Opinions

Herzien.

Ik was toch een beetje bang dat deze herziening tegen zou vallen. De trailer voor het nieuwe seizoen bracht me terug naar vóór ik seizoen 1 zag: ook die trailer zag er gelikt uit, riekte wat naar overdaad en bombast. En wat blijkt? Gelikt, overdadig en bombastisch; het zijn drie termen die nog altijd zeer van toepassing zijn op deze overvolle serie maar oh-oh-oh, wat brengen een vaste (regie)hand, een verrukkelijk gevoel voor timing en een puike editing het allemaal goed bij elkaar, zeg. Ja. Smullen!

Het verhaal is vrij klassiek van opzet, met de twee gezusters als middelpunt voor alle politieke verwikkelingen in een verdeelde stad, waarin het aristocratische Art-Deco-vormgegeven Piltover en de dystopische, steam- en cyberpunk-onderklasse Zaun elkaar in wederzijdse wurggreep houden.

Gezusters Vi en Powder raken na een uit de hand gelopen confrontatie vervreemd van elkaar, waarna hun sibling-dynamiek Shakespeariaans tragische trekjes begint te vertonen: Vi wordt getormenteerd door gefaalde verantwoordelijkheid over haar kleine zusje Powder, die daardoor verlaten en gebroken maar ook herboren wordt als Jinx, een anarchistische rebel met een kort lontje en de emotionele wankelmoedigheid van een getraumatiseerd kind. Hun ooit liefdevolle relatie komt tijdens enkele wederontmoetingen onder flinke spanning te staan, wanneer de gevoelens van verraad en spijt die hen in de eerste plaats uiteendreven, door de machtsstrijd om hen heen nóg meer op scherp worden gezet. Met enkele will they, won’t they-momentjes vond ik het allemaal bijzonder treffend uitgewerkt. Good stuff.

Sterkste punt van de serie is natuurlijk echter de visuele stijl, die zich het beste laat kijken als een in-game sequentie die met tijd, aandacht en budget tot complete serie is opgerekt. Karakters bewegen hun lijven en monden nog wel wat ‘zweverig’ of mechanisch alsof het daadwerkelijk game characters zijn en ook uitgerekte stadsbeelden hebben niet (altijd) die mate van detail die vergelijkbare beelden in Akira, GitS2 of Tekkonkinkreet bijvoorbeeld wel hadden. Voor Arcane geldt dat er vooral op straatniveau wel meer aandacht is voor details, structuur en vooral: de wisselwerking met geluid. Het sound design is al even veelkleurig als de animatie en het is de wisselwerking tussen de twee waar de film echt opbloeit.

Bovendien herbergt Arcane vele, vele scenes die juist enórm vloeiend of gedetailleerd zijn. De choreografie en suggestie van snelheid en kracht in gevechtsscènes zijn om-te-smullen. Ook de scenes die Jinx’ gefragmenteerde psyche moeten uitdrukken (met distortion en gekraste krijt/graffiti-effecten) zijn erg fraai vormgegeven. Als Jinx een stoffige boksmachine tot leven brengt en de editing haar én haar zus tegelijk op het ding los laat gaan, levert dat een prachtige montage op: om kippenvel van te krijgen. De serie schroomt ook niet om verschillende animatiestijlen in het geheel te integreren. Soms om een flashback uit te drukken, soms is het een parafraserende montage, maar altijd binnen de parameters van de sfeer en stijl van het geheel.

Nadelen zijn er weinig maar: de score is zo constant aanwezig dat het de serie wat verzadigt - en rustpunten zijn er sowieso weinig. Ook de bestaande liedjes die her en der ingevoegd zijn konden mij niet echt bekoren, net zoals de theme song, dat ik echt afschuwelijke emo-bombast vind - al denken 1,6 miljard luisteraars op Spotify daar klaarblijkelijk anders over. Zéér positieve uitzondering is Denzel Curry’s begeleiding van de confrontatie tussen Ekko en Jinx in aflevering 7. Daar komen voor mij alle elementen van de serie perfect samen: editing smeedt twee tijdlijnen samen in één kort maar wonderlijk belicht en gestileerd gevecht, dat ritmisch wisselt tussen versnelling en slowmotion en samen met geluidseffecten én muziek een cinematografisch hoogstandje opleveren.

De politieke spelletjes boeiden mij wat minder dan de zusters zelf en de GoT-achtige complexiteit van machtsstructuren heeft even nodig om te ontrafelen, maar eenmaal op stoom dendert deze serie lekker voort. Het is gezien de achtergrond waarschijnlijk logisch dat de gevechten het meeste indruk maken, maar wat ik het zwakst vond aan de serie - de soundtrack - wordt door vele anderen juist als één van de sterkste punten beschouwd, lees ik. Niet gek voor een serie die zó bol van de ideeën, creativiteit en ambacht lijkt te staan; dat er voor iedereen wel wat in te vinden zal zijn. Dikke 4,5*

Ja, dit is wederom gewoon hartstikke weergaloos geworden.

Allereerst: Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel respect ik heb voor de beslissing het bij twee seizoenen te laten. Eens temeer omdat de serie nog altijd bolstaat van de onuitgewerkte backstory’s en achtergronden die opzettelijk ambigu blijven, maar niettemin lading en verdieping aan de personages geven. Ook vele character arcs zouden makkelijk breed uitgesponnen kunnen worden, maar de makers verkiezen duidelijk een compacte, vooraf uitgedachte vertelling middels tempo en een verhalende beeldtaal boven het uitmelken van de formule over meerdere seizoenen. Respect.

