Opinions

Zeer vermakelijk zomers filmpje. Het is een mengsel van coming of age en romcom, maar dan wel veel beter verpakt. Dat begint al met de goede teksten die redelijk naturel en oprecht overkomen. Acteurs kunnen hier ook gewoon veel mee en zelfs iemand als Stewart is dan best goed te doen, zeker met enige chemie met Eisenberg die echt een heerlijke rol heeft - ik herkende me soms best in hem. Maar ook de andere acteurs passen allemaal prima zonder dat iemand erdoor zakt.

Daarnaast is er de zomerse vibe en fijne sfeer in dat pretpark en het voelt echt alsof die mensen daar allemaal fijne collega's van elkaar zijn. Je verlangt weer terug naar je eigen tienerjaren, naar die zomers die eindeloos duurden, waar je elke dag in de kroeg of op het strand hing. Niet dat het van die levensbepalende zomers waren waar men in films patent op heeft, maar toch.

Maar het is vooral de kaartenbak aan prachtmuziek van veelal uit de 80s die hier wordt opengetrokken. Vaak is het als sfeerverhoging voor die jaren, maar even vaak werkt het gewoon goed met de beelden erbij om ze net dat beetje extra panache te geven. Tevens is de film best mooi geschoten met goede locaties en mooi en opvallend (haast kitscherig, maar passend) kleurgebruik. Ook de humor is fijn met als absoluut hoogtepunt een scène met een honkbalknuppel. Daar heb ik even helemaal slap gelegen.

Goed, dat algehele niveau wordt niet altijd vast gehouden want het is vooral een verzameling van veel losse sterke momenten, afgewisseld met mindere stukjes, Uiteindelijk is het ook niet allemaal diepgravend en redelijk voorspelbaar, maar als totaal is de film wel iets wat ik in films zoek; ik wil ergens in kunnen verdwalen, of naar verlangen. Sommigen denken in een verkeerd lichaam te zijn geboren, ik in een verkeerde tijd of verkeerde plek. En als een film je dan meeneemt dan is die geslaagd. 4,0*.

Twee verhalen in één stem brengen, lastig, zeker aangezien er niet heel duidelijk is waarom deze twee verhalen zijn samengevoegd. En de één is beduidend beter dan de ander,

Het verhaal van \mr. Toad is dan wel aardig verteld, maar is wat kaal en saai in het begin. Pas tegen het einde zit er vaart en plezier in. Ook de animatie is niet heel bijzonder. Het verhaal van Ichabod is veel leuker en de animatie is veel mooier, vooral de achtergronden met mooie herfstkleuren en pogingen tot abstractie. Het deed me zelfs denken aan Van Gogh, wat prima kan gezien de Nederlandse tint in het verhaal.

Verder had van mij wel wat meer samenhang mogen zitten tussen beide verhalen. Nu zie je gewoon twee korte films aan elkaar geplakt. Toch net een voldoende, 2,5*.

De film hinkt op twee gedachten. Op haar beste momenten doet het denken aan Raiders of the Lost Ark, op haar slechtste momenten op een film van Emmerich of Michael Bay. Want ergens in het proces waarin Spielberg uitvond wat allemaal mogelijk was met motion capture vergat hij dat een goed verteld verhaal, leuk uitgewerkte karakters en enige geloofwaardigheid toch ook wel van belang zijn.

Het moet wel gezegd, de actie is superieur in elkaar gezet. Spielberg kan dat in echte films ook en bij dit soort van animatie kan hij helemaal los gaan, maar altijd is de actie helder en wordt deze nooit onoverzichtelijk. Ook enkele goede scène-overgangen, sfeer, de fotografie an sich en de muziek zijn prima. Maar de actie gaat zover over the top dat je je eerder afvraagt hoe men er toch op komt dan dat het enige spanning veroorzaakt. Het wordt zelfs lachwekkend. En dat gaat maar door, in elke actie in de hele film. Of dat - een verder doodsaaie- Kuifje als vechtersbaas is die vele sterke mannen rustig verslaat (kom op!) of hele huizen die instorten of door de straten van een stad glijden (geloof je het zelf?, het slaat immer nergens op.

