Opinions

Wat een geweldig leuke film het eerste uur. Dit is eigenlijk een soort sprookje en de verrukkelijke Garai loopt in de film rond alsof ze zo uit een prinssesenfilm van Disney is gestapt (denk Amy Adams in Enchanted) met en energie, frisheid en charme van heb ik u daar (buiten dat ze er bloedmooi uitziet met die donkere haren). Haar personage schrijft van die typische damesromannetjes en eigenlijk is deze film dat ook. Kitsch, maar het past de film goed. Mooie omgevingen, decors en kostuums om het af te maken. En de bijrollen ook wel aardig gevuld met vooral een innemende Neill. Het tweede uur is meer serieus en beduidend minder leuk. Ook de relatie Garai-Fassbender is nergens geloofwaardig. Maar het is nog allemaal prima uit te zitten. 3,5*

In feite veel beter dan veel van die Lone Star-producties die ik de laatste tijd zag. Meer uitwerking, meer rustpunten, niet enkel plot. Maar dat betekent nog niet dat de film ook leuker is. Het tempo is steeds te traag en dan speelt ook mee dat de film me weinig maar kon boeien. Zo werd het een lange zit. Ook ondanks de soms aardige plaatjes van Monument Valley visueel weinig bijzonders te beleven. Het einde is dan wel aardig. Maar vooral Wayne is miscast omdat hij vanaf minuut één sympathiek is en die 'verandering' bij hem er eigenlijk nooit is. 2,5*.

Mijn derde film van Campion en de derde keer vind ik het niets. Wel zijn de films steeds anders van inhoud en toon en stijl en daarom heb ik ook deze nog geprobeerd (ik las dat anderen deze wel geweldig vonden en die andere die ik niets vond ook niets vonden) maar wederom een zware tegenvaller. Campion interesseert zich in mensen waar ik me blijkbaar niet in interesseer en ze weet dat ook niet boeiend te maken. Visueel redelijk met af en toe mooie plaatjes maar nooit heel bijzonder. Zeker de tweede helft is erg episodisch en wist mij niet te raken maar eerlijk gezegd vond ik het eerste uur ook al weinig aan. 1,5*.

Jammer van dat eerste halfuur dat tergend traag en saai verloopt, daarna wordt het veel beter al wordt aan het eind (in dat ziekenhuis) het allemaal weer te lang gerekt.). Verder slaat dit verhaal nergens op natuurlijk, red je tot tweemaal toe de president, word je verdacht van een moordpoging.
Actie is best lekker hard en lomp en prima in beeld gezet, de vader is een leuke toevoeging en Butler is wel oké in zijn rol. Een goed uur lang is dit een fijne bioscoopfilm, maar het begin en einde hadden een stuk strakker gemogen. 2,5*.

Niets voor mij. Heel duidelijk op kleine kinderen gericht met een erg matige animatie. Qua sfeer wel oké en zo'n klein verhaaltje is wel lief en past goed bij Kerst (al was het augustus dat ik deze keek) maar als film zelf heeft dit niets te bieden. Lekker kort, dus vervelen lukt niet echt. 1,5*.

Nee. Schreeuwerig, lelijk en vervelend. Een verhaaltje van niets om maar een merk te promoten en er geld aan te verdienen zonder ook maar een greintje persoonlijkheid erin (iets dat Disney dan vaak nog wel heeft, al willen ze daar net zo goed cashen). En dat merk je als kijker gewoon. Matig stemmenwerk, kleurrijk maar van een lelijke kitscherigheid en af en toe wel een poging tot iets fraais, maar gewoon niet goed uitgewerkt. De muziek was wel aardig en een enkel grapje werkte wel, maar als geheel een strontvervelende film. 1,0*.

In Australië is een thong ook een slipper, in plaats van een flip flop zoals dat in de rest van de wereld zo is. Als je dus eerst Australiërs spreekt en daarna pas andere backpackers en dat woord nog niet kende...