Bovendien schuilt er zóveel verhaal in set design, props en cinematografische elementen zoals compositie, camerastandpunten, vooruitverwijzingen en callbacks dat expositie middels dialogen schaars is: de serie zet alle audiovisuele middelen in om haar verhaal te vertellen, waardoor personages weinig tot niets aan de kijker hoeven uit te leggen, maar puur handelen naar karakter - dat is echt enórm verademend te noemen. Sterker nog: veel van de scenes met de meeste (emotionele) impact voltrekken zich zonder de aanwezigheid van dialoog en leunen puur op beeld, geluid en de handelingen van personages.

Ik moest even wennen aan de veralgemeniserende focus van het verhaal, dat aandacht afsnoept van de zusterverhouding en uitzoomt om de wereld van Piltover/Zaun en af en toe ook de wereld daarbuiten wat meer te verkennen. Personages als Jayce, Viktor, Singed, Mel en Ambessa krijgen daardoor hun eigen arc in de uitbouw van de wereld Runeterra, die zeker in de laatste drie afleveringen een sterk conceptuele afslag neemt. Voor bekenden met de lore van League of Legends misschien wat minder overweldigend dan voor leken zoals ik maar hoe overvol de finale ook moge voelen, de vertelwijze voelt wel doelgericht en beheerst.

De visuele stijl wordt, net als in seizoen 1, met name bij flashbacks aangevuld met afwijkende animatiestijlen, zoals de houtskooltekeningen tijdens de uitvaart aan het begin van het seizoen, de nostalgische terugblik van Vi’s en Jinx’ jeugd in aquareltechniek, of de belevenissen van Isha en Jinx in krasserige, kleurrijke kindertekeningen: telkens met een thematische functie en afgestemd op het beoogde sentiment, waardoor het nooit rommelig wordt of voelt als stijlbreuk.

De Jugendstil- of Art Nouveau-elementen die in de onderwereld van Zaun altijd al aanwezig waren, zij het verschuild onder een laag stof en roest, hebben een indrukwekkende opfrisbeurt gekregen in het prominente design van Viktors utopische commune, dat daardoor, temidden van de florale wildgroei, een serene en organische vrede over zich heen krijgt. Zelfs gedurende sterk abstracte en conceptuele afslagen in het verhaal zoals het gebeuren met The Black Rose en alle tijdreis en Hex-anomaly gebeurtenissen wordt het verhaal door de animatie kundig bijgebeend - en dat op zich is erg knap te noemen.

Editing en muziek vond ik synergetisch het sterkst in de opening van aflevering 5, als we middels een hyperkinetische montage de herintroductie van Vi voorgeschoteld krijgen - maar er zijn talloze scenes aan te wijzen die de krachten van verschillende audiovisuele middelen effectief bundelen, misschien wel meer dan in het eerste seizoen. De choreografie van gevechten is over het algemeen weer verrukkelijk. Soundtrack breidt internationaler uit en vooral de afsluiting van aflevering 6 vond ik persoonlijk erg indrukwekkend.

De laatste drie afleveringen wil ik snel nog eens herzien om de puzzelstukjes rustig op hun plek te laten vallen en mijn waardering misschien alsnog naar de volle score te doen overhellen, maar na twee heerlijke seizoenen staat voor mij vast dat dit waarschijnlijk de beste, meest consistente serie is die ik in lange tijd heb gezien. 4,5*

Een serie met ambitie.

Afgezien van de belichting is er visueel weinig mis met de serie. Mooie, symmetrische kadrering van indrukwekkende locaties, gecombineerd met sfeervolle kostuums zorgt voor een constant verzorgde visuele indruk. Misschien wat slechte CGI hier en daar, maar altijd functioneel, dus minder kwalijk.

Kan me niet onttrekken aan het idee dat vooral de schrijvers niet geleverd hebben. Hoewel de rode draad (en clou) hoog gegrepen zijn, snijdt het wel hout én zou het qua timing best voedingsbodem hebben; men krijgt een metaforische doofpot en de daaruit voortvloeiende bovennatuurlijke krachten echter maar moeilijk in een sluitend geheel vertaald.

Zwakste punt is echter de pacing van het script, die dan weer personages te lang zinloos door gangen laat dwalen, dan weer te transparant filler-dialogen voor betekenisvol (of sfeerverhogend) laat doorgaan. Of dat komt door gebrek aan inzicht of talent of door de praktische verdeling binnen het (zevenkoppige?) Winchester Mcfly, weet ik niet, maar het voorkomt dat Ares kan wedijveren met internationaal niveau, of zelfs maar overtuigend indruk kan maken als eerste Nederlandse Netflix-productie. Óf: de visuele look qua niveau maar moeilijk kan benaderen, want daar is zoals eerder gezegd weinig mis mee. Props ook naar het sound design, hoe zeer het ook auditieve sfeer creëert die inhoudelijk soms ontbreekt.

Ik kom op 3*, maar dat is een vertekenend gemiddelde tussen esthetisch en inhoudelijk. Met voelbare allure die landsgrenzen overschrijdt, maar daar sterke minpunten tegenover heeft staan. En dat is jammer.

Als tijdsdocument is dit prachtig.

Dat je als kijker getuige kan zijn van een stukje muziekgeschiedenis; van dichtbij de dynamiek kan aanschouwen tussen mensen, die enerzijds beschouwd worden als grootse muzikale innovators maar anderzijds, zo blijkt vooral uit Jacksons Get Back, ook gewoon mensen blijken te zijn.

Er is uiteraard weinig minder uitzonderlijk dan de samenkomst van dit viertal en hun schijnbaar voorbestemde ontwikkeling tot dé iconen uit de pophistorie. Tegelijk waren het ook vier nog altijd jonge, zoekende adolescenten. De roem, het talent, de dood van hun manager, hun contrasterende karakters en de onderlinge (machts)verhoudingen, de zelf opgelegde noodzaak voor heruitvinding en zelfvernieuwing: alles begint zijn tol te eisen. Dat deze groep zich (als nooit tevoren) onder toeziend oog van de hele wereld moest zien te handhaven en ontplooien, maakt hen dus allesbehalve 'gewone mensen,' maar klaarblijkelijk wel uiterst menselijk.

