Opinions

Lekker lomp en daardoor zeker vermakelijk. Prima tempo, fijne actie, enkele prettige gore in beeld (die gebroken pols). De hoofdpersoon overtuigde me dan weer niet volledig, ik geloofde hem niet echt. Dan waren de andere acteurs beter. De twist halverwege zag ik niet aankomen maar werkte prima omdat het verhaal daardoor een andere wending neemt en de film daardoor zich blijft ontwikkelen. 3,5*.

Blijkbaar had ik het tweede deel al wel gezien maar daar was weinig van blijven hangen dan (en blijkbaar vond ik dat een draak). Nu ja, deze film is flitsend en al maar wel op een vervelende manier, personages waar ik geen binding mee kreeg (hun hele beweegredenen niet maar ook zijn ze alle net the hip en net te overdreven om te overtuigen) en een weinig geloofwaardig geheel maken dat de film me niet echt smaakte. En ja, dan de twist op het einde. Zie je die aankomen? Nee. Maar verrast de twist? Ook niet, vooral omdat je wel weet dat er bij zulke films altijd een twist komt. Het tempo is wel redelijk en er zit ook een zeker plezier in de lijst met bekende acteurs, maar dat is het dan ook. Te weinig om me echt vermaakt te voelen. 1,5*.

Matig. Ik kende de eerste film niet, maar dit was gewoon niks. Sowieso is magie op film minder magisch. het mooie van illusionisten is dat het voor je neus gebeurt, maar op de film verdwijnt dat. Sterker, je weet dat met montage en computereffecten de illusie gemaakt kan worden. En dan geloof je het niet meer. Verder een nogal chaotisch verhaal, vervelende personages op een sterke Harrelson na en de film sleepte zich naar het eind. Eigenlijk kon helemaal niks mij boeien. 1,0*.

Beide vorige films vond ik niet bepaald geweldig. Vooral irritant en niet geloofwaardig. Maar het was vandaag wel zo'n treurig grijze dag, een lange wandeling had ik al gedaan buiten en geen sport of wat dan ook op tv. Toch maar naar de bios omdat ik daar best lekker zit zo in het donker zonder veel prikkels en dit ding was het enige dat draaide en ik nog niet had gezien (of het werd een Sinterklaas-film en daar had ik zeker geen zin in).

Nou moet ik zeggen: geweldige cinema is dit niet maar lange tijd was de film nog wel oké. Pike vind ik een fijne actrice en ze past hier goed als boosaardige zakenvrouw en schurk van dienst en ook de rest van de cast (al wordt die wel erg groot) zat niet direct in mijn irritatiezone. De goocheltrucs doen me weinig, al is het maar dat ik naar een film kijk (en ook los daarvan, ik geloofde ze ook niet). Visueel ook wat saai, de camera wordt vooral gebruikt om het verhaal in beeld te zetten maar zag ik ook maar iets dat iets van inspiratie had of wat lijkt op een artistieke keuze?

Nu kabbelt het zo een beetje vooruit allemaal maar de laatste act duurt te lang en vond ik simpelweg buiten mijn suspension of disbelief vallen en daar zakte de score toch nog snel. 1,5*.

Vrij matig. Filmpje duurt kort en kijkt vlot weg, maar hopt echt van momentje naar momentje zonder dat dit echt een film wordt. Terwijl men wel heel bewust voor focus kiest: de band van Lennon met McCartney naast de band met zijn moeder en voogd. Maar toch heb ik nergens het idee gehad dat die zaken echt goed werden uitgewerkt. Misschien had men hier gewoon 120 minuten van moeten maken. Voorts waren er enkele scènes die overdramatisch waren en bijna op het lachwekkende af. Blijken uitgerekend die momenten nooit plaatsgevonden te hebben en zo blijkt een en ander ook toch anders te zijn dan dit echt was. Waarom toch pas je dat aan dan?

Voorts irriteerde de persoon die Lennon speelt enorm. Hele nare uitstraling. Kwam ik er later achter dat het die flapdrol is van een Aaron Taylor-Johnson. Iemand wiens uitstraling ik in elke film wel vervelend vind. Ik had hem niet herkend, maar ook zonder die herkenning vind ik hem dus strontirritant. 2,0*.

Nee, niet leuk. Het naïeve spel van Tautou ging net te ver en werkt daardoor totaal niet. In Amélie past het precies net wel, hier echter niet en dat doet enorm afbreuk aan de film en dan vooral mijn kijkervaring. Ik kan de film op geen één vlak serieus nemen. En zelfs een komedie moet dat op enig vlak nog wel doen. Verder is er nul chemie met Theroux, een weinig boeiende plot en visueel is de film af en toe wel aardig maar dat is dan ook het enige positieve punt. 1,0*.

