Opinions

Nee, dit is niet mijn soort film. Een beetje vaag en vervelend geacteerd, altijd zo schreeuwerig en overdreven, alsof ik het Noord-Koreaanse staatsjournaal bekijk. Zo is het meeleven met mensen, mij interesseren voor hen, een behoorlijke opgaaf. Daar heb ik dus helemaal niets mee. Ontspoorde jongeren of niet, in deze film zijn ze wel erg extreem. Ook de muziek is erg lawaaierig, terwijl ik normaal dat soort muziek wel kan waarderen. Maar in deze film verstrekt het de negatieve punten. Jammer, want de locaties zijn mooi in al hun vervallenheid en men weet ook goed waar de camera te plaatsen want veel shots zien er prima uit, zeer strak vooral gekadreerd. Dan daarvoor nog 1,5*.

De film weet de psyche van de hoofdpersoon vrij goed weer te geven. Het gevoel van die persoon krijg je als kijker zo goed mee. Maar het is niet de meest interessante persoon om constant te blijven boeien, ondanks de inhoud van de film. En ergens irriteerde het mij dat we niet precies te weten komen wat er nu gebeurd is. Visueel verder wat saai, maar al met al wel een heel aardige film. 3,0*.

Een van de eerste Wilder-films die ik zag, nog in de periode dat ik niet of nauwelijks nog reviews schreef. Dit weekend dan herzien en nu kan ik die leemte van de recensie ook eindelijk vullen.

Het is altijd afwachten na zoveel jaar hoe een film overkomt. Mijn smaak is zeker veranderd en oudere films wil ik tegenwoordig nogal eens gedateerd vinden, meer dan toen. Maar warempel, de film is nog steeds even goed. Dat komt eigenlijk door vier dingen: script, regie, acteurs en fotografie. Zo ongeveer alles dat een film maakt.

Script: qua opbouw lijkt de film pas helemaal op het eind op en traditionele romcom maar lange tijd is de film qat betreft plot verrassend en constant vernieuwend. Voordat Lemmon en MacLaine eigenlijk echt samenkomen ben je al een uur verder.

Regie: het tempo is goddelijk met scènes die steeds precies lang genoeg duren. Hierbij weten script en regie elkaar ook te versterken, waarbij de film ook nooit uit de toon valt. Deels drama, deels komedie, maar altijd elkaar ondersteunend. Dat is razendknap gedaan en valt ongetwijfeld dieper te analyseren maar het is ook gewoon talent, een talent dat Wilders vaker toont in zijn film.

Acteurs: Alle acteurs staan wel met plezier te acteren, geholpen ook door het script dat ze ook diepgang en emotie weet te geven. Daarnaast hebben Lemmon en MacLaine een enorm sterke overtuigende chemie. Al is het MacMurray die wat mij betreft de leukste rol heeft en met elke scène gaat lopen. Charmant en schurk en met en zekere autoriteit die bij zijn rol past.

Fotografie: Nog wel in zwart-wit maar eindelijk een Wilder in breedbeeld. En ook passend ditmaal om de enorme ruimte en het gevoel van leegte en eenzaamheid te tonen of juist op kantoor om iemand te laten verdrinken in de massa. Beeld volgt hier inhoud. En dat vooral in vooral grijstinten om de leegte nog meer te benadrukken.

Ik heb eigenlijk niets op de film aan te merken behalve dat de film me net niet genoeg greep of omver blies voor de hoogste score. Superieur vermaak met diepgang, dat wel. 4,5*.

Jaren terug deze gezien in z'n geheel, toen mijn examen geschiedenis over Vietnam ging. Wilde ook weleens de films zien die werden genoemd in mijn cahier. Ik zag toen een heel aardige actiefilm, maar wel wat langdradig en niet heel bijzonder. Jaren verder, met veel uitstelmomenten en af en toe losse scènes die ik zag had ik nu mooi de tijd (been in gips, je kent dat wel). Kunst was het, met de allergrootste K,

Het begint al met The Doors die van die tijd zijn en met muziek die heel goed past binnen de psychedelische kanten van de film. 'This is the End' zingt Morrison en napalm verwoest een stukje jungle, en waar doelt hij op? Als synoniem voor Apocalypse Now, of verklapt hij het einde van de film? Je hebt geen idee en zal dat de hele film niet zien. Ik denk zelf dat het ook het einde is, dat uiteindelijk het kamp wordt verwoest door bommenwerpers. Ook gezien de laatste wens van Kurtz. En dan die scène die overgaat in helikoptergeluid met het beeld van de ventilator en vervolgens Willard die door zijn luxaflex kijkt, Je verwacht dan buiten een heli te zien, toch wel, maar die komt niet. Ik vond dat ergens echt fantastisch, en die hele scène staat voor de rest van de film, in beeld, geluid, montage, waanzin en gekte, genialiteit.

