Opinions

Kleine tegenvaller. Film begint sterk met fraaie sfeerbeelden, en eigenlijk blijft L.A. - altijd 's nachts, of rond zonsopkomst of -ondergang- er schitterend uitzien. Mooi belicht en mooie locaties. Verder heeft het verhaal nogal potentie, maar wordt soms matig uitgewerkt. Dat begint er al mee dat er nauwelijks opbouw in zit waardoor we Gyllenhaal nooit echt leren kennen en ook niet helemaal begrijpen. Hij is nu eerder een creep (zo speelt hij ook) dan een slachtoffer van de maatschappij zonder baantje. Verder is het nooit echt drama, maar ook geen keiharde satire. Wel wordt het tweede deel wat beter en komt er vooral meer tempo in, maar echt knetteren doet het nooit. 3,0*.

De film duurt 2,5 uur en dat is wat lang voor deze film die gewoon draait om een oplichter. De lengte komt deels door de lange introductie in de kermiswereld. Zo lang zelfs dat het jammer was dat op een gegeven moment dat werd losgelaten, want juist dat eerste deel is veruit het vermakelijkst met al die personages. Daarna zakt de film toch echt wel in. Op momenten nog aardig en sfeervol, maar zeker de centrale romance tussen Cooper en Mara komt niet goed uit de verf, vooral door Mara, sowieso niet mijn favoriete actrice - overtuigen doet ze me nooit. Cooper redt het in zijn eentje ook niet. En dat stuk is, ook los van het eerdere deel in de kermiswereld, te lang voor hetgeen de makers willen vertellen.

Visueel verder wel aardig allemaal, met een stoet aan leuke personages maar wel een onevenwichtige film lange tijd, alsof dit twee films in één zijn met totaal verschillende verhalen en sfeer. Wel een leuk einde. Nog net aan 3,0*.

Leuk. Deze kende ik wel van titel (natuurlijk!) maar had ik nog nooit gezien en daar draaide hij ineens in de bios vanwege een 40-jarig bestaan. De zaal was ook behoorlijk vol, dat zie je niet bij elke klassieker. Blijkbaar een geliefd ding. En ik snap wel waarom. Boeiend om te zien, spannend en vol suspense zonder echt toe te werken naar jump scares (al zijn ze er wel), een sterke intrigerende score, een interessante antagonist en sowieso een plot die zich goed blijft ontwikkelen. Na 20 minuten sterft de hoofdpersoon, althans de hoofdpersoon tot dan. Dat is verrassend. Verder een erg fijn 80s sfeertje (vooral die tienerkamers) waarvan ik me afvraag of men toen zo goed oog had voor de tijd waarin ze leefden. Camerawerk is ook prima. Het acteren had wel wat beter gekund maar past verder wel prima bij deze film. 4,0*.

Nijntje de Film (al bekt de Engelse titel beter); ik ben op zich wel liefhebber van het werk van Bruna, en tezamen met de korte speelduur en het hoge gemiddelde maakte het wel dat ik deze zien wilde.

Geen gewoon tekenwerk maar stop-motion dus. Jammer, want juist het werk van Bruna is zo heerlijk simpel en strak, dat kan met stop-motion (hoezeer ze ook hun best doen) nooit lukken. Bovendien zijn de kleuren te licht en te fris. Verder kan ik het waarderen dat men Nijntje voor een film geen groot avontuur laat beleven, maar gewoon een dagje dierentuin. Niet dat het daardoor goed of spannend wordt -en het constant aanspreken van het publiek is ook irritant- maar het heeft al met al iets schattigs. Wel is het ook gewoonweg saai en nauwelijks uit te zitten. Het liedje steeds tussendoor is dan wel weer erg fijn. Maar vooruit, ik ben mild: 2,0*.

Het begin is wel aardig en vrij informatief over de gevolgen van zo'n bom en het gebeuren vlak na de ontploffing. Hoewel slecht geacteerd en met en rare Engelse dub is de make-up wel oké en ziet het er best aardig uit. Daarna gaat het meer om het persoonlijke leven van Yamaguchi en dat vind ik een pak minder interessant. Aan het eind nog zo'n vreselijke Amerikaanse klas die allemaal helemaal emotioneel worden, daar heb ik sowieso niets mee. 2,0*.