Dus alle positieve punten ten spijt en ondanks een hoge vermakelijkheidsfactor won irritatie het al te vaak. Net aan een voldoende dus, 2,5*.

De zoveelste Slee-verfilming die ik zie, en wederom troep. Waarom ik ze dan blijf kijken? Tja, dat heb je soms.

Een moralistisch verhaal zoals vaker met Slee, met een jongen en meisje met elk hun eigen problemen. In feite is het steeds hetzelfde verhaal. Enkel Spijt! had nog een derde erbij, maar de rest is volstrekt inwisselbaar en steeds kijk je naar dezelfde film.

Dat alles wordt ook nergens bijzonder; matig gefilmd, dansscènes zijn nergens opwindend en de muziek is bagger. Maar wat de film gewoon nekt zijn de belachelijke teksten en de zwakke acteurs die daar dus helemaal niets mee kunnen. Iemand als Veeger is fris om te zien, maar acteren kan ze dus echt niet, zoals eigenlijk de hele cast. Het is gewoon camp, zo lachwekkend slecht zie je het zelden. Dit is niet acteren (inleven in een personage) maar gewoon oplepelen van teksten, en ook nog alsof ze het voor het eerst zien. En dan de hele lichaamshoudingen, de manier van lopen, hoe ze staan. Niets dat ook maar ergens iets van kwaliteit heeft.

Dan kan de moraal nog best bemoedigend zijn, maar als je het zo slecht vertelt en zo dik erbovenop ligt dan kan je dat niet meer serieus nemen. 0,5*.

p.s. Het is nog wel leuk msn-messenger weer eens te zien

Geen begin, geen eind, geen uitleg, maar gewoon een sfeerportret van vluchtende mensen tijdens een zombieplaag. Erg fijn. Niet over de hele linie wordt de lijn even strak gehouden en men neemt nogal eens domme beslissingen die nodig zijn voor de film, maar verder een fijn filmpje. Sfeervol, aardige locaties, prima geacteerd en best origineel (ik heb zombiefilms op deze manier nooit eerder gezien). 3.5*.

Niet helemaal geweldig. Vooral door het wat vreemde gedrag Andrea Bræin Hovig waar ik nooit helemaal in mee kon gaan. Visueel wel oké met en sobere grijze en toch best warme uitstraling, redelijk ingetogen en dus oké geacteerd en het duurt ook niet te lang. Maar de film vond ik sowieso te gescript, soms typisch art-house met mensen nooit helemaal realistisch reageren maar alleen zoals je ze in films ziet doen. 2,5*.

Deze film stond niet direct op m'n netvlies. Maar goed, ineens heel veel nominaties bij de Golden Globes en vermoedelijk ook enkele straks bij de Oscars. En ja, dan moet ik van mezelf om zo veel mogelijk van de nominaties te zien. De film viel me niet mee en niet tegen.

Op punten scoort de film goed. Een mooi ingetogen drama, een fijne look met een zekere warmte en klasse en vooral heel goed geacteerd. Lileaas en Reinsve laten je geloven dat ze echte zussen zijn, vaak in de dingen die ze niet zeggen maar juist naar elkaar uitstralen. Skarsgård brengt een zekere autoriteit mee en Fanning is altijd fijn en een warm middelpunt van de film. Sowieso mooi hoe men met elkaar omgaat, zoals echte mensen met genaunceerde emoties. Ja, er speelt iets maar het gaat hier niet om een vader die aan zijn kinderen heeft gezeten (zoals je vaak ziet in zulke drama's) maar juist een vader die er nooit was en welke sporen dat achterlaat.