Zo wordt de hiërarchie binnen de groep aardig blootgelegd, is de wrijving doorheen sommige scenes welhaast tastbaar ongemakkelijk en heerst er vooral veel twijfel over hoe de besluitvorming als collectief gevormd moeten worden. Wat is het doel van de docu? Waar moet het geplande optreden plaatsvinden? Of zou het toch meer moeten gaan om de totstandkoming van een nieuw album? Om nog maar te zwijgen over de daadwerkelijke songs die, onder druk van een dwingende deadline, door het viertal 'from scratch' samengesmeed dienen te worden.

Paul neemt (zogezegd tegen wil en dank) de rol van leider op zich door de rest aan te sturen en de enigszins uitgebluste creativiteit van het collectief aan te wakkeren; hij neemt daarbij constant het voortouw als het gaat om de koersbepaling en artistieke uitwerking van de songs. Zijn perfectionisme en onophoudelijke aanwijzingen worden van goede bedoelingen en noodzaak voorzien (als hij het niet doet, doet niemand het), maar het kan niet verhullen dat hij de organische creativiteit er misschien meer mee obstrueert dan dat hij er momenten van chemie mee uit weet te persen. George lijdt aan creatieve verstikking en John kiest veelal de weg van de minste weerstand. Ringo is volgzaam als altijd, maar ondergaat de instructies inmiddels ook met een vermoeidheid die niet alleen uit slaaptekort lijkt voort te komen.

De docu Let It Be werd veelal beschouwd als het tijdsdocument dat het uiteenvallen van The Beatles ontegenzeggelijk had vastgelegd. Recensenten van Get Back staan nu in de rij om te verklaren dat dat beeld niet zozeer incorrect was, hoogstens incompleet. Jacksons bewerking van de 60 uur aan beschikbare videobeelden (en die eerder haastig en uit winstbejag tot Let It Be gekneed en uitgegeven werd) laat immers ook een band zien die onderling nog altijd veel lol had, leden die elkaar weten aan te sporen en inspireren, met zichtbare chemie en het unieke talent waarmee speelse riedeltjes tot muzikale klassiekers verheven werden.

Toch toont ook deze versie slechts een deel van de waarheid. De drie afleveringen worden voorafgegaan door de mededeling dat audiosegmenten zonder beeld zijn voorzien van representatieve beelden; een haast terloopse maar vooral begrijpelijke mededeling - zeker gezien het enorme, waarschijnlijk veelal fragmentarische archief aan opnames waaruit de docu opgemaakt diende te worden. De sfeer die Jackson ermee weet te scheppen overtuigt wel maar verdoezelt daarmee ook vernuftig de rommeligheid van doorlopende continuïteitsfouten en asynchrone dubs. Zeker bij herziening wekt het af en toe de vraag hoeveel vrijheid hij zichzelf kon en mocht verschaffen om het beeld te scheppen dat de makers voor ogen hadden.

Op een gegeven moment zie je Billy Preston tijdens een jamsessie lachend de studio binnenkomen. Terwijl hij zijn jas uittrekt, schiet het beeld naar een spelende Paul, die hem lachend lijkt te begroeten. Echter zien we bij de shots van Paul op de voorgrond...het achterhoofd van een zittende Preston, die het volgende shot weer doodleuk bezig is zijn jas uit te trekken. De film zit vol met dit soort edits: je gaat je uiteindelijk afvragen of de gemonteerde beelden werkelijk synchroon hebben plaatsgevonden en bekijkt zowel momenten van spanning als plezier met toenemende achterdocht. Hoeveel is er dit keer geknipt en geplakt om ons deze versie van het verhaal voor te schotelen?

Het kan de pret nauwelijks drukken: Jackson neemt de tijd om om zijn verhaal te vertellen en het van een sfeer te voorzien waar je - los van de werkelijke authenticiteitswaarde - simpelweg in mee wilt. Een slice-of-life uit misschien wel de meest bepalende periode binnen het bestaan van 's werelds grootste band. Om ons viertal, plus entourage, zo kleurrijk, levendig en haarscherp door het beeld te zien bewegen (beeld en geluid is indrukwekkend opgepoetst), hen van dichtbij te kunnen observeren; het voelt als een eer om erbij te mogen zijn en dat is wat mij betreft een knappe prestatie van Jackson.

De bijna acht uur durende docu is lang, zeker voor niet-fans van de band. Voor degenen die The Beatles hoog hebben zitten, is het echter non-stop smullen. Door ze ongedwongen ten tonele te voeren, een fly-on-the-wall-gevoel bij de kijker weet te creëren, bewijst Jackson niet alleen hoe toonaangevend hun verhaal daadwerkelijk is, of dat de verhoudingen veel complexer lagen dan we voorheen dachten, hij onderstreept bovenal dat dit viertal zoveel inspiratie heeft voortgebracht, dat we er waarschijnlijk nooit genoeg van zullen krijgen. 4,5*

De inventiviteit van ideeën en dreiging van de uitwerking was aanvankelijk de charme van deze serie, maar dat heeft compleet plaats moeten maken.

Wat resteert is lui schrijfwerk, waarbij de technologie steeds abstracter wordt (in aflevering twee is er een "enorme machine", die middels een remote naar frequenties van een parallel universum kan schieten. Netto resultaat: alles wat je zegt wordt waar voor omstanders). Er wordt nauwelijks meer ingezoomd op daadwerkelijke technologie wat, naarmate je de uitvloeiselen ervan (enigszins serieus) extrapoleert, interessante vraagstukken aansnijdt zoals in de eerste seizoenen gebeurde. Al een paar seizoenen is de serie aan het zelfplagieren door rondom een kloon of een plug-in hetzelfde visioen te herkauwen in telkens een iets andere setting.

