Opinions

Niet voor mij.

Film die een beetje elementen van veelal betere films kopieert (deed me onder andere denken aan Before Sunrise, 500 Days of Summer, Her en Perks of Being a Wallflower) en al vind ik dat nog niet zo erg, het faalt vooral eigenheid aan zowel die voorbeelden als de voorspelbare formule toe te voegen.

Het friend-zone gedeelte moet een nieuwe insteek vormen, maar die wist me alleen maar te ergeren. Meestal is er een extern obstakel dat voorkomt dat de hoofdpersonen bij elkaar kunnen komen; ik kon moeilijk sympathiseren met personages die weigeren het zelf te zien of er niet aan toe durven te geven. Vooral Chantry die steeds meer een klagerig prinsesje wordt.

Jammer ook van de ongeïnspireerde, redelijk random animaties tussendoor, de vervelende soundtrack en de bijrollen van Driver en Chantry’s zus, zo overduidelijk als pionnen ingezet.

Toch hangt er doorgaans wel een fijn dromerig sfeertje, zitten er een aantal leuke dialogen tussen (met name in het begin) en heerst er tussen Radcliffe en Kazan wel goede chemie en timing. Na verloop van tijd vond ik film echter steeds vervelender en de personages ergerlijk passief. Het voorspelbare einde was dan ook niet het warme bad waar je op hoopte, maar slechts de verlossing van die ergernis. 2*

Jaren '90 vehikel.

Het was lang geleden dus ik was benieuwd wat ook alweer de reden voor de face swap was. Iets met een bom, geloof ik, echt relevant is het ook niet. Het is duidelijk de elevator pitch waar deze het van moet hebben...om er vervolgens eigenlijk weinig mee te doen behalve twee acteurs laten zien die elkaar zo veel mogelijk proberen na te doen (wat geen van beiden echt lukt). En omdat de film schommelt tussen het maniakale van Cage en de pogingen van Travolta om zijn reeds lang vervlogen coolness te doen herleven, kan het maar moeilijk toon vinden.

In dezelfde tijd zette Hollywood een film op over hoe medewerkers van een olieboorplatform de aarde van een meteoriet moeten redden; ik zie in deze film een al even ongeloofwaardig uitgangspunt als excuus voor actie. Je kon het zo gek niet verzinnen eind vorige eeuw.

En hoe hoor ik iedereen zo vol lof over de actie? Afschuwelijke knetterexplosies en houterige acteurs, afgewisseld met een overdaad aan slo-mo's die in hun uitvoering meer willekeur laten zien dan stijlvaste kunde: de gekste, irrelevante, saaie of simpelweg onduidelijke shots worden in slowmotion getoond. Op een gegeven moment dus een out-of-focus zoomshot van knetter in slo-mo, dat je nog een abstracte meerwaarde zou kunnen toedichten, ware het niet dat rond diezelfde tijd een roepende vrouw en een vallend pistool vertraagd getoond worden. Vrijwel nergens ziet dit stijlmiddel zijn overdadige toepassing esthetisch gerechtvaardigd (uitzondering is misschien de scene in de kerk).

Ook hip: shit door ontploffingen heen laten rijden/vliegen. Na Independance Day was gebouwen laten ontploffen niet meer genoeg, dus hier laat men een vliegtuig door een hangar rijden en een speedboot door een explosie vliegen. Ja het zal allemaal wel.

Nee, de face swap is slechts een slap excuus voor belegen beeldtaal, compulsief verweven met zelfbenoemde stijlkenmerken (hoi duifjes) en corny motieven (spiegels natuurlijk, ja). Ik heb ongeveer 7 keer iemands hand over een gezicht gestreken zien worden. "Oh, dan moet het mijn echte man wel zijn". Kom op zeg.

Tel er een bloedirritante soundtrack bovenop en een eindconfrontatie waar maar geen einde aan kwam en de speelduur begint wel erg ondraaglijk lang te worden. Cage blijft fascinerend om naar te kijken, maar met alle serieux om hem heen, vindt hij maar geen weerklank en blijft hij een curieuze dissonant in een film die het volwassen equivalent moet zijn van fikkie stoken: plat, zinloos en zogenaamd stoer terwijl je er van een afstandje alleen maar medelijden mee krijgt.

Irritante film. 1,5*

Daar zijn we weer.

Ik kan niet ontkennen dat de magische wereld van Rowling voelt als een warm bad. Door de sprong naar het verleden en een verschuiving van continent, voelt het allemaal wat anders qua inburgering en regelgeving, maar die insteek zal bewust zijn, want het werkt wel verfrissend.

Vreemd genoeg trekt het script dan toch erg veel tijd uit voor ‘de verwondering’ over de hernieuwde kennismaking met magie. Hoewel de aanwezigheid van Kowalski een leuk contrast doorheen de film oplevert, hoef ik niet meer zo lang als hij onder de indruk te zijn van zwevende borden en instant gebakken strudel. Zeker het eerste uur neemt dat veel weg van het tempo.

En dat tempo hapert wel vaker. Of het nou gaat om de vaart in het verhaal, de wisselende focus van personages of de aandacht voor de magische fauna; de film vertoont dezelfde rommeligheid, waar de HP-films wel eens last van hadden. Gek, want dit heeft toch geen compleet boekwerk als inspiratiebron.

Het was wel mooi geweest als deze delen wat kleiner gehouden werden, maar het moet natuurlijk weer allemaal groots en overweldigend. De hele strijd tussen goed en kwaad voelt wat minder geintegreerd, zeker gezien de titel en hoofdpersoon maar voor mij was de main focus op Newt en het magische dierenrijk afdoende geweest. Maar goed, daar pers je geen vijf delen uit natuurlijk.

CGI en creature design is van wisselende kwaliteit. Soms indrukwekkend en mooi geintegreerd, soms wat storend overdreven met kitscherige kleuren en glans-effectjes. Door de aard van de beestjes is de creativiteit van Rowling duidelijk weer voelbaar, aan de uitwerking mankeert vaak het een en ander.

Ook aan het acteerwerk valt het een en ander op te merken. Farrell en Miller hadden iconische personages kunnen zijn, maar het komt er zelden uit. Redmayne speelt genuanceerd, en weet als een van de weinigen een intrigerend en authentiek personage neer te zetten.

Al met al voelde ik me minder betrokken bij de personages en plotontwikkelingen en wijt ik dat vooral aan de verplichte grootsheid van de opzet. Maar! Ontegenzeggelijk vermakelijk; er zit genoeg kundigheid achter om daar verzekerd van te zijn. 3,5*

Zelfde als deel 1.

Hoewel de referenties naar het HP-universum bescheiden blijven, is de opzet toch weer storend vergelijkbaar. De opkomst van een ultieme bad guy en de verdeling van de kampen in goed versus kwaad, waar de hele magische wereld bij betrokken kan worden, om zo garant te staan voor vijf delen aan substantie. Natuurlijk, het is een wereld waar veel creativiteit en vondsten in verwerkt zitten maar persoonlijk had ik kleine verhaaltjes veel charmanter gevonden.

