Opinions

Best aardig, nergens bijzonder. De film kabbelt wat voort zonder saai te worden, maar echt sprankelen doet het nergens. Of het nu in het wat saaie camerawerk is (op dat shot tegen de zon in na) of de weinig spetterende muziek, nergens wordt het echt geweldig. Acteerwerk is wel goed, met Robertson als positief middelpunt, die knap de nuance weet te vinden tussen een vroegrijp meisje met een eigen wil en toch onzekerheden en trauma's erachter. Ook de vele bijrollen worden mooi en integer ingevuld. Verder is het sfeertje prima. Dat einde is me nog een raadsel waarom het erin gestopt is, qua stijl deed het me eerder denken aan een RTL-dinsdagavonddrama. Al met al leuk voor het moment en vermakelijk, maar twee dagen later ben ik het meeste wel weer vergeten. 3,0*.

Typisch Huston. Het kijkt wel weg, script is prima, met veel oog gemaakt (over elk shot lijkt nagedacht en vele zijn er bijzonder goed uit) maar het is ook echt en duf geheel. Zielloos geacteerd, een beetje verouderd en de film weet zo nergens mijn aandacht erbij te houden. 2,5*.

Die muziek van Kanye uit de trailer zit helaas niet in de film, maar als je de personages in Andalusië in 1492 dan ook Spaans laat praten, dan win je al snel de helft van de punten terug. Dat zijn ook wel bijna alle punten, want deze film werd met de minuut slechter. Nochtans begint de film vrij aardig met een heldere opbouw en fraaie beelden. Zelfs 3D lijkt over nagedacht te zijn door veel te werken met extreme diepte (vaak ook met close-ups). Maar eens na de eerste keer de Animus betreden te hebben zakt de film af naar een bedenkelijk niveau. Het verhaal werd met het moment vreemder maar vooral had ik geen idee waar ik naar zat te kijken. Wie nu allemaal wie was, wie tegen wie vocht, ik had geen idee. Zo raakte de film de aandacht kwijt. En dan helpt de actie ook niet mee die steeds meer chaotisch verfilmd werd en gewoon saai en wat ongeloofwaardig werd. En dit ding duurde maar en duurde maar. De acteurs kunnen er verder weinig ook mee. Een Fassbender weet dan nog wel erg goed angst en woede te vertolken in het begin (vooral bij de executie), maar ook hij krijgt steeds meer een script waar hij niets mee kan. 1,0*.

Ow ja, trillion is niet triljoen, zoals de ondertitelaar dacht.

De film ziet er mooi uit, is goed geacteerd en kent enkele losse sterke scènes. Buiten dat is vooral de sfeer erg goed met een mooie aankleding en volledig geloofwaardig wordt dat tijdsbeeld neergezet. Ondersteund door Deakin's schitterende fotografie en de bevreemdende maar mooie soundtrack maakt dit een redelijk unieke ervaring. Maar als geheel ook behoorlijk saai en de film duurt me veel te lang. Aan het eind gaat dit ding ook nog eens 20 minuten onnodig door en het eerste uur mist de film elke vorm van Focus en gaat overal en nergens heen. Soms kan ik dat hebben (films van een Hou, om iemand te noemen), maar bij deze niet. En een week later kan ik er ook weinig meer over zeggen. 2,5*.

Ik vroeg me vooral aan het eind af waar ik nu naar gekeken had. Dit is meer een stijloefening dan een echte film. Soms best heel aardig, in warme kleuren geschoten en veel leuke ideeën van de regisseur die stuk voor stuk werken, maar het als geheel wel chaotisch maken en nooit bij elkaar lijken te passen. Verder redelijk kijkvoer met een niet altijd overtuigende Thewlis. Dan deed Newton het beter. 3,0*.

Ik vond dit een heerlijke film om te kijken, maar juist op alle punten waarvoor de film niet gemaakt is. Het kantoorleven (hoewel ik in die sfeer zelf niet zou willen werken), dat eerste kwartier waarin we kijken naar Garner die gewoon haar werk doet en dat goed doet, ik vind zulke scènes echt fantastisch. Juist zo'n langere centrale scène bij het hoofd HR vond ik veel te explciiet en ook matig gespeeld door die meneer in die scène.

Dan vond ik het gedrag van de twee directe collega's veel beter gespeeld. Allicht speelt hier seksisme een rol, maar ik denk nog meer de hele bedrijfscultuur waarin de jongste/de nieuwste het gewoon zwaarder te verduren heeft en als een stukje vuil wordt behandeld. Alsof die twee colega's van haar zelf dat eerder ook hebben meegemaakt en nu zelf dat willen doen. Want als de baas weer eens boos is helpen ze haar simpelweg met de juiste toon in een excuus-mailtje, je krijgt het idee dat ze haar dan zien als zielsverwant. En juist die dynamiek boeide eindeloos. Garner vond ik ook heel fijn acteren en visueel ook prima gedaan met af en toe leuke camerastandpunten, een prettig kleurpalet en mooie passende statische shots,4,0*.

Niet helemaal mijn ding. Ik zit even in een periode dat ik wat oude stomme films bekijk, soms zit er wat verrassends tussen, meestal echter is het niet helemaal mijn ding. Zo ook deze. Het verhaaltje gaat nogal van de hak op de tak. Je moet echt de plot kennen, ofwel het boek, ofwel een beschrijving zoals hierboven zoals ik had gelezen, anders is er volgens mij weinig van te begrijpen. Dit is meer een losse verzameling scènes dan echt en verteld verhaal, 600 pagina's Zola gestopt in iets meer dan en halfuur. Dat merk je. En een enkele scène wordt dan ook nog eens enorm lang gerekt (zoals die laatste scène met die verwisselde fles drank). Zo'n stille film moet je ook iets anders bekijken, maar ik ben simpelweg niet hel erg fan van dat theatrale acteren. Qua aankleding wel oké verder, maar ook heel statisch geschoten. 2,0*.