Enfin, geinig filmpje dit. Ik ben dan zelf wel nooit een tienermeisje geweest, dus in hoeverre dit allemaal echt en herkenbaar is kan ik niet zeggen, maar het voelt allemaal redelijk authentiek aan, sowieso geholpen door de prima voice-over die je doet denken in het hoofd van een breezah te zitten. Sowieso is dit eerder een verzameling sketches in chronologische volgorde dan een echt lopend verhaal. Heel veel kleine en vooral korte scènes die inzicht geven in het leven van jonge meisjes anno nu, en dan ook nog eens met een schattig Brits accent.

Verder goed gefilmd met fijne muziek en mooie beeldcomposities met kleuren die overal tevoorschijn komen en strakke horizontale en vooral verticale lijnen die elk shot het kijken waard maken. Sowieso, als je ziet hoe overvol - haast kitscherig- de mise-en-scène is, daar kan je best wel even naar kijken. Daarnaast af en toe een leuke bewegende camera en één bijzonder mooi tracking shot.

Niettemin duurt de film wel iets te lang, is het spel over de breedte matig, is het nergens verrassend, zijn een aantal scènes minder in kwaliteit en is het einde me net iets te zoet. Al met al wel een dik verdiende 3,0*.

Erg interessant als inkijkje in de strafrechtpraktijk. Daarnaast een aardig portret van twee advocaten, hun omgang met cliënten (hoogtepunt was de verdachte die hem eerst even feliciteerde met SC Heerenveen) en het runnen van een kantoor. Dat laatste door het soms aannemen van bepaalde opdracten omdat er ook brood op de plank moet komen. Verder als documentaire niet heel bijzonder. Alleen een camera die blijft filmen, constant vanaf de schouder gefilmd. Geen trucjes verder. Nu hoeft dat niet in elke docu, maar af en toe eens wat muziek, of een mooi shot kan ik goed waarderen.

Film die ik graag leuk had gevonden, maar ik vond er niets aan. Dat eerste liedje was nog wel leuk, daarna vond ik het muzikaal tegenvallen. En dan blijft er in een musical als deze weinig over. Niet spannend, af en toe leuke gore maar ook niet bijzonder, visueel niet heel speciaal en gewoon niet boeiend tot vervelend toe. Jammer. want de film komt sympathiek over en het plezier spat ervan af. 1,5*.

Anna Karenina is misschien wel de beste roman ooit geschreven, een op het oog eenvoudig verhaal tegen de achtergrond van tsaristisch Rusland eind 19e eeuw, waarin zeker in adellijke kringen je een rol werd toebedeeld, en waarvan men ook verwachtte dat je je daarin zou schikken. Daarnaast behandelt die duizend pagina dikke roman nog veel meer, zoals de verschillen tussen Petersburg en Moskou, tussen stad en platteland, en het verschil tussen het neerwaartse leven van de naamgeefster van de roman en van Levin, het evenbeeld van Tolstoj, wiens leven enkel rijker en beter wordt. Dat idee gebruikte Coppola overigens ook in The Godfather Part II en werkte daar wonderbaarlijk goed. Maar hoe kan je dat alles goed verfilmen in een kleine twee uur; niet zoals ook uit deze prent blijkt.

Wright ken ik van zijn andere verfilmingen Atonement en Pride & Prejudice, twee uitstekend vertelde verhalen die op technisch vlak leuke vondsten hadden en zo een goede meerwaarde gaven. Dat audiovisuele klopt wederom, maar inhoudelijk en verhaaltechnisch laat hij dit maal veel steken vallen.

Kortweg briljant is zijn idee om het hoofdthema van de roman – de uitbeelding van en kritiek op de theatrale wereld van de Russische high society – letterlijk op te vatten en veel stadse scènes in het theater te laten spelen, iets dat hij van mij overigens volledig in elke scène aldaar had mogen doorvoeren, en de scènes op het platteland dan weer natuurgetrouw weer te geven. Het blijft een film, en dat is meer dan het eenvoudig verfilmen een boek - je mag dan ook eigen inbreng van de makers verwachten. Daarnaast tovert Wright prachtige gekleurde beelden uit z’n camera en enkele heerlijke scènes, goed geschoten en gemonteerd, vol schwung en met gevoel en ritme. Die dansscène natuurlijk, maar ook een kleiner moment tussen Kitty en Levin en de letterblokjes. De mooie decors, kostuums, belichting en fijne muziek doen dan de rest.