Door die opzet voelt het toch weer als een imitatie van het succes van HP en dan moet deze toch duidelijk het onderspit delven. Net als in deel 1 is Newt als protagonist niet genoeg om als duidelijk middelpunt te fungeren, waardoor de focus constant verschuift tussen personages. Dus: weer dat stokkende tempo, weer die rommelig bijeengeraapte verhaallijnen en belangen.

Bovendien pakken de personages (en vertolkingen) simpelweg minder. Newt is sympathiek en zijn fascinatie voor de magische wezens aandoenlijk, maar uiteindelijk is hij slechts een pion (en worden zijn diertjes nog meer naar de zijlijn verdrongen). Grindelwald wordt compleet gespeend van charisma vertolkt door een ongeïnspireerde Depp en Credence heeft een té persoonlijke queeste, waardoor Miller (wederom) weinig van zijn rol kan maken. De rest is weinig memorabel, wellicht op Law na, die de geest van Dumbledore bijtijds goed weet te vangen.

Het blijft goed toeven in de magische wereld van Rowling maar de film roept over zichzelf af dat die naast de HP-maatstaf gelegd wordt en dan blijkt het toch allemaal iets minder boeiend of goed uitgewerkt. Lijkt me geen slecht plan om na dit deel in toenemende mate aansluiting te maken bij het HP-universum. Lift dan maar gewoon goed mee. 3*

Och, wat neemt deze film zichzelf serieus.

De onheilspellende soundtrack komt gelijk uit de startblokken en houdt eigenlijk onophoudelijk aan. Goed, beeldend wordt er ook wel gehint op wat creepyness of rare snuiters, maar ook een autorit wordt van snerpende strijkers voorzien. Kunstmatig vernislaagje, dat de latere momenten die het moeten brengen weer devalueert.

Vastgehouden in caviakooien en kippengaas, moet een koppel zien te ontsnappen aan de gehaktmolen, draaiend gehouden door een dozijn weirdo’s met dierenmaskers.

Gaat dat lukken? Of niet? Da’s meestal de vraag, maar het antwoord zal je al snel een worst wezen (no pun intended; ze specialiseren in burgers), want het wordt niet echt interessant gebracht.

Het perspectief verschuift meermaals van slachtoffers (die we nauwelijks kennen) naar daders (in nietszeggende scenes), de geluidsband wilt alles spannend maken en dus is niks het en de ontsnapping is zo ontactisch dat je het ze eigenlijk niet gunt ook. Buiten beeld ‘per ongeluk’ in een soort klem lopen, blijkt het bij uitzoomen echt een joekel van een ding te zijn. Dan verdien je het ook om in de pan gehakt te worden (pun intended).

Ik word er een beetje flauw van, maar het ontbreekt deze film echt aan zelfrelativering, waardoor het al snel belachelijk wordt. En dat terwijl het aan de serieuze kant nauwelijks iets te bieden heeft. Ik herinner me twee creepy momenten die het, samen met een re-de-lijke cinematografie van de laagste score afhouden. Snel vergeten dit. 1,5*

"Kostuumdrama voor mensen die niet van kostuumdrama's houden", las ik ergens. Of een Lanthimos, gesitueerd in kostuumdrama-setting. Maar eigenlijk vinden de twee elkaar in een erg aangenaam midden, want de film bindt een beetje in aan de afstandelijke, vervreemdende sfeer die The Lobster en Sacred Deer veelal bepaalde, maar trekt het kostuumdrama als genre wel genoeg die kant op om het van haar stoffige imago te ontdoen.

Genoeg om je aandacht constant vast te houden en bijtijds te verrassen met zowel humor van het kaliber absurd-light, dialogen met vileine toon als stijlkeuzes die het genre over het algemeen compleet vreemd zijn. Het fish-eye/groothoeklens-effect valt direct op - en wordt ook effectief in lange hallen en kleine ruimtes ingezet - maar ook verschillende camerastandpunten komen geinig uit de hoek, zoals het lage perspectief wanneer de koningin zich onwel langs de vensterbank door de lange hal baant.

Na twee films een inmiddels gebruikelijk opdringerige soundtrack, al is het een stuk stijlvaster als geheel en werkt de herhaling een onbehaaglijke sfeer goed in de hand.

De verschuiving van sympathie voor personages verloopt redelijk synchroon met de steeds verdergaande politieke-achterkamerspelletjes en voltrekken zich rondom en ten koste van een briljant acterende Olivia Colman. Niets ten nadele van Stone en Weisz, maar Colman is verdiend de koningin. Jammerlijke dissonant is helaas Nicholas Hoult, die ogenschijnlijk geen natuurlijk overtuigende vorm kon vinden, die het personage van hem vereiste. Veelal in contrast met de dames, dat moet gezegd worden; die zijn gewoon ijzersterk.

De film vindt bovendien een goede balans in wat het vertelt en wat het open laat, iets wat in retrospect cruciaal voelt voor de effectiviteit van de snode plannetjes en de film als geheel. Uiteindelijk net niet genoeg voor 4,5* maar met een indrukwekkende mix van genre-typeringen en Lanthimos' stijlkenmerken kan dit gerust een klein meesterwerkje genoemd worden.

Fear Street doet een Ginger Snapje met een derde deel dat terug in de tijd gaat en de eeuwenoude mythe van Sarah Fier terug naar de oorsprong brengt. Naar een tijd waar ik minder affiniteit mee heb (en die er tevens voor zorgt dat we de verzamelde cast uiteenlopende pogingen tot een soort settlers-Iers horen doen), maar het moet gezegd: ik vond dit misschien nog wel het beste deel.

De scene in de kerk wat best macaber en ook op andere plekken lijkt de trilogie weer een tandje hoger te schakelen qua gore. Grootste voordeel aan dit deel is dat de uitbundig pompeuze soundtrack achterwege gelaten wordt (geen pophits in de 17e eeuw gelukkig), al komt daar in het laatste half uur, wanneer we weer terug in 1994 zijn om het verhaal af te ronden, op meedogenloze wijze een eind aan en blijven ook de geluidseffecten nadrukkelijk en overdreven aanwezig.

Wereldschokkend is het niet, maar het verhaal wist me toch op enkele momenten te verrassen (het bewust willen oproepen van de Duivel als laatste redmiddel tegen een de tirannie van op wraak beluste gemeenschap heksenjagers maar ook dat de uiteindelijke dader Solomon Goode blijkt) en de manier waarop het (eenmaal terug in 1994) uitgewerkt wordt heeft misschien een wat Home-Alone achtig gehalte, maar het is niet zonder charme.

Ik zou het best een goede trend vinden: young-adult fantasy dat de PG13-rating met overtuiging overschrijdt. Gedesensitiveerd als de huidige generatie moge zijn, is het niet meer dan logisch. En hier levert het een geinige trilogie op, die wat losjes en speels omspringt met de opzet en het (tiener)drama, maar extra vermaakt door smakelijke bloederigheid en een luchtige vorm van spanning. Dit zijn films die ik op mijn 12e nodig had, maar nu nog altijd prima kan smaken. 3*

Borduurt schaamteloos voort op de formule, waarbij setting en soundtrack verschoven worden naar de jaren ’70. Het verhaal haakt ook in op de mythe, is wat rechtlijniger dan het eerste deel maar voor de rest verschilt er weinig. Nog steeds wat ostentatief gebruik van muziek en hoewel de inspiratie wederom uit het filmisch verleden komt, het komt wat gebundelder , wat minder diffuus over (in feite voor een groot deel een Friday The 13th/Sleepaway Massacre replica). Wat verwijzingen naar overige horrorcultuur levert in ieder geval de beste grap uit de trilogie op (Carrie on).