Hoe ziet karton eruit als dat instort? Wat een vreselijke special effects, en daar doe jet het toch voor: deze film kijken en zien hoe steden eraan gaan. Want voor het verhaal hoef je het verder niet te doen. 1,5*.

Ooit zag ik Moonrise Kingdom, mijn eerste Wes Anderson. Een prachtige film. Daarna nog het fijne (maar net iets mindere) The Grand Budapest Hotel en ergens dacht ik wel fan te zijn van deze regisseur. Maar al het andere werk dat daarna kwam (en ik ook daarna nog zag) is heel wat minder. Deze Asteroid City is vintage Anderson maar ook wederom niet heel sterk. Visueel verrukkelijk en soms enorm sfeervol ondanks dat dit overduidelijk nep is. Vooral die pastelluchten bij de zonsondergang zijn prachtig. Ook sfeer van de rust van wat mensen die vast zitten in zo'n stadje is prima gebracht. Inhoudelijk weet de film minder te boeien. Anderson kiest voor een lach in plaats van drama en echt grappig of leuk wordt de film nergens. De humor is aardig op zijn hoogst. Personages hebben ook weinig te zeggen. Redelijk geacteerd verder met en opvallend sterke Hanks die duidelijk hier over de juiste komische timing beschikt en nog iets meer weet mee te geven aan zijn verder vlakke personage. 3,0*.

Lange film, erg lang. Veel momenten dat de camera te statisch is en we naar wat saaie gesprekken luisteren. En ondanks alle goede bedoelingen ging de persoon Van Gogh nooit leven, helaas, want daar drait de film wel om en deze werd zo voor mij eerder een koud schouwspel dan meelevende film. Ook de vertolking van Dafoe op die momenten is te saai. Ik hou wel van ingetogen, maar hier zat niets bij. Al is hij op momenten van gekte wel weer een stuk beter.

Goede bedoelingen wel ja, en dat is jammer dat dat niet meer naar voren komt, want de film probeert ook audiovisueel de psyche van Van Gogh te tonen. En doet dat goed. Met vervagingen, een handgehouden en ietwat zweverige camera, erg mooi zonlicht (vooral rond een laagstaande zon), fijne hypnotiserende muziek en een losse stijl van regie. Het is meer een sfeerschets die me wel bevalt, maar steeds uit dat ritme wordt gehaald door praatscènes. Deze film had van mij nog veel verder mogen worden doorgetrokken in haar stijl. 3,0*.

Uitstekende film die het laatste kwartier dan allicht wat uit de bocht vliegt. Dat de hoofdpersoon die de hele tijd wil de-escaleren en wil helpen ineens de andere kant uitgaat, dat geloofde ik geen moment en dat doet wel een beetje afbreuk aan de film. Maar verder een heerlijke trip. Alleen al dat openingsshot en daarna alle andere scènes. De film grenst niet eens aan de werkelijkheid maar toont een heel eigen wereld die wel ergens geplaatst is in de werkelijkheid maar toch ook niet. Eerder een koortsdroom ook met al die rook. Druk, opgefokt, boeiend, visueel fijn en met een strak tempo. Ik zat er echt helemaal in. Alleen die laatste scène sloeg nergens op. Het was me als kijker tijdens de film zelf al duidelijk dat het geen agenten waren die die jongen kapot hebben getrapt, waarom dan nog zo expliciet in beeld zetten? 4,0*.

Sfeer! Sfeer! Sfeer! Daar draait het in deze film van Malle om.

We volgen de Lou (een prachtrol van Burt Lancaster), een op leeftijd geraakte kruimeldief die weinig meer te dromen heeft, die werkt voor en vrijt met de weduwe van zijn oude baas en een nieuw buurmeisje heeft dat hij af en toe bespied als zij zich uitkleedt en wast voor de ramen: zijn enige verzetje. Dan komt door toedoen van de man van het buurmeisje zijn leven in een stroomversnelling als hij door middel van coke aan veel geld komt. Voor even kan hij zijn wie hij wil zijn en veel anderen gelukkig maken.

Die sfeertekening is dus geweldig, een man die nooit wat had en nu de kans krijgt wel wat te zijn. Jammer dus dat er ook nog plot in zit (een simpel misdaadverhaal). Eigenlijk had dat er wel uitgelaten kunnen worden en had Malle zich enkel op de personen en de stad moeten concentreren. Nu voelt de plot tegen het einde een beetje geforceerd aan. Lancaster speelt verder fantastisch met zijn doorleefde kop en brommende stem, voor iedereen wat geld over, voor iedereen een vette fooi en hij is een tijd de gelukkigste man op aarde. Ergens is hij een boef, maar Lancaster geeft hem zoveel charme mee dat hij simpelweg sympathiek wordt. Ook Sarandon is prima als jong mooi meisje, maar staat wel de ganse film in de schaduw te acteren.

Malle koos Atlantic City voor de film, een gokstad die toen bijzonder sterk aan het vergaan was. Hij gebruikt beelden van de sloop van oude gebruikte casino's, maar ook van de vervallen huisjes, louche tenten met rood licht en jazz op de achtergrond of tl-verlichte diners vol kil wit en koud blauw. Overal merk je dat de stad heeft geleefd maar tegen haar einde aan zit. Net als Lou dus. Die beelden, met mooie belichting (lampjes thuis maar ook veel neon, eerder zielig en goedkoop dan fel blinkend door het hele scherm) en heerlijke muziek geven dit een soort nostalgisch gevoel, zoals verval dat altijd bij mij doet. Daarnaast kent de film enkele sterke scènes (in de auto-opslag) en ook een prettige geluidsmix. Heerlijk, van die alledaagse geluiden -zowel het opensnijden van citroenen als gewone voetstappen- die lijken te worden uitvergroot. Dat maakt het tot een intense kijkervaring die helaas een enkele tekortkoming heeft. 4,5*.