Subtiel hoe de film toch wel enigszins als een normaal verhaal begint en die plot werkt als rode draad om je door de film te leiden, maar het zijn de afzonderlijke scènes die je bijblijven en de waanzin die het overneemt. Subliem geacteerd en vooral fantastisch gefilmd. Ik heb weinig films in Technicolor gezien die niet verouderd lijken maar ondertussen wel de grote kracht van felle kleuren behoudt. Ook nimmer zag de jungle er zo mooi uit. En dan hele synergie tussen beeld en geluid.

Ik heb de Redux-versie gezien. Laat ik zo zeggen, enkel die plantagescène vergrootte of verbeterde de trip en waanzin niet. Alle overige extra scènes wel. Anderzijds gaf die scène wel inhoudelijks wat extra, juist over de waanzin van die oorlog (waarvoor en waarom vechten we) maar ook wel voor in beginsel elke oorlog.

Met groot gemak 5*, en wellicht een notering in mijn top 10. Maar ik heb daar al een Coppola, dus zal dan het e.e.a. moeten schuiven.

Iets te lang en beetje saai ook. Ondanks de spannende momenten die de film zou moeten hebben is de film dusdanig degelijk geschoten dat het nergens sprankelt of intens wordt. Typisch Hanks dus eigenlijk. Dan gaan die 140 minuten ook wel tellen, hoewel het nooit echt vervelend wordt om te kijken. Het is gewoon gezapig en nogal weinig origineel. Dan zijn aankleding en acteerwerk wel oké, wereldverheffend is het ook niet. Ook de beeldtaal is doodsimpel en de regie doet niets bijzonders. Ik zou zweren de film ooit weleens gezien te hebben, maar ik had nog geen quotering hier, dus nu alsnog. 2,5*.

Smartphones nemen steeds meer het leven van de gebruiker over. Dat is zo, en die boodschap kan je ook uit de film halen, al weet ik niet of dat de bedoeling was, maar ik wilde het even genoemd hebben. Want behoudens een sfeervol belichte aardige thriller, is de film niet best.

Dat begint al met het spel. Hoekstra is geen goede actrice, niet alleen weet ze niet in een personage te kruipen, maar fatsoenlijk en geloofwaardig een tekst uit haar mond krijgen lukt haar ook niet echt. Wat een verschrikking. Wat dat betreft is De Hoog beter, maar die heeft ook het script tegen alsmede zijn hele -vervelende- verschijning. Het acteerwerk over de hele film is niet best trouwens, net als veel handelingen van personages. Alleen Isis Cabolet als Sophie komt er redelijk van af.

En ja, als horror annex thriller werkt de film wel even. De film kent spannende momenten, je bent benieuwd naar de clue en de timing is ook heel best. Alleen tegen het einde aan ontspoort de film wel volledig. En was dat nu Eberhard van der Laan in dat vliegtuig? 2,0*.

Wat is waar en wat is niet waar? Dat is altijd gissen bij zo'n biopic. Toch stoort me dat niet hier en sterker: ik vind deze film juist uitstekend op dat vlak want deze maker kiest duidelijk voor een visie. Namelijk zijn visie hoe Trump geworden is zoals hij is en hij doet dat uitstekend. De weg van enigszins schuchtere jongeman in liegende en bedriegende zakenman met narcistische trekken wordt heel goed en geloofwaardig getoond. Volgens de film is vooral Roy Cohn hiervoor verantwoordelijk en voor die relatie wordt de tijd genomen. Daarmee overtuigt de hele film. Al helpt het spel van Stan en vooral Strong (die tegen het karikaturale aanzit maar dat zijn rol strak speelt dat hij toch geloofwaardig blijft) ook mee. En omdat men zich vooral op dat punt focust wordt dit niet zo'n typische biopic met wat hoogte- en dieptepunten uit iemands leven maar is dit echt een film geworden. Visueel aardig (vaak sfeervol en fijn warm maar ook wat degelijk), een leuk beeld van de jaren 70, prima muziek en gewoon fijn bioscoopvermaak. 4,0*.