Soms heeft die setting wel charme. Zo wordt de game-wereld van USS Callister niet voor niets nieuw leven ingeblazen en heeft Eulogy wel degelijk een kloppend hart. Plaything imiteert soort van effectief de dreiging van zelfexpansieve AI maar eindigt net als het interessant begint te worden. Hotel Rêverie is echter een slap aftreksel van San Junipero en Common People, hoewel leuk op papier, is kenmerkend voor hoe de serie een inmiddels kwalijk gebrek aan subtiliteit herbergt. Ook de sinds de veramerikanisering van de franchise ingeburgerde streepje humor, haalt iedere dreigende werking onderuit, alsof het de makers aan lef ontbreekt om hun visioenen van urgentie te voorzien, in plaats van het te doorspekken met luchtigheid.

Ook de vreselijke zelfgenoegzaamheid in verwijzingen naar andere afleveringen is al lang niet meer het vernuftig bouwen aan een overkoepelend universum; het wekt vooral irritatie. Een kleine greep uit talloze verwijzingen: wederom wordt een versie van Anyone Who Knows What Love Is opgevoerd, de mechanische bijen uit Hated In The Nation worden en passant besproken en Netflix' alter ego Streamberry komt ook weer voorbij. Het zouden leuke callbacks kunnen zijn, als ze inhoudelijk iets zouden toevoegen aan het moment maar ze zijn zelden meer dan een flauwe inside-joke.

2,5* nog voor met name (het acteerwerk van Rose McEwen in) Bête Noire en het invoelbaar sentiment in Eulogy, maar Brooker lijdt al een tijdje aan ideeënarmoede en hoewel dit seizoen weer een stapje omhoog doet na het erbarmelijke en wat verdwaald aandoende zesde seizoen, is het nog altijd mijlenver verwijderd van wat de serie aanvankelijk zo relevant maakte.

Heerlijke serie.

Goed, degelijk schrijfwerk en acteurs die niet alleen op weinig fouten te betrappen zijn, maar ook nog eens goede onscreen chemie delen. David Tennant met een onweerstaanbaar Schots accent en priemende blik is perfect als Alec Hardy, maar het is toch Olivia Colman die de show steelt als Ellie Miller.

Geloofwaardig in haar zelfbewuste overcompensatie, warm in bijvoorbeeld de opvoedkundige benadering van zware thema’s naar Tom en geleidelijk, onder invloed van Hardy, verhardend in de rol die zij zichzelf vanuit professionaliteit wel moet aanmeten. Colman schakelt moeiteloos (maar niet zonder humor) tussen de interne verwarring en frustratie en bekoeld pragmatische aanpak die ze zaak van haar vraagt, om uiteindelijk toch weer bij een uitbarsting van emotioneel onbegrip uit te komen. Zo’n brede range voor een personage en zo moeilijk voor een actrice om het geloofwaardig te houden dat het allemaal uit één personage afkomstig is; Colman slaagt zonder een greintje twijfel. Zij komt met stip de bovenste regionen van mijn favoriete actrices binnen. Spoiler seizoen 2: die heerlijke uitbrander die zijn Tom geeft in de hal van de rechtbank: wát een acteerkanon, puur smullen.

Verder audiovisueel mooi verzorgd met warme kleuren en fraaie shots, al is het vooral functioneel ingezet. Alles draagt bij aan een licht broeierige sfeer die je wilt van zo'n serie en het is net genoeg om de saaie, grijze look die de standaard-detectiveserie doorgaans lijkt te typeren.

Het mysterie gaat, zeker naar het einde toe, een beetje alle kanten op door zo veel mogelijk personages van geheimen en motieven te voorzien, maar de verdachtmakerij blijft over de gehele linie geloofwaardig, goed uitgewerkt en verrast met een twist die misschien een beetje licht van gewicht is en niet bijzonder schokkend uitpakt, het vormt wel een mooi opstapje naar de ontwikkeling van Miller als personage.

Na seizoen twee en drie wordt duidelijk dat de makers en schrijvers een kundige methode hanteren, die op degelijk niveau weten te herhalen ook, maar in retrospect werpt het toch een wat formulematig licht op ook het eerste seizoen. Toch laat ik de waardering voor seizoen 1 op een solide 4,5* staan. Ik heb hier erg van genoten.

Hier een gróót liefhebber van het boek, waarin Crouch een slim idee uitermate ingenieus en met goed gevoel voor dosering en sfeerbehoud weet uit te bouwen tot een duizelingwekkende finale.

De serie haalt dat niveau nooit. Het lijkt bovendien in de vertaalslag te vergeten om naast het basisidee ook andere audiovisuele middelen te betrekken en leunt teveel op het verhaal zelf (wellicht juist door Crouch als frontrunner?) Ik werd er logischerwijs niet meer door verrast, maar de serie voegt er cinematografisch weinig aan toe.

Camerawerk en vooral editing is zelfs suf te noemen. Pacing issues zitten de spanning soms in de weg. Het concept van oneindigheid wordt haast kinderlijk simplistisch benaderd en het wil natuurlijk ook niet helpen dat de weinig charismatische Edgerton een redelijk generieke kop heeft en nergens het onderste uit zijn dubbelrol kan halen.

Ik blijf het basismateriaal superieur vinden en de potentie voor verfilming (misschien een ouderwetse film ipv een serie?) blijft overeind. Maar dit was het niet helemaal. Magere 3*

Heerlijk.