Een wissel van cast levert een kleine verbetering in acteerwerk op maar verder doet dit deel wederom goed wat het eerste deel ook goed deed en weet de film de mythe rond de heks eigenlijk best leuk uit te bouwen. Zeker naar het einde toe merk je wel dat dit duidelijk een bruggetje moet vormen naar het derde deel en worden we een beetje zoet gehouden met de ‘plottwist’ dat niet Cindy maar Ziggy het overleeft en dus in feite C. Berman is.

Ik kon hier best wel weer van genieten. Riskant om een trilogie buiten mijn kijklijst aan te gaan, maar tot nu toe bevalt het eigenlijk prima (en doet het ook weer uitkijken naar de horrorchallenge). Wederom 3*

Ik wist niet dat dit een film was die zo nadrukkelijk focust op tieners, maar heel veel tijd om dat te beseffen heb je niet nodig. De soundtrack blaast in de eerste tien minuten minstens vijf nummers die over elkaar heen struikelen om ons te vertellen dat we ons in de jaren ’90 bevinden. Op meerdere vlakken is dit een film die overtuigend voor een jonge doelgroep kiest, anderzijds is de blood & gore ook weer zo nadrukkelijk aanwezig dat het zeker geen kinderfilm is. Een R-rated Stranger Things-slasher, does that make sense?

Zoals gezegd windt de soundtrack er geen doekjes om: schreeuwerig aanwezige, plots inzettende nummers die meer een dwarsdoorsnede van een tijdperk moeten geven dan dat ze echt op de betreffende scene zijn afgestemd. Maar ook de geluidseffecten zijn overdreven aanwezig (jumpscares incluis) en de jongeren hoeven zich duidelijk niet in te houden met hun gevoel voor dramatiek en in de mond gelegde one-liners.

Janiak gooit de subtiliteit en geduldige opbouw die ik ken van Honeymoon (2014) overboord om met overtuiging door te schieten naar een tienerhorror, ramvol popcultuur. Het levert een wat lawaaierige en rommelige film op (editing lijkt dat ook te versterken) die verhaaltechnisch een beetje een lappendeken vormt van wat we kennen uit slashers, overgoten met een occult sausje maar eerlijk is eerlijk: als de film eenmaal op gang komt (en ik mijn verwachtingen navenant aangepast had), is het best wel genieten. Best wel smakelijke moorden en af en toe effectieve spanning zorgden er eigenlijk voor dat het jeugdgehalte juist de charme werd: een young adult film met gore is toch net een andere hoek dan de standaard: horror met tieners.

Effe wennen aan de toon dus, maar uiterst vermakelijk binnen de eigen parameters. Op naar de rest 3*

Toch een wat vreemde eend binnen de Black Mirror-reeks.

Omdat het zich volledig in een bubbel afspeelt en je niet weet hoe de gebeurtenissen zich verhouden tot de buitenwereld, schetst Fifteen Million Merits een beeld dat verder van onze werkelijkheid verwijderd ligt dan de gemiddelde aflevering. En ik vind de serie toch het sterkst als het doemscenario 'dicht bij huis blijft'; als de keerzijde van technologie voelbaar dichtbij komt en daardoor onheilspellender aanvoelt.

Deze futuristische schets van een sweatshop annex talentenjacht is daardoor afstandelijker en het valt (vooral bij herziening) op dat de opbouw even traag als warrig van opzet is, alsof het zelf ook niet helemaal duidelijk voor ogen heeft waar het naartoe moet. Gaan ze uitleggen hoe deze wereld tot stand gekomen is? Of laten ze het zijn voor wat het is en ligt de focus op ontluikende liefde? Of nee wacht, er gaat een deurtje naar een tweede, meer absurdistische wereld open. Als Abi dan moet optreden, en haar keuze voor Wraith Babes het schrijnende einde lijkt te worden, hebben we het staartje nog te gaan, dat eigenlijk in dezelfde teneur eindigt. Het is wat veel, te ver van mijn bed en te geconstrueerd.

Herinner me de eerste keer erg onder de indruk van Kaluuya te zijn geweest; deze keer vond ik de speech wat over de top: nét te dik aangezet manisch. Hetzelfde geldt voor het acteerwerk van de jury en die irritante buurfietser van Bing; allemaal vrij overdreven spel. Het komt over alsof ook de acteurs weinig houvast hebben en moeite hebben hun personages te doseren. Al met al vond ik de romance die tussen Bing en Abi ontstaat het interessantst om te volgen: goed ondersteund door dromerige soundtrack en dialoog, klein geacteerd maar des te intiemer. De afslag naar rariteitenkabinet is er voor mij een te ver.

Visueel vond ik vooral de slaapkamers mooi vormgegeven, hoe simplistisch indringend ook (een bed, omgeven door beeldschermen). De visuele opsmuk is (door de vormgeving van de wereld) ook aanweziger dan in veel andere afleveringen, waardoor minder mooie stukken (met name de geanimeerde keuzemenu's en spellen) meer opvallen. Ook hier was een zuinigere dosering beter op zijn plek geweest.

Niettemin vermaakt het prima. Niet om dezelfde redenen of van hetzelfde niveau dat mij fan van de serie heeft gemaakt maar boeiend genoeg om te volgen. 3*

Ben het echt helemaal met John Doe eens.

Recentelijk heb ik Pulp Fiction van mijn nummer 1 verwijderd, en deze film werd de opvolger.

Ten eerste heb je natuurlijk de twee heerlijke personages van Pitt en Norton, beiden acteren op de top van hun kunnen, met een levendige mimiek (met name Norton) en enthousiaste gebaren e.d. waardoor beiden een genot zijn om naar te kijken. Ook Helena Bonham Carter acteert sterk en zet een geweldig personage neer.

De dialogen zijn door de hele film door boeiend en eigenlijk al genoeg om een film mee te vullen. De gelaagdheid van Fight Club gaat echter verder, veel verder. Het hele concept van film, en alles wat erbij komt kijken, wordt compleet uitgebuit en aan alle aspecten lijkt evenveel aandacht gegeven te zijn; beeld, geluid/muziek, verhaal, effecten, montage. Elke scene heeft zo zijn charme en draagt bij aan een ijzersterk geheel.

De film is apart, intelligent, humoristisch, sarcastisch, kortom; enorm veelzijdig. Het grote succes achter deze film zit dan ook in het feit dat hij meerdere doelgroepen zal aanspreken. Ik kan deze film, na heel veel kijkbeurten, nog steeds met gemak uitzitten en nog steeds genieten. De film zit boordevol met vanallesennogwat, zonder dat het ook maar ergens riekt naar overdaad.