Maar die duizend pagina’s die Tolstoj gebruikte ga je missen. Het in wezen nogal soapachtige verhaal was door Tolstoj’s kunde tot het inleven in de personages en het talent dat goed te beschrijven meer dan een gemiddeld deel uit de bouqetreeks; tezamen met alle achterliggende thematiek werd het een klassieker uit de wereldliteratuur. Maar veel van die achtergrond verdwijnt in deze film, met veel korte scènes die niet helemaal lijken te passen, maar vooral dienen om maar alle informatie door te geven. Ook de hele subplot tussen Kitty en Levin die in de roman magistraal werkt op alle vlakken lijkt hier nooit uit de verf te komen. Af en toe tussendoor krijgen ze een scène, maar elke keer vraag je je af wat nu precies de reden is van hun aanwezigheid. Het remt het tempo en geeft het hoofdgedeelte minder tijd, waardoor ook Anna’s eigen verhaallijn niet goed wordt uitgewerkt. Haar echte wanhoop en schaamte komen echt een enkele maal maar langs en dat verklaart niet direct waarom ze zich voor de trein werpt. Wellicht had Wright enkel haar verhaal moeten kiezen met de kritiek op dat milieu als achtergrond erbij. Dan bleef er tempo in de film en was deze op dit medium veel strakker en daardoor helderder. Nu wil Wright zoveel mogelijk uit de roman verfilmen, maar dat is binnen 120 minuten toch onmogelijk en dat komt de film niet ten goede.

Wat wel helpt is dat behoudens het matige script over het geheel genomen goed geacteerd wordt. Kneightley heeft een te jong en te mager gezicht, maar weet zich goed staande te houden al weet ze nooit echt de wanhoop te geven en leef je niet met haar mee, al ligt dat ongetwijfeld aan het script. Vikander speelt dan een weer verrukkelijke Kitty en Jude Law is niet meer dan geweldig als ijzige Karenin, waarvoor je toch de sympathie begint te krijgen met hem als het grootste slachtoffer. Dat hij geen Oscarnominatie heeft gekregen, als Sally Field dat voor haar magere rol in Lincoln al kreeg.
Ook andere rollen van Stiva, Dolly en Vronski worden fijntjes ingevuld.

Nee, de film hoef ik om z’n verhaal niet nog eens te zien. Daarvoor lees ik wel de roman. Dat kost je een week, maar blijft des te langer naweeën. Voor deze film door het visuele wel 3*.

Beetje duffe film. Men probeert een spannend en creepy sfeertje te creëren maar echt lukken doet dat niet. Ik vond eerder de sixitiessfeer die wordt gebracht erg fijn en leuk om naar te kijken. Al met al een figuurlijk bloedeloos ding, ook door het wat kleurloze spel, ondanks schrikeffecten en een forse portie horror. 2,0*.

De eerste drie kwartier van de film is best leuk. Een beetje opbouw, sfeer neerzetten en de jonge actrices zijn prima - vooral de jonge (hier nog hele jonge) Mckenna Grace vind ik een heel behoorlijke actrice. Alleen daarna wordt de film een typische ren en vluchtfilm met weer een rits aan jump scares en weet niet meer te boeien. 2,5*.

Weinig verrassend. De locatie, de kledij, de sfeer, de opbouw van steeds 's nachts terugkerende spanningsmomenten, de spanningsopbouw in het bijzonder. Nu ja, het eerste uur was van suspense nauwelijks sprake, waarschijnlijk ook omdat je dit al een beetje begint te kennen.
Het tweede uur is dan wel leuker met een aantal originele momentjes (onder dat doek) maar ook dat leunt te veel op jumpscares. Niet heel veel gelukkig, maar uiteindelijk zit de spanning er vooral in dat je weet dat er weer iets in beeld komt met een hard geluid, alleen niet wanneer. In zo'n achtbaan waar je wordt afgeschoten is dat leuk, in films wordt het vervelend. Verder wel redelijk vermaakt hiermee. 2,5*.