De toon moet even aarden. Bij het gebruikte cynisme ligt altijd op de loer dat het wat flauwig vervalt of te gemaakt over begint te komen. Hier doet het dat niet en dat is heel verfrissend.

Sterker: gaandeweg wordt dat consistent effectieve cynisme aangevuld met oprecht drama enerzijds en steeds schrijnendere luchtigheid anderzijds - in feite de componenten van cynisme. De serie neemt daarmee het karakter van de hoofdpersoon steeds meer over. Soundtrack versterkt die gespletenheid (niet subtiel maar wel effectief).

Met heel veel respect voor Applegate. Wie niet meteen overtuigd is, kan nog altijd verrast worden in en naar de ontknoping toe: ze krijgt een paar pittige scenes maar blijft indrukwekkend spel leveren.

De rest ook wel, maar uiteindelijk weet zij de rest te ontstijgen met een personage dat even levensecht is als totaal verschillend van wat ik tot nu toe van haar heb gezien (wat eigenlijk neerkomt op Married w/Children, Friends en die Babysitter-film).

Plot krijgt een paar opzichtige zetjes (Nick, het zwangerschapverhaal), maar alles wordt netjes verwerkt en blijft geloofwaardig. Personages als Lorna en Abe (bijrollen) komen ook helemaal tot leven. Mischien dat de kinderen en de ongeïnteresseerde inspecteur wat plat blijven, maar voor de rest zijn de karakters (en dialogen) erg goed geschreven.

Moet dus een paar afleveringen zijn weg vinden deze serie, maar na afloop is bij mij alle twijfel weg. Ik vond dit heel sterk.

Ik heb er wel weer zin in.

Met de originele serie leken de schrijvers zich steeds meer in een hoekje geschreven te hebben: steeds meer mensen leken lucht te krijgen van Dexters duistere activiteiten, waaronder collega's en uiteindelijk werd zuster Debra zelfs deelgenoot van zijn geheim. Hoewel dat enkele spannende momenten/afleveringen opleverde, wilde het maar niet tot een bevredigend einde komen. Dexter: New Blood moest daar, tien jaar na dato, verandering in brengen maar ook diens afsluiting kon op veel kritiek en negatieve reacties rekenen (ten tijde van schrijven hebben beiden laatste afleveringen een schamele 4,8 op IMDb).

Toch slaan showrunner Clyde Phillips en frontman Michael C. Hall de handen weer ineen en het moet gezegd: het levert toch best weer een smakelijk seizoen Dexter op. In tegenstelling tot New Blood en (het een beetje gekkig genoeg gelijktijdige initiatief) Original Sin kijkt dit seizoen weer meer vooruit met een overtuigende nieuwe setting in het gloomy New York.

Dexter bouwt een nieuw leven op en probeert zich (wat geloofwaardiger dan in New Blood) te herpositioneren ten opzichte van zoon Harrison, die op zijn eigen manier zijn born-in-blood-inborst probeert te kanaliseren. Het mag allemaal wel erg toevallig heten hoe Dexter zich vrij snel temidden van een wel heel illuster gezelschap bevindt, zoals dit seizoen veel (onthullingen, wendingen, oplossingen) misschien wat makkelijk of transparant geschreven aandoen, maar op een of andere manier heeft de serie met enkele personages/vertolkingen genoeg charisma om je mee te laten slepen.

Het mist een beetje het clandestiene van de eerste seizoenen, toen Dexter nog een écht dubbelleven leidde (gepaard met de heerlijk duale acteerprestaties van Michael C. Hall); tegenwoordig - zeker dit seizoen - is Dexter veel meer out in the open. Vooralsnog zijn de interacties met Harrison en de antagonisten van dienst een vermakelijk substituut; ik ben benieuwd hoe zich dat de komende seizoenen gaat ontwikkelen - want die komen er blijkbaar.

Fijn dat op het einde ook Dexter-being-Dexter omarmd wordt. Het kan haast niet anders of zijn afsluitend monoloog is daarmee ook een statement over de serie zelf. In deze nieuwe setting zijn er namelijk met genoeg losse eindjes afgerekend dat de noodzaak om er een einde aan te breien even weg is en dat de deur open staat voor een nieuw hoofdstuk in Dexters leven - alsmede de serie zelf.

Flanagan.

Voorop: ik ben groot fan van Haunting Of Hill House en in feite is er geen Flanagan-product dat me niet kon vermaken. De man weet de sfeer altijd naar de hand te zetten. Hier is dat niet anders.

De verweving van Edgar Allen Poe's korte verhaal met de rest van zijn oeuvre levert een wat bonte collectie aan personages en verhaallijnen op, waardoor het geheel wat minder compact voelt als Hill House. Ook nu wordt een familie-dynamiek centraal gesteld waarbij individuele familie-leden allemaal hun eigen stukje aandacht krijgen, grof genomen per aflevering, wat ook bij Hill House het geval was; het haakt gewoon net in iets minder lekker in elkaar als bij voorgenoemde. Gekunsteld zou ik het niet noemen, het is hoogstens wat minder organisch.

Kan me niet aan het idee onttrekken dat ook de casting daar voor een groot deel debet aan is: 90% van de cast is een bekend gezicht uit eerder werk van Flanagan, en niet iedere acteur kan zijn eerdere personage ontstijgen. Sterker: het acteerwerk van sommigen blijft beneden peil en op die momenten hapert het momentum van de serie voelbaar, dat vond ik misschien wel het grootste gebrek van de serie.

Niettemin Bouwt Flanagan wederom een aardig stukje sfeer op, en hoewel hij verhalend weinig verrast, weet hij de literaire elementen die Poe's werk zo aantrekkelijk maken aardig te vertalen, al legt hij soms wat opzichtig poëtische quotes in de monden van (vlakke) personages. Zeker aan het einde nemen de cryptische monologen wat de overhand, maar ik vond het nog altijd aardig te behappen.