Slechte film met een redelijke regie, lekker vloeiend gemonteerd en de actie is af en toe origineel gefilmd en vaak ook wel overzichtelijk en toch knallend. Zeker over de daken in Italië is een prima scène. Omgekeerd gaat de finale er veel te ver over en is weinig meer dan wat zielloos special effects geweld. Het verhaaltje zelf is ook te weinig bijzonder en sommige twisten zie je al van verre aankomen. Dat tezamen maakt dat de 144 minuten er echt een stuk of 30 te veel zijn. Verder ook vervelend zijn de vele momenten dat vanuit het niets ineens de helden van diensten weer beschoten en aangevallen worden. Na 1 keer geloof ik dat wel, in deze film gebeurde dat toch zeker 4 maal. Visueel wel oké. Het neigt naar kitsch maar men weet zich net genoeg in te houden. Momoa is een redelijk lead, in ieder geval erg sympathiek. Verder is het acteerwerk over de breedte goed genoeg, zeker voor dit genre. 2,5*.

Best oké deze film. Stukje korter dan deel 1 dat toch te lang duurde en dat werkt wel. Het is allemaal niet bijzonder of geweldig of origineel (verre van, de film speelt leentjebuur bij allerlei franchises) maar met genoeg vakkundigheid gemaakt - Wan probeert in ieder geval af en toe nog iets leuks. Actie is prima, Aquaman en zijn broer samen zijn soms best grappig. Hoewel de film ook het euvel heeft zoals zoveel recente superheldenfilms: zichzelf niet echt serieus nemen met enorme cringe humor. Nu valt dat op zich nog wel mee in dit product maar waar komt dat ineens vandaan de laatste tijd? Nolan's Batman-trilogie was zovele malen beter door zichzelf wel serieus te nemen. De finale van de film is wel allemaal iets te veel maar veel pret drukt het niet meer. 3,0*.

Er zit een fout in de film. Ergens halverwege trekt de oude maar nog altijd sensuele Braga de plaat Jazz van Queen uit de kast en draait Fat Bottomed Girls. Fijn nummer hoor, maar we horen de single-versie die op punten wezenlijk verschilt van de albumversie die we zouden moeten horen.

Enfin, nu doet dat geen afbreuk aan de film, maar het zegt er wel iets over dat de film mij niet zo greep dat me dit kon opvallen (althans, bij de eerste tonen dacht ik al: welke versie gaan we krijgen?) De film zit vol ideeën en thema's (die allicht voor de Braziliaan van nu nog beter te begrijpen te zijn) maar ik heb ergens het idee dat het onaffe ideeën zijn. Filho zegt veel, wil nog meer zeggen maar gooit wat dingen over de schutting en zegt feitelijk alleen: red oe d'r met. Maar zo krijg je een film die nergens heengaat, focus mist en als los zand aanvoelt. En aan het eind wordt wel één plotje uitgwerkt, maar nogal afgeraffeld ineens en de rest blijft sowieso in het nikserige hangen. En wat ik miste, zeker ten opzichte van O Som ao Redor, was een beklemmende sfeer. Juist met deze thema's mag je zoiets verwachten. Maar eigenlijk was het vrij gezapig allemaal.

Nu zou dat niet zo hoeven uitmaken als de film zelf veel sterker was. Op momenten is het erg mooi, met een zomerse sfeer en heel erg fijn gebruik van zoom, net als in zijn vorige film. Daar kan je met juist gebruik enorm veel zeggingskracht uit krijgen en dat doet Filho dan ook. Maar verder is de film veel te statisch en kijk je naar stilstaande beelden met veel gepraat dat soms best interessant is, maar veel te weinig boeiend in beeld gebracht en die 150 minuten gaan dan echt tellen. Soms iets sneller afkappen en je ritme is al een stuk beter. Verder wel sterk geacteerd, vooral door Braga die echt het stralende middelpunt is, maar eigenlijk heeft iedereen een mooie ingetogen rol. 3,0*.

Vooral erg tof dat het verhaal in de toekomst speelt voor ons maar dat zij iemand uit een nog verdere toekomst krijgen op bezoek. Dat geeft een leuke dimensie. Visueel sowieso erg gaaf soms met dat design, zowel de verre toekomst als in 2075 en vooral hoe men in de verdere toekomst juist weer dichterbij de natuur staat en minder werkt met robots.

Dat neemt niet weg dat de film me op verhaalniveau erg tegenviel. Personages gingen ook nooit leven en blijven enorm plat, dat gekleurde trio is iets te kinderachtig en vaak sleept de film simpelweg te veel. Al met al een mooie ervaring maar ook een saaie ervaring, pas de laatste 5 minuten komt er echt emotie bij kijken maar dan is het al te laat. 2,5*.

Bijzonder. Het oogt als een goedkope televisieserie met soms wat kitscherige harde kleuren, maar de film kijkt redelijk weg. Geinig idee en sommige losse momenten zijn goed gedaan. Suárez is sensueel en ook Novo doet het wel leuk en vooral de momentjes tussen die twee zijn wel mooi. Het verhaal boeit lang niet altijd even goed en kent genoeg mindere momenten dat de film gewoon stil valt, maar als geheel voldoende. 3,0*.

