Opinions

Met het laatste halfuur kon ik niet zoveel, maar die anderhalf uur daarvoor waren fenomenaal en schitterend. Wat vooral opvalt is dat dit zo'n serene film is, met een heerlijke rust ook in drukke stedelijke gebieden. Dat is voor een deel ook moderne techniek die dat mogelijk maakt - Antonioni of Ozu zouden dat allicht ook hebben willen doen maar zij hadden er het materiaal nog niet voor. De film is dus vooral heel fijn kijkvoer, maar ook boeiend met heel veel mooie kleine momenten tussen geliefden. Maar dan komt er in het restaurant die éne switch en met dat stuk daarna is alles wat hiervoor zo goed was ook een beetje verdwenen. Onbehagen komt er voor in de plaats en hoewel in de keuze van de regisseur snap werkt het niet altijd even goed. Vooral omdat ik Asako niet begrijp - haar hang naar haar voormalige vriend vind ik psychologisch niet sterk genoeg verwerkt waardoor dit stuk minder sterk is. En dan had de film kunnen eindigen maar wordt zelfs een beetje flauw als ze probeert bij haar latere vriend weer terug te mogen komen. Maar goed, ik heb ook zoveel moois gezien dat dat stuk an sich een hoge score verdient. 4,0*.

Wisselend. De momenten van het meisje rond haar abortus zijn sterk, vooral dat langere interview in de kliniek waar de emoties los komen. Goed geacteerd, rauw en eerlijk en hier had de volledige aandacht naartoe gemogen. De rest eromheen is matig. Sowieso die hele trieste sfeer van armoede en achterstand, hoe ze in New York moeilijk overleven, dat gedoe met die jongen, elke man überhaupt als potentiële verkrachter. Zo wordt niet alleen de aandacht weggetrokken van de hoofdzaak, het is allemaal wel erg zwaarmoedig en van dat typische arthousemateriaal. 2,5*.

Best nog wel een aardige Bond dit - na de officiële reeks helemaal gezien te hebben werd het dan toch tijd dit buitenbeetje te zien. En o, wat een genot om Connery dan weer te zien schitteren. Twaalf jaar na Diamonds zit het pak van Bond hem weer als gegoten, alsof hij nooit is weggeweest. Zijn charme en gevoel voor stijl heeft hij nog steeds en lijkt hier ook behoorlijk op Cary Grant uit zijn latere jaren. Verder wordt er even leuk gespeeld met Connery's leeftijd, al had daar best wat meer mee gedaan mogen worden.

Maar goed, de eerste verfilming van Thunderball was wel beter en vooral mooier en frisser geschoten, maar deze Never Say Never Again heeft zijn momenten. Er wordt leuk met verwachtingen gespeeld door Connery wel af te laten reizen naar de Bahama's maar vervolgens nog Europa en Afrika aan te laten doen. Verder is de schurk van dienst erg sterk, met veel schwung en menselijkheid gespeeld door Brandauer. Een aantal mooie dames maakt het geheel af. En ook plottechnisch zit het allemaal prima en degelijk in elkaar en volgen scènes elkaar logisch op waardoor het soms nog wat weg heeft van een echte spionagefilm. Maar eigenlijk is dit gewoon veel beter dan al die maffe avonturen in de wereld van Roger Moore.

Uiteindelijk is de film op momenten wel wat langdradig, en de actie is dan wel degelijk in elkaar gezet maar ook een beetje saai en je merkt dat het budget gewoon minder is. De film ziet er niet beter uit dan zijn 18 jaar oudere voorganger, die vooral fantastisch kleurrijk met Technicolor was geschoten. Daarnaast zijn de set pieces allemaal niet bepaald overweldigend en wil de actie nergens echt knetteren. En je kijkt naar Bond en je verwacht dan ook de themamuziek. Ondanks dat het voor de film niets moet uitmaken, doet dat het wel. 3,0*.