Voor mij gemixte gevoelens. Het eerste halfuur is briljante cinema en op momenten komt dat later ook nog wel terug, maar veel minder frequent. Dat eerste halfuur echter, dat is een schitterende schets van een zomer waar jongeren wat luieren en vooral op motorboten varen in de Venetiaanse lagunes. Prachtige beelden (van een vallende avond of in neon gedrenkte boten), een fijne techno soundtrack en een ijzersterk tempo. Echt een stuk om in te verdwalen. Maar vooral zegt de film heel veel. Ook al gebeurt er niks, dit soort cinema toont het echte leven, laat het zomers gevoel van jongeren perfect (her)beleven en de film heeft daarmee meer inhoud dan eender overdreven dramafilm.

Vanaf het moment dat er plot komt wordt de film simpelweg veel minder sterk. Hoewel minimaal, is de plot te veel en vooral volstrekt niet interessant. De film focust zich op één persoon, de kleine crimineel Daniele maar ik vond zijn hele persoon totaal niet boeiend. Als het gaat om hem als hij alleen wat ronddobbert, dan is de film goed. Gaat het om plot, dan zakt de film in. En de algehele sfeer van dat eerste halfuur verdwijnt ook gewoon. En dat komt de film nooi meer echt te boven. Afgerond naar boven nog wel. 3,5*

Geen film maar 3 afleveringen van een televisieserie die uiteindelijk nooit is gemaakt. Dat laatste heb ik pas achteraf gelezen maar je merkt het tijdens het kijken al wel. Stemmenwerk niet bijzonder, tekenwerk erg saai en weinig inspirerend en de verhaaltjes worden heel vlot verteld zonder echte spanning erin, het zijn meer uitgebreide samenvattingen dan echt meeslepend verhalen. Dat maakt wel dat dit nooit echt verveelt en best soepel wegkijkt, maar goed durf ik dit niet te noemen. 2,0*.

Geen heel slechte Disney, maar ook totaal niets bijzonders. Ja, behalve het verhaal dan, aangezien Atlantis dan wel mythisch en bekend is maar nauwelijks wordt gebruikt voor films. Sterker, dat Disney daar pas deze eeuw mee kwam vind ik een raadsel. Zelfs Indiana Jones is er nooit naar op zoek gegaan. En toch heeft deze idee een behoorlijk potentieel voor een avonturenfilm. Jammer dat Disney er uiteindelijk weinig mee doet.

Milo, de totaal oninteressante protagonist van de film mag opzoek naar Atlantis met een groep die hem de kans geeft. Waarom dat een aparte groep moet zijn en geen regeringsgroep, die ook snode plannen kan hebben - nog interessanter eigenlijk - is mij een raadsel. Maar goed, die groep bestaat uit een flink aantal personen, kenners binnen hun vakgebied (zegt men), maar die zijn soms vooral hondsirritant en pijnlijk ongrappig. Houd daar mee op Disney, dat hebben jullie net te vaak.

Het verhaal zelf is nu eens spannend (die scène onder water met dat grote beest) en goed uitgewerkt, dan weer verloopt alles wel heel eenvoudig. Want laten we wel wezen, hoeveel moeite kostte die hele zoektocht nu echt eens ze in dat gat waren gevaren, en op dat beest na was die ook snel gevonden. En als ze dan Atlantis hebben bereikt wordt het geheel wat onevenwichtig. Is dit een liefdesverhaal? Is dit een verhaal van verraad? Is dit...? Veel moet nog even snel behandeld worden terwijl ik al niet helemaal in de film zat. Ik vraag me toch af hoe dit kan. De gemiddelde Indiana Jones is net een halfuur langer, bevat evenveel actie maar lijkt tienmaal meer inhoud te hebben. Ik denk sowieso dat deze film een paar onnodige scènes had en dan toch een halfuur te kort kwam.

Verder was de production design wel heel aardig, de achtergronden mooi getekend en een enkele actiescène zag er heel behoorlijk uit. Ook de keuze om Atlantis een eigen taal te geven is prima, maar dat ze vloeiend andere talen spreken? De uitleg daarvoor was wel erg simplistisch en ik vraag me af of je je publiek wel serieus neemt dan.

Al met al een wat simpele film vol potentieel, maar meestentijds heb ik me wel vermaakt. Dus ik ben mild: 2,0*.

Matige film in een mooi jasje. Een nodeloos ingewikkeld plot met weer allerlei twists die ofwel volstrekt onverwacht zijn (en je dat als kijker ook niet kan weten omdat er op geen enkele manier naar wordt gehint, erg flauw altijd) of die je al van mijlenver ziet aankomen. Verhaal kon me ook niet echt boeien en was een chaotisch geheel met dat hele stuk rond de val van de muur erbij, iets dat op het eerste gezicht niets met de plot te maken heeft (behalve dan dat men iets moet regelen voor de muur valt). Het is alsof men van alles kwijt wil, maar er niet echt plek voor heeft.