Ja, ik zal niet ontkennen dat de beelden mooi zijn. Erg fraai zelfs, en zozeer mer goed gebruik van zwart-wit dat ik iet kan indenken dat dit in kleur net zo sterk was geweest. Ook de langzaam zwevende camera en de orgelmuziek met die constante voice-over erbij geven een surreëel beeld wat je haast in trance meeneemt. Maar inhoudelijk kon me dit werkelijk geen moment boeien en ik verveelde me dan behoorlijk. Ik blijf ook niet anderhalf uur staren naar een mooi schilderij. 2,5*.

Heel matig. Enkele leuke liedjes, maar verder een weinig bijzondere musical waarin vooral door sommigen heel matig en vooral theatraal wordt geacteerd. Zodanig dat de film altijd nep bleef en mij nergens wist te grijpen, ondanks een leuke Annie en prima Finney. 1,5*.

Stalker, uiteraard. Zeker vanwege de opbouw met een heel verhaal haast in zo'n zone. Maar waar Tarkosvsky meer ging voor expliciete filosofie en betoverende hypnotiserende beelden kiest Garland voor een meer rechtlijnig verhaal met mooie beelden zij het niet betoverend, vooral vanwege hier en daar wat hinderlijke flash backs. Maar dat eerste is wel fijn, want je kan heel veel van de inhoud denken en dat is leuk voor achteraf, maar in eerste instantie kan je de de film vrij letterlijk nemen en dat verhoogt het kijkgenot behoorlijk. Een film van a naar z die op dat meest basic niveau heerlijk wegkijkt - ik heb me 2 uur geen seconde verveeld. Die tijd vloog echt voorbij in een heerlijk tempo, met goed spel, mooie beelden met soms knappe strakke kadrering en dan weer hele fijne kleuren. Ook een goede sfeer, goed production design, soms mooi spannend. Perfect is de film dan wel niet. Soms wat kil en die flash backs storen echt wel en halen je uit de sfeer. 4,0*.

Bijzonder saai. Van die typische arthouse waarin vooral veel stille beelden zitten met iemand die een jeugdtrauma heeft of iets anders heeft meegemaakt (een misbruikende vader in dit geval - zoiets ruik je van 10 kilometer afstand al, maar ik heb het toch maar gespoilerd). Je weet dus nooit echt wat er nu precies is gebeurd, maar je kijkt wel naar iemand die net niet helemaal normaal is. Dan kijk ik liever naar mensen die niks bijzonders hebben maar waar je gewoon hun levens ziet. Een enkele heel trieste seksscène was dan nog wel een sterk punt in de film net als de relatie met haar broer die wel oprecht overkwam, maar verder kon het me maar matig boeien. 1,5*.

Aardige film. Vooral de kleine plot is verfrissend en zorgt voor een aantal mooie momentjes. Verder ziet de film er prima uit. Stop motion, maar wel geprobeerd dit meer realistisch te houden. Zo zeer zelfs dat je je afvraagt of je niet dit als normale film had kunnen schieten. Anderzijds zorgt het voor een wat sprookjesachtige look en kan je alle personages buiten Stone en Lisa dezelfde stemmen geven zonder dub. Al met al heel aardig, maar over de hele lengte niet altijd even boeiend. 3,0*.

Erg mooie film met een herfstig (wat kil en nat na de regen) Venetië nog zonder veel toeristen als prachtig decor. Gewoon een film over twee echte mensen met echte gevoelens, ergens deed de film me enorm denken aan Before Sunrise. De film sprankelt misschien iets minder dan die andere film maar weet wel een fijne melancholiek mee te geven. Goed geacteerd ook al vond ik Musante net iets te vlakjes maar zeker Bolkan was fantastisch. 4,0*.