Voor mensen zich gaan afvragen, als je de eerste al niets vond, waarom kijk je dan deze? Tja, ik heb met mezelf een afspraak dit jaar in ieder geval op zaterdag een Nederlandse film te kijken vanaf Netflix en dan de eerste in lijn die ik nog niet heb gezien. Dat was dus deze. Gelukkig wel kort en m'n aandacht hoefde ik er niet vol bij te houden om het te kunnen volgen. Zelfde humor, en dat is niet mijn humor, zeker niet voor langer dan een sketch van een minuut. Lomp en luidruchtig, maar dan niet op de leuke manier. Ook weinig nieuws onder de zon vergeleken met het eerste deel. Leukste delen waren dan weer met die snelle jongen van het ministerie die wel grappig is. Maar dat was dan ook het enige. 1,0*.

Hier kan ik heel kort over zijn: het is mijn humor niet. Allicht leuk voor een heel korte sketch, maar in feite bestaat de hele film uit één lange gimmick en dat verveelt heel snel. Af en toe een leuk grapje, maar dat redt de film niet. Dat komt denk ik ook erdoor dat het enorm wordt overdreven, zozeer dat het niet meer grappig is. Voor een goede komedie moet je nog net in de plooi blijven. Zoals die momenten op het ministerie van Defensie, die waren wel oprecht grappig en met afstand de beste stukjes van de film. 1,0*.

Wel een aardige film. Sfeertje is oké en als horror vind ik dit wel een fijne vorm, zo zonder die schrikeffecten met hard geluid, maar vooral leunen op sfeer en hier en daar en eng moment. Soms is de film wat te kabbelend en zeker het acteerwerk is niet bepaald sterk en dat helpt dan ook niet mee om echt met de personages mee te gaan. Maar de film was kort genoeg om net niet echt te gaan vervelen. 3,0*.

Ik ben wel fan van lange treinshots in films van Hou en deze kortfilm heeft daar wel iets van weg, maar dan mis je wel het geluid voor het effect. Ook visueel niet heel bijzonder, veelal in donkere tunnels. Ongetwijfeld knap werk in 1905 maar inmiddels ben ik veel beter gewend dat er niet veel van overblijft. 2,5*.

Fijne film wel om te kijken. Typisch een Hanks-vehikel, keurig binnen de lijntjes en dus nergens echter overdonderend maar wel aangenaam kijkvoer met een regisseur die het tempo goed houdt. De sfeer is prima, de beelden van Texas zijn soms prachtig (vooral het gebruik van licht is bij vlagen geweldig) en op de achtergrond speelt wel een boeiende periode, al blijft dat te veel op de achtergrond om echt te beklijven. Hanks doet zijn ding en doet dat goed, het meisje is meer dan oké en al met al is dit gewoon een prima ding. Maar mag het soms iets meer buiten die lijntjes? 3,5*.

Mwoh. Visueel best oké, vooral het set design en dan vooral de stadspanorama's zijn fraai gemaakt met fijn kleurgebruik. Het verhaal zelf deed me minder, te veel moraal, te weinig bijzonder en soms nogal lawaaierig gebracht. Stemmenwerk wisselt, van het meisje is het wel prima, van de robot mist het leven en daarmee ook chemie met het meisje en daarmee mist de film een hart waardoor die mij niet wist mee te slepen. 2,0*.

Als Waititi in het eerste shot al in beeld komt dan weet je al welke richting de film uitgaat. Niet alleen luchtig maar ook misschien te zeer gericht op makkelijke flauwe humor. Een verhaal dat al grappig is om te vertellen en luchtig gebracht nog grappiger willen maken, Dat werkt niet. Zeker het eerste uur is de film soms enorm flauw en melig en soms zelfs vervelend.

Maar het tweede uur wordt die toon wat verlaten en wordt de film beter en leuker. Dan blijken de personages stuk voor stuk best innemend, hebben de acteurs er zichtbaar zin in en is dit gewoon aangenaam kijkvoer dat aan het eind zelfs beroering opwekt. Verder is het tempo prima en is het verhaal boeiend eens gezien te hebben. 3,0*.

