belaagd door Freddy. Ergens halverwege leggen ze echter alsnog het loodje, maar niet voordat Kristen haar ‘gave’ om dromen te delen, doorgeeft aan Alice. Alice heeft zo haar eigen talenten, want voor iedere ziel die Freddy vermoordt, verwerft Alice de talenten van de slachtoffers.

Al nieuwsgierig? Don’t be. De kills worden steeds belachelijker, Freddy is weer minder serieus te nemen als dreiging en Harlin lijkt meer bezig met een 80’s mashup-compilatie te maken dan zelf een coherent verhaal te vertellen. Naast een verdere uitmelking van de Freddy-reeks, verwijst hij gretig naar eerdere successen van het decennium als Hellraiser en The Fly, maar ook The Karate Kid en zelfs een vleugje Ghostbusters vormen inspiratie voor zijn collage.

Ergerlijkst zijn nog altijd de povere acteurs en actrices die op komen draven en hun al even slecht geschreven dialogen zielloos opdreunen. Arquette is in de rol van Kristen vervangen door Knight, maar Kincaid en Joey zijn er weer. De nieuwe toevoegingen trekken het niveau niet omhoog, de volwassenen nog minder dan de jongeren.

Nog niet genoeg geërgerd? Freddy gaat dood omdat hij in de spiegel kijkt, waardoor de zielen van zijn slachtoffers (die hij lijfelijk geïncorporeerd heeft trouwens) in zijn lichaam in opstand komen. Oh en de aftiteling bevat ook nog een rap van Freddy zelf. Veel plezier. 1*

Een andere insteek dan de eerste, iets minder droomwereld en iets minder Freddy. Dat vooral dat laatste een pluspunt is, is natuurlijk aardig lullig voor een reeks die het van zijn iconische maniak moet hebben, maar na deel 1 toch een kleine verademing.

Maar als je dacht dat de film daarmee aan de knulligheid van het origineel weet te ontkomen, think again. Er komen weer aardig lelijke effecten voorbij (ook goeie trouwens), de personages zijn aanzienlijk holler en veel momenten zijn grappig-slecht, zoals de moord die wordt voorafgegaan door een tennis- en basketbal-extravaganza.

Freddy lijkt wat zowaar iets intimiderender, en zijn werkwijze via Jesse voelt als een frisse insteek. Toch veel lachwekkende momenten en iets minder sfeer dan het eerste deel, dus ik kom netto een beetje op hetzelfde uit. 2*

Oef.

Ik was voorbereid op een tegenvallende herziening, maar het is nog erger dan ik vermoedde. Freddy vooral, met zijn kiekeboe-persona, belachelijke stem en totaal gebrek aan dreiging. Wat een flapdrol.

De special effects willen soms ook niet meewerken, maar het is meer dan dat. Telkens als het eng moet worden, verandert Freddy in soort Jan Klaassen en schakelt de soundtrack naar synth-hectiek met een slapstickrandje, waardoor het eigenlijk nooit eng wordt.

De film is eigenlijk op zijn best buiten de moorden om, als de soundtrack zich een beetje gedeisd houdt en er best een creepy sfeertje opgebouwd wordt. Zeg maar tot het moment dat Freddy weer verschijnt om de spanning met kolder om zeep te helpen. En met klunzigheid, zeker in het laatste half uur, dat meer gelijkenissen met Home Alone oproept dan je wilt van een horror.

Flinke deceptie. Met een paljas als boeman, een oversture soundtrack en verouderde effecten, is er weinig wat de iconische status overeind houdt. Oi, en dat einde ?. 2*

How’s this for a wet dream?

Na de uitputtingsslag die de (her)ziening van de originele reeks was, stond ik meer dan welwillend tegenover deze remake. Maar in het verlengde van de vorige zeven delen, laat ook deze flink wat steken vallen.

Freddy is een stuk serieuzer geworden. Natuurlijk, ook Haley mag zijn versie van Freddy’s sadistische lachsalvo’s geven; op een handvol oneliners na is de humor grotendeels verdwenen. Goede keus. Maar om nou te zeggen dat hij er enger van is geworden: mneuh.

De realistischere make-up slash CG-aangepaste kop van Freddy maakt hem redelijk expressie-arm. Plus, Haleys (gemodificeerde) stem - ik weet niet of het opzettelijk is of niet - herbergt een nogal irritante lispel en overall monotone delivery die hem er niet creepier op maakt, eerder suffer.

Het verhaal maakt een flinke overbodige omweg, die voor fans irritant zal zijn maar ook voor een nieuwe generatie zal voelen als een dwaling. Waarom in hemelsnaam investeren in de notie dat Krueger mogelijk onschuldig zou zijn geweest? Totaal oninteressant.

Net zoals de nieuwe bezetting: wederom een wat bijeengeraapt zooitje tieners Ze zien er weliswaar oprecht uit alsof ze dagen niet geslapen hebben, het blijft een tricky ding als hun acteerwerk dezelfde slome kenmerken vertoont.

Verder ziet het er allemaal wel oke uit. Scene die er voor mij uitsprong was de halfslapende Mara in de apotheek. Sowieso bevatten de droomsequenties wat kenmerkendere visuals, waardoor het ook wat meer als dromen aanvoelen. In de kills komt het niet echt naar voren (de moord op Kris - moest dit een hommage voorstellen? - had meer weg van een kermisattractie), maar zeker op het einde zitten er wat fraaie stukken tussen.

