Opinions

Op momenten wel aardig (die hele finale is prima) en Farrell brengt charisma en schwung mee, maar de film zakt halverwege ook te vaak weg en sleept nogal ondanks de beperkte lengte. Wel oogde alles een beetje goedkoop voor mijn gevoel waardoor ik niet echt lekker in de sfeer van die plaats en periode kon komen en daarmee krijgt de film net geen voldoende. 2,5*.

Laatste weer voor groot deel gezien, en toch minder hard moeten lachen. Vooral de poep- en plashumor begin ik steeds minder en minder te waarderen. Ik vraag me ook oprecht af wat ik van de film had gevonden had ik deze toen voor het eerste gezien. Het zal vooral op jeugdsentiment zitten. Verder blijft dat de meeste personages sympathiek zijn, een enkele goede grap er wel degelijk nog in zit en vooral Jim's Dad legendarisch blijft. Verlaagd naar 3,5*.

Niet eens zo heel vervelend om te zien. De film is eigenlijk heel slecht met veelal matig acteerwerk, maar ergens heeft het nog wel iets charmants en de meeste personen hebben ook wel een zekere sympathie. Dat maakt dat de film in ieder geval niet verveelt. Verder weinig bijzonder in verhaal en camerawerk. Opvallend wel is dat de grappen nog wel seksistisch zijn, maar er geen tieten te bekennen zijn. Wel geinig is de kleding, met de broeken die toen veel wijder waren dan de afgelopen jaren, ergens leuk altijd zo'n tijdsbeeld in de tijd zelf opgenomen. 2,5*.

Ik weet niet of ik me moet schamen, maar ik heb me best vermaakt. Wat de originele American Pie-films voor hadden op veel van dit soort films is dat de hoofdrolspelers een zekere sympathie hadden en het sfeertje heel aardig was. En dat heeft deze Beta House eigenlijk ook wel op veel momenten. Speelt mee dat Dwight Stifler totaal niet meer irritant is (dat was hij wel in The Naked Mile) en zeker het einde met die olympiade is gewoon vermakelijke nonsens. Ook veel vrouwelijk schoon te zien zonder dat het echt ordinair wordt. Geen wereldcinema, wel prima voor een luie zondagochtend. 3,0*.

De laatste spin-off en ook veruit de minste. Drie volstrekt oninteressante hoofdpersonen, verhaal biedt echt niets nieuws, weinig chemie met de meisjes (die ook een zekere persoonlijkheid missen) en een uiterst vervelende Stifler. Matig geacteerd, visueel niets bijzonders, en Levy kan het ook niet redden. Heel af en toe wat aardige muziek en tegen het einde wordt het nog enigszins wat, tot die cgi-Eland die er niet uitziet. Dan houdt het op. 1,0*.

Minder leuk dan de vorige spin off Band Camp. De film begint niet onaardig. Deze Erik Stifler is een aardige lead en de relatie met zijn vriendinnetje is eigenlijk best lief. Geen bijzondere cinema, maar ook weinig om je aan te storen Daarna zakt de film hard in. Vooral neefje Stifler is echt enorm vervelend en verpest de hele film. Verder veel borsten in beeld en allemaal vieze praatjes, maar toch blijft het wat braaf allemaal en op een enkel aardig grapje na is vooral het komediegehalte niet hoog genoeg. Zelfs Jim's Dad is niet in vorm. De film eindigt nog wel leuk. 1,5*.

Al vrijwel aan het begin van de aftiteling wordt een extra bedankje uitgebracht aan het bedrijf dat de maatpakken verzorgde. Een dank volledig op z’n plaats, want als iets de show stal. Prachtige pakken, hemden en dassen. Altijd kraakhelder, brandschoon, perfect zittend, haast kitscherig. En dat is dan ook de afspiegeling, het idee achter dit verhaal. Mooi van buiten, maar erbinnen?

We volgen überyup Bale in de jaren 80, een periode waar ook Wall Street dankbaar gebruik van maakte. Met snelle gozers (vooral mannen zo te zien) die vooral veel geld vangen maar eigenlijk maar een dood leventje hebben. Van werk naar de club, vol snuiven met coke voor energie, pilletjes om je beter te voelen. Chemisch vrolijk noemde Youp van ’t Hek dat ooit. Maar ook de appartementen zo kaal en strak gedesigned, goedkope slijmerige eighties muziek, kortom een leeg bestaan. Zoals Fellini ook toonde in La Dolce Vita, maar dan beter en nog cynischer.

Bale speelt de hoofdrol, en doet dat met verve. Hij speelt zeer naturel, en dat heeft ook deels met z’n imago van doen. Zeer glad geschoren wangen, vet in het haar, en altijd overtuigend. Ook de decors zijn strak, en van elke warmte gespeend. De look van de film is dus goed, maar er had audiovisueel meer mee gedaan kunnen worden. Bale is waanzinnig, maar nergens is dat doorgevoerd in beeldvoering. Dan doet een Aranofsky dat toch beter. Ook de fotografie is nogal gewoontjes. De sfeer komt uit de decors, maar er is met licht in nachtscènes zoveel meer te doen.

Helaas is het verhaal zelf soms wat minder. Dan kan alles nog zo mooi zijn, het verhaal is niet altijd even logisch. Soms wordt er zelfs te veel op de karikatuur gespeeld. Als Bale echt zo rijk kan zijn, hoe kan het dat hij zo weinig doet bij zijn werk? Dit zijn van die mensen die 80 uur per week maken, druk zijn, niet muziek luisteren of pornoblaadjes lezen op het werk. Die eerste scène was nog prima, waarin je hem even op het werk ziet, als een zak tegen z’n secretaresse, en daarna gelijk het nachtleven. Je hebt ten eerste het idee dat hij wel iets zal doen daar, en ten tweede dat ze als zombies erdoorheen gaan om maar weer in de nacht te geraken. Wat dus uitstekend begon, werd langzaamaan wat ongeloofwaardiger en vervreemdender. Enkel Bale hield het personage nog geloofwaardig, een groot compliment dus.