Niet per se een slechte film maar simpelweg mijn smaak niet. Enorm druk, lawaaiig op een vervelende manier, personages die me weinig boeien en vaak irriteren en vol met allerlei figuren waarvan de precieze rol mij ook niet helemaal duidelijk was (maar ik ken deze cultuur niet heel goed en heb de eerste film ook niet gezien). Zeker het begin was erg rommelig verteld. Daarna weet te film me in ieder geval niet enorm te vervelen maar dit ding duurt minuten en dat zijn er 50 te veel.

Visueel redelijk maar vooral een gemiddelde van hit and miss. Soms oogt de film als een game van 1 jaar terug en soms worden er wel toffe dingen gedaan. Vooral dat paleis in de wolken met het vele wit was mooi. Of die aanval aan het eind van die vlucht gouden strijders tegen zwarte demonen, dat zag er vet uit.

Na de film is er nog een kleine extra scène van zo'n 5 minuten en die scène was oprecht geestig en wat mij betreft het beste deel van de hele film. Maar verder qua beleving uiteindelijk niets beleefd en me redelijk verveeld. 1,5*.

Best een fijne Hou, vooral omdat deze in de grootstad afspeelt. De momenten in kroegjes of als mejuffrouw naar school gaat of werkt in de KFC, dat zijn de mooiste momenten. Ook ziet de film er fraai uit, zeker die gerestaureerde versie op Blu-ray, alsof de film een jaar of 15 jonger is. Mooie kleuren, fijne sfeerbeelden en over elk beeld lijkt nagedacht te zijn, zowel esthetisch als wat betreft zeggingskracht.
Wel is het tempo nog niet helemaal optimaal, die 90 minuten voelen lang aan. En het stuk rond de misdaadplot kon me ook niet echt interesseren. 3,5*.

Best mooi. Drie levens worden knap neergezet met weinig woorden maar wel veel lange takes die vaak zorgen voor net dat beetje zwarte humor wat je anders niet krijgt, of voor een bevreemdende sfeer. Eigenlijk is dit een heel droeve en naargeestige film, maar wel soms vol rake observaties, hoewel er ook een bepaalde absurditeit bijkwam die ik minder kon hebben.

Máááár, wat een ongelooflijk lange zit. Er wordt nauwelijks gesproken, takes duren lang en er gebeurt nooit zo heel veel. Stuk voor stuk werken ze allemaal wel (om de redenen hierboven aangegeven) maar twee uur aaneen was me echt te veel. Een uurtje ging (al ging het me toen al wel te lang duren) maar bij het tweede uur kon ik echt niet meer vol geconcentreerd kijken. 2,5*.

Behoorlijke film, die aan het eind wel behoorlijk uit de bocht schiet en dat doet wel wat afbreuk aan het geheel. Het tempo is prima en vervelen doet dit ding zeker niet. Visueel wel oké, maar niet echt bijzonder. Deels doordat er niet veel details in zitten (wat ik vaak mooi vind en een zekere magie geeft) maar ook deels doordat dit vooral in een fantasiewereld is en juist onze eigen wereld met stadspanorama's (er zitten er gelukkig wel enkele in) ik vooral erg mooi vind als ze geanimeerd zijn. Verhaaltje is aardig met af en toe een deus-ex-machina te veel en zeker de persoon Haru kan ik slecht volgen in zijn gedachtengangen. Dat voelt allemaal wat gemaakt aan. Maar als geheel zeker een voldoende. 3,0*.

Lekker, gewoon lomp geweld, gevloek en tieten in beeld, dat zouden meer films moeten hebben en het werkt verfrissend als het weer eens langs komt. Niet dat dit nu een wereldfilm is, maar op z'n minst wel erg vermakelijk die nooit zorgt voor een harde lach, maar toch zeker wel voor een contante glimlach. De beide acteurs zitten in goed in rol (zij het dat Gosling net iets minder is dan Crowe), de jonge Rice is een ontdekking en vooral de sfeer is heerlijk. Deed me qua look (en locatie, periode en die wereld rond de porno) vaak denken aan Boogie Nights. De seventies komen volledig geloofwaardig tot leven zonder tot een poppenkast te worden omgevormd. Alsof het in die tijd zelf geschoten is. Fijne muziek, mooie kleurtjes. Verder is het geweld gewoon prettig en komt niet te veel voor waardoor het echt knalt eens het er wel is.