Met name het hele meta-niveau dat door de film verwerkt is (de flitsen van Tyler in de eerste helft, wanneer Tyler de camera lijkt toe te spreken, het hele ontwijken van Norton's naam, de 'nice, big cock' op het einde) geeft de film nog een extra dimensie.

5* en een nummer 1 positie voor een van de meest gelaagde films die ik ooit heb gezien.

Ja, lekker hoor.

Niet het meest voor de hand liggende werk om te verfilmen maar het cynisme, de lompheid, het tempo en het oer-Schotse karakter van Welsh' Filth is in essentie goed weergegeven.

Er wordt leuk gespeeld met de (bijtijds surrealistische) toon in het boek en daar zit altijd meer ziel in dan in het klakkeloos van medium overschuiven van gebeurtenissen. Dat de lintworm bijvoorbeeld tot cameo wordt gereduceerd is misschien jammer, maar getuigt ook van een goede inschatting. Te veel risico op misstappen en niet zo belangrijk als de sfeer.

Ik heb McAvoy heel hoog zitten - hij was meer reden om deze prent te kijken dan Welsh, wiens werk ik toch ook fervent tot mij genomen heb - maar was sceptisch of hij niet te lief is om de zelfzuchtige hoofdpersoon neer te zetten. Qua uitstraling blijf ik bij mijn scepsis; gelukkig heeft hij genoeg talent in huis om je gaandeweg te overtuigen.

Verder geen ultieme hoogvlieger maar een trouwe verfilming die in vele opzichten uiterst adequaat zijn bronmateriaal weet te vertalen. Vermakelijk, snel, flitsend en op momenten dat melodrama op de loer ligt toch tijdig achterbaks goed, zo ook het einde. Jammer van de soundtrack, die iets teveel leentjebuur speelt bij fameuze voorganger Trainspotting. Maar al met al uiterst genietbaar. Hopelijk ook voor mensen die niet bekend zijn met Welsh' werk, maar dat vraag ik me af.

Moeilijk in te schatten hoe verfrissend de formule destijds geweest kan zijn, of in ieder geval ook moeilijk los te koppelen van de afgegleden franchise die het heeft voortgebracht.

Want voordat De Dood in latere vervolgen zijn doodswensen als confetti van mogelijke scenario’s over gedoemde personages heen strooide (een optelsom van water, haperende electronica, scherpe voorwerpen en een balancerende emmer spijkers en dan maar raden wat de doodsoorzaak zou worden), ging hij hier nog wat bedachtzamer te werk (alhoewel:…Ms Lewton?). Ook de beginramp, de voorspellende droom en de ontrafeling van Doods plan door de personages voelt hier nog niet zo plichtmatig als in latere delen.

Toch vergaarde de reeks door de jaren heen wel betere kills dan hier het geval is (al zal ik altijd een zwak hebben voor wat mijn eerste Onverwachte Aanrijding Door Bus was) en is het merendeel van de tieners gewoon de hersenloze cannon fodder zonder al te boeiende dialogen of iets dergelijks. Dus een halfje aftrek is onvermijdelijk maar drie sterretjes mogen blijven staan: noem het nostalgie. On ne triche pas avec la mort! 3*

Oké, de nieuwigheid is eraf en de formule zoals die uit deel 1 ontstond wordt hier netjes nagevolgd. Wat deze dan uniek maakt zijn voor mij dan toch de beginramp en enkele kills die echt wel de moeite waard zijn. Echt spannend wordt het nooit, het zijn van die korte momenten dat je met een glimlachje toch stiekem onder de indruk bent. Alles eromheen neem je een beetje op de koop toe.

De beginramp is voor mij de beste opening uit de serie: hoe de boomstammen in al hun massiviteit vanaf de oplegger losbreken en destructief op ramkoers over de snelweg en dwars door enkele auto’s heen vliegen is best een machtig moment.

Ook kan ik me (momenteel) geen betere kill uit de serie bedenken dan de vallende glasplaat die die puber dubbelklapt. Als ik een glasplaat-kill-top 2 zou samenstellen (waarbij de andere die onthoofde journalist uit The Omen zou zijn - óók vet!), zou deze op nummer 1 staan. Verder nog een eervolle vermelding voor het suizende hekwerk dat Rory doorklieft, die dan als een slappe pap ineenzakt.

En de rest van de film? Die hangt van het krampachtig bijeengehouden, bonte gezelschap medium tot slecht geacteerde personages aan elkaar. Een gemakzuchtige deductie hier of of slappe verwijzing naar het eerste deel daar: de film pretendeert niet veel meer te zijn dan het is - en dat is fijn. 3*

Het is een nadelige vorm van bodemdrift om zonder écht goede reden, na deel 1 toch die reeks in één ruk af te willen kijken.

Dit deel is toch een klein tandje slechter dan de eerste twee. Winstead is als Wendy het meest zeikerige, zelf-melijwekkende hoofdpersonage tot nu toe. Ze brengt teveel drama in een franchise die zich met deel 2 juist een luchtige toon had toegeëigend.

De gimmick van de foto’s is een beetje flauw, maar je kunt het de reeks niet kwalijk nemen wat variatie in die plichtmatigheid van voorspellende visioenen aan te brengen. Wendy en consorten lopen echter wel snel zelfverzekerd achter hun vermoedens aan. Ach, als het hen sneller van de ene naar de andere kill brengt hoor je mij niet klagen.

De zonnebed-kill steekt er hier wel bovenuit: ook al mist het the element of surprise, de manier waarop de scene uitgesmeerd wordt is vrij luguber met minstens zoveel impact. Bovendien is de overgang van zonnebedden naar grafkisten (met echoënde doodsschreeuw van de meiden) een filmisch spaarzaam creatief momentje. En dan de dood van Lewis, die illustreert de zelfrelativerende charme van de reeks wel weer goed: het is een kill die je een bioscoopzaal haast hóórt toejuichen. Hilarisch.

Daarna gaat het weer bergafwaarts en is het einde zelfs teleurstellend te noemen. Natuurlijk moeten de overlevenden zich even veilig wanen, alvorens te realiseren dat Dood hen nog steeds op de hielen zit. Maar ook daar wist deel 2 iets leuks van de maken, waar dit deel het wat suf afraffelt. 2,5*

Zo, die reeks zit er weer op.

En best blij toe, want hoewel dit deel beter is dan deel 4, lijkt de koek toch wel op. Inherent aan de formule is de mate van herhaling natuurlijk en als de inventiviteit per moord dan meer plaats voor randomness begint te maken - die scene in de massagekamer lijkt grappig bedoeld maar is dat verre van - is het ook maar goed dat ze het cirkeltje rond maken.

Verbeterpunten na deel 4: de beginramp mag er wezen, het acteerwerk is minder abominabel, de turner- en ooglaserscenes zijn best geinig en het einde is een geinige call-back.

Jammer dat de personages, afgezien van een cosmetisch laagje diepgang, nog altijd weinig bagage meekrijgen. Het kill-or-be-killed is een nieuw streepje in de formule maar maakt het verloop ironisch genoeg juist generieker met Miles Fisher, die vastgelopen morph tussen Tom Cruise en Christian Bale, als menselijke bad guy.
2,5*

Something’s wrong. Things are happening, just like at the track.

