Opinions

Redelijk.

Vinterberg laat in duidelijke stappen zien hoe een vredige situatie in een klein dorp, tussen vrienden kan escaleren wanneer het om de onschuld van kinderen gaat. Lucas wordt na een valse beschuldiging in erg rap tempo tot slachtoffer van karaktermoord gereduceerd. Toch kun je je makkelijk invoelen met ieders reactie of handeling, hoe ongelukkig ook. De emotionele afstand en het overzicht dat je als kijker hebt, sturen je sympathie natuurlijk snel richting Lucas; dat de realiteit zich ook middels misverstanden en emotioneel gekleurde reacties aaneenrijgt is nou eenmaal een feit. Gebrek aan realisme valt het verhaal wat mij betreft dan ook niet aan te rekenen.

De klinische opzet van die realiteit door Vinterberg echter wel. Met name het eerste half uur is iedere scene voelbaar functioneel, wat nogal ostentatief aandoet. Kijk Lucas een goede leraar zijn. Zie hoe hij Klara's toenadering correct afhandelt. Snap je hoe Klara bij haar beschuldiging komt?

Vinterberg moet wat moeite doen om het balletje aan het rollen te krijgen, als het eenmaal rolt, kun je makkelijk mee in Lucas' ellende, het onrecht en de agressie jegens hem. Die spiraal treft niet alleen hem maar ook zijn zoon, wat nog een sterke scene oplevert.

Het laatste kwartier krijgt de film echter zijn opzichtige karakter weer vol terug, waarbij de teruggekeerde broederlijkheid natuurlijk als opstapje dient voor die laatste scene. Op zich een sterk einde maar wederom wordt er net iets te opzichtig naar toegewerkt.

Na Festen slechts mijn tweede Vinterberg maar mans invulling van een audiovisueel produkt leunt bovendien wel heel erg op het narratieve deel. In eerstgenoemde klaarblijkelijk vanuit idealisme (Dogme 95), al schermde hij daarmee wellicht zijn eigen onkunde af, want ook Jagten is audiovisueel een erg saaie bedoening. Of wij hebben een hele andere opvatting van de essentie van film, dat kan natuurlijk ook.

Drama volgens het boekje, erg kundig maar ook wat steriel geserveerd. Invoelbaar niettemin maar het (in alle opzichten) geschreven karakter speelt de film soms parten. 3,5*

Soo-jin merkt dat haar man Hyun-su in zijn slaap steeds vreemder gedrag begint te vertonen. Wat begint als onschuldig slaapgebrabbel krijgt al snel meer dreiging als hij tijdens het slaapwandelen bezoekjes brengt aan de koelkast of het op hun hond gemunt lijkt te hebben. Zeker omdat ze zwanger is, vreest ze steeds meer voor hun veiligheid en samen gaan ze op zoek naar de oorzaak van de verschijnselen om te kijken wat eraan te doen valt.

Dit pad loopt langs wat voorspelbare stations en stappen, waarbij zowel de medische wetenschap als een medium geconsulteerd worden en uiteraard ook hun eensgezindheid en vertrouwen op de proef wordt gesteld. Hoewel het weinig verrassingen herbergt, weet de film met een goed gevoel voor timing en een bescheiden maar effectieve geluidsband wel een sfeertje neer te zetten dat de aandacht erbij houdt. De uiteindelijke reveal wordt je dan wat hapklaar voorgeschoteld - middels een letterlijke PP-presentatie! - en zeker de handelingen en beweegredenen van Soo-jin moet je met een korrel zout nemen, maar het blijft allemaal redelijk charmant.

Minder gestileerd dan ik van een Z-Koreaanse productie zou verwachten maar met een groter budget en misschien een externe scenarist, zie ik debuterend regisseur Yu hier nog wel creatiever of in ieder geval grootser op voortborduren. Vooralsnog is dit typisch zo’n film waar die grootsheid aan ontbreekt en die je over een paar jaar misschien vergeten bent, maar voor de speelduur is het vrij vermakelijk allemaal. 3*

Aardig.