Enfin, niet alle humor is altijd even goed geslaagd en zeker het laatste halfuur gaat de film slepen. Er komt niets nieuws meer langs, de sfeer verdwijnt en alles lijkt een grote herhalingsoefening te worden. Maar tot die tijd goed entertainment. Pure nonsense, maar wel leuke. 3,5*.

Best leuk. Nu is het wel dat ik dit allemaal typische filmpersonages vind, van die leuke mensen die ook van goede muziek houden; althans, in het echte leven kom ik ze niet tegen. Maar dat maakt me weinig uit bij dit soort films, ik voel me er thuis en het irriteert in ieder geval niet. De film had wel iets weg van American Graffiti en opvolgers door zich af te spelen in slechts één nacht, alleen gebeurt er in deze film net wat meer. Soms is het flauw, soms leuk maar het zorgt altijd voor voldoende tempo en afwisseling waardoor de prent niet kan vervelen. Dennings is daarnaast een leuke meid met die stem en die prachtlippen (zij is iemand die echt goed rode lipstick kan dragen, dat is maar weinig vrouwen gegeven) en zij is het die voor de chemie moet zorgen, want van Cera word ik niet heel wild. Een beetje zoutzak, zoals hij zich gedraagt, iets teveel het nerveuze jongetje spelen. Overigens had ik met zo een titel wel wat meer muziek verwacht, dat viel me dus wat tegen, al is de muziek die er is wel goed en mooi verwerkt in de film, denk alleen al aan die dansscène bij het licht van twee koplampen (klik.) Dat zijn echt momenten waar ik gelukkig van word. 3,5*.

Wel uniek deze film, ook de manier van schieten volledig in first person. Een beetje opvallend dat deze prent genomineerd is voor Beste Film (vanwege de manier van filmen) en Beste Script (dat niet heel bijzonder is). Visueel af en toe schitterend met prachtig kleurgebruik en belichting (en daar is dan weer geen nominatie te vinden. En juist het krappe beeldformaat hielp hier uitstekend bij. maar juist die manier van filmen beperkt ook en na een uurtje geloofde ik het wel en wist de film me minder en minder te boeien. Verder is de aankleding oké, het acteren is redelijk (maar blijft een beetje aan de oppervlakte overal hangen) en het tempo ook wel aardig. Ondanks dat de film niet echt meer wist te boeien duurt dit ding 140 minuten en echt een lange draak was dit nu ook weer niet. Vanwege enkele prachtige shots (alleen al het eerste shot en de eerste beweging van die camera die direct intrigeert omdat je toch verrast wordt) nog net aan voldoende. 3,0*.

Ergens een film die mij enorm moet lichten. Een sfeerportret van enkele momenten zonder echte plot, mooie sfeervolle beelden van Amsterdam en filmisch wel oké met enkele losse fijne scènes (als 1 op een feestje piano gaat spelen, dat is gewoon mooi) en als geheel behoorlijk goed geacteerd, lekker naturel. Terwijl dit soort studentenfilms soms enorm anders kan zijn.
Maar de plot, om er maar van te spreken, interesseerde me niet. En de personages nog minder. Blijkbaar ook niet in het boek, waarvan ik net even de recensie terug las. Net iets te veel clichés en dat gedoe met dat meisje en haar zwangerschap is gewoon slecht schrijverschap. Maar niettemin raakte de film me nergens als geheel, wist me niet echt te interesseren en boeide ook niet waardoor ik het ietwat verveeld en plichtmatig uitkeek. 2,5*.

Gezien in het filmhuis met voorwoord en nabespreking door de regisseur zelf. Wel grappig, al vond hij dat vooral van zichzelf. Jammer.