Hier is inderdaad duidelijk iets mis, want wie schrijft zulke slappe dialoog? De film zit er vol mee. Niet alleen dat, dit moet de meest oninteressante, emotioneel vlakke, van charisma gespeende club personages tot nu toe zijn, met in de hoofdrol Nick en zijn ja-knikkende vriendin. Iedere interactie tussen deze lui zónder dat er iemand doodgaat is pijnlijk voor de kijker: het acteerwerk heeft écht een klap opgelopen in dit deel. Die security guard lijkt soms wel van cue cards te lezen joh.

De hondslelijke 3D-effecten in deze film zijn een behaagzieke vorm van aandachttrekkerij en op het spoor komen van Doods plan was ook nog nooit zo houtje-touwtje aan elkaar geknutseld: “oh we hebben gegoogeld op ‘premonition’ en ‘visions’ en dit zijn de heersende theorieën over Doods werkwijze.” Bijzonder hoe snel zo een vermoeden kan omslaan in vastberadenheid, om iedere visuele flard die je brein aan je voorschotelt tot visioen te verheffen en slaafs na te jagen. Het werkt soms behoorlijk op de lachspieren.

You, what are you doing here?

- Trying to find you. Hey man, sorry for being blunt, but your life might be in danger and I think you’re gonna die.

Really? En what is up met die lelijke CGI waar met name de visioenen mee doorspekt zijn? En: een 3D-film in een 3D-film? Is dat meta/grappig bedoeld? Maar het ergste is nog: er zit geen noemenswaardig moordje tussen. Ik had nog hoop voor het zwembad maar dat heb ik blijkbaar in mijn hoofd bijzonderder gemaakt dan het is, want hoe suf wordt het in beeld gebracht?

Nee, weinig te genieten hier. 1,5*

Wanstaltige productie.

Onbegrijpelijk hoge scores hier. Ik kon hier helemaal niets mee aanvangen.

De belachelijke trainingssessies alleen al. Je wordt er redelijk ingegooid met de openingsscene. Hoewel het prima is dat verdere achtergronden ontbreken (van zowel Breslin als het agentschap waar ze opgeleid gaat worden), lukt het de regisseur niet om de komende scenes enige geloofwaardigheid te verwerken in de waarde van de lessen of het talent van de leerling. Dat ze een uitzonderlijk talent toegeschreven krijgt aan de hand van het opgeloste labyrintje kun je nog opvatten als de-laatste-test-in-een-reeks of zelfs als een metafoor waar we gemakshalve even in mee moeten, maar ook in de anderhalf uur die volgt komen de verwikkelingen slap, ongeloofwaardig en totaal gespeend van spanning over.

Het verloop is namelijk meteen duidelijk. Zij wordt getraind, dit is haar missie en de jongens gaan het onderspit delven. Daar dus geen verrassingen of plottwists of anderszins een beetje nagelbijten over wat de uitkomst gaat worden. Prima. Maar ook in de uitwerking blijft de creativiteit zoek. De dramatische belichting in het bos werkt goed maar (samen met de karige decors) deed in het begin vooral goedkoop en amateurtoneelachtig aan. Alsof ze de overdadige belichting in het bos (die wat functioneler overkomt) naar het begin hebben doorgetrokken en vermomd als stijlmiddel.

Traaaaaaag script. Het heeft al weinig om het lijf, als je je personages dan ook nog van sleetse dialogen gaat voorzien - die driekwart van de acteurs vervolgens dramatisch gewichtige delivery meegeven -, dan doet het geheel al snel net zo maquette-achtig aan als de leegheid van de decors. Samen met de jaren '50-setting wil er soms wel iets dromerigs in de sfeer raken dat wel aangenaam voelde, maar het werd altijd wel weer teniet gedaan door een langgerekte scene, saai dialoog of slappe actie.

De hallucinaties kwamen ook al totaal niet uit de verf. De cocktail van waarheidsserum en DMT is al te Suske-en-Wiske om ook maar enigszins geloofwaardig over te komen (vandaar dat ze ook de volledige, scheikundige benamingen gebruiken; dat klinkt lekker wetenschappelijk), als het dan ook nog zo flauw verbeeld wordt, blijft er weinig over om die ongeloofwaardigheid te vergeven. En werd zij tijdens haar training nou uit zo'n trip gehaald met een plens water in het gezicht? Oké dan.

Gemakzucht en gebrek aan substantie, verpakt in gewichtigheid en geserveerd met een air van 'het is de bedoeling', maar waarin erg weinig écht werkt. Breslin overtuigt geen seconde als moderne femme fatale. Let vooral ook op de belachelijke aftiteling - waarbij Breslin doodleuk à la Murder She Wrote de aftiteling blijkt te typen! - die voor mij de lachwekkende kers op de taart was. 1*

Ik zag deze altijd als de voorbode van de luchtige geweldsverheerlijking van de jaren ‘80-‘90, maar First Blood heeft toch wel een diepere laag.

Het oorlogstrauma van Rambo is een goede voedingsbodem voor de onbarmhartige behandeling en miskenning die hem als veteraan toebedeeld wordt. Als enige steunpilaar voor het anderhalf uur durend plot was het ook wat magertjes; er moet dan ook een toevlucht genomen worden naar een kolonel, die Rambo nog wat kleur mag geven.

Rambo is de zwijgzaamheid zelve, wat even verklaarbaar als op den duur vervelend gaat worden. Zijn speech op het eind brengt soelaas maar ik was al te verveeld om het echt te voelen.

De actie is wat suf, de spanning is nagenoeg afwezig en de empathie ebt gedurende de speelduur weg om aan het eind nog een klein piekje te krijgen. Als een ode aan veteranen misschien voldoende, maar als film mist het toch het een en ander om je over te volle lengte bij de lurven te pakken. Helpt verder ook niet dat het audiovisueel echt gortdroge hap is. 2,5*

Mooi.

Tijdje terug alweer dat ik deze zag. Wat ik me ervan herinner is meer dan degelijk tot sterk acteerwerk van Hawke, die mooi gedoseerd uiting geeft aan onderdrukte gezondheidsproblemen, onderhuids groeiende twijfel en wankel geloof, terwijl van hem als priester toch overtuiging verwacht wordt. Het dialoog met Michael is daar een uitstekend voorbeeld van. Aan de oppervlakte heeft hij alles paraat om Michael van weerwoord te voorzien maar feitelijk voelt hij zijn fragiele geloof afbrokkelen bij ieder geautomatiseerd antwoord dat hij geeft en ieder bijbelvers dat hij gedachteloos weet te reciteren.

Zijn groeiend onbegrip rondom de kerkgemeenschap om hem heen (en de banden die het onderhoudt met de rijke, vervuilende bedrijven die sinds Michael op zijn radar staan) is daar het bewijs van. Hoe losser de ketenen van zijn geloof gaan zitten en zijn gezondheidsproblemen steeds verder verergeren, hoe meer de deur open komt te staan voor zijn radicaliserende gedachten, zijn groeiende wil om een werkelijk goede bijdrage te leveren aan deze wereld - al is dat middels zelfopoffering - en uiteindelijk ook voor de liefde.