Maar daar zit ook het grootste euvel, die afwezigheid toen en wat dat doet wordt nooit invoelbaar gemaakt. Als kijker is het een beetje gissen ook wat nu het issue is. Nu heb ik (gelukkig) dat nooit meegemaakt en werkt de film allicht daardoor minder voor mij. Er komt ook vanalles bij (oorlog) en dat maakt dat de focus niet goed valt. Daarnaast is de film tergend traag, scènes die net te lang aanhouden en vaak genoeg momenten die niet boeiend genoeg zijn. Ja, het einde is best prima nog en weet de afronding nog wel richting een voldoende te krijgen, maar ik had dit ding graag veel meer beleefd. Want de film durt dan wel een ruime twee uur maar de klok tikte echt langzaam weg en het voelde als bijna drie uur. En dat is nooit een goed teken. 3,0*.

Mwoh. Natuurlijk, die is een stille film van 110 jaar terug, dus ik weet best wat ik kan verwachten. Maar niettemin toch wat tegenvallend. Stille films voor dit soort verhaaltjes vind ik net wat minder geschikt en ook visueel zit er weinig bijzonders in. Het begin kijkt nog wel vlot weg, maar daarna zitten scènes bij die heren aan tafel in een soort tuinbar die maar duren en duren. Als geheel gelukkig maar 38 minuten. 2,0*.

Gijs Naber is niet mijn favoriete acteur, waarschijnlijk ook deels door de rol van lamlul die hij in Aanmodderfakker speelde. Nu weer speelt hij van dat werkschuwe tuig dat de schuld van hun eigen misère en mislukken aan anderen geeft. Types waar je helemaal niks aan hebt in deze maatschappij. Ik zeg niet dat Naber slecht acteert, maar ik stoor me zo gigantisch aan zijn rol dat ik met hem en zijn vega-vriendin nooit kon meeleven en Torenstra niet kon begrijpen dat die niet direct zijn broer aangaf, om over de rest van de film en vooral dat volstrekt belachelijke einde dan maar te zwijgen. Spannend wordt de film ook nergens, iets dat een thriller best mag zijn. Als film ook mislukt zoals Donkerwoud al goed aangeeft met die twee tonen die niet bij elkaar passen. Voor Porgy Franssen nog 1,0*.

Matige film. Het begint al met de voice over die snel moet vertellen in wat voor wereld we leven. Als een scriptschrijver geen betere ideeën heeft om dat duidelijk te maken, dan moet je als kijker het ergste vrezen. Zo wordt de hele reden van de missie nergens echt uitgelegd en het hele verhaal van Smith Jr. is nogal voorspelbaar. Neem daarbij Jayden zelf die geen charisma heeft en zich moet bedienen van het beter schooltoneel, en je krijgt een vlak personage, nog matiger uitgewerkt en dat leidt tot veel saaie scènes. Buiten dat is zijn hele voorkomen ongeloofwaardig en zijn acties en handelingen nooit echt te verklaren. Hij begint ineens heel paniekerig te doen? Tja, dat zeggen de meters, maar Jayden zelf toont het niet in elk geval. En dan op het eind is hij ineens de coole held zonder angst, kom op! Ik moest even glimlachen, dat wel, maar dat is geen goed teken.

Blijven verder over een aardige score, een Smith Sr. die als emotieloos persoon redelijk overkomt en een redelijk production design. Verder snel vergeten: 1,5*.

De eerste drie minuten, met die muziek bij de introtitels en dan dat bewegende shot op dat kantoor, voelen direct als een echte Scorsese. De rest van de film veel minder, deze film is echt wel heel anders. Een komedie ja, maar ook met wat absurde humor die soms goed werkt en soms gewoon raar is waarbij het tempo an sich wel goed is maar waar de scènes zelf me minder wisten te boeien. Acteerwerk is ook wisselend maar voor en komedie wel oké. De film blijft vooral echter wat te mak. Er zit veel gekte in maar de toon blijft rustig, voor mij had het beter gewerkt als de film veel opgefokter was geweest (zoals Scorsese al veel meer deed met zij Wolf of Wall Street) Al met al leuk eens gezien te hebben maar dat is het dan ook wel. 3,0*.