Toch wel minder dan De Tour van Bauke, die over dezelfde ronde ging. Grappig, twee teams met een zelf project. Deze is wel iets filmischer gemaakt, met af en toe plaatjes uit focus, wat aparte camerastandpunten, betere montage en vooral een goed sound design met veel omgevingsgeluiden die heel sterk naar voren komen. Zo krijg je best een mooi, ietwat vervreemdend effect haast.

Alleen is de film gewoon minder leuk om naar te kijken. Er is veel minder te zien van de dagelijkse gang van zaken. Ook dat gezever over doping dat steeds terugkomt (iemand in de zaal vond dat er zelfs nog meer in had gemoeten, nee alsjeblieft zeg!) kwam me aardig de strot uit en past eigenlijk niet bij het verhaal. Daarnaast is de rol van interviewer door de regisseur jammer, ik zie liever gewoon alleen beelden zonder vragen tussendoor. En ondanks de sympathieke Ignacio (en iedereen wel) had ik hier niet zoveel mee. Al deed Tom Veelers iets te kleinzerig en huiliehuilie. 2,5*.

50 minuten? mijn versie duurt toch zeker 66. Hier ook terug te zien: NCRV Dokument: ma 7 okt 2013, 23:00 - Uitzending Gemist - uitzendinggemist.nl

Aardige documentaire, alleen wat saai geschoten. Grappig is te zien hoe Polak vooral haar verminkte borsten ziet, maar niet haar dode moeder - de rest ziet vooral de nadelen van de kanker. Nu lijkt het me wel een ingreep, de borsten weg, maar toch opvallend hoe lang zij twijfelde. Zeker als later dat andere meisjes rustig zei daar nooit over te twijfelen.

Verder een redelijk openhartig portret, alleen had niet gehoeven dat Polak af en toe tegen de camera praat. Dat leek niet helemaal te passen. Ook het gedoe inzake haar kinderwens had niet gehoeven, want dat heeft niet direct betrekking op deze operatie. Wellicht wel op het hele denkproces, maar een zijdelingse opmerking was genoeg geweest. 3,0*.

Zouden ze daar geld voor krijgen, want na Exit is dit de tweede Telefilm dit jaar met asielzoekers als belangrijk onderwerp. Al gaat het hier om de hoofdpersoon die overduidelijk het één en ander heeft meegemaakt in haar leven de laatste jarig. Dat leidt zeker in het begin tot een zeer komische ondertoon - hoe zij bits in het leven staat, rustig ringen en kettingen aftroggelt, keihard zegt dat iemand zijn polsen verticaal moet opensnijden en vooral haar hele blik. Uitstekend spel van Krijgsman wat dat betreft. Jammer dat de ijskast tegen het eind (o verrassing!) begint te ontdooien. Wat verder privé en zakelijk met elkaar van doen hadden was mij onduidelijk. Dat zij, Mirte, een ontwikkeling doormaakt is wel helder, maar dat had wel iets strakker gekund. Visueel verder aardig, net als de muziek, maar de getokkel op een gitaar kennen we nu wel. Toch een goede voldoende, 3,0*.

Matig. Ik kan me ook wel behoorlijk vinden in de mening van blurp194. De docu brengt sowieso bijzonder weinig nieuws onder de zon, dus om de 'unieke' beelden hoef je het niet te zien. En nee, natuurlijk is dit geen wildernis, eerder een openluchtgevangenis waarin dieren worden vastgehouden. Dat had best wat meer belicht mogen worden. Sterker nog, juist dat natuurgebied midden in Nederland (dus met beelden van snelwegen en het geluid van overvliegende Boeings) had een veel interessantere docu kunnen zijn.

Dat maakt dus dat de docu helemaal niet interessant is om te zien en dus enkel het audiovisuele telt. En behoudens de soms irritant aanwezige muziek is daar niet heel veel over te zeggen. De beelden zijn cliché, met veel vertragingen tot op het kitscherige af. Verder lijkt inderdaad lukraak gemonteerd te worden zonder enig gevoel voor ritme of tempo of inhoud überhaupt. Zo is er een beeld van een slang na een minuut of 40, de eerste slang in de hele film, en dan begint de vertelstem van Piekema over een beest dat we niet vaak zien. De slang, dacht ik. Niet dus, het ging om een vogel. Uit de beelden daarvoor had ik toch heel wat anders verwacht. En ja, een regisseur die mij verrast kan ik goed hebben, maar dit is meer onkunde.