Ik hou hier wel van. Zitten altijd wat mindere filmpjes tussen, maar zolang het bij 10-15 min. blijft, kun je je ook nooit een buil vallen.

Ik vraag me wel vaak af wat de volgorde nou doet voor zo'n omnibus.

In dit geval wordt de toon mooi gezet door The Messenger. Dat creëert een bepaalde verwachting, waarna het speelse Kendama en het kinderlijke Cold Sleep daar dwars tegenin gaan. En daardoor misschien nog wel erger tegenvallen, dan wanneer Cold Sleep de opener was geweest. Maar goed.

Kitamura heeft een mooie kortfilm afgeleverd, waardoor ik weer zin krijg in zijn langspeelwerk. The Messenger is sfeervol, mooi geschoten, goed gedoseerd van kleur voorzien en het spelen met scherpte versterkt het gegeven en de sfeer.

Kendama vond ik niets speciaals hebben en Cold Sleep was ronduit amateuristisch. Zowel het idee als de uitwerking was slap. Visueel wordt er veel geprobeerd, niets komt echt uit de verf.

Pandora had ik verder ook niet veel mee. Het absurdistisch gegeven was wel geinig, maar er wordt zo weinig mee gedaan. Visueel had er veel meer in gezeten. Hetzelfde geldt min of meer voor Hijiki. Grappig gegeven, maar te weinig creatief mee omgesprongen, visueel pover en bovendien erg voorspelbaar.

Justice was cool. Erg effectieve opbouw met een goed muziekje eronder. Perfecte facial expressions van die jongen. Ging misschien net iets te lang door. Misschien wat meer grapjes uit de rest van de klas. Toch erg geslaagd.

Arita was ook erg overtuigend in al zijn lieflijkheid en voelt, vooral voor een kortfilm, erg compleet aan. Leuk gegeven, mooie beelden en muziek. Alles klopt...jammer van dat einde. Alsof er toch een soort punchline in moet zitten.

Altijd leuk, altijd verfrissend, al kan de diversiteit ook nadelig werken. Bovendien zaten hier geen echte pareltjes tussen. Dan zou een grote lijn of algemeen thema de waardering voor het geheel nog sterken, maar ook dat ontbreekt. 3*

PS. Die openingsequentie. Honds. Lelijk.

John Wick kijkt een beetje weg als de demo-gameplay van een schietspel. Of alsof je toekijkt naar iemand die het spelletje al duizend keer uitgespeeld heeft. Reeves baant zich een weg door vele gangen, schiet alles meteen raak of verbetert zichzelf in de tweede instantie. Het maakt hem uitermate meedogenloos en saai om naar te kijken.

Plus, toch altijd mijn twijfels bij Reeves als actieheld gehad. Zijn houtenklazerij valt natuurlijk minder op als ie alleen maar hoeft te schieten (en een man van weinig woorden is) maar zelfs hier valt op dat hij van nature niet de schwung heeft om op indrukwekkende manier door zijn tegenstanders te bewegen. Wordt ook niet echt geholpen door het camerawerk tijdens de actiescenes; wat rommelige wirwar die flitsend moet overkomen.

Mooie rol van Nyqvist, hij weet als enige wat charisma en zelfs wat comic relief toe te voegen aan dit nogal lompe vehikel, dat niet onvermakelijk is, best een oké look heeft, maar gewoon niet de meest interessante actiefilm is. 2*

Joker zal precies de ontwikkeling zijn die het (grote) publiek nodig heeft.