Geen idee wat deze docu wilde zeggen. Van alles heb ik het idee, maar dan zonder gedachte erachter. Dus misschien ook wel niets. Ergens vaag zit verstopt dat men zich op dat eiland achtergesteld voelt bij de rest van de V.S., maar dat is te summier aanwezig om echt de basis te zijn. Verder zien we wat mensen hoe ze leven, maar interessant vind ik hen nergens. Visueel niet boeiend op een enkel fraai shot na. Wel gelukkig niet al te lang. 1,0*.

Het was weer eens zo weer, ik was de enige betalende klant in Gigant. Ergo: de film draait dan wel en de vrijwilligers die de film graag wilden zien kunnen dan ook kijken. Soms ben ik echt te goed voor deze wereld.

De film zelf dan. Deze wilde ik graag zien maar ik wist bij voorhand al dat dit zomaar een verschrikking kon worden. Maar niets is minder waar. Dit experiment is prima uit te zitten, soms geinig en de gimmick is bijzonder genoeg om te blijven boeien.

We krijgen dus ingesproken berichten te horen met beelden erbij van waar men belt. Geen POV, maar gewoon een bepaald shot van bijvoorbeeld het huis of de kade of de haven. Elk persoon heeft zijn eigen beeld, dus je weet altijd wie belt (al noemen ze hun naam ook) en wat de relatie zo ongeveer. Leuk, maar vooral ook heel overzichtelijk. Eigenlijk leer je hiermee ook de persoon die gebeld wordt kennen, alsmede de personen die bellen. De beelden van alledaags Nederland (en soms buitenland) ondersteunen dit.

Daarnaast is het verhaal dat zo vertelt wordt best intrigerend, hoe men langzaamaan erachter komt dat iemand verdwenen is en men weet maar niets. Zo wordt heel goed invoelbaar gemaakt hoe nabestaanden van vermisten leven. Dat levert enkele mooie emotionele scènes op, vooral met de moeder die eerst nog grappig is in haar truttigheid, maar later meelijwekkend.

Wel lijken sommige teksten te gescript, leest niet iedereen even goed voor (sommigen lezen dus echt voor, zo het lijkt) en duurt de film eigenlijk een kwartier te lang. Ook geloofwaardigheid is een issue, want het is nogal raar hoe die vriendin reageert (de familie kent haar niet, dus hoe lang hadden ze wat?) en vooral dat men na maanden nog inspreekt. Wel goed dat het groepje steeds minder wordt en je wel merkt wie de echte vrienden zijn. Niemand dus, enkel een zakenpartner en familie blijven bellen. Maar al met al zeer geslaagd probeersel: 3,5*.

Simpel filmpje dat redelijk werkt in de bios maar je ook al snel bent vergeten. Bautista is ook niet direct een acteur voor zo'n leidende rol, ik zie hem liever in een bijrol of als komische side kick. Actie voldoet maar is niet heel spetterend en de schurk van dienst is echt veel te veel karikatuur en daardoor eerder lachwekkend dan eng of intrigerend. Wel leuk hoe soms aandacht wordt besteed aan de omgeving zoals de contante aanwezigheid van het noorderlicht (er was iets met een zonnestorm ooit en geen idee of dat zo lang blijft hangen en zo zuidelijk kan komen maar vooruit) en het hele idee van zo'n vervallen wereld is boeiend maar de film richt zich meer op de actie dan het sociale of op drama zoals een film als Children of Men wel deed (en onder meer daarmee veel beter is). 2,5*.

Best oké. Redelijk ongeloofwaardig (steeds meer en meer richting het einde) an af en toe graflelijke cgi. Ook de boef van dienst was iemand met 0 charisma maar vooral iemand die zichzelf wat overschreeuwt om maar iets van uitstraling proberen te krijgen maar dat werkt niet (John David Washington in die film met Zendaya was ook zo'n goed voorbeeld daarvan). En de hoofdpersoon is redelijk kleurloos, maar wel sympathiek.