Zoals wel meer films van Baker: goed op momenten, visueel soms verrukkelijk (die roze zonsondergangen, de kleuren in clubs en nachtelijke straten, het losse camerawerk dat goed past), op een bepaalde manier intrigerend maar ik mis ook een beetje de wow-factor. De eerste 40 minuten (tot de inval) vond ik zelfs wat mak en de film gaat op een bepaald manier wel over oppervlakkigheid maar stiekem is de film dat ook en de centrale relatie komt ook nooit echt tot leven (vergelijk dat met Gere en Roberts in Pretty Woman waar er wel duidelijk chemie te zien is). Dat ligt niet zozeer aan Madison maar eerder aan haar tegenspeler die te vlakjes is. Nou brengt Madison wel heel veel energie en draagt ze de film met gemak maar echt de diepte in lukt haar ook niet. Aan het eind heb ik geen idee wie ze nu vertolkte.

Maar goed, dan ineens vanaf die inval verandert de prent in een absurdistische zwarte komedie die vaak enorm geestig is. Vooral omdat scènes maar duren en duren en grappen echt worden uitgerekt en dat werkt. De acteurs hebben ook allemaal een sterke komische timing waardoor de grappen leuk blijven. Het einde is dan wel weer wat serieuzer maar komt niet echt binnen omdat de toon van de film net 80 minuten daarvoor behoorlijk anders was. 3,5*.

Visueel erg fijn met mooie dromerige beelden. Ook wel een fijn sfeertje. Maar de film focust zich vooral op relatie tussen Rhoda en John en die leeft werkelijk geen moment en de film wist mij ondanks de mooie look echt nauwelijks te interesseren. Het filosofische deel vond ik ook maar wat oppervlakkig en ik kon er niet echt in meegaan dat er een compleet andere Aarde naast de onze hangt. 2,5*.

Alleraardigste film. De plot is eenvoudig, maar het werkt. Helaas ken je het verhaal van pesterig joch naar held inmiddels wel, en al het gemoraliserende geneuzel komt ook snel je strot uit. Vast en zeker, dat de filmmakers kleine kinderen moeten opvoeden, maar het gebeurt zo overduidelijk, dat het voor iedereen ouder dan 12 vervelend wordt. Denk aan Beauty and the Beast en zie hoe je ook een moraal kan inbrengen.

Wel zitten er genoeg leuke vondsten in om de film een mooie voldoende te geven. Zoals het uitzoomen bij het rotje dat knalt, en je een zacht plofje ziet of de scène dat ze over Hawaii vliegen. Ook veel humor werkt uitstekend, vooral als het gaat om de kleinheid van die beestjes, zoals de ‘klokkentoren’. Daarnaast is het camerawerk prima. Altijd geordend, en toch heel actief, zoals dat in animatie zo mooi kan. Wel is de animatie zelf technisch wat minder. Mooie kleuren en beelden, maar vergelijk dit eens met Wall-E. Dat is zo jammer aan dit soort animatie, het veroudert al snel.

Dus al met al wel een voldoende.

Zeer vermakelijk. Hoezeer Marvel ook met middelmaat aankomt de laatste tijd, ik bezoek al een aantal jaren trouw vrijwel alle films van hun. Dus ook deze Ant-Man waar ik in het geheel geen vertrouwen in had door de toch wat negatieve commentaren. Maar zie daar, soms komt een film verrassend goed uit de hoek. Het is nog geen X2, maar toch wel beter dan Avengers 2.

Het oorsprongsverhaal is al niet bijster bijzonder, maar wordt wel prima uitgewerkt. De meer dan behoorlijk Rudd krijgt genoeg tijd om zichzelf wat body en geloofwaardigheid mee te geven, en doet dat behoorlijk met een bepaalde fijne nonchalance. Soms slaat dat wel wat om in ongepaste slapstick, maar meestal werkt dit prima. De bijrollen worden verder prima ingevuld, zij het nergens bijzonder. Peña en zijn makkers zijn me wel wat te vervelend met veel flauwe humor en stereotypering, al zit er heel af en toe een sterke subtiele grap in. En het is verder vooral Douglas die in zijn eentje de hele film draagt, zelfs in een bijrol. Hij is emotioneel als het moet, maar weet zich vooral uitstekend te redden als de film soms verzandt in pure nonsens.