Paar aardige gevechten redden de film van de laagste score. Een wat vreemd verhaal, chaotisch en nauwelijks interessant. Maar wat vooral stoorde was de belabberde beeldkwaliteit waardoor elke vorm van plezier of kijkgenoot onmogelijk wordt gemaakt. 1,0*.

Rare film in toon en acteren en ik vond hem vooral heel lelijk eruit zien (ik las ergens commentaren dat dit ding er geweldig uitzag en toen dacht ik: heb ik iets anders gezien?). De hoofdpersoon gaat nooit leven en zijn fanatisme voel je nergens. 0,5*.

Sterk. Net als Nazi Concentration Camps (Film, 1945) redelijk kaal en dat moet ook met dit onderwerp. En ook in your face, er zitten enkele gruwelijke beelden in (die nog levende voet die deels door fosfor is weggebrand). Ik zou zeggen dat deze Franse docu dan filmisch wat interessanter is met de voice-over, de kleurbeelden en montage maar dat die andere docu nog net wat indrukwekkender is. Ook qua hetgeen getoond wordt, nog net iets meer horror dat nog net meer indruk achterlaat. De hele beperkte lengte van goed aan een half uurtje maakt ook dat de docu me nooit helemaal greep, daarvoor bleef alles net te kort of vluchtig. Niettemin goed gedaan, boeiend en met een juiste toon. 4,0*.

Op momenten prachtig geschoten, of dat nu stadspanorama's zijn of de vele beelden van het nachtleven. Of vaag gemaakte beelden van rennende mensen als een impressionistisch schilderij. Maar ook richting het einde als het steeds slechter gaat in het leven. Visueel wordt de sfeer steeds prima getroffen. Verder heel aardig hoe de levens van twee mensen worden getoond met de nabije geschiedenis van Libanon.

Maar dan is er acteur Hassan Akil als hoofdpersoon Nino die vanaf seconde 1 in mijn irritatiezone zat. Zo vreselijk vervelend de hele tijd, iemand die zichzelf erg leuk vindt, zichzelf heel erg belangrijk vindt vooral en een compleet verkeerd aura heeft ook. Volgens mij is de rol niet zo geschreven dus ik ben eerder bang dat de acteur wat narcistische trekken heeft en niet bepaald veel respect voor vrouwen heeft want dat beide straalt hij constant uit in de film. Zo'n momentje dat hij in die brieven wil kijken en ze hoog houdt zodat Yasmina er niet bij kan. Dat is volgens mij geschreven als iets plagerigs maar het kwam op mij eerder toxisch over. Dan mag zijn tegenspeelster nog best overtuigen, geen moment kon ik geloven dat zij hem leuk vond en met zoiets staat of valt een film als deze toch wel. 2,0*

Matige Hitchcock. Soms amateuristisch ogend, vooral de brakke montage. Ook wat stijf acteerwerk en heel rommelig verteld. Niettemin nog een oké tempo en de fotografie is prima. Maar gelukkig dat dit ding maar net aan een uurtje duurde, anders was verveling echt gaan toeslaan. 2,0*.

Matig. Natuurlijk, dit zijn verhalen die verteld moeten worden, maar de persoonlijke levens van die mensen anno nu interesseren me in het geheel niet. Heel af en toe gaat het wel over de rol van Auschwitz in hun verdere leven, maar des te vaker helaas niet en daar zit voor mij dan niets bij. Verder als documentaire ook iets te degelijk met veel interviewsessies vooral. 1,5*.

De potentie was er zeker met de hele wereld eromheen en die locatie maar ik vond de film vreselijk duf en daarmee enorm saai. Natuurlijk, ik zag dit ding thuis in plaats van in de bios en bij horror zal dat echt wel van invloed zijn, maar genoeg van zulke films gezien thuis die op zijn minst nog boeien. 1,0*.

Film van de grote gebaren, heel erg Italiaans, waardoor deze me eigenlijk vaak koud liet. Ook de adolescente Toto vond ik volstrekt kleurloos, dus vanaf dat moment kakte de film behoorlijk in. Dat liefdesplotje er toen bij deed me helemaal niets. Qua sfeer soms wel warm, maar echt heel bijzonder ziet het er allemaal niet uit. Vooral veel beelden uit het filmhuis en een mooie rol van de ontroerende Noiret als Alfredo; de beste momenten in de film zijn alle met hem. Ik heb de internationale film gezien maar deze was voor mijn gevoel echt te kort. De film voelde als een lange samenvatting die mij redelijk koud liet, zeker naarmate de film vorderde werd alles wat fragmentarischer. 2,5*.