Maar de film ziet er wel fraai uit. Soms met mooie kleuren en vooral een lekkere soundtrack. Je kan de 80s kleuren met liedjes als Self Control zoals is gedaan in Vice City, of je gaat voor de Europese kant met New Wave zoals in deze Atomic Blonde. En dat werkt voor de sfeer uitstekend. Theron is aardig maar iets te koud waardoor de film ook nergens beklijft, McAvoy is altijd fijn en Boutello is gewoon woest aantrekkelijk. En dan is het fijn haar eens zonder drie kilo make-up op te zien (en in een heftige scène met Theron). Beste moment is die éne scène die in één shot gefilmd lijkt (ongetwijfeld niet): visueel knap gedaan en ook gewoon lekker hard en rauw. Maar vervolgens komt er nog een hele bak aan onnodige scènes langs. 3,0*.

Heel matig. Het sfeertje, mede door de donkere fotografie, is nog wel oké en gelukkig is de film ook erg kort maar spannend of leuk of boeiend wordt dit ding nergens. Stijf acteerwerk en de film gaat traag vooruit en plot en personages weten nergens interesse te wekken. En ineens is de film klaar voor mijn gevoel. 1,5*.

M'n tweede Bresson en net als de andere film die ik zag doet de film me echt niets. Volstrekt emotieloos ondanks dat het wel een verhaal is dat emotie in zich zou moeten hebben. Het idee om middels een ezel en zijn eigenaren iets te vertellen is leuk bedacht maar de verhaallijnen zelf zijn alle niet zo boeiend. De sfeer en fotografie zijn nog wel oké en sommige scènes zijn nog wel mooi of doen nog wel wat (vooral als de ezel gepest of mishandeld wordt) maar ook op de weinige 90 minuten film is dat echt te weinig. 2,5*.

Soms snap ik de Oscars echt niet, met de twee nominaties in de vrouwelijke acteercategorieën, voor Streep en Roberts. Nu wordt er over de hele breedte heel behoorlijk geacteerd, alleen net die twee vind ik niet bepaald denderend. Is het de naam dan van die twee dat mensen erop stemmen?

De hele film ademt dat dit een toneelbewerking is: weinig locaties en dan nog vooral binnenskamers ook, typische theaterdramatiek en de kans aan de acteurs er wat van te maken. De meesten doen dat dus ook, van Breslin (leuk pubermeisje zonder irritant te zijn) tot vooral Chris Cooper is een prachtrol. Maar ook Nicholson als wat getroebleerde zus Ivy weet er echt wat mee te doen - een triestheid geven, zonder zielig te worden. En dan worden dus Streep en Roberts genomineerd. Van die tweede wordt ik sowieso nooit enthousiast. Ze heeft dan wel charme, maar echt een groot actrice is het niet. En Streep weet als vanouds wel weer een personage te bouwen vol met tics en acteert alles knap, maar ze vergeet daarbij in het personage te glijden en laat je dus volledig koud. Sterker, ze irriteert gewoon want je ziet haar altijd acteren, en dat is vervelend om te zien. Elk stukje bezieling wordt node gemist. Net als met muziek maken, al speel je de noten nog zo perfect, zonder gevoel gaat het stuk nooit leven. Pas tegen het einde aan laat ze haar acteren los en lijkt ze echt, maar dan is ze me helaas al kwijt.

En aangezien die beide vrouwen de grootste rollen hebben, is de film daardoor erg langdradig en niet altijd even goed, ondanks de mooie plaatjes van de grasvlakten in Oklahoma en de weinig maar fijne muziek. Sowieso is de dramatiek me allemaal net te veel om echt helemaal in mee te gaan. 2,5*.

Ik kende de serie wel als fenomeen (vele clips, memes, wat dat betreft hebben deze films meer culturele waarde dan pakweg Avatar) maar ik had nog nooit een film gezien. Toch maar eens gedaan. Tja. Een komedie moet allereerst leuk zijn en onderdeel daarvan voor mij is dat de film zichzelf redelijk serieus neemt, juist dan krijg je humor (denk aan Airplane! of The Naked Gun waar men volstrekt serieus blijft) maar hier ontbreekt. Een enkel grapje is wel geslaagd maar vooral Myers zelf is pijnlijk ongrappig, vooral in zijn hoofdrol door het er ook zo dik op te leggen (als Dr. Evil gaat het nog wel, als die dikke man is hij verder volstrekt vergeetbaar). 1,5*.

Aardig, alleen inhoudelijk vrij zwak, en dat ga je merken over ruim 160 minuten.

Luhrmann kiest voor een epos, dat moge duidelijk zijn. Zo is dit een geschiedenis van Australië zelf, maar ook van haar inwoners, van de oorlog en van twee verder onbeduidende personen. Maar wat nu de hoofdmoot is wordt nooit helemaal duidelijk. Is dat de liefdesgeschiedenis? De strijd om geld? Het verhaal van de halfgekleurden (nog steeds een issue, tegenwoordig zijn dat veelal verslaafden rond Alice Springs)? Ik heb niets tegen meerdere thema's, maar dan wel allemaal in dienst van of ondergeschikt aan de hoofdplot. Maar die plot lijkt met het moment te veranderen en dat maakt een nogal langdradige film en elk subplot los vlees noch vis. Maar goed, er zitten wel genoeg losse scènes in die wel werken en steeds de hele kar weer vooruit trekken, dus het is zeker uit te zitten, en dan met de koeien en een ravijn als hoogtepunt.

Maar het is ook de stijl van Luhrmann die het episch maakt - geen moment laat hij onbenut om uit te zoomen voor een zoveelste panorama. Dat gaat vermoeien op den duur, ondanks de soms grootste beeldenpracht. Australië ziet er gewoon mooi uit en om Darwin eens van voor het bombardement te zien ook (tegenwoordig is er enkel zielloze nieuwbouw), maar de shots zijn stuk voor stuk ook gewoon goed gekadreerd. Niet zijn enkel de plaatjes mooi, er wordt ook genoeg mee gedaan. Dat haalt men weleens door elkaar, want is een foto mooi door het beeld dat is gefotografeerd of doordat de foto een knappe compositie heeft waar meer bij komt kijken dan enkel blind te klikken. Dat tweede toch neem ik aan. Verder is de muziek iets te aanwezig en echte emoties weet de film niet over te brengen. Niettemin kent het genoeg moois. 3,0*.