Maar goed, wat vooral opvalt is de stijl. De Marvel-regisseurs krijgen weinig eigen inbreng, maar toch is deze Ant-Man net iets anders dan de overige films. Kleiner vooral, dus geen complete steden die uit de lucht vallen en veel zielloze actie. Nee, in plaats daarvan gedoseerde actie (allicht iets te weinig in het eerste uur, al vliegt dat dan wel weer voorbij) en enkele originele ideeën. De actie is vaak met schwung gemonteerd en enkele scènes zijn ook gewoon leuk gemaakt. Thomas de Stoomlocomotief heeft een mooie rol en zeker als Plainsong van The Cure inzet werd ik wel even blij, niet alleen hoe men tot dat lied kwam (best geinig) maar het maakte ook een mooie scène. Daarnaast is het allemaal vrij overzichtelijk gefilmd. Ik las in enkele kritieken dat sommigen dat wel vonden, maar die hebben dan nog nooit een film van Michael Bay gezien.

En eerlijk is eerlijk, het gebruik van 3D is eindelijk eens van waarde, door vooral de scènes van de kleine wereld heel sterk in 3D te filmen en zo een ander effect mee te geven dan wanneer alles op normale grootte is. Niet alleen voor Ant-Man zelf, ook voor de kijker Net als Gravity waar 3D in de ruimte een nuttig effect had, is dat in deze Ant-Man hetzelfde in de microwereld. De CGI is soms wat plastic en ook het subatomair gaan had beter gekund dan de Winamp-variant.

Nee, het is geen perfecte cinema. Er zitten ook behoorlijk wat clichés in. En zeker de training van Rudd gaat wel erg snel allemaal. Maar er zitten ook genoeg leuke momenten in en het bijzonder vermakelijk waardoor de film boven de middelmaat uitstijgt. 3,5*

Ik vind dit best een leuke verhaallijn binnen de MCU - ook de eerste Ant-Man smaakte me prima. Een komische film zonder dat die zo silly wordt als Thor 3. Nee, de humor werkt vaak goed (een grote Thomas wordt nu een grote Hello Kitty) en Paul Rudd is perfect als eenvoudige huisvader die toevallig superheld wordt. Visueel heel aardig geschoten met een aantal leuke actiescènes en goed gebruik van vergroten en verkleinen. Er zit echt wel ritme in die actie. En 3D wordt af en toe goed gebruikt. De acteurs maken het af met leuke schurken en een prima Douglas. Niet dat dit wereldvernieuwende cinema is, maar wat de film doet, dat doet hij goed. Niveau 8 min.
Het verhaal is erg klein gehouden. Ergens fijn, vooral de scènes tussen Rudd en zijn dochter, maar anderzijds mist het ook een zekere urgentie. En het is een plot met weinig focus waar veel bij wordt gehaald zonder dat het echt nodig is. 3,5*, maar sowieso dik verdiend.

Wat moet ik hier nu van vinden? Een film die me niet verveelde en enkele aardige momenten kent (en dan heb je al snel een voldoende bij mij), maar ondertussen werkelijk geen een moment ook maar iets bijzonders doet, laat staan de wow-factor heeft. Nou vooruit, dat shot van San-Francisco in het begin dat een opdruk blijkt van de bus, de enige keer dat er iets bijznders wordt gedaan met de camera. Verder een vrij zielloze cgi-wereld die soms aardig is met geinig wezens en redelijk design, maar vaak ook erg saai. Maar hoewel de actie opzich wel overzichtelijk is gefilmd deed me dat allemaal niets. En hoewel niet saai toch een beetje een geeuwfestijn. Dertien in een dozijn. Been here done that. Zulke gevoelens dus. Acteerwerk is ook niet heel bijzonder, al heeft Douglas een fijne rol en is de schurk van dienst wel oké. Er gaat wel iets van dreiging uit en dat is wel nodig.

Phase 4 was als los zand, rommelig en ook nog weinig echt onderdeel van het grotere verhaal. Deze 3e Ant-Man lijkt in ieder geval weer een groter verhaal op te pakken. 3,0* dan maar.