Neemt niet weg dat de film vlotjes is, de locatie op die brug is geinig, een aantal nevenpersonages heeft een leuke rol, de film kent redelijke actie ook en ik heb me best vermaakt. Dus prima om eens te zien in de bios en dat is het dan. Maar soms is dat voldoende. 3,0*.

Matige film. Vooral oerdegelijk, wat voorspelbaar (of eigenlijk enorm voorspelbaar) en daarmee ook wat saai. Het is allemaal niet slecht, de aankleding is prima, sommige beelden fraai, de jurken bij tijden schitterend, Knightley past perfect in de rol en Clarke vind ik sowieso wel een fijn acteur, maar er zit echt geen enkel sprankje in de film. Er heerst geen enkele chemie en dat hoop je toch wel in een liefdesverhaal. Verder ook wat nevenplotjes die niet hadden gehoeven voor mij. Daarmee is dit een film die nergens gaat leven en zo duren die 108 minuten best langs. 2,0*.

Best geinig. De hele plot slaat eigenlijk nergens op, maar dat maakt niet uit. Het zijn de losse scènes die het hem doen. Ik vind Temple sowieso een fijne actrice, en dat men niet schroomt af en toe wat tieten te tonen (en niet zo braaf als mainstream Hollywood met een lakentje ervoor) pleit sowieso voor de film. Maar wat nu het punt verder is, zoals Gauke ook al aangeeft, wordt nergens echt duidelijk. De film gaat nergens heen, maar vermaakt voor zolang het duurt. Niet meer, niet minder. 3,0*.

Geen slechte film, zeker niet, maar hij blijkt achteraf wel duidelijk beter in elkaar te zitten dan dat hij tijdens het kijken zelf werkt. Die twee korte stukjes met een volwassen Sophie zijn er ook enkel om duidelijk te maken hoe de film in elkaar zat (in dat eerste stukje enkel om duidelijk te maken dat dat Sophie is en inmiddels volwassen is), namelijk iemand die antwoorden zoekt en de vakantiefilm terugkijkt en aanvult met eigen herinnering.

Hoewel snel duidelijk is dat er wel iets aan de hand is (de dreiging is in de regie aanwezig) en je langzaam doorkrijgt dat dit weleens een depressie kan zijn, is het acteerwerk niet dusdanig dat dit me echt grijpt. Mescal heeft een bepaalde naturelle vanzelfsprekendheid die heel goed werkt in zijn interactie met de eveneens sterk spelende dochter, maar hij graaft niet diep genoeg. Zijn personage blijft te veel aan de oppervlakte hangen (en ja, met depressie zie je dat niet altijd aan de buitenkant, maar in een film als deze mis je dan wel iets).

Visueel wel fijn hoor. Dromerig, echt het vakantiegevoel pakkend en de loomheid en warmte worden goed gevangen. Ook heel krachtige beelden, sfeervol vooral. Soms ook bijzondere shots waarin meerdere dingen te zien zijn en je als kijker maar zelf moet kiezen waar je naar kijkt. Bij dat uitzichtpunt waar de camera langzaamaan wat naar rechts gaat en een tekst op een billboard verschijnt (die zegt verder niets bijzonders, maar de filmtaal dwingt je wel te kijken - leuk spelen met verwachtingen). Maar ook soms zo'n shot met een strakke blauwe hemel als enige achtergrond of de pastelkleurige luchten in de avonden boven de bergen verderop.

Ondanks veel van al het positieve werkt de film toch niet altijd. De film valt te vaak stil en aan alles voel je een bepaalde spanning maar er komt maar niets. De film stelt je geduld op de proef en naar mijn smaak net iets te veel. Naar boven afgerond 3,5*.