Die mix van een toekomstwereld en de middeleeuwen met ridders is best leuk. Het verhaal is minder boeiend, de animatie niet altijd mooi en het geheel nogal druk. Ik houd niet echt van dit soort animatiefilms. Moretz geeft nog wel flink wat frisse energie mee in haar stemrol, haar tegenspeelster is echter nog vlak. 2,0*.

Mwoh. In 50 minuten komen er allerlei zware tham's aan bod (hups, op het eind nog even kanker voor die vader, vanuit het niets) maar geen van alle wordt echt uitgewerkt. De film is eerder en stuurloos ding dat aan het eind nergens heen is gegaan. Ook vol clichés en een laagje maatschappijleer. Tempo is nog wel oké en Hoes en zeker Fransen zetten mooie rollen neer, maar dat is het dan ook wel. 2,0*.

De film doet veel goed. Dit is een heel behoorlijke inkijk in het leven rond president Nixon. Vooral het politieke spel in de achterkamertjes vind ik boeiend om te zien. De aankleding is prima en de regie is goed met een vlotte montage die de 190 minuten soepel voorbij laten gaan. Maar het gespeel met verschillende formaten en zwart-wit is een pak minder dan in Born on the Fourth of July en JFK. Daar leek het ook de inhoud te ondersteunen, nu lijkt het soms meer zinloze spielerei.

Verder vind ik de persoon Nixon nog steeds niet echt naar voren komen. Hopkins doet het goed al neigt het soms naar het theatrale, maar echt antwoorden krijg ik als kijker niet, Er lijkt wat gezocht te worden in de jeugd van Nixon maar echt overtuigend vond ik dat niet, eerder wat goedkoop.

En hoewel de 190 minuten vlotjes verlopen is het net iets te lang voor de inhoud. 3,0*.

Het idee is aardig, maar de uitwerking te kort en te matig om echt te overtuigen. Zeker het acteerwerk valt niet altijd mee, die hysterie erg mat en geloofde ik niet altijd. Pas de laatste 10 minuten wordt het beter en de laatste minuut is zelfs best mooi. Visueel weinig bijzonder. Kort en goed uit te zitten maar dat is het dan ook. Als je dan de vrije hand krijgt dan had je best wat meer lef mogen tonen, nu is het allemaal zo vlakjes en binnen de lijnen. 2,5*.

Niet eens heel slecht, maar ook met wat gemiste kansen. Sowieso is de locatie weinig geloofwaardig en dat men dan daar ineens westerlingen begint te doden.Had dan een moslimland gekozen, dat had meer in de realiteit gelegen. Verder kan ik nooit zoveel met Owen Wilson. Ook hier weer een beetje de sul (wit shirt met hoge kraag onder het hemd, dan soort dingen) die nooit echt overtuigt. Verder wat irritaties (dat kind dat niet loslaat) die ook niet meehelpen. Verder was de lengte kort genoeg om niet te vervelen, de actie is aardig, de moordpartijen heel behoorlijk en af en toe ziet de stad er wel leuk uit. Brosnan heeft ook een fijne rol, maar veel te klein. 2,5*.

Hier kon ik niets mee. Meestal leiden harde geluidseffecten tot goedkoop schrikken, maar in deze film zorgt het harde geluid ervoor dat alle spanning en suspense verdwijnt. Op zich knap, maar niet iets dat je wil. Slecht geacteerd, visueel lelijk en saai en totaal niet boeiend met alle clichés waar verder helemaal niets mee wordt gedaan om er iets van te maken. Dit behoort wel tot het slechtste dat ik zag dit jaar. 0,5*.

Matige film die nergens verrast maar wordt gered door Lawrence zelf die dit soort rollen prima aankan en vooral mij weet te raken. Dan kom je al snel met een film, hoe zwak de plot verder ook is. Echt grappig wordt de film nergens behalve met die twee ouders, vooral Broderick (ik had hem eerst niet eens herkend) blijkt opvallende goede komische timing te hebben. Film verveelt niet echt maar weet ook nergens vol te boeien of te spetteren. 3,0*.