Hill House lijkt wat meer aandacht en tijd voor details gehad te hebben, wat dat betreft lijkt Flanagan hier filmisch en esthetisch wat meer op de automatische piloot te draaien, maar de man is vakman genoeg om alsnog een boeiend en sfeervol eindproduct af te leveren. 4*

Vermoeiende serie

Op de middelbare school had je van die types die hun anekdotes aankondigden met zoiets als:
“Oh! Weet je wat echt vet grappig was?!”
En jij zo: “Nou? Vertel.”
En dat ze dan opeens semi-geheimzinnig gingen doen: “…Nee, laat maar. Vertel ik later nog wel een keer.”

Misschien dat ze er op het moment zelf bewust van werden dat de inhoud ongepast zou zijn, misschien probeerden ze (net als deze serie) opzettelijk nieuwsgierigheid te kweken. Maar door de overmatige pizzazz liep de onthulling bijna altijd uit op teleurstelling.

From houdt je constant aan het lijntje door met rare shit je aandacht te trekken en laat meer bevreemding toe dan dat het opklaart. Nu is daar op zich niet altijd iets mis mee; ik hoef echt niet altijd alles opgeklaard te hebben. Wat ik wel bezwaarlijk vindt is dat alle gebeurtenissen los van elkaar verzonnen lijken te zijn, erger nog: gaandewég verzonnen lijken te zijn - en nimmer de interne samenhang vertonen die een vooropgezet plan of een logische richting lijken aan te geven.

Herinner je je Cabin in the Woods, en dat iedereen achter de schermen kon inzetten op de categorie evil die de protagonisten zouden tegenkomen? Stel je voor dat iedereen mee mocht schrijven aan het scenario, zonder dat er onderling overleg is, met als enige regel: niks verklappen. Iedereen mag een personage een handeling geven of een freaky iets laten gebeuren en dan kijken we later wel of we het uit gaan leggen of in verband brengen met de hoofdlijn. Dat is From.

Qua sfeer en acteerwerk en muziek valt er ook weinig écht te genieten hier. De horror wordt naar eigen inzicht op pauze gezet of zelfs een aflevering overgeslagen, alles staat in teken van het “mysterie”, dat alsmaar toeneemt in omgekeerd evenredig verband met je interesse als kijker. Ik snap niet dat mensen hier door geboeid blijven.

Ik heb iedere aflevering met een soort sluimerende haat en dalende verwachting uitgezeten. Tot ik in seizoen 2 voor de lol soms een aflevering oversloeg. Maakt niet uit. Exact dezelfde kijkervaring. Seizoen 3 laat ik voor wat het is.

Teleurstellend.

Ergens voel je de potentie wel, maar vrijwel alle losse elementen voelen als een gemiste kans.

Voorop wordt de actie (zeker voor een animatie) erg saai en statisch in beeld gebracht. Alle mogelijkheden die het medium heeft om alle krachtpatserij en hypersnelheid in beeld te brengen worden gereduceerd tot een nagenoeg stilstaand camerastandpunt en gecompenseerd met bombastische geluidseffecten. Als het 20 jaar geleden uitgebracht was, maakte het misschien meer indruk. Daarentegen had je toen bijvoorbeeld al een Last Airbender die daar véél creatiever mee omging.

Tweede struikelpunt is de humor, die gewoon nergens uit de verf komt terwijl de serie op momenten duidelijk grappig probeert te zijn. Aan de andere kant maakt het ook de momenten van serieus (tiener)drama (wanneer de relativerende humor dan weer ontbreekt) des te bespottelijker.

Verder een vrij lelijke soundtrack, over het algemeen ongeïnspireerd aandoende voice-acting, karakters die over de hele linie voelen als een knock-off van wat je al kent en een versplintering aan verhaallijnen die elkaar meer in de weg zitten dan dat ze een gezamenlijke urgentie of spanning teweegbrengen. Om de cliffhanger van de eerste aflevering pas aan het einde in te lossen is tot daaraan toe, de pay-off (Papa was stiekem al die tijd gewoon een slechterik punt.) is werkelijk teleurstellend.

Alle bloed en gore ten spijt, voelt dit over het geheel vooral als een comicverfilming voor een jongere doelgroep. Die weet de rommelige vertelstructuur, onoriginele superhelden en flauwe humor hoogstwaarschijnlijk wel te vergeven. Niet dat de serie niet vermakelijk is, maar door de opeenstapeling van gemiste kansen en valse noten, neemt de frustratie per aflevering toe. 2,5*

Heerlijk

Vooral als omnibus toch echt een meerwaarde. Geen filmpje zónder nadelen en tegelijk geen échte uitschieters maar als dwarsdoorsnede uitzonderlijk vermakelijk. Ook de korte speelduur per aflevering is fijn, al merk je wel dat het voor sommigen een beetje verkrampt zoeken hoe en hoeveel verhaal er ingepropt moet worden.

Opvallend hoeveel stijlen kiezen voor een realistische look, terwijl die haast nergens overtuigend overkomt. Daarentegen, afgezet tegen het Hitler-filmpje en Yoghurt, kun je je afvragen wat beter is.

Zelf had ik het meeste met de stijl van Sucker of Souls, Good Hunting, misschien een Shapeshifters of zelfs een Zima Blue. Die laatste vond ik als geheel ook het sterkst. Een van de weinigen waar stijl, verhaal en sfeer perfect afgestemd waren.