Een film die me op zich moet liggen maar dit was inderdaad een vrij saai gebeuren. Meeste spanning komt nog uit een moment dat een kind zoek is, maar dat duurt ook maar even en past ook helemaal niet bij de toon van de film verder, echt een gemaakt en gezocht plotelement. Af en toe wel fijne sfeerbeelden (die dansende vrouwen als ze een klein feestje maken) en gelukkig niet te lang waardoor de film niet al te saai werd maar veel langer had het ook niet moeten duren. 2,5*.

Vooral een hele mooie film. Dat ligt natuurlijk aan de decors en kostuums die de wereld van de New Yorkse high society goed weergeven, maar ook aan de regie en camerawerk. Fijne tracking shots, leuke focus op de luxe en overdaad als prachtig gekleurde bloemen, eten, schilderijen en snuisterijen maar ook met enkele mooi belichte scènes. Dat alles is lekker snedig gemonteerd (op een enkele wat brakke cut na) waardoor het allemaal heel vloeiend loopt en je je geen moment verveelt. Scorsese weet precies hoe lang zijn scènes moeten duren en de film weet daardoor prima te vermaken zonder stil te vallen. Hij is daar nog altijd één van de beste in, hoe lang zijn prenten ook duren en hoe mager de film kan zijn: je blijft kijken.

Maar och wat is het een kille bedoeling allemaal, en dan vooral tussen Day-Lewis en Pfeiffer. Dat het geen brok gezelligheid is in het wereldje waarin zij leven is prima (dat is nu net het punt) maar het was fijn geweest als het tussen die twee wel had geknetterd. Dan was de twijfel tussen de twee levens een stuk beter naar voren gekomen. Want waarom zou je de éne saaie (maar lieve en aantrekkelijke) vrouw inruilen voor een andere saaie vrouw. Je ziet dat men hier een film over heeft willen maken, maar het komt er helaas nooit uit. Alles wat deze film echt had kunnen zijn - een grootse meeslepende film- is het niet geworden. Dat ligt dan wel aan Pfeiffer, want de rest van de cast is sterk. Ryder is volstrekt geloofwaardig als simpel grietje, Day-Lewis is fantastisch met zijn blikken (alleen krijgt hij geen weerwoord) maar Pfeiffer helaas een grijze muis (waardoor Day-Lewis ook een beetje verloren rondloopt soms). Niettemin overheerst het positieve. 3,5*.

Bijzondere film. Enorm afstandelijk, ook door het kille acteren en vooral de Duitse dub. Die taal past al niet echt bij de omgeving maar het klinkt ook enorm nep. Acteerwerk overtuigt dan ook niet. Klaus Kinski mag dan enorm sprekende blauwe ogen hebben en daarmee een zekere indruk achterlaten, de verdere invulling van zijn personage is te theatraal om echt te weten te boeien. Visueel af en toe mooi, zeker in het begin met die muziek en de beelden van de machtige Andes, maar ook vaak oogt de film erg amateuristisch. Niettemin overtuigt het wel op sfeer, ondanks een beperkt budget geloofde ik wel dat we in de 16e eeuw in Zuid-Amerika waren. De film kabbelt wat voort, sleept af en toe, boeit af en toe ook en het einde gaat langzaam als een nachtkaars uit voor mijn gevoel. Op bepaalde kwaliteiten en het feit dat ik dit ding best bijzonder vond nog wel een voldoende. 3,0*.

Tussen mij en Wong zal het nooit een heel gelukkig huwelijk worden. Het ziet er allemaal wel sfeervol uit en vooral al die regen die je constant hoort is enorm invoelbaar, net als de zomerhitte. Enkele losse scènes springen eruit met vooral het stukje met de politieman. Maar dat laatste is dan ook het enige stuk met emotionele impact. De rest is me te afstandelijk en zijn de personages mij te onbegrijpelijk. Het tempo is dan ook ineens te traag en echt interesseren doet de film me nergens. Dan duren zelfs 90 minuten vrij lang. 2,5*.