Deze film begon matig, alsof het niet wist of dit een drama was met flink wat dood, verderf en bloed of meer een komedie. Je zag beelden van het eerste, men acteerde als het tweede. En dat dat bijt enorm. Daarna kiest de film duidelijk voor de komedie en wordt de film een vermakelijke klucht. Het blijft allemaal nog wel wat oppervlakkig en simplistisch soms, maar in het geheel wordt de boodschap best goed overgebracht en worden allerlei partijen (vooral de VN) te kakken gezet. Een paar leuke running gags (Fransen die steeds Frans willen praten) en ook geen seconde te lang. 3,5*.

Nou, dit was er weer zo een: wat een pure bagger. Tot op het bot voorspelbaar, oerbraaf (zie hoe vaak Portman haar BH nog aanhoudt) en dodelijk saai. Als er ook maar een beetje chemie was tussen Kutcher en Portman, het meest lichte sprankje dat lijkt op genegenheid, dan had het wellicht wat kunnen worden, maar niets van dat alles. Kutcher is verder doods als was en Portman is wel lief, maar ook niet meer. Verder bijzonder lelijk gefilmd in een breed bioscoopformaat, maar met al te vaak lege vlakke en loze ruimte die niet mooi gevuld wordt. Dus neem een slag kleiner als je niet weet wat te doen met 2,35:1. De grapjes waren eigenlijk nooit leuk, de grappig bedoelde bijfiguren als de vader vooral vervelend en irritant en om onverklaarbare redenen duurt dit vehikel ruim zeven kwartier. Dat had met gemak in drie gekund. 0,5*.

Prima Bond dit. Hoewel de film echt wel te lang is (zeker het middenstuk kent enkele delen die sneller hadden gemogen, of helemaal eruit) is dit uiterest vermakelijk kijkvoer voor in de bioscoop. Vooral de actiescènes zijn echt uitstekend geschoten en mooi verdeeld door de film. Ook visueel af en toe leuke vondsten en goede ideeën. De film is echt stijlvol geschoten en dat past toch wel goed. Daarnaast fijn dat de oude Bond-vibe weer wat terugkeert, vooral met die locatie op het eind. De schurk van dienst past ook wel weer goed in het rijtje van Bond-slechterikken van weleer (ik dacht even ook een nieuwe Dr. No, maar dat dus niet). Iets te veel overigens, maar dat komt door de matige performance van Malek die niets eigens brengt en vooral andere slechterikken (vooral Bardem) imiteert. Dreigend wordt hij nergens.

Een zwarte vrouw als 007 vind ik dan wel sterk in de film verwerkt, en lijkt mij ook een goede geste aan de discussie waar niemand zich verder aan kan storen. Maar laten we a.u.b. James Bond toch redelijk hetzelfde houden bij de volgende vertolker (en ja, Craig vond ik wel goed maar vooral zijn acteerwerk en ook steeds meer zijn humor, echter niet zijn uitstraling of blonde haren). En juist door Bond zelf hetzelfde te houden kan je de rest eromhen wel aanpassen en zo meer nadruk te leggen op de wereld die verandert. Het einde van de film had van mij niet gehoeven, en de homoseksuele Q stoor ik mij ook niet echt aan.

Dat was dus Daniel Craig. Met vijf films die toch wel elkaar opvolgen. Leuk, voor een keer. Maar de volgende films mogen wat mij betreft weer gewoon losse films zijn. 3,5*.

In – verder vrij weinig vruchtbare- discussies met christenen over hun God van goedheid en almacht wil ik nog wel eens ‘Auschwitz’ roepen. Ik geef toe, een wat flauw en zeker erg makkelijk argument, maar ineens is die liefde niet zo eenduidig meer en van de almacht blijft weinig over. Heerlijk, om dat gestamel dan uit een christen te horen.

Niettemin ben ik wel geïnteresseerd in religie in het algemeen, vooral als cultuur-historisch fenomeen maar ook doordat ik niet volledig wil uitsluiten dat er niets hierna is. Ik heb dus ooit het Nieuwe Testament gelezen en delen van het Oude, en wat vooral opvalt, ook toen ik het verhaal van Noach herlas, is de kinderlijkheid van de tekst. Enkel het Evangelie van Johannes en allicht het boek Job kan je literaire waarde toedichten, maar verder zijn het heel simpele tekstjes die zo bedoeld lijken voor kinderen jonger dan een jaar of twaalf. Wat dat betreft heb ik het principe van de Kinderbijbel nooit helemaal begrepen, behoudens dan dat daar ongetwijfeld plaatjes zijn bijgevoegd.