Avalon dus, de nummer één van Onderhond (om die naam maar gelijk te noemen, ’t schijnt te moeten) eindelijk gezien.

Gameverslaving dus. Althans, dat is een thema. Het staat sowieso voor alle verslavingen waaraan mensen zich overgeven en langzaamaan in gaan leven en van afhankelijk zijn. En deze is dus toegespitst op de gameverslaving, en het beeld dat Oshii heeft van mensen en kinderen die liever gamen dan een potje voetballen (dit is pas 2001, maar zijn tijd al ver vooruit).

Sowieso is de tijd waarin Avalon uitkwam tekenend: zo rond de periode van de milleniumbug en de opkomst van internet, gamende kinderen en goed twee jaar na The Matrix (al schijnt die film weer geleend te hebben van GitS) die ook het een en ander had te vertellen over de technologie in de toekomst. Al met al een goed actueel en tijdloos thema en bovendien erg origineel uitgewerkt. En zeker ook de conclusie (leef waar je je lekker voelt) is best prettig. Dat alles is geplaatst rondom ene Ash, een jongevrouw die niets anders doet dan illegaal de game Avalon spelen en daarmee geld verdienen. Sowieso wordt het verhaal knap verteld, zonder veel uitleg, maar wel zodanig dat langzaamaan duidelijk wordt hoe het spel werkt, alsmede de wereld waarin Ash leeft.

Ook visueel heeft Oshii nagedacht. Hij gebruikt een geijkte truc die al in 1939 werd toegepast, maar ook in deze film wonderwel goed werkt. Zo is de gamewereld in sepia, vertoont de echte wereld iets meer kleur (rood, groen, donkerblauw) maar is nog overwegend duister en is Class Real volop in kleur te bewonderen (dat voor even echt prachtig is dan). En niet alleen de kleuren tellen, ook het hele design. Ash woont immers in een naamloze grauwe stad, zoals we kennen uit de werken van Kafka; niet echt een plek om thuis te zijn. Op straat lopen weinig mensen, er zijn geen aanknopingspunten te vinden waar de stad ligt en het is allemaal metaal en beton uit een of andere dystopie. Maar Class Real is overduidelijk gesitueerd in Warschau, de echte wereld dus. Met meer mensen op straat, reclame (ik zag een bord van Grolsch) en een stad die ook levend aanvoelt. Overigens is er nooit muziek te horen op de achtergrond, enkel omgevingsgeluiden, om maar aan te geven dat dit Class Real zou zijn. En net als met Dorothy in Oz is die wereld eigenlijk veel fijner om te zijn, ook al is het niet echt.

Maar wat nog het meest opvalt is de schitterende score. Zowel ambient die sfeer creëert als prachtige operamuziek die ook wondermooi wordt gezongen en tot het diepste van jezelf doordringt. Ook tezamen met de vertraagde beelden is dat echt heel fraai om te zien. Het mooiste shot was overigens in de metro, die net lang genoeg duurt en door het geluid van het rijden je in een soort trance brengt.

Dat neemt allemaal niet weg dat een enkele scène wat traag verloopt en het acteerwerk niet echt daverend is – noem het gerust slecht- en hoewel montage wel goed getimed is voelt het niet altijd even ritmisch aan binnen een scène. Of net als met lange shots, dat je wat mist. Dat het te vroeg wordt afgekapt. Denk aan al die mensen die opstaan om te applaudisseren, met twee cuts naar het publiek en terug naar het toneel – alsof de derde cut verdwenen is. Maar dat is gezeur is de marge, verder is dit gewoon een hele fijne en goede film. 4,0*.

Verrassend leuke Wilder, zijn laatste echt goede film. Verrassend vooral omdat zijn latere jaren niet meer die geweldige films opleverden als in de hoogtijdagen, maar ook de speelduur stond me tegen en het tegenvallende Irma la Douce (ook een komedie in Europa, volledig in het Engels en in de studio opgenomen) zaten in m'n gedachten. Maar niets van dat alles. Vrijwel op locatie geschoten, Italianen spreken Italiaans, soms enorm absurdistische humor die goed werkt en de lengte heeft de film nodig als een lekker kabbelende vakantiefilm. Nu is het wel zo dat de film makkelijk twintig minuten korter had gekund (en eerlijk is eerlijk, aan het eind voelde je de lengte wel), want veel scènes dragen niets bij aan de plot, maar zijn op zichzelf best wel vermakelijk en helpen mee aan de sfeer. Fijn spel ook met een leuke chemie tussen Lemmon en Mills en vooral een fantastische Revill. Maar alle rollen zijn gewoon lekker ingevuld met dat beetje aandikking dat ze alle nodig hebben. Ook de humor valt op, vaak tegen het absurde aan. Of dat nu die begrafenisondernemer is, het lijk dat tot diplomaat wordt gemaakt, de running gag rond lunchtijd en noem maar op. Vaak recht in de roos. Geen humor om hardop te lachen maar wel een voor een constante glimlach. De mooie plaatjes en leuke muziek maken het af. Nergens zo'n topper als Wilder's beste films, maar over de breedte gewoon goed vermaak. 4,0*.