Echt een Murphy-vehikel. Als dikke professor vind ik hem nog wel leuk, maar als hij meer zichzelf is wordt de film vooral ergerlijk. Ook als en met zijn familie, dat zijn de mindere stukken. Het meisje is wel leuk, de uitwerking is ook niet heel slecht en de film verveelt eigenlijk ook niet. Het tempo is zelfs opvallend goed, want op een gegeven moment was de film al klaar. Maar ja, zonder de fratsen van Murphy had hier nog wel iets meer in gezeten. Hoewel dat stukje met die comedian wel geinig was. 2,5*.

Fijne film. Niks bijzonders onder de (Caribische) zon maar wel aangenaam kijkvoer, prettig tempo en vooral twee actrices die de film naar hoger niveau tillen. Ze hebben onderling een enorme chemie en een enorme gunfactor vanwege sympathie (als je beelden ziet van de echte Nyad - zij had echt een nare uitstraling vind ik). Visueel allemaal niet heel bijzonder maar de film oogt wel prettig om te zien met ook wel een fijn zacht kleurenpalet en een zomerse look. Soms iets te veel melodrama, hoewel een deel wel gebaseerd is op ware gebeurtenissen. 3,5*.

Tegenvaller. Natuurlijk, ik was lekker gemaakt met de appetizers die ik erg goed en spannend vond (en nog steeds vind), maar over 240 minuten lang is er toch verdomd weinig te zien.

We krijgen dus een levensverhaal, verteld door de persoon zelf en we krijgen veel flash-backs die allemaal hoofdstuktitels hebben. Maar het is wel zo dat tijdens die hoofdstukken steeds weer terug wordt gezapt naar het heden en de afzonderlijke hoofdstukken niet heel strak zijn afgebakend, en ook de visuele stijl verschilt niet echt genoeg om het überhaupt toepassen van die titels te rechtvaardigen. Enkel dat gedeelte in zwart-wit is echt mooi en The Little Organ School is echt duidelijk anders.

Sowieso is het hele stuk met Gainsbourg (slechte schmink) en Skarsgård nogal waardeloos. Ten eerste erg lelijk gefilmd, alsof het allemaal digitaal is bijgekleurd -dat steegje ook, het ziet er gewoon nep uit- en het haalt elke keer het tempo uit de film. Ik snap de functie nog wel, als zijnde de intellectuele kant van de film, maar het werkt niet. In een boek allicht wel, maar hier niet. De metaforen zijn vaak goedkoop, ze voelen bedacht aan (zoals alle gesprekken tussen beiden) en worden ook nog eens weinig subtiel opgelepeld. En is er eens een mooi beeld met Joe die geholpen wordt door vele mannen met haar auto, dan moet Seligman dat alsnog later weer verklaren en er wat op zeggen. Kom op, dat had ik zelf ook wel door Lars, je publiek is echt niet zo achterlijk.

Daarnaast is er minder tijd voor het levensverhaal zelf terwijl juist dat het sterkste is. Daarnaast wordt het zo heel fragmentarisch en nogal uitleggerig met de voice-over waardoor je als kijker zelf het niet echt kan ondergaan, en dus meegaan in de ondergang van Joe. Het helpt ook niet dat Gainsbourg een beetje doods is. Jammer, want haar jonge versie vond ik echt stukken beter spelen en vooral in het hoofdstuk met haar vader in het ziekenhuis waarin ze veel meer emoties kon tonen dan in de rest van de prent.

Niettemin kent de film wel een aantal mooie momenten en zijn de verhandelingen over religie, pedofilie en kunst an sich best interessant. Zeker dat stuk over de muziek van Bach, hoe dat is opgebouwd en vervolgens hoe dat wordt getoond. Dat is nu net iets wat dus wel met film kan worden getoond, al had ook dit veel anders ingepast kunnen worden. Ook de humoristische scène met Thurman, de scène in het ziekenhuis en mooi uitziende Martin en Goth zijn het kijken waard. Ook het trucje van de kleuren van kleding en meubels die met de tijd mee veranderen van geel-bruin naar grijstinten is mooi en toont goed Joe's veranderende gemoedstoestand.

Kortom: te lang, te fragmentarisch, te veel ballast, te veel overbodigheden maar ook een aantal fijne momenten. 2,0*.

In de basis kan dit nog wel interessant zijn, maar de invulling laat te wensen over. De docu zit nogal vol en weet daardoor nauwelijks diepgang te krijgen. Een paar mensen die hun kinderen leren om te gaan met politie (hier had met op door moeten gaan), een gek wijf dat alles racisme vindt en wat pogingen tot verklaringen van gedrag van de politie, maar dat blijft halfbakken. De docu informeert uiteindelijk niet voldoende en ook als pamflet vind ik dit niet voldoende, daarvoor is het te oppervlakkig en eenzijdig (een goed pamflet durft ook tegenargumenten te gebruiken). 1,5*.