Wat een ongelooflijk aangename verrassing was dit en vooral een lieve fijne warme film die ook oprecht overkomt en echt aanvoelt. Coming of age maar enorm geplaatst in de realiteit. De puberverliefdheden, de wens voor groei van borsten, de menstruatie: dit is was speelt bij kinderen van die leeftijd en dat alles brengt de film fantastisch. Zelden een film gezien over 12-jarigen die hun belevingswereld zo overtuigend en levensecht brengt. Ik was zelf geen meisje (nog steeds niet trouwens) maar zelfs voor mij was er wel enige herkenning. De jonge Fortson doet het ook uitstekend al is het McAdams die de beste rol heeft. Een rol die enorm melodramatisch kan worden maar zij houdt hem naturel en luchtig en werkt daardoor des te meer. Iemand als Bates mag dan een beetje humor en theater toevoegen maar in zo'n bijrol is dat prima zolang de hoofdrollen maar wat serieuzer zijn. Visueel ook fijn geschoten. 4,5*.

Filmisch stelt dit allemaal weinig voor. Degelijk gemaakt met hier en daar een iets andere stijl die opvalt (denk aan de scène met sollicitaties). Dan zitten er nog wat dramatische stukjes in om maar aan te geven onder welke druk men werkt, maar ook dat wordt nooit echt invoelbaar gemaakt. Eerder van die excuusstukjes die je vaak ziet in zulke films. Origineel is het allemaal niet, verre van zelfs. Maar de film is wel met vakmanschap gemaakt. Dit ding duurt bijna 2,5 uur en kijkt prima weg en verveelt geen moment. Misschien mede wel door de vrij lichte toon van de film. Ook goed geacteerd (binnen de kaders van een wat simpel script), helder verteld en een boeiend stuk geschiedenis (dit is wel een film die staat of valt bij de interesse in het onderwerp). 3,5*.

Uitstekende spannende politieke thriller van Affleck die tegen het einde helaas zichzelf verliest.

Het verhaal is zo onwerkelijk dat het wel waargebeurd moet zijn – wie verzint immers zoiets. Vervolgens krijgen we een nette verfilming waarin vooral de regie opvalt. Met goed gebruik van 8mm(?)-camera’s voor een bepaalde authenticiteit, uitstekende cross-cutting scènes en een heerlijke 70’s sfeer. Het is allemaal dan wel volgens het boekje, maar wel prima uitgevoerd. Beter slecht gejat dan… Ook de eindgeneriek was aardig met beelden uit de film naast de originele beelden van toen. Verder aardige fotografie, decors, sfeer en fijne muziek.

De film is spannend, zeker, al komt dat ook soms door gedramatiseerde stukken. Dat maakt niet uit als het effectief is, maar het is wel vervelend als het er te dik bovenop gaat liggen. Zeker die laatste scène in Iran waarin ze het vliegtuig proberen te volgen gaat er te ver over. Ook dat laatste shot met zijn vrouw had wat mij betreft niet gehoeven en past ook helemaal niet in de film. Dat is jammer want dan houdt Affleck zich zo in de hele film en verprutst hij het toch een klein beetje op het eind.

Affleck als acteur is degelijk. Hij lepelt netjes het script op en met zijn volle baard is hij wel geloofwaardig, maar hij laat je nooit echt meeleven. Nooit komt er enige diepgang in zijn persoon. Nu is dat ook niet direct nodig (al had je bijvoorbeeld die laatste scène dan ook moeten schrappen) maar een betere speler had misschien iets meer kunnen doen. Ik zal er niet over vallen, maar de regisseur Affleck is duidelijk de betere van de twee. Wat verder wel helpt zijn enkele leuke bijrollen van onder meer een zeer dikke John Goodman. Dat zorgt voor de nodige luchtigheid in verder een behoorlijk serieus onderwerp en het werkt ook wel.

Al met al wel vermaakt, maar met een beter laatste kwartier was het echt een topfilm. 4,0*.