Meeste afleveringen omarmen de gore-and-violence leidraad op een natuurlijke manier, maar soms wordt het er ook wat opgeplakt. Tegelijk wordt het eigenlijk nergens écht grof of rauw. Misschien vond ik Sonnie’s Edge daar nog het sterkst in, al zorgt daar de statische camerawerking voor veel gemiste kansen, een gevoel dat ik bij meer filmpjes had.

Bijna elk filmpje lijkt geïnspireerd op of gejat van iets wat je al eerder hebt gezien maar zelden staat het de filmfun in de weg. Ik hoop wel dat een tweede seizoen de mogelijkheden van animatie en insteek van de serie nóg meer benut, maar dit is zeer fijn vermaak. 4*

Seizoen 3 borduurt nog altijd indrukwekkend voort op de onnavolgbaar hoogstaande eerste twee seizoenen. Hoewel sommige afleveringen bij herziening al een voorbode lijken van de serie die zijn shine verliest, is het overgrote deel nog altijd even inventief, uitbundig en zeker de character arcs en de bouw van een canon zijn erg sterk in dit deel.

De openingsaflevering was er een om naar uit te kijken, gezien de flinke cliffhanger van seizoen 2, maar The Rickshank Redemption overstijgt alle verwachtingen met een geweldige prison break en zet middels de scheiding van Jerry en Beth de familiedynamiek (in ieder geval voor de rest van dit seizoen) op scherp. Logische (maar nog altijd creatief gevonden) uitvloeiselen daarvan zijn onder andere de wisselwerking tussen Rick en Jerry maar ook de verharding van Morty in het geweldige The Whirly Dirly Conspiracy en de beste bijrol tot nu toe van Susan Sarandon's Dr. Wong in Pickle Rick.

De herintrede van Evil Morty in het geniale Ricklantis Mixup is een knap staaltje schrijfwerk, de versie van Morty die zichzelf bevrijd ziet van zijn onzekerheid in Rest And Ricklaxation is hilarisch onweerstaanbaar maar ook de uitwerking van Beths daddy issues in ABC's of Beth legt een kundig fundament voor toekomstige verhaallijnen.

Ik vond Vindicators 3 en misschien ook The Rickchurian Mortydate wat onnodige zijstapjes binnen het geheel, maar ook weer niet genoeg om voor dit seizoen niet de volle mep te geven. Het zou het laatste seizoen blijken waar ik dermate lyrisch over ben, maar genoeg vermaak om af en toe te herbezoeken.

Het begin van de afdaling in kwaliteit.

Hoewel over het algemeen nog best vermakelijk, al zijn de echte highs (op The Vat of Acid aflevering na) niet meer van het niveau van de beste afleveringen hiervoor en beginnen de mindere afleveringen (met name Claw and Hoarder, Promortyus en Childrick of Mort) voorheen ongekende dieptepunten te vormen.

De serie besteedt een heel seizoen aan sidequests en de zorgvuldige opbouw van de grote lijn en karakterverdieping uit het derde seizoen wordt grotendeels links laten liggen. Ook worden er vaker absurde of grove excessen opgezocht in plaats van de inventieve charme van vroegere ideeën, waardoor het wat gemakzuchtig geschreven voelt allemaal.

De heist within a heist uit One Crew over the Crewcoo's Morty, de metastructuur van Never Ricking Morty en de overload aan tijdreizen uit Rattlestar Ricklactica zijn het soort dubbele-bodems-verteltechnieken waar de serie later nog vaker op terug gaat vallen om afleveringen iets slims of onnavolgbaars mee te geven, maar de werkelijke creativiteit spat er niet altijd meer van af.

Nog altijd een ruime voldoende, maar duidelijk het minste seizoen tot hier en in retrospect het eerste die de afdaling in kwaliteit definitief inzet. 3,5

De serie moet het steeds meer van leuke momentjes en misschien wel losse grappen hebben, dan dat de afleveringen bol staan de overweldigende ideeën. De eerste twee afleveringen hebben hun charme, al is het altijd flauw om iemand als Mr. Nimbus zo plots als nemesis te introduceren en is Mortyplicity in beginsel een standaard constante dubbele-bodem die naar oorspronkelijke Rick and Morty maatstaven wat conventioneel voelt.

Vanaf aflevering 8 wordt er weer iets substantieels verteld met de terugkomst van Birdperson en de toxische verhouding tussen onze twee helden, maar aflevering 4 tm 6 verlagen de reeds verkende dieptepunten uit seizoen 4 met nog meer platheid en gemakzuchtige filmverwijzingen; dit waren voor mij verreweg de slechtste afleveringen ooit.

De Goodfellas-parodie uit Gotron aflevering is een geinig format, maar Harmon herhaalt zijn eigen Community-aflevering ermee, die beter en verfrissender werkte. De anime schatplichtigheid wordt eigenhandig benoemd, maar zoals wel vaker bij de serie blijft het wat hangen tussen meta-satire en toch scoren met waarmee je de draak steekt.

Om de laatste twee afleveringen heb ik wel weer kunnen lachen, maar zoals gezegd zijn het meer losse grappen dan solide ideeën die degelijk uitgewerkt worden. Het clustertje afleveringen in het midden vormt echt een smet op de serie, die dit seizoen voor het eerst onder de voldoende kruipt.

Eindelijk! Weer een meer dan redelijk seizoen van Rick and Morty.

Met alleen de finale nog voor de boeg kan ik wel zeggen dat nagenoeg iedere aflevering een creatief uitgangspunt heeft dat geinig uitgewerkt wordt.

Nooit op de overdonderende manier zoals dat in de eerste drie seizoenen gebeurde, maar de veelal ontsporende hit-or-miss nonsens die de afgelopen seizoenen wel eens voorbijkwam wordt in ieder geval vermeden, op misschien aflevering vier na.