Wat ook opvalt is dus dat het allemaal zo kort is, ook het verhaal in Genesis over Noach. Dat is dan ook wel zo prettig voor een filmmaker. Je hebt immers een interessant verhaal dat vooral als uitgangspunt kan dienen, en verder kan je je eigen fantasie op die fantasy loslaten. Want het verhaal over zonde en boetedoening leent zich uitstekend en de regisseur voegt er nog een interessante dimensie van de innerlijke tweestrijd aan toe. Aronofsky maakt vooral een film over de mens: wij zijn het die zondig zijn, maar wij zijn het tevens die keuzes tot het goede kunnen maken. Typisch is wel dat Noah juist op het moment dat hij zijn Heer dient die keuze niet kan maken en alles precies uitlegt als het maar past in zijn dogma’s en overtuiging: religie in een notendop.

Maar goed, dit verhaal van Noach mag dat volstrekte quatsch zijn – al kennen heel veel culturen een verhaal met een zondvloed (Atlantis iemand?)- dat maakt nog niet dat je het als grap hoeft te zien. En Aronofsky doet dat gelukkig niet en behandelt de film met eerbied, alsof het echt is gebeurd, zoals Jackson ook deed met de trilogie van Tolkien. Hij neemt de serieuze kant en doet dat met zoveel overtuiging dat de film daar echt goed van wordt, zoals in hij ook al met Black Swan deed dat toch een relatief simpele psychologie kende met kinderlijke metaforen. Zo goed als die film wordt Noah overigens niet, maar op momenten komt het wel verdomd dicht in de buurt.

En die momenten heeft de film absoluut. Sowieso is de film schitterend geschoten (die blauw-gele lucht met zwarte schaduwen van Crowe en Connely!), met vooral prachtige omgevingen en enkele scènes die je echt vol op je kloten raken. De actie is ook sterk en overzichtelijk geschoten en met vooral een heerlijk sound design en een uitstekende score knalt de film echt. Een talentloos onbenul als Bay zou enkel BOEM BOEM willen en denken dat je daarmee iemand omver blaast, Aronofsky bewijst het ongelijk. Want echt, dit was soms echt Goddelijk om te zien en vooral te voelen. Die aanval op de Ark met de Engelen die terug naar de Hemel gaan, de geschiedenis van de Aarde, de scène in het kamp van de verdorven mensen, et cetera. Het zijn vooral momenten, maar het zijn er wel heel veel. Dit is hoe cinema moet zijn. Het moet je raken, betoveren, imponeren. Een religieuze ervaring dus.

Overigens is niet alles even perfect. De verstekeling op het schip is nogal overbodig, het tweede deel kent mindere spetterende momenten en vooral Cham is vervelend met zijn huiliehuilie-gedrag. Ook doet Crowe echt zijn best, en weet best wat neer te zetten, maar je ziet hem juist net iets te hard proberen om echt helemaal overtuigend te zijn. Buiten dat alles is het allemaal wat chaotisch soms, en je merkt dat Aronofsky veel wil vertellen maar dat allemaal niet kwijt kan. Is dit nu een karakterschets, een blockbuster, een epische film, een drama? Van alles wat, maar van alles net te weinig.

Overigens geeft de film onbewust wel nog een argument tegen de God van de Bijbel, want als hij echt in zes dagen de wereld scheppen kon, in al zijn almacht en vol oneindige liefde, dan had hij de mensheid absoluut kunnen behoeden voor het gebruik van 3D in film. Eerlijk is eerlijk, het 3D is in deze Noah niet lelijk, zoals helaas al te vaak, dus dat heeft Aronofsky goed voor elkaar en af en toe wordt er best iets geinigs mee gedaan, maar het blijft wel nep aandoen, onnodig en je zit dus dik twee uur met zo een donker en net iets te zwaar brilletje op je neus.

Al met al is het een film met een aantal mindere momenten, maar beduidend meer momenten die echt heel erg goed zijn. Beter dan het Boek zullen we maar zeggen. 4,0*.