De film is wat diffuus in opzet en focus, maar het is dan ook nogal wat hooi dat Schrader op zijn vork neemt. Logisch dat niet alles even goed uit de verf komt. Ook de wat kille, haast docu-achtige visuele stijl kon mij niet bekoren. Toch wordt de film gekenmerkt door een mooie sfeer van onderhuids borrelende gevoelens die gaandeweg Hawkes idealen doen verschuiven. Beetje jammer van die kitscherige scene halverwege. 3,5*

Ik ben toch iets minder enthousiast.

Positief: de algehele setting is zeer fraai vormgegeven. Viezig, krap en met levendig gevoel voor detail aangekleed. Ook de dames in kwestie zijn constant besmeurd en lopen erbij alsof ze daar daadwerkelijk al dagen vertoeven.

Minder enthousiast ben ik over de dingen waar de film duidelijk mee wilt scoren. Allereerst de viezigheid: bij een museum zijn wat skeletten geleend, bij de slager wat varkenskoppen en organen en bij de viswinkel wat levend aas. Net die props lijken wat ongeïnspireerd op de mooie decors geplakt, waardoor het nooit helemaal een geheel wordt.

De camera laat er geen twijfel over bestaan waar de schok vandaan moet komen, want die blijft lang hangen of komt vaker terug bij dezelfde beelden. Misschien dat die herhaling een opstapelend effect moet hebben, het werkte eerder afstompend een kinderlijk 'kijk wat vies!' in de hand. Stevens gebruikt tien shots waar er twee volstaan en blijft te lang stil staan waar dat nergens voor nodig is.

Waar het lowbudget echt storend op de voorgrond treedt zijn de geluidseffecten. Asynchroon en het doet vaker afbreuk aan de visuals dan dat het versterkt. Ook leuk verder dat er geen dialoog in zit, het kan niet verhullen dat er maar slecht geacteerd wordt. Niet door alle dames even slecht, maar ook nergens overtuigend. Geen seconde deel je hun geveinsde shock, walging of wanhoop. Funest voor een film als dit.

Maar goed, een handvol dames verkeert in limbo en beleeft en aanschouwt (de aanloop naar) hun eigen dood en/of ontbinding. Een riskant perspectief want je kunt er maar moeilijk mee meeleven. Stevens probeert dat langs de viscerale en zintuiglijke beleving, maar haalt dat zelf gaandeweg te vaak onderuit. Verhaaltechnisch laat hij ook vroeg in zijn kaarten kijken, wat niet erg zou zijn als ie niet de laatste tien minuten de simpele, weinig voortstuwende premisse nog eens uitgebreid recapituleert en als clou presenteert.

Uiteindelijk best veel leuks gezien, maar het gezien de materie had hier maximaal drie kwartier voor uitgetrokken hoeven worden. De film zou veel baat hebben bij een meer fragmentarische montage en hoger tempo. Waren die goedkope toetsen ook minder opgevallen. 2,5*

Waarschijnlijk de enige film waarbij ik dan toch mijn bordje eten even opzij schuif.

Want ja, body horror to the max en dan maar meteen in de meest slijmerige variant mogelijk. Wonderlijk in beeld gebracht, met groots effect, van de eerste uitslag tot zijn gezicht uiteenvalt. Enige echt bezwaarlijke is het dikmakende pak dat Goldblum op tweederde van de transformatie aanheeft. Jammer dat ze daar niet gekozen hebben voor make-up rechtstreeks op het lijf.

Als geheel schiet de film toch wat tekort hier en daar. Als je de transformatie centraal zet, gooi dan het melodrama ook overboord. Nu kijk je een half uur naar liefdesverwikkelingen die het plot een beetje moeten aanwakkeren, terwijl vooral Geena Davis niet begenadigd is om te overtuigen. Hoe zij het in de jaren '90 zo ver heeft weten te schoppen is mij een raadsel; wat een beperkte actrice. Goldblum speelt vooral in het begin zijn vaste rol van expert die het de leek wel even uitlegt en komt daar redelijk mee weg. Eenmaal transformerend, nemen de effecten het moeilijkste gedeelte van zijn rol over.

Grootste bezwaar vind ik dat Cronenberg ervan uitgaat dat de effecten afdoende zijn om een spannende of duistere sfeer te brengen. Qua mise-en-scene, belichting, soundtrack en eigenlijk alles behálve de effecten is het een nogal droogkloterige bedoening. Tuurlijk, lekker smerig allemaal, maar het wordt verder ook niet echt aangekleed of de momenten waarbij een poging gedaan wordt, komt het niet helemaal over (de mislukte transportatie van de eerste baviaan, de aanwezigheid van de vlieg op het moment van teleportatie, de abortusscène).

Grotendeels geniale effecten die op vele vlakken een betere film verdiend hadden. Ik verlaag met een halfje 2,5*

It's a metaphor for a crap movie.

Zeer sympathieke film. Segel heeft als scriptschrijver geput uit (ik meen vijf verschillende) persoonlijke break-ups en dat resulteert in een film met een hart. Niet altijd even coherent en grotendeels van de vlotte anekdotes aan elkaar hangend maar vaak wel herkenbaar. Bovendien ontduikt hij op een ongedwongen manier de vele clichés van het genre en krijgt het hoofdplot genoeg lucht door vele al net zo sympathieke bijrollen.

Opvallend genoeg van dezelfde regisseur als Get Him to the Greek (2010), die ik pijnlijk niet-grappig vond. Het zal aan de ongelukkige uitvergroting van de rollen van Russell Brand en Jonah Hill gelegen hebben; hier zijn ze in hun bijrollen perfect op hun plek. Brand is de meest afschuwelijke versie van de rebound die je je ex wilt zien hebben: een beroemde muzikant, overdreven seksueel gericht en blijvend sympathiek. Onhebbelijk, zoals ook mooi in het surfgesprek tussen hem en Segel belicht.

Het Skype-contact met Bill Hader was bijtijds hilarisch, maar ook Kunis, Rudd, dat gelovige bruidspaar en de Hawaiiaanse medewerkers staan garant voor komische momenten. De aanwezigheid van Bell (die een actrice speelt) zorgt tevens voor een komische verwijzing naar Pulse (2006), dat weggezet wordt als een belachelijke film over mobile phones coming to kill you. Zeldzaam stukje zelfspot.

Segel zelf mag dan niet de meest charismatische acteur zijn, hij vervult zijn rol met verve: of hij nu naakt zijn break-up incasseert, zich compleet laat opslokken door liefdesverdriet, dronken een banaan uit zijn Pina Colada plukt, ontroerd raakt door een extra flesje Malibu bij het ontbijt of zich verplaatst in een zingende, melancholische Muppet-versie van Dracula; hij heeft een ontwapenende werking doorheen de film.

Heel veel meer dan een luchtig, vlotgebekt verhaaltje over liefde(sverdriet) is dit niet, maar met een verrassend hoge efficiëntie qua grappen én persoonlijke invoelbaarheid doorheen de film, is dit toch een van de leukste representanten binnen het genre. 4*

Nietszeggend.