Ik zag laatst weer eens Die Hard. Wat die film mede zo goed maakt is dat de actie gewoonweg nog realistisch is en zeker geloofwaardig. Zelfs de hele Marvel franchise zo ongeveer is geloofwaardig, binnen de wetten van dat universum althans. Na 5 minuten in deze film vliegt er al een auto over de daken in lelijke cgi. Dan ben je me al snel kwijt. Dan kan Vaughn wel steeds een leuk muziekje eronder zetten (dat verveelt ook snel) en zwierig filmen, de actie zelf is een beetje zouteloos en vaak ongeloofwaardig. Net als de plot die van twist naar twist hobbelt en bij elk twistje denk je vooral: ah, nu hebben ze dit bedacht. Geen moment dat ze weten te verwonderen. En dan duurt dit ding ook nog eens 140 minuten. Hoewel de pacing nog wel oké is en Rockwell en vooral Howard (en zeker als ze de wat sullige schrijfster speelt, in het slot als spion vind ik haar heel wat minder overtuigend) met veel plezier en overtuiging staan te spelen en de aandacht er nog redelijk bij weten te houden, is dit ding best een prul. 2,0*.

Echt wel een mindere film van Kaurismäki. In zijn typische stijl maar nog kouder en afstandelijker waardoor zelfs de beperkte lengte niet kon verhinderen dat de film begon te slepen. En ik zie dat veel mensen de humor waarderen en konden lachen maar na enkele films van de beste man kan ik denk ik wel zeggen dat zijn humor de mijne niet is. 2,0*.

Voor jaren terug had ik deze eens gezien. Ik wist enkel nog dat het me niet mateloos boeide. Ook de herziening viel behoorlijk tegen. De opbouw in de film is nog wel aardig en daar wordt ruim genoeg de tijd genomen. Eens die eerste akte voorbij is, is er de tweede akte zonder noemenswaardige tegenstand (de katten komen opvallend makkelijk in Parijs terug) en de derde akte komt er helemaal bekaaid van af. Dan zit de film nog voor een derde gevuld met twee ganzen en twee honden; figuren die mij bijzonder wisten te irriteren en eigenlijk niets toevoegen. Sowieso waren de actiescènes met de honden belachelijk. Als je als Disney pretendeert levensechte films in animatievorm te maken, houd je dan ook aan de natuurwetten. Sowieso leek de zwaartekracht niet aanwezig bij de katten, hoe zij haast over het beeld zweefden. Die hele animatiestijl vond ik ook niet heel mooie - de achtergronden wel, die waren best heel aardig, maar alle bewegende animatie leek nooit helemaal bij die achtergronden te horen. Of het los stond. En zo krijg je dat zwevende idee. Voice-acting was prima en de muziek heel aardig, maar had wat meer Jazz toegevoegd. Verlaag naar 1,5*.

Erg matig. Het is vooral dat deze aflevering weer lijdt onder het geringe aantal minuten. De film racet van scène naar scène om maar de plot verteld te krijgen, maar nergens wordt dit beleefd. Het voelt dus weer als een samenvatting, en daarvoor kijk ik geen film, ik wil als kijker worden meegenomen. Dat doet dit ding helemaal nergens. Inhoudelijk worden er nog wel interessante vragen neergelegd, maar dor de clichés en de verdere matige invulling blijven die helaas er ook te veel bijhangen. Verder visueel pover en matig geacteerd. 1,0*.

Mislukte film. Geen idee wat Gray hier nu mee wil zeggen. Is dit iets autobiografisch? Allicht. Maar de film gaat nergens heen, mist sfeer en gaat nooit leven. Mede door de twee kindacteurs. Webb als zwart vriendje blijft in clichés hangen, zowel zijn rol, omgeving als invulling. En Repeta als jonge Paul Graff wet geen enkele diepte of emotie mee te geven waardoor geen van de momenten met hem gaat keven en ik geen moment snapte wat nu zijn probleem was thuis. Echt, geen flauw idee. Visueel verder wel aardig, soms met aardige muziek, maar echte sfeerschepping zit er niet bij. Wel prima is de pacing, ondanks de matige inhoudelijke kwaliteit kijkt de film vrij soepel weg. Maar wel op een afstandje. Geen moment werd ik geraakt.

Het is dat de volwassen nog behoorlijk goed acteren. Strong geeft heel wat diepte mee aan zijn rol als vader die misschien niet helemaal weet hoe hij een kind moet opvoeden en geen affectie kan tonen maar het ergens wel heeft en zijn best doet en het beste voor heeft: de beste rol wat mij betreft die heel makkelijk clichématig had kunnen worden maar Strong doet er veel goeds mee. Ook Hathaway is erg fijn als ingetogen moeder en Hopkins hefet weliswaar een vreselijke rol die ook alles in zichh heeft kitsch te kunnen zijn maar Hopkins geeft genoeg menselijkheid mee en elke scène met hem erin is warm. Maar goed, dat maakt de film niet ineens tot een voldoende. 2,0*.