Vermakelijke film met soms heerlijk rauw geweld, vooral in de bus. Maar eigenlijk is dat de enige memorabele scène. De film is prima geschoten met flashy kleurtjes en fijn camerawerk (soms mooie trackingshots) maar ik miste wat eigenheid. Alsof de regisseur vooral goed naar anderen keek en met vakmanschap en goede smaak deze film draaide, maar meer dan dat ook niet. Goed gecaste hoofdpersoon verder. De laatste scène was wel de minste. Dat stukje humor met die pa daar pas ook niet helemaal bij de toon van de rest van de film. 3,5*.

Aardig maar ook niet meer dan dat. Op momentjes ook een beetje te gemaakt hoe Odenkirk zich presenteert. Richting het einde wordt het allemaal wat lomper en daarmee beter, het sfeertje is prima en de korte speelduur is ook wel prettig. Maar de intensiteit van de busscène uit de eerste film wordt bij lange na niet gehaald. 3,0*.

Bijzonder. Het eerste uur richting de aanslag met vooral in het begin nauwelijks tekst en het tweede uur dan in dat warenhuis. Ik vond het vooral een film die ook heerlijk wegkeek met spanning in het begin en zalige muziek doorheen de hele film. Verder ook nauwelijks uitleg. Knap dat de man van het filmtheater daarna een heel relaas begon hoe je in de film de leegheid van de tieners zag. Nu ja, mooi voor hem, maar ik zag er weinig in. Ik zag vooral een weliswaar doordachte aanval, maar hoogstens tot de aanval en niet nadenken over de toekomst daarna. Net als de regisseur, want het tweede uur had wel korter gekund - na een halfuur daar in de lokale V&D niks doen geloofde ik het wel. Daar pas begon voor mij het beeld van verveling. Maar goed, dat heb je met een film die niet wordt voorgekauwd, prima ook. Kwalijk is dan wel dat de regisseur dan soms wel hints geeft voor het gedrag van sommigen en zelfs hele linken legt met Frankrijks revolutionaire verleden. Had het dan echt kaal gehouden. Al bleef de wel dus wel prima wegkijken. 3,5*.

Film die zich afspeelt op drie plaatsen. Het heden in een kil en steriel L.A., het verleden in een winters New York en het verhaal uit het boek in een warm Texas. Mede hierdoor blijft het altijd helder in welk deel de film zich afspeelt. Vooral de stukken in Texas zijn sterk, vol sfeer en spannend. En hierboven is naar mijn idee al wel aangegeven wat Ford wil zeggen met de film (met dit boek toont Gyllenhaal aan dat zijn dochter en ex niet meer bestaan voor hem en echt uit zijn leven zijn weggerukt). Op het moment van de film zelf echter is dit niet altijd helder en vooral de scènes in New York missen chemie en die in L.A. zijn te koud en op moment van kijken te onbetekenend om mee te leven. En die betekenis komt pas na de film naar boven als er tijd is om na te denken wat er nu gebeurd is. Daardoor beleef je grote delen van de film zelf stukken minder. Jammer, want visueel waren juist die stukken in L.A. dan weer veruit het mooist, strak en modern, beetje denkend aan The Neon Demon die er ook al zo schitterend uitzag. 3,0*.

Hele matige film. Matig acteerwerk, verhaaltje wel aardig maar weinig verrassend en zelfs qua kerstsfeer mist de film wat. De relatie tussen Jake en Rachel is op momentjes wel aardig neer gezet maar nu enkele dagen na de film heb ik al geen idee meer wat ik nu precies gezien heb. Echt niets is blijven hangen. 1,5*.

Apart filmpje, in het begin ook lekker vlot en wat experimenteel, maar daarna wordt de beeldvoering een stuk rustiger. Best mooi geschoten, maar de film verzandt een beetje in nikserigheid na een tijdje. Leuk om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat. 3,0*.

Uiteindelijk ging dit weinig over het eten maken. Jammer, dat vind ik nu net het meest boeiende. Je ziet wel af en toe wat stukken uit de keuken en hoe men gerechten proeft en bedenkt, maar dit is meer het reilen en zeilen in een bedrijf dat aan de absolute top staat dan specifiek een topkeuken. En ook dat gaat meer naar (inderdaad) zelfpromotie (met steeds heel vervelend Redzepi die in de camera praat) dan een mooie beklijvende en informerende docu. De plaatjes aan het begin zeker waren wel mooi geschoten en er zat ook wel een en ander interessants in, maar te weinig op die 100 minuten. 2,5*.