Als die coronaperiode ons nou iets positiefs heeft opgeleverd dan is het wel dat we grotendeels van 3D af zijn. Ineens was dat vies en besmettelijk, zo'n brilletje (al moest je hem bij ons gewoon kopen en hoefde dat ding niet terug). Waar voorheen vaak de eerste twee weken er enkel voorstellingen in 3D waren (ik kijk vooral naar jullie Disney!) daar is dat daarna verdwenen. 3D bestaat nog, maar keurig naast glorieus 2D. De laatste film die ik zag in 3D was Avatar II en nu dit tweede vervolg er kwam was het helaas weer zover. Avatar is toch the one that started it all en deze eerste volle week draait hij een enkele keer hier in 2D maar dan ofwel erg laat of doordeweeks als een mens moet werken. Dan toch maar dat brilletje opgevist, € 1,50 extra betaald (janken eigenlijk) en nu en dan met koppijn gekeken.

Wat me sowieso weer opviel: 3D voegt echt helemaal niets toe. Ja, voor je gevoel zit er iets meer diepte in maar laten we stiekem eerlijk zijn: dat zie je in 2D ook wel. Je ogen en hersenen denken die 3D er wel bij. En bij focus op een bepaald personage leken andere delen juist erg lelijk, alsof de 3D niet goed werkte en je gewoon dubbel zag (dat lag niet aan mijn brilletje, ik kreeg ook een nieuwe vandaag en beide deden dat). Voorts viel me op dat het beeld wat kleiner lijkt. Als ik het brilletje af en toe afdeed was het scherm gewoonweg groter voor m'n gevoel en imposanter. Alsof dat brilletje voor een te duidelijk omrand kader zorgt waardoor de grootsheid van het witte doek juist verdween. Dus beste filmmakers (en James Cameron voorop): kappen met deze nonsens!

Maar goed, 3D of 2D, de film is sowieso een enorme drol. De film mist elke vorm van urgentie en dit hele hoofdstuk (om het maar te noemen) had op een enkel plotelement zo verwijderd kunnen worden zonder iets wezenlijks te missen. Personages boeien niet, scènes duren ellenlang en vertellen niets nieuws en visueel vond ik de film erg saai (op een enkel tof shot na zoals aankomende vliegende wezens met die zon die achter de planeet verdwiijnt). Maar het was ook een hoop kitsch.

En waar Cameron normaal superieur is, namelijk in actiescènes ensceneren en doseren, daar was hier niets van te zien. Rommelig in beeld gezet en ze duurden maar en duurden maar. Het is hier echt de lengte die de film naar een echt laag cijfer drukt omdat ik me domweg stierlijk zat te vervelen.

De schurken van dienst zijn nog wel oké en beter dan de saaie Sully. Vooral Oona Chaplin is een fijne aanvulling. Maar de film redden had ze nooit gekund. 1,0*.

Vandaag had ik roostervrij en dat kwam mooi uit want een bezoekje Avatar kost al snel 4,5 uur met reistijd en al erbij. Er is heel veel over de film te zeggen en laat ik dat maar eens puntsgewijs doen.

Algemene indruk: Avatar 2 is eigenlijk een vrij kleine film. Want wat is nu helemaal het verhaal? Maar dan opgeblazen tot epische proporties en lengte die niet echt te rechtvaardigen is met aan het begin wat actie, een lang middenstuk over een familie en tegen het einde nog 40 minuten knallen maar toen was ik al wel wat klaar met de film en duurde en duurde het maar. Ondanks de (voor lange tijd) fijne flow, zalig ritmische montage en dat toch voor een deel wel prettige middenstuk met wat zwemmen in het water. Dat was aangenaam kijkvoer, maar maakt de film al met al wel te lang.

Toegevoegde waarde: Wat wil Cameron nu eigenlijk met deze film? Qua verhaal is dit enorm plat en clichématig, qua ideeën en thematiek een herhaling van zetten. Er zit echt niets nieuws in inhoudelijk, maar ook visueel niet (behalve het technische) en ook niet echt qua toon, sfeer, invulling (behalve dan een halfuurtje in het midden). Terwijl Cameron het wel kan. Terminator 2 is qua verhaal, look en gevoel compleet anders dan Camerons eerste deel. En ook Aliens wist hij te veranderen van claustrofobische thriller in hardcore actie. Avatar 2 is, nu ja gewoon Avatar 1.

Acteurs: Met zo'n plot valt er weinig eer te behalen en de acteurs doen hun ding. Champion als Spider was irritant maar loopt wat verloren rond. Zijn plotje werkt ook niet echt. Weaver als Kiri was een erg leuke toevoeging.

Visueel: Technisch ziet het er allemaal prima uit hoor, hoewel ik wel het idee had naar een animatiefilm te kijken. Die wereld leeft en overtuigt ook wel, maar heeft ook een beetje het gevoel van een videogame. Cameron vertrouwt volledig op die wereld en hoe die eruit ziet met mooie natuur, veel water en allerlei lichtgevende dingen. Maar dat is het. Geen één moment dat ik echt dacht: wauw. Eerder kitscherig dan schitterend. Eigenlijk zit er geen enkel echt bijzonder shot in, op af en toe opvallend (en fijn) gebruik van zoom na. En hoewel visueel en vooral onder water het er technisch allemaal wel prima uitziet is dit allemaal minder wereldschokkend en -vernieuwend dan de eerste film in 2009. We zijn inmiddels 13 jaar en een heel Marvel Universum verder. Grootsheid imponeert niet meer. Puur leunen op uitstekende cgi is simpelweg niet voldoende. Je hebt goede ideeën nodig en die heeft Cameron niet echt.

3D: Ach ja. Ik was blij dat de afgelopen 3 jaar er nauwelijks 3D uitkwam. Het beeld is donker, het leidt af en 3D voegt vaak niets toe. Film is in 2D, dat 3D verzin ik er zelf wel bij. Ook nu weer in het begin af en toe iets wat dichter in beeld lijkt te komen maar dat is het dan ook wel. Maak kaartjes dan duurder en stop met deze ongein.