De film deed me denken aan Monty Python and the Holy Grail, qua look en gevoel en vooral qua aankleding. In de middeleeuwen maar ook met een niet volledig serieuze toon en eerder een veredeld schooltoneel dan een serieuze film qua sets en decors. Het enige verschil: deze Army of Darkness is gewoon nooit echt grappig en vaak ook niet leuk. Camp, dat zeker maar ook vrij duf. Opvallend trouwens hoeveel beelden mij deden denken aan Lord of the Rings en dan vooral de strijd om Helm's Deep. Peter Jackson moet deze film haast wel als inspiratie hebben gebruikt. Op dat vlak is de film prima geregisseerd maar jammer dat verhaal en personages minder boeien. 2,0*.

Tijdens het kijken dacht ik, beter getimed kan de film niet zijn. Wat je verder ook van de film vindt of van de heer Trump, deze hele film gaat in tegen de manier waarop die laatste opereert en is een oproep tot het aangaan van de dialoog.

Sciencefiction draait niet zozeer om ruimtegevechten en aliens (Star Wars is fantasy!), maar wel om de technologische vooruitgang en de invloed daarvan op de mens. En dan zowel de materiële mogelijkheden als vraagstukken wat dat doet met de mens als groep of individu. Wat dat betreft is dit echte sciencefiction. Maar de film pretendeert ook slimmer te zijn dan deze eigenlijk is. De ideeën waar het om draait komen pas aan het eind en vrij zijdelings aan de beurt. Het hoofddoel van Villeneuve lijk vooral een spannende suspensefilm te willen hebben gemaakt waar de plottwist belangrijker lijkt dan de vragen die erachter liggen. Maar als thriller is deze film dan wel uiterst geslaagd.

We volgen Adams, single en rondlopend met een trauma. Nu vind ik Adams sowieso een fijne actrice, maar hier staat ze wel en potje te excelleren. Elke blik is veelzeggend en ze brengt ongelooflijk goed haar emoties over door alleen wat in haar ademhaling te veranderen of haar gezicht iets anders te tonen. Geen grootse gebaren, wel grootse klasse - Jeremy Renner staat de hele film er wat bleekjes naast. De film kent een goed tempo, toont genoeg van de gebeurtenissen Aarde en is vrij strak in plot met enorm veel sfeer. Daarnaast een mooie uitweiding over het leren van taal. Dit is eigenlijk ook Villeneuve's beste. Mooie donkere fotografie met fijne trage camerabewegingen (dat eerste shot (dat later terugkeert) of waar de mist over de bergen van Montana trekt) en sterke muziek. En alleen al die eerste keer dat men het ruimteschip betreedt is een geweldig spannende scène. Of het moment dat de ruimteschepen voor het eerst er zijn en wat de gevolgen zijn op Aarde met een campus die leegloopt. En dan is er de laatste scène met die violenmuziek die door je ziel snijdt.

Verder is de film schatplichtig aan een heleboel andere films. Die ruimteschepen zijn voor mij ook als de monolieten uit 2001, die niet zozeer het verhaal in gang trekken maar ook staan als punt in de tijd om de mens te veranderen. Te evolueren. Maar ook kwamen herinneringen op aan andere films als Interstellar of 12 Monkeys. Ik zie hier mensen schrijven dat de film gaat over vragen als wat je zou kiezen als je de gevolgen kent, maar daar gaat de film natuurlijk niet over. Daarvoor komt dat te summier aan bod. De tijd is onomkeerbaar lijkt men te zeggen, dus dan maar accepteren. Daarom is dat allicht zo'n mooie film voor mij, vooral in die laatste scène.

Nu kent de film ook wat schoonheidsfouten. De Chinezen zijn uiteraard de ongeduldigen die wel even de militaire macht willen gebruiken. Maar ook komen de ideeën aan het eind vrij mager aan bod. Maar toch is dit klein bier bij de indruk die de film achterliet tijdens het kijken en daarna. Misschien dat het bij herziening een rol gaat spelen, maar nu nog niet.

Enfin, de beste film van dit jaar, en terwijl ik dit stukje typ zie ik niet in waarom dit slecht vier sterren zijn zoals ik deze na wikken en wegen had beoordeeld, dus 4,5*. En als deze met de Oscars gaat lopen hoor je mij helemaal niet klagen.

Tja, wat kan ik hier over zeggen? Drie regels lezen en de recensie lezen kost meer tijd dan de film kijken. Nu wel, de film is zeer effectief en doelmatig, niets meer en niets minder. Maar ook erg kort en de grap voelt wat belegen. 2,5*.

De film ziet er vooral erg mooi uit. Sowieso wordt New York prachtig tot leven gewekt, maar ook met de warme kleuren maakt het dit tot een soort sprookjesachtig geheel. Ook de fijne duistere muziek is erg lekker en er zitten een aantal fijne scènes tussen. En als je eindigt met Here van Pavement doe je bij mij al snel iets goeds.