De super-antiheld ontdaan van spandex/shining armour, special effects en grootschalig spektakel, maar met een psychologische benadering; een inkijkje in de degeneratieve mentale stabiliteit van een John Doe. Toegegeven: Joker is daar waarschijnlijk de ideale figuur voor; zijn gekte is van het meest menselijke soort en zijn ontstaansgeschiedenis bevatte ooit een emmer chemische troep, maar geen rare wetenschap, buitenaardse invloeden of radioactiviteit. Jammer genoeg zijn de middelen die Phillips toepast al net zo weinig subtiel dat aan de opdringerigheid ervan niet te ontkomen valt.

Aanzwellende violen, dreunende bassen en getergde, in slowmotion-draaiende hoofden met grimassen. Het deprimerende bombast neemt toe naarmate de Joker meer vorm krijgt en er is geen twijfel mogelijk: Phillips onthaalt hem als een god, verrezen uit de sociale apathie van de maatschappij om hem heen. Zijn toorn is het antwoord op het groeiende gebrek aan respect, solidariteit en fatsoen. Fleck is het kankergezwel dat Gotham uit verwaarlozing en normvervaging gekweekt heeft.

Wat ik wel knap vind, is dat Flecks belevingswereld zelf - zijn vele getergde blikken en verbale uithalen ten spijt - wat op afstand blijft. Aanvankelijk is dat storend, maar in de tweede helft werkt het de morele dubbelzinnigheid wel goed in de hand. Ook de afwezigheid van een good guy, maakt dat je Joker nog wel binnen zijn eigen parameters kunt benaderen en met hem meeleeft.

En nee, dan bedoel ik niet door die bakken met drama die hij blijkbaar in zijn leven over zich uitgestort gekregen heeft. Zo obvious dat zelfs hij zijn eigen (doorgedraaide!) persona op een gegeven verklaart: iedereen zou er gek van worden. Phillips bestookt hem namelijk met opzichtige hoeveelheden ellende en zeker het eerste half uur is de opsomming, gepaard met de op afstand gehouden hoofdpersoon, tegen het ergerlijke ostentatief.

Nee, het sterkst is Joker als we met hem mee neerwaarts-spiralen, als het ongewis blijft waar we nu getuige van zijn geweest; realiteit of waanzin. Zoals zijn eerste optreden, waarvan het fiasco verbloemd wordt, of de buurvrouw die even zijn vriendin leek. Maar net als die psychotische belevingen lekker beginnen te broeien, onthult Phillips de waarheid al. Omdat hij uiteindelijk toch zijn punt wil maken.

Of ja, omdat hij Fleck zijn punt wil laten maken. Omdat Fleck de eloquentie en helderheid nodig heeft om het punt van Phillips nog eens letterlijk te doen herhalen. Er is zo weinig ruimte voor interpretatie in deze film. De hapjes zijn even op maat gesneden als bij vele andere commerciële studio-films. Het is een andere benadering van een bekend recept, maar nog altijd met dezelfde dwingende instructie hoe we het dienen te eten.

Phoenix dan, die genoeg klasse in huis heeft om zijn personage op consistente wijze te laten afglijden en duidelijk de ruimte krijgt om zijn ding te doen. Geloofwaardig, maar ook met de kenmerkende uitbundigheid die The Joker eigenlijk altijd een beetje irritant heeft gemaakt. Zijn lachjes en aandoening waren mij wat te veel, maar Phoenix was voor mij wel degene die fascineerde, waar je naar bleef kijken; degene die de film en het personage nog een beetje bij elkaar hield.

Uiteindelijk een erg boeiende film, waarbij de tijd voorbij vloog, maar die in subtiliteit, intrige en ambiguïteit tekort schiet om als echt meesterwerk beschouwd te worden, of zich genoeg weet te onderscheiden van de mainstream-werkwijze. Allicht zet Joker genoeg in beweging - en de richting kan ik alleen maar toejuichen - maar op zich vind ik dat, zoals wel vaker, de eerste niet meteen de beste is, deze weinig verrassingen herbergt en te opdringerig zijn punt maakt, zowel audiovisueel als qua script. Iets wat in een fictieve stad een beetje gemakzuchtig overkomt. 3,5*

Aardig.