Een cheesy film met veel gevoel voor stijl en smaak gemaakt - ik vond hem schitterend. Een heerlijk wegkijkende film met mooie beelden en personages die ergens karikaturen zijn, maar fijn naturel en veelal redelijk ingetogen gespeeld waardoor ze toch realistisch aanvoelen. Het is ook vooral het tempo dat goed helpt. Ik heb de bioscoopversie gezien en ik heb niet het idee iets gemist te hebben. Wel was in die versie het ritme gewoon heerlijk en vlogen die 140 minuten om. De film is ook lekker afwisselend, zonder dat het daarbij vreemd aanvoelt. Dan weer erotisch, dan weer een kostuumdrama, dan weer volbloed horror. En de erotiek en de horror voel je als kijker mee, en dat hoort het ook te doen.
Het is wel dat toen hoofdstuk 2 begon ik er weer even opnieuw in moest komen, en na de eerste twist weet je dat er nog wel enkele aankomen en ook wel in welke richting die zitten. De film is daarna niet heel verrassend meer op hoofdlijnen. Maar voor het algemene beeld mag dat de pret niet drukken, 4,0*.

Visueel soms best mooi maar acteerwerk kon ik niets mee, te theatraal en schreeuwerig vooral. De film draait ook echt wel om de personages en dat werd voor mij moeilijk daardoor om daar iets mee te kunnen. Jammer. De martial arts is af en toe wel geinig maar zelfs voor de beperkte duur is dat allemaal te weinig aanwezig. 1,5*.

Film die ik graag beter had gevonden, want dat heeft die wel in zich. Elke vorm van plot is weggehaald en dat vind ik soms heerlijk (in deze film dus), het tempo is zaligmakend rustgevend (ik heb me geen seconde verveeld) en aan het eind nog zo'n geweldig shot van het meisje dat maar blijft lopen met die klikkende hakken. Op dat punt werkt de film gewoon uitstekend als kijkvoer en als registratie van de levens van enkelen

Maar de personages zijn me soms iets te apatisch en daarmee niet heel interessant, zeker die twee jongens die niet zozeer een slachtoffer van de maatschappij zijn maar eerder zelf kiezen voor en sociaal isolement - helemaal begrijpen deed ik ze niet. Het meisje is nog het meest boeiende personage maar zij krijgt de minste speeltijd van de drie. Daarmee is dit inhoudelijk best een lege film waar er juist heel veel gezegd had kunnen worden, dan doen films van een Hou of Antonioni, waar deze film me vaag aan deed denken, dat toch beter. Verder op dat enkele shot hierboven genoemd na vind ik de film visueel wat pover. Tsai's vorige film had nog enorm veel zeggingskracht en veel sfeer in de shots, dat heeft deze Vive l'Amour veel minder. 3,5*.

Heerlijk geflipte film met enkele prachtige momenten, goed verteld, fijn gespeeld (de rol van Murata is heerlijk), visueel soms erg fraai en eigenlijk ook vermakelijk. Maar toch net iets te lang (het einde wordt te veel gerekt) en soms ook te geflipt dat het voor mij niet meer overtuigend was. Wel een mooie scène met Pachelbel op de achtergrond. Leuk vooral dat Netflix dit soort projecten toestaat en financieel mogelijk maakt. 3,5*.

Sfeervol portret, met mooie plaatjes van de Amerikaanse binnenlanden in een wat grijsbruin kleurenpalet vol fijne dromerige lichtinval. Ook de muziek is erg passend. Verder heeft Lowery oog voor menselijke relaties en geeft enkele prachtige beelden, zoals Ruth met haar dochtertje weglopend van de kerk of Ruth en Bob na hun arrestatie. Het spel van de meesten is prima. En toch voelt de film wel erg langdradig aan. Slechts 105 minuten maar dat voelde als dik twee uur. Veel scènes kruipen maar tergend traag vooruit, deels door de aanpak (die wel werkt) en deels doordat niet alles even mooi of spannend is. Tezamen wringt dat echter wel. Buiten dat vond ik de nevenplot rond het verleden van Bob wat matig uitgewerkt (wie waren die mannen?) en ook niet heel interessant. 3,0*.