Na Primal Fear, Fallen en Hart's War begint Hoblit voor mij een beetje de man van de middle-of-the-road thrillertjes te worden. Heeft met Edward Norton, Colin Farrell en hier Ryan Gosling wel vaak een jonge acteerbelofte in handen, maar weet nooit echt zijn hoofd boven het maaiveld uit te steken.

Net als in die andere films, ook hier weer één premisse, die vervolgens vrij plichtmatig en weinig creatief wordt uitgewerkt. Hier zien we Hopkins zijn vrouw neerschieten en krijgt de jonge, veelbelovende aanklager het maar niet bewezen. Uiteindelijk blijkt de hele zaak te leunen op de vondst van welgeteld één bewijsstuk, hetgeen aan het eind nog eens, met een soort mini-plottwist, haarfijn uit de doeken gedaan wordt.

Gosling zet aanvankelijk een goed arrogante yup neer, maar vliegt toch wel een paar keer uit de bocht. Met name wanneer de frustratie in rechtbankdrama's de overhand neemt, lijken acteurs zich snel te verliezen in exhibitionisme. Hopkins draait stationair, maar ook daar geen verrassingen.

Verder wordt het geheel nogal droog gebracht met een middelmatige soundtrack en weinig visuele flair. Erg...middle of the road weer.
Uiteindelijk geen vervelende zit maar vernieuwing hoef je hier niet te verwachten. 2,5*

In een melige bui willen een vriend van me en mijzelf nog wel eens een filmpje kijken, om die samen lekker uit te lachen. Dus na een avondje uit gooien we Frankenfish in de DVD-speler; de titel leek ons garant te staan voor de nodige afkraaklol. We waren dan ook zwaar teleurgesteld toen het eigenlijk best een ok film bleek te zijn.

Tuurlijk bevat de film de nodige ongeloofwaardigheden/foutjes (leukste voorbeeld vond ik het, wat is het, 16-jarige meisje dat met haar moeder in één van de hutjes aan het moeras woont, in the middle of nowhere, maar wel de moeite neemt zich in een kort rokje te hullen, compleet met make-up en alles). De dialogen waren boven verwachting, net als de spanning etc.

Geen hoogstaand stukje cinema, maar wel vermakelijk junk-food-film. 3*

Als je de Nightmare On Elm Street reeks vooral als een teleurstelling beleefd hebt, is dit best een verademing te noemen.

Freddy zal, door zijn karakteristieke combinatie van oneliners en onhandigheid nooit volledig onaantastbaar aanvoelen; hier krijgt hij bij momenten toch een beetje de allure en dreiging mee, die vaker ontbrak in de serie.

Tegenover unstoppable force Jason komt hij een beetje nietig over, die is hier toch wel een imposante verschijning. Zegt geen woord, voelt geen pijn en hakt en doorklieft naar hartelust. Beetje saai misschien, maar in de stand-off zijn ze aan elkaar gewaagd.

Verder toch een typisch jaren ‘00 vehikel. Lawaaierige soundtrack, erg oninteressante high-schoolsfeer met een heel bont scala aan vervelende personages, die Kelly Rowland voorop. Knap hoe ze het plotje van Freddy weten bloot te leggen hoor, al willen de makers ook wel erg graag in herhaling vallen met hun vernuftige insteek.

Zeker naar het einde toe worden de tieners meer naar de achtergrond geduwd - dit is voornamelijk een een-tweetje tussen Freddy en Jason - maar niemand zal dat betreuren. Het is alleen jammer dat ook hun dood vaak als bijzaak voelt, terwijl het onderlinge gevecht er niet genoeg spektakel voor in de plaats brengt.

Geen hoogvlieger, maar wel fijn om de Nightmare-reeks mee af te sluiten. Krijg niet meteen zin in de Friday-reeks (daarvan zag ik slechts het eerste deel), maar wie weet. Beste Freddy-film. 3*

Als de film opent met Freddy op een bezemsteel, weet je al hoe het zit: dit deel hangt de serieuze horror definitief aan de wilgen en omarmt het slapstick-randje dat de reeks zo brandmerkte volledig.

Om het zelfbewustzijn van deze aflevering kracht bij te zetten, wordt meermaals letterlijk naar Looney Tunes verwezen en ook van vergelijkbare geluidseffecten voorzien; het kan niet verhullen dat Freddy ook in deze vorm pijnlijk ongrappig is.

Ook het verhaal neemt een duik als Freddy een dochter blijkt te hebben, die hem uit de droom kan helpen en definitief kan vermoorden. Niet eens heel spectaculair, wel breed uitgesmeerd (met wederom een Looney Tunes finale), op een punt dat je al moeite hebt de film uit te zitten.

Je kunt er van zeggen wat je wil, de reeks als geheel wist je in wisselende mate van slechtheid wel adequaat voor te bereiden op een teleurstellende finale. Maar hier wordt niet eens een fatsoenlijke poging gedaan. Sterker: hier wordt bewust zo min mogelijk geprobeerd er nog een kwalitatieve horrorfilm van te maken. En dat is 100% gelukt. 0,5*

Bescheiden klassiekertje.

Vintage jaren ‘80. Niet op de pronkende manier zoals The Lost Boys, maar ook hier laten verhaal, effecten en soundtrack geen twijfel bestaan over waar op je tijdlijn je dit moet plaatsen.

De luchtige toon in de vertelling, minder humoristisch dan andere representanten van het decennium, is ook zo’n kenmerkend ding. Peter Vincent is een leuke vondst, zowel in zijn geveinsde heldhaftigheid als wanneer zijn laffe, ware aard boven komt, perfect gespeeld door McDowall. Ik dacht vroeger even dat Vincent Price een rip-off van McDowalls personage was.

Jerry is (net als zijn interieur) een charismatische blikvanger en de manier waarop hij met Charly speelt is grappig en spannend tegelijk. Evil Ed en Marcy zijn wat overdreven personages, al is Eds sterfscene nog altijd tamelijk briljant.

Opvallend hoe vrij er wordt omgesprongen met de regels van het genre - hier vaker dan eens letterlijk geformuleerd - maar dat het toch werkt. Vampieren die ook wolven worden, Billy Cole die wel door daglicht loopt naar toch in stomend slijm (én zand!) verandert, kruizen die eerst niet, dan weer wel werken. Charmante practical effects trouwens, al blijven grote delen van transformaties buiten beeld; we doen het vooral met etappes.

Ja, nog altijd vermakelijk. Eng is anders maar daarvoor zit je dan misschien toch in het verkeerde decennium. 3*

Vreemde update.

Het origineel is flink door elkaar gehusseld voor deze remake (die naast een cameo van Sarandon en een handvol quotes, ook alle elementen van het origineel bevat, maar) waarvan me de meerwaarde toch een beetje ontgaat.

Het kat-en-muisgehalte tussen Charly en Jerry is flink gestript, Peter Vincent is verworden tot een tweederangs karakter dat ergens halverwege nog toegevoegd wordt (Midori’s a nice touch though), en hoezeer Farrell ook plezier in zijn rol lijkt te hebben, echt overtuigen doet ie niet. Sarandon hoefde toch minder moeite te doen om dodelijk charismatisch over te komen.