Het lukt Freddy maar niet om een overtuigende voldoende te scoren; het blijft altijd een rekensommetje van plus- en minpunten. Toch waardeer ik deze remake wel. Het gevoel van dromen zit er beter in, en de dreiging - hoewel nooit echt tot volle bloei - is makkelijker te verteren zonder die flauwe humor. Geen natte droom uiteindelijk, maar ik had de hoop op een écht goede Nightmare al lang laten varen. 2,5*

What's wrong with me?
Nothing, you're just a little pregnant.

Het irritantste aan de reeks is dat ieder deel zijn sterke punten of verbeteringen heeft, maar tegelijk op andere vlakken weer een stap terug zet. Deze film voelt zich bijvoorbeeld stukken vrijer in de droomrealiteit. Het levert niet altijd hogere spanning of betere kills op (Mark ) maar er wordt wel wat creatiever omgegaan met de fantasie. Betere scene-overgangen, erg mooie decors en een overall over-the-top-sfeertje dat niet meteen eng wil worden, maar soms best indruk maakt.

Jammer dat het verhaal dan weer een afschuwelijk bedacht zooitje is geworden. Nog altijd voortbordurend op eerdere elementen, moeten er telkens nieuwe manieren gevonden worden om Freddy te laten kunnen moorden (de Elm Street kinderen zijn al een tijdje op), hem dromen te laten binnendringen (via een ongeboren baby!) en uiteraard dood-maar-niet-dood te laten gaan. Zo veel potentie voor een reboot die het simpel houdt, al moet ik nog zien wat ze er in 2010 van hebben gemaakt.

Soundtrack mixt het slechtste van 80's achtervolgingsriedeltjes enerzijds en anderzijds onheilspellende orgels. Laatstgenoemde willen nog wel effectief zijn, maar de snelle afwisseling met corny synths bij paniekmomenten werkt op een gegeven moment wel op de zenuwen.

Wederom veel oninteressante personages en helaas moeten ook zij weer uitvoerig van het bestaan van Freddy overtuigd worden (vooral Yvonne bijt zich lang vast in ongeloof). Freddy zelf is een beetje gereduceerd tot een bijrol en de helft van de tijd geeft hij zijn karakteristieke, maniakale lachsalvo, dat allang geen indruk meer maakt.

Niet de slechtste, maar ook niet de beste. Al zal die uiteindelijk moeilijk aan te wijzen zijn, want dit blijft een gebrekkige reeks. 2,5*

Fikse uitglijder dit.

Reden genoeg om er naar uit te kijken. Trailer zag er veelbelovend uit en Eggers leek de perfecte kandidaat om de vertelling uit 1922 te revampen, no pun intended. En het is jammer dat ik die klassieker nooit in zijn geheel heb gezien, want ik schat in dat het je al kijker wel zal helpen te begrijpen wat Eggers hier probeert te doen; ik was daar een beetje lost in.

Het lijkt namelijk alsof hij trouw wilt blijven aan het origineel door bepaalde (stijl)elementen te behouden en op papier heb ik daar absoluut geen bezwaar tegen, maar het deed mij allemaal wat gekunsteld aan en het laat zich zelden vertalen naar werkelijke spanning, ijzige sfeer of zelfs maar een vloeiend geheel. In plaats daarvan creëerde het een afstand waardoor het constant lijkt alsof je naar een net iets te serieus toneelstuk aan het kijken bent, dat eerder potsierlijk overkomt dan sfeervol.

Het wat poppenkasterige spel met schaduwen, de aangezette delivery van de acteurs, de vermoeiend aanwezige soundtrack en zelfs het beheerste camerawerk: alles ademt een zekere gewichtigheid die zich maar niet in daadwerkelijk effect wil laten uitbetalen. Het enige wat echt ontzag wekt zijn sommige decors, zeker wanneer het stadje onder constante sneeuwval gebukt gaat of wanneer een kerkhof gesluierd wordt door mist. Ook de kleurstelling, die vernuftig switcht tussen kleur en zwart-wit, is een leuke knipoog naar het origineel.

Bij één jumpscare had ie me echt te pakken en één gruwelshot waar ik wel van onder de indruk was, maar daartussen zit een film die van alles probeert te bewerkstelligen maar me eigenlijk nooit wist mee te voeren. En daardoor gevoelsmatig veel te lang duurt. Er zullen vast velen mee weglopen, maar ik vond dit maar een taaie zit. 2*

Leuke wegkijker.

Het lijkt wel of er geen film over oplichters gemaakt kan worden zonder een soort van twist aan het eind. Ook hier voel je vanaf het begin een sfeer van 'wie zit wie op te lichten'. Daarentegen weet je dat de ontknoping op het einde toch wel komt en kun je het lekker over je heen laten komen.
Het einde kan moeilijk voorspelbaar genoemd worden (wie vermoedde dat alle betrokken sleutelpersonages in het complot zaten), maar is te makkelijk om echt verrassend te zijn.

Het acteerwerk is degelijk maar niet meer dan dat en de audiovisuele invulling eigenlijk vrij pover. Een film die uiteindelijk weinig aan het genre weet toe te voegen, maar onderhoudend genoeg is om anderhalf uur te vermaken. Een krappe 3,5*