Het is jammer dat de humor wat minder scherp is en er tot en met de voorlaatste aflevering weinig tot niks aan canon gebouwd wordt (dit zijn voornamelijk op zichzelf staande avonturen) en dat er geen aflevering écht bovenuit steekt maar er is voelbaar lering getrokken uit de missers van afgelopen seizoenen.

Een beetje een pas-op-de-plaats-seizoen voor de serie, misschien. Maar voor mijn gevoel raakt het de kern van Rick and Morty’s mogelijkheden veel beter.

Sfeervol.

Zwart-wit, maar zeker in de zonovergoten enscenering van Italiaanse badplaatsen eerder een royaal spectrum aan schakeringen grijstinten. In latere afleveringen wordt het contrast hoger, is er meer ruimte voor duister/zwart en speelt belichting een steeds belangrijkere rol (een parallel met Caravaggio?). Samen met bedachtzaam, bijtijds voyeuristisch camerawerk (die vele doorkijkjes!) geeft het de serie al snel een clandestiene sfeer en stijlvergelijkingen met film-noir liggen voor de hand.

Deze komen tevens terug op een geluidsband vol pengekrabbel, typemachines, piepende deuren, vele voetstappen, klotsende golven en krakende kranten: heerlijk. Zowel visueel als auditief is het geheel rijkelijk gevuld aan details, waardoor het Italië uit de jaren ‘60 stijlvol geportretteerd wordt.

Het bruist misschien iets minder dan de film uit 1999, maar na acht afleveringen valt moeilijk te ontkennen dat deze vertaling niet alleen veel stijlvaster is, maar waarschijnlijk ook veel beter past bij het verhaal en de intrige zeker eer aandoet. De nadruk ligt iets minder op het bon-vivant leven en we krijgen iets meer inkijk in de psyche van Ripley en de pragmatiek van zijn daden.

Gróót fan van Scott en dit personage zit hem als gegoten; zie hem schakelen tussen aandoenlijk en compromisloos, schijnheilig en berekenend en altijd met dat manipulatieve onderlaagje. Het is onwaarschijnlijk hoe weinig middelen Scott nodig heeft om het personage deze dualiteit geloofwaardig mee te geven. Zeker omdat ik hem via Sherlock en Black Mirror heb leren kennen, waar hij de grote gebaren niet schuwde. Maar met All Of Us Strangers en nu ook Ripley onderstreept hij zijn talent voor nuance. Fascinerend acteur.

Overige acteurs laten soms te wensen over maar zeker de acteur die inspecteur Ravini speelt is solide: gewapend met priemende blik en notitieblok weet hij zijn ondervraging constant van spanning te voorzien, soms met het klikken van een pen of met een simpel moment van zwijgzaamheid.

Het is een heerlijk bubbeltje om in te verdwijnen deze serie. De intrige ontvouwt geduldig, weet spanning zonder poespas op te bouwen en is audiovisueel met zelfverzekerde bescheidenheid vormgegeven. Niet vanzelfsprekend dat het Italiaans zo prominent gesproken wordt, maar ook dat spreekt voor de serie en de beleving des te meer. 4* met kans op verhoging.

Erg fijne serie.

Eentje die je mensen makkelijk kan aanraden omdat de premisse gelijk tot de verbeelding spreekt. Terwijl je als kijker probeert te bedenken wat voor implicaties dat gegeven voor het leven - of beter: de levens - van de werknemers heeft, neemt de serie de tijd om dat uit de doeken te doen. Wanneer hun teamleider plots vertrokken blijkt, zijn we getuige van de inlijving van nieuweling Helly R, die maar moeilijk kan wennen aan het dystopisch en kafkaësk aandoende kantoorleven in afdeling MacroData Refinement, dat door het rigide, haast sectaire management constant in het gareel gehouden wordt. De facto opvolger van de verdwenen teamleider is Mark S, wiens loyaliteit naar het bedrijf mede door de komst van Helly steeds verder op de proef wordt gesteld.

De eerste helft van het seizoen wordt (uitgebreid) de tijd genomen om ons middels een reeks gebeurtenissen kennis te laten nemen van de benauwende bedrijfscultuur, die de ene keer absurd kolderiek en de andere keer gevaarlijk dictatoriaal aandoet. Kundig geregisseerd door Ben Stiller, die een wonderlijke balans weet te houden tussen de enge en ontegenzeggelijk grappige uitvloeiselen van het concept.

Het duurt even voordat de serie op stoom komt maar zeker in de laatste twee afleveringen komt het geheel in een stroomversnelling die je als kijker weliswaar met een boel losse eindjes opzadelt, maar reikhalzend doet uitkijken naar het tweede seizoen. Er is voldoende mysterie over om te ontrafelen, maar de werkwijze van de makers voelt doelgericht genoeg om te vertrouwen op een interessant vervolg. Ik ben er klaar voor. 4* voor deze.

Aardig.

Hoewel de serie weinig écht fout doet, blinkt ie ook nergens in uit. Laat staan dat er enige vorm van vernieuwing aan te pas komt. Wat dat betreft geeft de veelgelezen lof voor deze Nederlandstalige productie eerder aan hoe erg ons taalgebied achterloopt op buitenlandse thrillers.

Zo bereikt de spanning van het undercover-zijn nooit een echt kookpunt, zijn de pogingen die ertoe aanzetten te transparant van opzet en wil het ook niet helpen dat zowel het criminele circuit als het politie-korps eerder kneuterig dan vernuftig uit de hoek komen. Leuk dat Lammers’ rol meer lokaal van aard blijft, maar een driftige boerenpummel is gewoon minder dreigend dan een uitgekookt meesterbrein.

Toch: vermakelijk en boeiend over de hele speelduur en bijna alle acteurs leveren degelijk tot goed spel. Goed vermaak, maar geen aardverschuivende vernieuwing.