Opinions

Matige Hitchcock. Soms amateuristisch ogend, vooral de brakke montage. Ook wat stijf acteerwerk en heel rommelig verteld. Niettemin nog een oké tempo en de fotografie is prima. Maar gelukkig dat dit ding maar net aan een uurtje duurde, anders was verveling echt gaan toeslaan. 2,0*.

Matig. Natuurlijk, dit zijn verhalen die verteld moeten worden, maar de persoonlijke levens van die mensen anno nu interesseren me in het geheel niet. Heel af en toe gaat het wel over de rol van Auschwitz in hun verdere leven, maar des te vaker helaas niet en daar zit voor mij dan niets bij. Verder als documentaire ook iets te degelijk met veel interviewsessies vooral. 1,5*.

De potentie was er zeker met de hele wereld eromheen en die locatie maar ik vond de film vreselijk duf en daarmee enorm saai. Natuurlijk, ik zag dit ding thuis in plaats van in de bios en bij horror zal dat echt wel van invloed zijn, maar genoeg van zulke films gezien thuis die op zijn minst nog boeien. 1,0*.

Film van de grote gebaren, heel erg Italiaans, waardoor deze me eigenlijk vaak koud liet. Ook de adolescente Toto vond ik volstrekt kleurloos, dus vanaf dat moment kakte de film behoorlijk in. Dat liefdesplotje er toen bij deed me helemaal niets. Qua sfeer soms wel warm, maar echt heel bijzonder ziet het er allemaal niet uit. Vooral veel beelden uit het filmhuis en een mooie rol van de ontroerende Noiret als Alfredo; de beste momenten in de film zijn alle met hem. Ik heb de internationale film gezien maar deze was voor mijn gevoel echt te kort. De film voelde als een lange samenvatting die mij redelijk koud liet, zeker naarmate de film vorderde werd alles wat fragmentarischer. 2,5*.

Echt een Murphy-vehikel. Als dikke professor vind ik hem nog wel leuk, maar als hij meer zichzelf is wordt de film vooral ergerlijk. Ook als en met zijn familie, dat zijn de mindere stukken. Het meisje is wel leuk, de uitwerking is ook niet heel slecht en de film verveelt eigenlijk ook niet. Het tempo is zelfs opvallend goed, want op een gegeven moment was de film al klaar. Maar ja, zonder de fratsen van Murphy had hier nog wel iets meer in gezeten. Hoewel dat stukje met die comedian wel geinig was. 2,5*.

Fijne film. Niks bijzonders onder de (Caribische) zon maar wel aangenaam kijkvoer, prettig tempo en vooral twee actrices die de film naar hoger niveau tillen. Ze hebben onderling een enorme chemie en een enorme gunfactor vanwege sympathie (als je beelden ziet van de echte Nyad - zij had echt een nare uitstraling vind ik). Visueel allemaal niet heel bijzonder maar de film oogt wel prettig om te zien met ook wel een fijn zacht kleurenpalet en een zomerse look. Soms iets te veel melodrama, hoewel een deel wel gebaseerd is op ware gebeurtenissen. 3,5*.

Tegenvaller. Natuurlijk, ik was lekker gemaakt met de appetizers die ik erg goed en spannend vond (en nog steeds vind), maar over 240 minuten lang is er toch verdomd weinig te zien.

We krijgen dus een levensverhaal, verteld door de persoon zelf en we krijgen veel flash-backs die allemaal hoofdstuktitels hebben. Maar het is wel zo dat tijdens die hoofdstukken steeds weer terug wordt gezapt naar het heden en de afzonderlijke hoofdstukken niet heel strak zijn afgebakend, en ook de visuele stijl verschilt niet echt genoeg om het überhaupt toepassen van die titels te rechtvaardigen. Enkel dat gedeelte in zwart-wit is echt mooi en The Little Organ School is echt duidelijk anders.

Sowieso is het hele stuk met Gainsbourg (slechte schmink) en Skarsgård nogal waardeloos. Ten eerste erg lelijk gefilmd, alsof het allemaal digitaal is bijgekleurd -dat steegje ook, het ziet er gewoon nep uit- en het haalt elke keer het tempo uit de film. Ik snap de functie nog wel, als zijnde de intellectuele kant van de film, maar het werkt niet. In een boek allicht wel, maar hier niet. De metaforen zijn vaak goedkoop, ze voelen bedacht aan (zoals alle gesprekken tussen beiden) en worden ook nog eens weinig subtiel opgelepeld. En is er eens een mooi beeld met Joe die geholpen wordt door vele mannen met haar auto, dan moet Seligman dat alsnog later weer verklaren en er wat op zeggen. Kom op, dat had ik zelf ook wel door Lars, je publiek is echt niet zo achterlijk.

Daarnaast is er minder tijd voor het levensverhaal zelf terwijl juist dat het sterkste is. Daarnaast wordt het zo heel fragmentarisch en nogal uitleggerig met de voice-over waardoor je als kijker zelf het niet echt kan ondergaan, en dus meegaan in de ondergang van Joe. Het helpt ook niet dat Gainsbourg een beetje doods is. Jammer, want haar jonge versie vond ik echt stukken beter spelen en vooral in het hoofdstuk met haar vader in het ziekenhuis waarin ze veel meer emoties kon tonen dan in de rest van de prent.

Niettemin kent de film wel een aantal mooie momenten en zijn de verhandelingen over religie, pedofilie en kunst an sich best interessant. Zeker dat stuk over de muziek van Bach, hoe dat is opgebouwd en vervolgens hoe dat wordt getoond. Dat is nu net iets wat dus wel met film kan worden getoond, al had ook dit veel anders ingepast kunnen worden. Ook de humoristische scène met Thurman, de scène in het ziekenhuis en mooi uitziende Martin en Goth zijn het kijken waard. Ook het trucje van de kleuren van kleding en meubels die met de tijd mee veranderen van geel-bruin naar grijstinten is mooi en toont goed Joe's veranderende gemoedstoestand.

Kortom: te lang, te fragmentarisch, te veel ballast, te veel overbodigheden maar ook een aantal fijne momenten. 2,0*.

In de basis kan dit nog wel interessant zijn, maar de invulling laat te wensen over. De docu zit nogal vol en weet daardoor nauwelijks diepgang te krijgen. Een paar mensen die hun kinderen leren om te gaan met politie (hier had met op door moeten gaan), een gek wijf dat alles racisme vindt en wat pogingen tot verklaringen van gedrag van de politie, maar dat blijft halfbakken. De docu informeert uiteindelijk niet voldoende en ook als pamflet vind ik dit niet voldoende, daarvoor is het te oppervlakkig en eenzijdig (een goed pamflet durft ook tegenargumenten te gebruiken). 1,5*.