Actie: Op dit vlak is de film op zich prima. Cameron kan wel actie in elkaar zetten. Set pieces zijn prima en altijd blijft er overzicht en is de actie goed gedoseerd. Maar ook nergens is de actie deze film echt bijzonder. Die laatste scène speelt trouwens af en toe leentjebuur bij Titanic. Nergens haalt het geweld echter de emotionele impact van Titanic, en nergens de intensiteit van pakweg die achtervolging met vrachtwagen in Terminator 2.

Conclusie: Al met al een lange film die geen moment zichzelf rechtvaardigt en ook niets bijzonders biedt. Goed gemaakt maar nergens bijzonder met een fijn middenstuk als escapisme maar enorm slepend richting het einde. Naar boven afgerond nog wel 2,5*.

Avengers 2 dus, een film waar ik best naar uitkeek, door (jawel) de trailer en de titel, die beide een soort van epische lading gaven. Zou dit dan zo'n prachtige film worden waarin de wereld op haar eind loopt et cetera? Nou nee, uiteindelijk is dit prima popcornvermaak voor een avondje, maar een paar uur later was ik het allemaal alweer vergeten.

Ja, zoals sommigen ook zeggen hier: je hebt het gevoel het allemaal al eens gezien te hebben en als regisseur mag je dan wat meer toevoegen dan vooral veel actie. Die openingsscène is sterk met dat lange shot, net als de finale waar veel gebeurt, maar die altijd overzichtelijk blijft. Door genoeg rustpunten onderweg wordt het ook geen uitputtingsslag, de soort films waar Bay patent op heeft. Anderzijds duurt de film iets meer dan twee uur, en die zijn vrij vermakelijk en vliegen voorbij, dat je je afvraagt, had daar niet meer bijgekund? Anderzijds zijn die rustpunten best aardig, maar halen ook het hele tempo uit de film. Net als die dromen bij de Avengers halverwege de film in Afrika: dat stuk als geheel duurt gewoon te lang, naast dat het ook niet echt een gekte bracht. Je merkt dat men hier heel wat mee wil doen, net als dat de Avengers uit elkaar worden gedreven, maar dit zijn excuusstukjes die uiteindelijk nooit tot volle wasdom komen. De Avengers hebben vijf minuten een beetje nijd, en ze gaan alweer samen op pad. Ja sorry, maar daar had je best meer mee mogen doen, en anders helemaal loslaten.

Verder krijgen alle Avengers netjes hun beurt, alleen zijn het er zoveel dat er ook niet veel mee gedaan kan worden. Zusje Maximoff is een leuke toevoeging, haar broertje vond ik wel minder dan zijn evenknie in X-Men (maar die kreeg dan weer één geweldige scène waar de regisseur net dat beetje meer toevoegt dat je in deze film node mist). En zo is de film een vrij karig beestje geworden, een beetje een lege huls. Dan mag het allemaal wel knap in beeld gezet zijn, echt overweldigen doet het allemaal niet. Als gezegd dus, het wordt nergens episch. Niet in plot, niet in actie. Dan liever Furious 7 die ook nergens episch wordt, maar wel knetterende actie heeft.En beduidend betere humor - die in Avengers was vaker flauw dan leuk, op een enkele goede grap na (vooral Thor zorgde voor de beste momenten).

De film is groot, maar niet groots. 3,0*.

Ik had hier nog steeds geen stukje staan ook al zag ik de film het eerste weekend al wel direct, nu dan nog alsnog.

Het is denk ik niet de beste film van de serie, maar als afsluiter van een tijdperk mag deze gelden. Het is zelfs echt geen perfecte film, met hier en daar een deus-ex-machina en meer zwak schrijfwerk en de actie zelf is degelijk maar weinig verheffend in beeld gezet. Er zitten net iets te veel toevalligheden en makkelijke oplossingen in.

Maar het tempo is wel uitstekend. Heerlijk rustig met 3 akten waardoor de film ook van zichzelf een zeker tempo kent omdat na verloop van tijd de film weer anders wordt van richting en inhoud. En zeker het tweede deel met een soort greatest hits (door de geschiedenis heen) is gewoonweg enorm vermakelijk. Dan helpt ook wel dat de acteurs echt enorm in hun rol zitten en onderling na al die jaren een geweldige chemie hebben opgebouwd. De film biedt gewoon eerst en vooral drie uur topvermaak, een film die gewoon fijn is om naar te kijken. En het einde is echt wel ontroerend, en dat doen maar weinig Marvel-films. En sinds het Ride Now in Return of the King heeft niet meer zoiets zo geklonken als het Avengers: Assemble dat nu doet. I love you 3000! op dat soort momenten. Als oeuvre-score dan 4,0*.

Film die het meer moet hebben van haar plek in die hele franchise dan dat het zelf zo'n briljante film is, zoals ik met alle MCU-films wel heb.

Dat kan overigens ook niet dat dit an sich een goede film is, de hele film leunt zwaar op die 17 voorgaande delen en bouwt binnen deze film alleen op naar de finale toe. Dat doet men wel knap en zeker de regisseurs verdienen een pluim dat iedereen aan de beurt komt, niets afgeraffeld aanvoelt, de verschillende plotlijnen helder en overzichtelijk blijven. Dan heeft deze film natuurlijk mee dat er al vele films zijn gemaakt en dit enkel de pay off is, maar ook binnen zo'n film kan het nog fout gaan. Je moet verder niet verwachten dat dit als losse film zo goed werkt of diepgravend is, maar de emotionele momenten werken meestal wel.