En dan is er dus nog Harry Piekema, als net genoemd. Als supermarktmanager is hij perfect gecast en dat doet hij echt goed, maar zo een docu inspreken is toch wat anders. Natuurlijk kan je niet altijd Attenborough verwachten, maar iemand die een beetje geloofwaardig een tekst voorleest is al heel wat. Piekema lijkt de tekst voor het eerst te zien en leest dat dan monotoon voor waarin hij soms nog verkeerd inzet ook (en er zelf achterkomt dat de zin al is afgelopen als hij net begonnen is of dat de tekst een heel andere kant uitgaat). Natuurlijk ligt dat ook deels aan de tekst die nogal kinderlijk is en veel lelijk gebruik van de Nederlandse taal bevat. Zowel in klank als in zijn quasi-populaire toon. Wie heeft dat in hemelsnaam geschreven denk je dan? Als je dan toch zoiets substantieels erin knikkert, laat iemand als Grunberg dan je teksten schrijven. Desnoods Leon de Winter, maar geen goedbedoelende hobbyist.

En ja, af en toe wordt fijn gespeeld met natuurgeluiden en er zitten redelijk vaak best mooie plaatjes in, niet eens zozeer door de natuur zelf die een bepaalde schoonheid heeft, maar ook gewoon zo gemaakt door de mensen: goed gekadreerd, mooi spel met licht en kleur en beeld. Maar dan bekruipt mij het gevoel dat ze beter een fotocollage in een museum hadden kunnen hangen, had ik er ook nog eens in eigen tempo langs kunnen lopen. 1,5*

*edit: Dorrestijn is dus de tekstschrijver. Nou, dan had hij zijn dag niet blijkbaar (buiten dat ik het een irritante man vind, dus wellicht mijn smaak niet).

Niet om door te komen. Film wist me nergens te interesseren en de humor kon ik ook niet hebben. Slapstick houd ik ook vaak niet van (op een enkele uitzondering na). Deed me wat dat betreft denken aan de Ashton Brothers die ik ook niet leuk vond. Enkel de snelpratende Goucho was soms oprecht grappig en dat stukje met die harp in het midden was een fijn rustpunt. Ook Verdi's zigeunerkoor was fijn, maar dat was niet de verdienste van de broertjes Marx. 1,5*.

Nogal duf en nooit echt spannend. Sheridan overtuigt niet echt en het verhaal is ten eerste nergens echt spannend maar weet vooral niet te verrassen, dodelijk voor een film als deze. Visueel ook niet heel bijzonder. De Armas is leuk om te zien (al doet ze weinig bijzonders verder) en het tempo is nog wel oké. 2,0*.

Net als The Raid, maar dan iets meer wisseling van locatie, enkele rustmomenten meer en vooral stijvoller gefilmd. Vooral de avonden zijn sfeervol met alle kleurrijke plaatjes. Maar verder wederom een film die ik na een uur wel heb gezien. Hard en vaak ook gewoon grappig en inventief hoe men elkaar bloederig afslacht, maar het tempo van de film blijft eentonig en het blijft veelal vuistgevechten of iets met messen. Het tweede uur is gewoon weer een herhaling van zetten en de rustige momenten kunnen nauwelijks boeien. 3,0*.

Deze film wil heel graag een nieuwe Se7en of Silence with the Lambs zijn, maar mist lengte (en daarmee diepgang), een iconische schurk en verder een unieke sfeer. Niet dat de film sfeerloos is, maar het is simpelweg middelmaat. En de film heeft allerlei pionnen staan, maar de korte speelduur helpt mee dat alles nogal afgeraffeld overkomt en niet echt in de film past. Dat gedoe met het gezin van Cavill hangt er wat bij en ook met de rol van Kingsley had meer mee gedaan kunnen worden. Nu komt hij af en toe opdagen en mist de film als geheel wat balans. Verder een reeds bekende koppen die wisselende zijn in kwaliteit.