In feite vooral een film over een meisje met een geheim; de hillbilly-setting en rituele verering van een modderput geven het wellicht de entourage van een horrorfilm, maar in de kern toch vooral drama.

Gevangen door de tradities van haar familie en gemeenschap, zoekt Ada wanhopig naar een uitweg, als ze hoort dat ze uitgehuwelijkt is. Ik wil niet teveel spoilen, maar het is een weg langs vele offers, pottenbakkerij en visioenen, die enkele bloederige momenten opleveren maar niet altijd visueel overtuigen. Soundtrack is wel een plus, met vooral wat meanderend tokkelende gitaren die op de klankband onrust zaaien.

Goed acteerwerk van de jonge Carter, die met haar grote ogen goed gestalte geeft aan de wanhoop van Ada. Ze weet de film aardig te dragen.

Qua sfeer zit het ook wel goed, al eindigt de film toch wat in mineur. Houdt het mysterie wel intact, maar zonder echte pieken komt de film toch wat gelaten over de eindstreep. 3*

Wat moet je met een film die ooit bekend stond als baanbrekend maar na verjaring slechts die typische Spielbergiaanse struikelpunten overeind blijven staan.

Nog altijd zijn er scenes die indruk maken met hoe levendig de uitgestorven diersoort op het scherm getoverd is; in een tijdperk van exponentieel ontwikkelende CGI, valt vooral op dat het verhaal zo plat als een dubbeltje is en er allerhande trivialiteiten en personages bijgesleept moeten worden om de eenzijdigheid van die draagkracht op te vullen.

Of om de commerciële insteek te verhullen. Zowel Goldblums personage als (de rol van) die kinderen lijken voornamelijk te draaien om doelgroepverbreding; anders kan ik niet verklaren waarom specifiek zij een rol in een film als deze verdienen, wanneer die aandacht veel beter naar andere dingen gegaan was.

Ook hoe opzichtig de rol van die dikzak is vormgegeven als degene die het balletje aan het rollen moet brengen, is voor mij na al die jaren vooral irritant transparant formulebenadering. Wil je een film over dino's maken in het kader van CGI-spierballenwerk, kleed het dan niet aan met dat soort gestandaardiseerde drama. Compleet binnen dat plaatje past de soundtrack, met zijn attractiepark-achtige spektakelgehalte dat in de jaren '90 zo onbeschaamd sturend toegepast werd.

Oke, ik laat me een beetje gaan in de negativiteit, want (zowel ondanks als dankzij het bovenstaande) vermaakt het filmpje wel. Het is inmiddels alleen te doorzichtig hoe het te werk gaat. 2,5*

Deel 3.

Hoe volhardend je kunt zijn in je beradenheid reeksen in zijn geheel door te trekken. Na in korte tijd deel 1 en 2 gezien te hebben, kun je deze er voor je gevoel van completie maar beter zo snel mogelijk achteraan plakken, met hoeveel tegenzin dat ook gepaard moge zijn.

Een tegenzin die weinig ontkracht wordt (de toevoeging bestaat gelukkig niet uit een derde T-Rex, al kan de nieuwe, overtreffendere-trap-dino niet echt getuigen van hernieuwde inventiviteit). Ook de aandacht voor de pterodactyl kan niet verhullen dat de formule niet verandert, slechts van focus verschuift.

Toch geeft het wat lucht dat het derde deel zijn platte-vermaak-status wat meer omarmt, getuige de wat relativerende toon van de humor en meer recht-toe-recht-aan-benadering van de actiescenes.

Het heft elkaar allemaal een beetje op, want uiteindelijk hield ik hier een beetje hetzelfde gevoel aan over als aan deel 2. Het nieuwe is eraf, we borduren wat voort. Ergens wat eerlijker in zijn vermaak, maar niet genoeg om een halfje terug te winnen op deel 2.