Er zitten veel positieve punten aan deze film, zoals het fijne tempo, het beeld dat geschetst wordt, de sfeer, de mooie beelden van de Amerikaanse binnenlanden en een prima McDormand. De montage is bijna onopvallend zo soepel als die gaat en de rustige muziek op de achtergrond soms zachtjes is heerlijk. Maar toch mist er iets voor mijn gevoel, maar wat het is ben ik nog niet achter. De film vermaakt en boeit, maar echt op een minimaal niveau vooral, op het punt van: het is uit te zitten. En dat balanceren maakt dat de film me nooit echt raakte, nooit echt wist te verbluffen, nooit echt bijzonder werd. Op punten wel 3,5*.

Niet slecht deze thriller, die duidelijk begrijpt dat de meeste spanning in het hoofd zit.

De rol van Neeson hangt dan wel van cliché's aan elkaar, maar die passen zowaar wel bij de film en de problemen die daardoor ontstaan passen zo mooi. Want Neeson -op de automatische piloot maar nog altijd heel behoorlijk met zijn postuur en stem- lijkt iemand die ze niet allemaal meer op een rijtje heeft (let vooral ook op het gebruik van focus in de cameravoering). Ergens denk je dat de film een richting uitgaat dat Neeson wel degelijk de boef is, of richting de paranoia van een film als The Game, maar uiteindelijk valt dat mee. Het is gewoon een heel degelijk thriller die nergens uitblinkt, flink lijdt aan het gebrek aan geloofwaardigheid maar al met al best plezant is.

Voor dik anderhalf uur althans, want het einde, en de daadwerkelijke motieven zijn zwak. Ja, op zich heeft de boef van dienst gelijk en ik voel ook wel dat men iets wil aankaarten met de film, maar dan laat je zo iemand niet een vliegtuig kapen of ontploffen. Dat doet toch een beetje afbreuk aan het geheel. 3,0*.

Ik had hier wel zin in maar wat een draak van een film. Heel zoetsappig vooral maar dit ding deed me niks en wist me mateloos te vervelen. Geen sfeer, het voelde allemaal nep (terwijl dit dus gebaseerd is op een waargebeurd verhaal) en de drama deed me ook niets. Misschien was het het moment van de dag of de wek ofzo want echt de vinger kan ik er niet op leggen omdat zulke films toch op z'n minst vermakelijk moeten kunnen zijn (en het gemiddelde zegt dat ook). 1,0*.

Leuk om Henk de Mol, meneer Aart en Sinterklaas zo samen te zien. Samen met alle oudjes is het een bont gezelschap - ze zijn wel niet direct de beste acteurs maar alle jaren ervaring en het pure plezier dat ven hen afstraalt maakt dit een mooi geheel. Ook de andere acteurs zitten prima in hun rol. Nooit graven ze heel diep, maar daar is dit de film niet voor. Puur vermaak, met een boodschap. Wel wordt die boodschap er nogal ingeramd (Disney is er niets bij) al komt men wel met oplossingen. Een andere oplossing is alle zorgmanagers eruit knikkeren, maar dat is wel de grootste utopie. Wel wordt het probleem hier redelijk eenzijdig belicht en zijn diegenen die bezuinigen erg kil neergezet en komen met de meeste belachelijke ideeën. Nu wil ik dat nog wel geloven, maar als je een onderwerp aan de kaak wil stellen: doe dat net even genuanceerder. Want in essentie hebben die managers wel een punt: een euro kan je maar één maal uitgeven.

Verder een aantal leuke toevoegingen zoals alle media die hierover berichten en op alle bekende pleinen en stations van Nederland waar de beelden te zien zijn, maar ook dat alle programma's op televisie in het zorgcentrum van omroep MAX zijn (MAX verzorgde ook de uitzending op tv van deze film). Verder aduiovisueel nergens bijzonder, zelfs tamelijk saai en het geheel duurt eigenlijk net te lang. Grappig ook dat allen zorgmanager Verbaan de leukste vonden terwijl zuster Debby natuurlijk veel mooier is. Verder 3,0* voor deze.