Inhoudelijk is het wat minder. Dat hele gedoe met de stiefvader van Zinavoy leidt alleen maar af. En de romance an sich is al niet heel spetterend, al is er nog wel sprake van enige chemie. Maar sowieso vond ik het allemaal iets te hip aandoen. Zinavoy die maar moet uitleggen dat hij er geen zin in heeft allemaal (ow wat heeft hij het zwaar) en dat er allemaal er zo dik bovenop legt. Dat maakt hem te veel een typetje uit een film. Dat einde is ook jammer, het was in dezen beter geweest als het meisje daadwerkelijk was vertrokken. 3,0*.

In de eerste scène, die drie jaar eerder speelt, gaat het helemaal mis. Wahlberg luistert niet naar zijn teamgenoten en hij weigert iemand een infuus te laten nemen (want dat is een boete met tijdverlies) . Wat denk je? Zal ik het verloop van de film hij wel leren luisteren en zal iemand een infuus nodig hebben waarbij het ditmaal wel toestaat? Zo'n film is dit. Ook iemand die in het team komt en last heeft van zijn knie, zal dat terugkomen in de film? En zal dat echt een zwaar drama worden of komt het alleen langs en is er 5 minuten later geen probleem meer? Zo'n film is dit. De hoofdpersoon is eigenlijk een Zweed en oorspronkelijk speelde dit in Ecuador, niet de Domicaanse Republiek. Je vraagt je af wat nog meer verzonnen is. Dan denk ik aan enkele scènes die er echt te ver over gaan (met die kabelbaan).

Niettemin is het tempo goed, leer je eens een ander soort sportwereldje kennen en heb ik me best vermaakt. Wahlberg heeft sowieso een zekere gunfactor waardoor zo'n film best uit te zitten is. Het is allemaal geen hoogdravende cinema maar in de bioscoopzaal voldoet dit ding en meer is soms niet nodig. 3,0*.

Een dramafilm van Spielberg, het is vaak een hit or miss, deze A.I. hangt een klein beetje erin, maar als ik moet kiezen dan toch een miss.

De hele premisse is best heel aardig en een echt Spielberg-thema, al is de film ontworpen door de jaren heen met Kubrick samen. Toch, de liefde voor een moeder en afwezige vader zijn duidelijk motieven die vaker bij Spielberg langskomen. Daarnaast komen er zijdelings nog allerlei filosofische vraagstukken langs, maar Spielberg lijkt daar maar weinig tijd voor vrij te willen maken en richt zich vooral op de dramatiek. En dat is jammer. Juist die meer donkere stukken zijn interessanter, waarin we een wereld zien met het slechte van de mens en de robot als slachtoffer. Maar het zijn momenten, losse scènes, die de hele film niet volledig kunnen redden.

Het valt te pleiten dat Spielberg heel rustig begint, met een rusitge presentatie in een kleine kamer (dus geen goed filmbare Jobs-presentaties) en dan langzaamaan de relatie tussen de androïde en zijn pleegouders. Alleen, het duurt alleen allemaal zo lang voor het gevoel. Het is prima dat Spielberg de tijd neemt - graag zelfs!- maar het gevoel voor tempo zoals hij dat in zijn betere films wel heeft ontbreekt hier volledig. Daarnaast loopt die melodramatiek tegen de EO-kitsch aan en liet het me allemaal vrij koud. En dat duurt de hele film door, op die betere stukken na dan.

Verder is het geheel redelijk geacteerd en is het production design uitstekend. Zowel kapsels als de look van de toekomst verwijzen naar de jaren 70 en geeft best een leuk sfeertje. Die beelden van New York onder water en ook het stuk 2000 jaar van nu zagen er prima uit. Maar dan komt Spielberg weer met zijn dramageneuzel aan en verlies je je aandacht weer. Daarom 2,0*.

Een stomme (blijft een leuk woord) film voor de verandering. Wat leer je? Vooral dat net als bij zwart-witfilms je de kleur niet mist je nu net zo gemakkelijk gewend raakt aan de totale afwezigheid van geluid.

In de traditie van de klassiekers Singin’ in the Rain en Sunset Blvd gaat dit verhaal vooral over de stille film en de overgang richting de talkies. En dan met de name de problemen die daarbij speelden. Toont Sunset Blvd. ons een gewezen ster twintig jaar later, deze film zoomt echt in op die periode en toont een ster die in verval begint te raken.