Dat neemt niet weg dat de locatie wel prima was en als geheel heb ik me ook niet verveeld (zeker niet), maar het is duidelijk dat de film meer had kunnen zijn. Veel meer. 3,0*.

Aardige film. Op momenten wel wat gedateerd en verouderd, vooral het acteerwerk is wat stijfjes en toneelmatig (hoewel niet theatraal gelukkig). Maar inhoudelijk wel boeiend, soms creepy en vooral op momenten schitterend gefotografeerd waar vooral uitstekend gebruik wordt gemaakt van zwart-wit. Denk aan dat marcherende paard over die gitzwarte dijk door het hele beeld heen, maar ook het licht dat op de gezichten en bladeren valt. Visueel soms echt smullen. Richting het einde kakt de film wel wat in. 3,5*.

Mooie plaatjes, vooral in de bossen als de zon erop schijnt met ofwel fris groen gebladerte of mooi goudgeel gekleurde stammen. Sowieso ziet de film er fijn uit, met ook wat dromerige beelden en onbestemde muziek. Maar het verhaal is vaag, meer mysterie dan drama of thriller en wist mij daarom nergens echt te boeien. De 70 minuten voelen ook dan tegen het eind lang aan, want zolang nar mooie plaatjes kijken lukt me niet. 2,0*

Hele matige Chaplin. Weer wat meer slapstick waar ik niet altijd fan van ben. Echt grappig is het gewoonweg niet. Leuk gedaan, maar dat is het dan ook, en al snel wordt het vervelend. Inhoudelijk ook wat minder verhaal, juist de sterke kant normaal van Chaplin. Goed, met 34 minuten kan je je ook niet volledig vervelen, dus nog wel 1,5*.

Matig. Ik heb sowieso al weinig met de hele plot waarin heden en verleden worden samengevoegd zonder dat ze echt iets met elkaar te maken hebben. En ik ken het boek niet, maar waarom is hij leraar Latijn, waarom heeft hij insomnia en waarom gaat uitgerekend hij als hoofdpersoon spelen? Keuze's die allemaal niet even doordacht lijken, want met veel gegevens wordt verder bijzonder weinig. Enkel dat hij Zwitser is komt terug doordat hij nooit een dictatuur heeft meegemaakt. Flauw, want dat hebben meer Westerse landen niet meegemaakt de afgelopen eeuw.

Maar vooral is het dat het verhaal van Amadeu de Prado een verhaal in het verhaal is, en ook nog eens verzonnen ook. De beste man heeft, zo het lijkt, nooit bestaan. Dan vraag ik mij af waarom je zo'n constructie verzint voor je verhaal. Als Irons nu op zoek ging naar een bestaand persoon, dan kan je het begrijpen. Maar dit voelt allemaal wat geforceerd aan.

Buiten dat is het jammer dat werkelijk iedereen Engels praat. Nu zijn de thema's wel universeel en zou dat geen bezwaar moeten geven, maar er wordt zo duidelijk gekozen voor de Portugese revolutie, dat ik dan ook graag dat. En voor Irons hoef je er geen Engelse film van te maken; een goed acteur, daar niet van, maar deze rol lijkt hij vooral op de automatische piloot te spelen. Het zal wel verder met fondsenwerving te maken hebben (de ganse cast komt uit heel Europa behalve dan zo ongeveer Portugal zelf) maar dan nog is het wel een keuze die is gemaakt. Een foute keuze, die, eerlijk is eerlijk, op den duur niet meer stoort maar wat vooral jammer is.

Verder een aantal aardige scènes, een redelijk tijdsbeeld en fraaie plaatjes van Lissabon, maar dat is als geheel te weinig. Maar ik kan me indenken dat het boek meer inhoud heeft (thema's over vrijheid et cetera) en zich daar sowieso beter voor leent. 1,5*