Het origineel sprong wat losbandig met de genreregels om maar kon nog leunen op de tragische held-op-sokken Peter Vincent, de sfeervolle locaties, de heerlijke foute synthy soundtrack en was wat compacter vormgegeven, wat de spanning goed deed. De humor is hier nog altijd aanwezig maar - en misschien dat de Urban-Dictionarisering inmiddels aan mij voorbij gaat - is toch minder subtiel dan voorheen.

Minder spannend, minder sfeervol en hoewel nog iets luchtiger dan het origineel, ook minder grappig. Af en toe best geinig om te zien maar over het algemeen toch vrij inwisselbaar, met bovendien een verloop dat steeds belachelijker wordt. Lelijke effecten ook. Nee. Voor mij had het niet zo gehoeven, ben deze waarschijnlijk snel weer vergeten. 2*

Al vele malen gezien deze film, en hij blijft geweldig. Het grote verhaal is niet altijd even consistent, maar Tarantino weet de aandacht goed af te leiden met enkele staaltjes quality writing. De dialogen en over the top humor(versterkt door de goedkope effecten) zijn dan ook de grootste pluspunten van de film.
Veel mensen klagen ook over het acteerwerk van Tarantino zelf; ik vind hem ruimschoots overtuigen. Clooney is met deze rol als een vis in het water en leeft zich zichtbaar uit. Het contrast met zijn rol in O Brother kon niet groter zijn; niet te onderschatten acteur. De rest van de cast speelt acceptabel, de muziek past perfect bij de sfeer en omgeving van de film en het camerawerk is goed verzorgd (mooiste vond ik als Jacob schuilt achter de bar, wetende dat de bar zich vult met vampiervleermuizen. Als hij dan opstaat met zijn 'kruis' van shotgun en baseball bat, wordt zijn (niets onthullend) gezicht gefilmd en het volgende shot zien we de bar stampvol met vampiers, hem aangapend. Brrr.). Grootste minpunt vond ik die speech van Jacob waarin hij zijn kinderen vraagt te zweren hem te vermoorden als hij in een vampier verandert. Onvergeeflijke tijdverspilling (van Jacob én van de film).
Heerlijke macho/roadmovie meets pulp/vampierflick, met hoog vermaak-gehalte en een lange houdbaarheidsdatum. Stem verhoogd naar 4*.

Alicja lijdt aan geheugenverlies en heeft de afgelopen twee jaar over de straten van Warschau rondgezworven zonder te weten wie ze in haar vorig leven was of wie ze daar heeft achtergelaten. Wanneer ze op een gegeven moment gearresteerd wordt (in de openingsscène zien we haar zonder gene plassen op een drukbevolkt metroperron), krijgt ze de keuze om op tv te verschijnen in een Pools programma waar kijkers worden aangespoord te bellen als ze de afgebeelde vermiste personen herkennen. Alicja’s vader belt het programma en al snel ziet ze zichzelf herenigd met haar ouders, echtgenoot en kind.

Het is echter van beide kanten niet het vreugdevolle wederzien dat je na twee jaren van verwijdering wellicht zou verwachten. Man en kind reageren koud tot ronduit vijandig en ook Alicja zelf lijkt zich te hebben geconformeerd met de nieuwe persoon die zij is geworden, in plaats van terug in te voegen in het burgerlijke bestaan wat haar leven was. Omdat de aanvraag van nieuwe identiteitspapieren weken op zich laat wachten, verblijft ze toch in wat haar huis moet zijn en hoewel ze niet staat te springen om de herinnering aan haar vorige leven aan te wakkeren, begint de aanloop naar haar ongeluk en geheugenverlies zich toch steeds verder te ontrafelen.

Het is een wat ongewone behandeling van een bekend thema, omdat doorgaans protagonisten met geheugenaandoeningen niets liever willen dan zich te herinneren wie ze waren. Fuga vormt het onopgesmukte maar ongewone tegenwicht in die traditie door de onaangepaste Alicja, die zich daar vooral tegen lijkt te verzetten, centraal te stellen. Dat zij daar uiteindelijk ook haar beweegreden voor lijkt te hebben is een welkome ontvouwing, maar onderweg is het boeiend om te zien hoe de (weinig sympathieke) personages wat ongemakkelijk manoeuvreren als er plots een vreemde opnieuw invoegt in je leven.

In niets heeft deze de allure of grootse fantasie die Smoczynska’s The Lure zo intrigerend maakte, maar als anekdotische vertelling weet Fuga toch een oprecht verhaal te vertellen. De hele aankleding van de film is soberheid ten voeten uit, dus laat je door de poster en openingssequentie niet verleiden hier iets groots of fantasievols in te verwachten; de film draagt het verhaal haast in documentaire-achtige stijl uit. 3*

Auw.

Herziening doet deze film nauwelijks goed. Lang geleden dat ik deze voor het eerst zag, maar die 3,5*, waarmee ik Kubricks degelijkheid vaker beloond heb, blijven bij lange na niet overeind.

Ik herinner me het eerste deel als krachtig, realistisch en rauw. Nu komt het me over als repetitief, voorspelbaar en heel, heel erg vervelend. Snap dat de herhaling in werkelijkheid de katalysator is voor Pyles inzinking maar om daar drie kwartier film aan te wijden is gewoon onnodig. Waarom mensen het geniaal noemen - wat veel gebeurt! - is mij volstrekt onduidelijk. De scene waarin Pyle zelfmoord pleegt is dan wel weer erg krachtig, mooi vormgegeven en met sterk geluid. D'Onofrio is in ieder geval perfect gecast voor zowel de sukkelige als de doorgeslagen Pyle.

Het tweede deel stond me al bij als het minder sterke deel, en herziening bevestigt dat. Oeverloos, met een zuchtje moraal op de achtergrond, volgen we enkele oninteressante personages, langs vrij arbitraire plotontwikkelingen. De duidelijke tweedeling heeft de film als geheel ook geen goed gedaan.

Het is een enigszins vermoeiende zit geworden, en met een redelijk gemiddelde speelduur is dat een pijnlijke constatering. 2*

Boeiend.

Mooi contrast tussen ongegeneerd arrogant oppurtunisme en het uiteindelijk schandálig hard falen. Docu benut dat mooi in de van-kwaad-tot-erger benadering, al hoeven ze wat dat betreft voornamelijk maar de tijdlijn aan te houden.

Ik heb het met toenemende verbazing gekeken. Ik ben misschien te weinig bekend met hoe vaak een festival onderuit gaat of hoe gebruikelijk dat is; ik kan me moeilijk voorstellen dat het verschil tussen inzet en uitkomst zo groot is. Dat ook bij de rijkeluiskindjes het vernislaagje beschaving snel afgepeld is mag niet verbazen, toch fascinerend om te aanschouwen.

Lang blijft ongewis of Mark een slimme mazzelaar met middelen of een boef is maar het dubbelzinnige aan zijn persona maakte hem ook voor de mensen met wie hij werkte natuurlijk moeilijk te negeren dan wel mee te werken. Onmogelijk zelfs. Ja Rule lijkt er uitindelijk wat makkelijk afgekomen te zijn. Irritante schreeuwerd is dat toch.

3,5* Leuk om eens te zien.