Niet dat het z’n drama is allemaal, want het is in de eerste plaats weer eens een film om je echt te vermaken. Zeer charmant, een verhaal waarvan je de uitkomst eigenlijk al weet. Ook vol verwijzingen naar onder meer genoemde films, maar ook andere, te veel en soms zelfs zo subtiel of voor de echte cinefiel dat ook ik waarschijnlijk maar de helft meepik (wat ik zo heb gelezen). De spelers werken wel mee. Van iedereen spat het plezier af. Beide hoofdrolspelers, een John Goodman, de butler, de vrouw van et cetera et cetera. Zelfs de muziek, van bombastisch tot subtiel, was zo verschillend en passend bij de beelden dat het nooit irriteerde, wat een constante soundtrack wel kan doen.

Mooiste scènes waren natuurlijk de beginscène, vol muziek die ook live lijkt gespeeld te worden, maar met het geluidloze applaus erna. Dan de scène met de droom en enkele geluiden, geweldig gedaan. En de slotscène, waarin meneer uiteraard wat mag zeggen, maar vooral waarin langzaam geluid wordt toegevoegd (de tapdans, de adem, de rest). En dat laatste shot waarin je weer de werkelijkheid ingaat, van het filmshot af richting een overzicht van de set. Dat je weet dat het een film was. Sowieso was de fotografie prachtig, met mooie contrasten, goede kadrering en het schitterende klassieke 4:3 formaat (en let op de openingsequence, subtiele verwijzing naar toen). Ook het script was fantastisch, met veel leuke dubbelzinnige uitspraken – ‘I want to TALK with you’ – maar ook vol beelden die aantonen dat er geluid zou moeten zijn.

Moeten er meer van zulke films worden gemaakt? Het kan, al is dit verhaal nu wel verteld. En ik vraag me af of we nog zitten te wachten op stomme films die de overige film probeert te vervangen. Maar deze was gelukkig een aangename verrassing, een klein meesterwerk, waard 4,5*. En maar eens wat meer stille films bekijken.

Fijne Koreeda weer. Wat zijn films zo prettig maakt is het realisme. Geen grootse huilbuien, gebaren of melodramatiek, maar oprechte emoties en personages die echt aanvoelen en die meer raakvlakken hebben met de normale kijker dan personages in de meeste films. En dat met een kabbelend tempo en een rustige registrerende camera maakt dit wel steeds een goede kijkervaring. Het is daarom echter ook wel dat zijn films nooit helemaal onder de huid kruipen, daarvoor missen zijn films net dat beetje extra wat sommige regisseurs wel erin stoppen. Maar het zijn wel vaak dikke voldoendes die mij uitstekend liggen.

Ook deze film weer, waarin er allerlei frustraties zijn over een zoon die zich nooit helemaal geaccepteerd en volwaardig heeft gevoeld bij zijn vader (en moeder), door zijn keuzes niet in de voetsporen van vader te treden en nu weer door een weduwe met kind te huwen. Aan het eind is niets gebeurd, en toch ook wel, en uiteindelijk ligt dit veel dichter bij de realiteit dan veel andere films. De meeste mensen leven nu eenmaal zo, laten emoties nooit helemaal de vrije loop maar slikken ze in of praten ze eerder uit. Een film eindigt na 2 uur, het echte leven gaat gewoon door en daarnaar handel je vaak dan ook. Mooi ingetogen geacteerd en vooral die zus was geweldig die echt aanvoelde als de dochter van en de zus van. Gewoon fijn kijken naar mensen die gefrituurde mais aan het maken zijn. Verder wat sfeervolle warme zonnige beelden van een Japans stadje op de heuvels aan de kust. 4,0*.

Nee, dit vond ik niks. Film begint nog wel aardig, soms sfeervol gefilmd en in die eerste scène werkt dat found footage nog wel. Daarna, als de eigenlijke plot begint, is het vooral een trucje. Het is ten eerste niet consequent doordat uiteindelijk er ook een montage aan te pas zit van de filmmakers, anders dan bij een Cloverfield of Blair Witch waar de montage veel natuurlijker is. Daarmee stoort het simpelweg. Daarnaast is de shaky cam irritant, zeker als de film steeds meer een ren-, vlucht- en schreeuwfilm wordt. Saai zelfs en spannend kan het nooit echt worden doordat je niet even duidelijk ziet wat er gebeurt. De flauwe jumpscares doen de film ook geen goed. 1,5*.

Ja, deze docu ging inderdaad nergens over. Ergens kan dit nog wel interessante materie opleveren, maar men zoomt steeds maar in op de verkeerde en niet boeiende stukken. Kleine stukjes gaan over het leed erachter, verder is dit meer en soort hele lange versie van een item uit RTL Boulevard. Inhoudelijk voegt het niets toe en de docu mist als film focus om te blijven boeien. 1,0*.