Twee weken terug gezien in Enschede in een zaal die vol Portugeessprekende personen zat, geinig om eens mee te maken.

Dit is een film die echt steeds beter en beter wordt en juist het stuk dat me normaal weinig doet, aan het eind met een enorme tijdssprong, wist me enorm te raken. Misschien wel omdat Salles in die anderhalf uur ervoor al flink heeft lopen beitelen. Geduldig maar precies en om dan keihard binnen te komen met nog een klein tikje. Al helpt het geweldige acteerwerk Torres daarbij ook. Naturel, ingetogen maar zo ongelooflijk innemend en invoelbaar. Zij was echt het hart van de film en 100% mens. Zeldzaam mooie vertolking.

De film begint sterk met het luchtige sfeertje (de jaren 70 en later de jaren 90 worden sowieso erg sterk neergezet) dat in de tunnel heel snel omslaat. Dat je als kijker weet: allemaal leuk en aardig en je kan best een goed leven hebben in die dictatuur maar ineens ook niet. Misschien komt dan wel het zwakste deel rond die ondervragingen, iets dat we al vaker hebben gezien. Gelukkig neemt de film dan een andere afslag. Niet meer de claustrofobische thriller maar een familiedrama over achterblijvers dat precies de juiste toon wet te raken en enorm goed weet neer te zetten wat zo'n verdwijning doet daarmee. Dan helpt mee dat in het begin ook precies genoeg tijd is genomen voor de familie om ze te leren kennen.

Maar juist de laatste drie kwartier zijn ronduit geweldig. Als het gaat om terugkijken, gerechtigheid en waarbij een zweem van melancholie zit. Het land is verder gegaan in die jaren, de achterblijvers blijven altijd hangen in de jaren 70 tot dat puzzelstukje eindelijk opgelost kan worden. Ik was echt geroerd hierdoor en dat gebeurt niet vaak. 4,5*.

Niet alleen een film over de belangrijkste deal ooit voor Nike maar voor de sportmarketing in zijn geheel. Aan het eind komt nog voorbij hoeveel Jordan-schoenen verkocht zijn maar iets daarvoor is het Affleck die een veel belangrijkere opmerking plaatst: schept dit geen precedent? Ja dus, want waar hier nog gesproken werd van een budget van USD 250.000 voor 3 spelers per jaar (zelfs omgerekend naar inflatie nog geen miljoen nu) krijgen grote sporters tegenwoordig miljoenen per jaar. En het gaat om vele sporters in vele takken van sport.

Goed, de film dan.Bij Affleck moet je geen bijzonderheden verwachten, maar een luchtig filmpje als dit weet hij wel vakkundig in elkaar te zetten. Vol clichés (dat wel), alleen al de soundtrack en die montage in het begin, maar wel goed gedaan en daardoor goed weg te kijken. Aantal prima acteurs waarbij Bateman vooral sterk overkomt. Enkel Affleck zelf is iets te veel karikatuur, maar met komische timing redt hij het nog wel. Uiteindelijk een aardig inkijkje in de wereld van toen, ongetwijfeld enorm versimpeld (er zullen vast harde woorden zijn gevallen) maar de film blijft enorm licht van toon) en dit is zeker geen diep psychologisch kantoordrama maar wel bijzonder aangenaam vermaak. 3,5*.

Briljante humor, maar verder weinig interessant. Nielsen speelt erg droog en is veruit de beste van het stel. Maar het merendeel is goed genoeg om de grappen juist te brengen, een absoluut vereiste in zo'n film.
Mooi waren de vele verwijzingen naar andere films (Jaws, Vertigo, From here to eternity) en vele flauwigheden (koffers wachten op de passagiers, het roken van een sigaret in de cockpit na de 'seks', de opgegeten vis van de piloot keurig nog als geraamte)
3.5*