Als geheel is de film echter wel best genietbaar. Het ding duurt 150 minuten, maar die voel je niet. De film kent veel rustmomenten en stiltes maar gaat vaak daarna in een noodtempo door. Ook de humor is sterk en niet zo infantiel en silly als in het derde deel van Thor. Daarnaast zitten de acteurs alle goed in hun rol (met niet enkele maar vele uitschieters) en de interactie tussen al die stijlen werkt wonderwel. Thanos zoekt balans, de Russo's hebben die gevonden.

Ook Thanos is een behoorlijke schurk, interessanter dan een zoveelste boef die alles wil vernietigen. Het is misschien gebouwd op een wat simpele psychologie, maar er zit een kern van waarheid in (de Pest was het beste dat Europa kon overkomen toentertijd) die eigenlijk meer verdient dan een actiespektakel. Want uiteindelijk is er niet veel tijd daar iets mee te doen.

Maar het is dus ook geen briljante cinema. Zeker het middenstuk had best een goede actiescène extra mogen hebben. Want hoewel ik me geen seconde heb verveeld is zo'n finale toch een beetje waar je voor komt. Dan vallen er toch net te veel momenten die kunnen leiden tot inkakken, al gaat men gelukkig vaak snel door. Maar toch, veel van die momenten terwijl je wacht, dat is tezamen net te veel. En de actie is redelijk geschoten (soms wat donker, hiephoi 3d-brilletjes!) maar Spielberg toonde enkele weken geleden aan dat je nog vele niveau's hoger kan zitten in actieregie. Als het puur om de actie gaat is het nergens echt groots of bijzonder. Ondanks dat de cgi vrij overtuigend is, maar dat heeft Disney sowieso goed de laatste jaren. Als onderdeel uit de franchise maakt dit 3,5*.

Wat een hoop negatieve reacties hier allemaal. Inderdaad een beetje naïef en nostalgisch, maar wel heerlijk om in te verdwalen met een fijn zomers sfeertje, extra versterkt door de altijd schijnende zon. Goed fijn kabbelende tempo, soms mooie muziek en wederom een ijzersterke Huppert die nooit grootse gebaren nodig heeft om toch een gevoel over te brengen. Geen wereldcinema dit verder, maar wel typisch zo'n moderne Franse film, en daar kijk ik gewoon graag naar. 3,5*.

True Stories, een samenvoeging van de twee albumtitels. Los gezien vind ik die woorden wat lege jargon, maar samengevoegd geeft het een zekere eerlijkheid, iets dat deze documentaire best geeft. De film is een behoorlijke inkijkje in de leefwereld van Avicii, eerst en vooral een schuchter en aardig kereltje dat werd geleefd door de roem en faam maar ook door ingewijden die steeds voor hem lieten kiezen dan altijd de carrière kozen boven zijn eigen ik. Maar het is ook een documentaire met al die bekende kopper die worden geïnterviewd, voor mij een stuk minder interessant. Ik zie liever een goed geregisseerde docu (af en toe) of beelden van Avicii zelf zonder commentaar (ook af en toe). Bovendien is na 3 kwartier het verhaal eigenlijk wel duidelijk en kon de rest me maar matig boeien. 2,0*.

De beste One Night Stand van dit jaar, vooral door enkele mooie betoverende beelden met rondrijdende quads (ik moest denken aan Hou) en soms ook het Ave Maria. In ieder geval merk je gevoel voor stijl en smaak bij de regisseur. Het verhaal zelf is aardig, maar iedereen is weinig sympathiek. De opgeschoren Marokkanen lijken dat nog het meest, maar dat lukt ze ook niet uiteindelijk. En de autochtonen met hun vieze vette haar, kettingen, piercings en dom gedrag hadden dat sowieso niet. Alleen het meisje is wel leuk nog en lijkt ook niet helemaal bij die stakkertjes te horen.

Film doet weinig slecht maar is net te kort om echt goed te worden. 3,0*.

Film uit hetzelfde jaar als La Dolce Vita. Opvallend, want tijdens het kijken moest ik er soms weleens aan denken, met vooral de thematiek rond de rijken en hun verveling. Alleen waar Fellini meer de kant van de gekte opgaat, houdt Antonioni het heel erg kil. Te kil soms ook om echt helemaal mee te gaan. Want hoewel sommige plaatjes (soms heerlijk geabstraheerd) schitterend zijn, wist de film me nergens helemaal in te pakken. Wel te boeien, maar dat is wat anders. De thema's zijn interessant en het wordt ook allemaal prima weergegeven. De sfeer is mooi, de aankleding goed en vooral het geluid is soms heerlijk. Vitti is erg fijn (anders dan in Il Deserto Rosso waar ze me echt ronduit irriteerde) en ook Ferzetti is prima, maar mist dan toch weer net dat beetje charme. Maar zowel regisseur als acteurs houden het allemaal heel erg op de oppervlakte en maken een film voor het hoofd, niet voor het hart.

Nee, het is zeker een uitstekende film die ik zo een tweede keer zou kijken, maar geen warm meesterwerk als La Notte. 4,0*.

Uitstekende korte analyse van de meneer boven mij. Inderdaad enorm traag. Sowieso was de editing nogal eens brak, net als het camerawerk. Ik had soms het idee naar een veredelde amateurfilm te kijken, waarin het verhaal wat chaotisch wordt verteld en allerlei kanten uitvliegt ondanks de focus steeds op 1 persoon. Weinig memorabele scènes, acteerwerk was ook niet meeslepend en het verhaal is een wat matige uitwerking van gekende thematiek. De sfeer is op momenten wel aardig getroffen en af en toe fraaie beelden van Ghana, maar daar blijft het bij. 1,5*.