De beste scène van het jaar zit direct in het begin, een schitterend gemaakt tracking shot met prachtige fotografie in het golden hour en nog mooiere muziek (hoorde ik daar even een X-Men theme?). Dat niveau wordt verder niet meer gehaald, maar ik vond de film verder nog steeds erg goed. Vooral sfeervol, of dat nu in de slavernijtijd is of in het heden in een fijn restaurant. Monáe vind ik ook een fijne actrice en stijlvol van uitstraling, vooral met haar prachtige jurken en een zekere naturelle eigenheid.

Inhoudelijk vond ik dit ook prima. Op het basisniveau is dit gewoon een goed volgbaar en boeiend verhaal (al heb je tot die tweede keer de ringtone even geen idee waar de film heen gaat) maar op dieper niveau kan je er van alles uithalen. Dat mensen die vroeger werden onderdrukt in feite nog steeds dat klasseverschil niet hebben overwonnen, maar ik zag vooral dat sommige mensen weer terug willen naar oude tijden. Hun macht laten gelden. Degenen op de plantage waren volgens mij alle zwarte personen met goede positief in de maatschappij, niet zomaar mensen met een zwarte huidskleur maar ook nog eens succesvol.

Ik vond er weinig SJW en gepreek aan overigens, die opmerkingen hierboven snap ik niet helemaal. Alleen die dikke vriendin, die is gewoon irritant. 4,0*.

Aardig kortfilmpje maar wel echt te veel een niemendalletje zoals Basto ook al zegt. In potentie heeft dit ding wel wat maar ineens is de film ook klaar, 30 minuten is echt te weinig. Te meer de film fris is en vlot wegkijkt. Visueel soms heel aardig (het brede beeld wordt mooi gebruikt) en leuk om die Philips-afdeling te zien. 3,0*.

Matige film. Ik vond het vooral allemaal heel oudbollig. Misschien was dit de bedoeling, maar het is zeker niet mijn smaak. Dit oogt en voelt als een goedkope oude Nederlandse films, net als het acteerwerk waar ik weinig mee kon. De film ziet op een lange periode en is nogal episodisch en weet zo nooit echt onder de huid te kruipen. Visueel ook saai, op enkele mooie buitenplaatjes na. Echt heel slecht is het allemaal niet, maar een raadsel hoe deze film ooit een Oscar kon winnen. 2,0*.

Fijne wegkijkdocumentaire over het algemeen met die registrerende camera en het gewoon tonen van mensen die aan het werk zijn. Daar houd ik van. Docu duurt ook nergens te lang en verveelt geen moment. En zo krijg je wel een aardig beeld van Redzepi of het werken in de keuken van een toprestaurant in het algemeen. Ook prima om te tonen dat ze daar gewoon levende schildpadden en garnalen doden of zelfs bijna serveren. Die stukjes waarin andere koks en medewerkers commentaar geven had niet gehoeven en haalt je steeds uit het ritme van de rest. En met Japan had men best meer mee kunnen doen, of het leven van de koks die alles over hebben, maar eerlijk gezegd is dat niet het onderwerp. Het maakt wel dat het een wat oppervlakkige docu blijft. 3,5*.

Ik kreeg vooral zin om tosti's te bakken na deze film. Verder een beetje hit and miss waar de teleurstelling overheerst. De film begint niet onaardig. De hoofdrolspelers zijn oké al is Powell net iets te stijf en een echte vonk tussen hen ontbreekt. De verschillende bijfiguren zijn soms leuk en soms gewoon vervelend en te duidelijk geschreven om leuk over te komen (en dat gebeurt dan eigenlijk nooit).

Maar goed, zeker in het begin kan de film nog alle kanten op (hier kan de film oprecht nog zo eindigen dat beide hoofdpersonen met hun oude vlam eindigen en dat zou ook prima zijn). Leuk bekvechten ook. Dat zijn de vermakelijkste stukjes. Maar daarna komen alle clichés erbij met uiteraard een dramatisch dieptepunt zo richting het einde. Dan verrast de film nergens en irriteert zelf. Visueel wel erg saai in beeld. Zelfs zomers Australië en nachtelijk Sydney geven weinig sfeer en het is allemaal weinig bijzonder gefotografeerd. 2,5*