Sterke film. Soms is het mij te vreemd en absurd wat je dan soms doet vervelen en weinig laat meeleven. Maar goed, Van Warmerdam zet hier wel een mooi beeld neer. Zoals wel meer zeggen lijkt het dorpje zo uit een western te komen. Slechts één straat, met haar bewoners, lijkt het een doorsnee en metafoor voor geheel Nederland te zijn. Dan natuurlijk het bos, alsof het altijd schemer is daar.

Vele leuke typetjes en figuren die rond lopen en allemaal goed gespeeld. Al vond ik die jager en Wouterse er boven uit steken. Van Warmderdam zelf was er dan voor de komische noot. Gebruik van muziek zeer nihil gehouden en op de juiste momenten opgezet. Komt daardoor sterk over en sommige scènes zeer natuurlijk en vreemd omdat meestal muziek meedraait. Prima film dus.

Ik heb even mijn vorige reviews bij de films van Peele bekeken. Bij Us schreef ik al dat ik de review van Get Out zo kon kopiëren en dat kan nu deels weer. Peele is een redelijk regisseur met goede ideeën die ze uiteindelijk niet weet te verpakken in een consistent goede film en zeker richting het einde steeds de regie kwijtraakt. Ook dat speelt weer bij deze Nope. Prima ideeën, enkele fijne scènes, een heerlijke zwoele muziekkeuze en nu en dan fijn spelen met spanning en verwachtingen, maar richting het einde wordt de film steeds minder

Grappig ook dat ik schreef bij Get Out dat veel van die personen rechtstreeks uit een Lynch-film lijken te zijn gelopen. Dat was bij Nope niet het geval en toch ook wel. Niet van die enge mensen met enorme hagelwitte glimlachen, maar alles ademde wel het gevoel van Lynch (vooral Mulholland Dr. op momenten, maar dan wel allemaal een slag minder dan en zonder die sfeer van Lynch' meesterwerk) met vreemde scènes, mysterie, enkele personages die niet helemaal van deze Aarde lijken (in dit geval het personage van Yeun, puur een gevoel overigens dat ik bij zijn personage kreeg) en een verhaal dat van a tot z an sich wel volgbaar is op een basisniveau, maar waar alle losse scènes en momenten niet direct verklaarbaar zijn. Maar juist omdat de basis op een zeker niveau wel te volgen is verveelt de film niet en is het aan eenieder verder wat met die inhoud te doen. Al vond ik het toch niet prettig dat ik die losse scènes niet direct kon plaatsen in het geheel. Allicht omdat de film wel behoorlijk speelt op inhoud, zeker richting het einde, en minder op sfeer. Juist richting het einde miste ik daardoor echt binding met de film en personages en omdat de film toch lichtjes over the top gaat, te grotesk wordt, mist de film elke vorm van impact dan.

En hoewel Peele ook nu zeker een en ander kwijt wil over gekleurde mensen en de zwarte gemeenschap ligt de nadruk veel breder, blijkt ook als je later gaat lezen wat Peele nu wil zeggen met deze film. Fijn. De laatste jaren kreeg ik het idee dat zwarte regisseurs en acteurs alleen maar met zwarte thema's bezig waren. Begrijpelijk, maar zo'n Kaluuya hoort bij de beste acteurs die thans rondlopen en ik wil hem weleens met andersoortige thematiek zien. 3,0*.

Aardge Kurosawa die op sfeer, beelden en vermaak beduidend beter scoort dan op psychologisch en dramatisch vlak. Dat laatste is wel aanwezig en ik zie ook wel wat Kurosawa wil met het tonen van schuldgevoel, maar ik geloofde de prent geen moment. Deels zal dat een culturele kloof zijn, maar deels ook het theatrale spel van Mifune. De beste man kan best wat, maar deze stijl is erg ongeschikt om de psychologische diepte in te gaan.

Wel verder fijn als vermaak. Het eerste uur schiet echt voorbij (mede door de snedige montage) en het tweede uur is goed te doen, ondanks lange scènes zoals in dat basketbalstadion. Maar verder vooral met al die schaduwen visueel prima, de beelden van het nachtleven van de anonieme grootstad (deze film kent wat Japanse huisjes soms, maar had evengoed een film uit Hollywood kunnen zijn) zijn sfeervol en Shimura heeft een mooie rol (bij hem thuis wordt het zelfs even ontroerend). Ook genig hoe het verhaal constant tijdens een enorme hitte speelt. 3,5*.