Wel zit de film vol goede scènes. De uiterst originele openingsgeneriek, de scène met de visitekaartjes, de scène met de twee hoertjes waarin Bale maar blijft praten over Genesis en Phil Collins. Dat komt erg humoristisch over. Al met al genoeg leuk voor een voldoende, maar er had veel meer in gezeten.

Ooit was ik 13 toen ik de eerste film in de bioscoop zag. Onder het mom, van, niks te doen dit weekend, ook deze maar in de bioscoop bekeken.

Het begon echter nogal vervelend. Veel smerige grappen, onleuke situaties en de vraga of ik dan toch niet te oud wordt voor dit soort humor. Gelukkig kwam daarna meer verhaal erin, werden de grappen minder smerig en ook beter en de situaties waren om te lachen (de jetski's, dat meisje thuisbrengen,. Ook enkele grappen die de tijdspanne duidelijk maken tussen deel 1 en deze vierde waren heel aardig. Over youtube tot de hedendaagse mobieltjes. Dat je zelf denkt, ja, in '00 was dat er inderdaad allemaal niet.

De acteurs spelen met veel plezier en zijn na al die jaren nog op op elkaar ingespeeld. Verwacht geen oscarwinnend materiaal, maar soms hoeft dat ook niet. Dit is prima voor dit genre. Enkel Sean William Scott blijft een talentloos onbenul die zelf irritant is waardoor zijn klootzakrol dan ook echt tenenkrommend ergerlijk wordt. Zonder hem of die vunzigheid aan het begin was het zeker 3,5* geworden. Nu net magere 3*, naar boven afgerond.

Niet heel sterk, al is dat vooral door de stukjes weer thuis waarin blijkbaar de oorlogsstress van Kyle tot uiting moet komen, maar door de korte lengte steeds nooit echt tot bloei komt en vooral als excuus lijkt te dienen. Dan kan je nog een Cooper hebben die zijn best doet iets te maken van Kyle, maar met zo een zwak script en matige regie, dan is het vechten tegen de bierkaai. En met Eastwood als overtuigd Republikein weet je wel bij wie de sympathie ligt overigens.

Nee, dan zie ik liever de stukken in Irak die nergens echt bijzonder zijn, noch in verhaal, noch in actieregie, maar wel vermakelijk en soms spannend. Nu vind ik scherpschutters sowieso fascinerend - vaak van die vakmensen die redelijk veilig vanaf een afstandje in koelen bloede vijanden onschadelijk maken. De rust die ze hebben, de zakelijkheid, om mensen zo maar neer te schieten maar ook van grote afstand dat kunnen. Beste stukje is daarom met dat kindje dat een bazooka optilt en een Kyle die eigenlijk niet wil schieten. Die blik van Cooper is veruit de beste in de hele film, en toont even een beetje menselijkheid achter het schild dat is opgebouwd. 2,5*.

Matige docu, puur gezien omdat deze een nominatie voor de Oscars heeft. De hele persoon Batiste boeit me niet heel veel en zeker de helft van de docu gaat om zijn persoonlijke problemen (althans, de ziekte van zijn vrouw). Dat past ook niet echt heel goed bij de rest rond die symfonie, dat overigens wel interessante stukjes af en toe laat zien maar echt veel te weinig. 1,5*.

Hel matig. Het is vooral enorm gedateerd; de film voelt aan als een product uit de jaren 50. De film is enorm braaf, maar ook de achtergronden die zeer uitbundig geverfd zijn ogen nogal ouderwets. Als geheel vind ik het ook niet heel mooi. Veel vaalbruin, groen, geel en zo nogal saai, eentonig en soms zelfs lelijk.

Verhaaltje zelf is ook weinig bijzonder met af en toe een aardig moment, maar dan begint men te zingen dat toch niet helemaal lekker aanvoelt en is het moment weer weg. Gelukkig niet al te lang. 1,5*.

Film gaat nergens over, maar vermaakt wel. Typisch zo'n film die ook nergens echt leuk is, echt grappig, echt spectaculair of ook maar ergens iets bijzonders doet, maar als geheel kijkt dit op een luie bankavond best lekker weg. Met plezier gespeeld en zichzelf bewust van zijn onzinnigheid, dan red je het al snel bij mij. Eisenberg is prima zelfs, Stewart goed gecast en aan het eind met die vuurwerkscène ziet het er zelfs nog mooi uit. 3,0*.

Aardig, maar in tegenstelling tot latere films van Antonioni kent deze film te weinig hoogtepunten en is vooral de pacing niet op orde. De thema's zijn vertrouwd, sommige scènes zijn gewoon prachtige observaties en kabbelen dan lekker vooruit, maar te vaak ook wist de films me als geheel niet te boeien. Het soms wat theatrale acteerwerk van met name de vrouwen zorgde dat ik niet meeging in alle dramatiek en zo vrij afstandelijk (en dus ook zonder echte interesse) aan het kijken was. Dan zijn de losse delen wel prima geschoten, maar 100 minuten achtereen ook wat saai. 2,5*.

Boeiend, dat zeker, en met het hart op de juiste plaats, maar als film niet altijd even geslaagd. Veel pratende koppen en rechtbankscènes die visueel niets te bieden hebben en oersaai in beeld zijn gezet. Dan gaan veel scènes toch wel slepen en krijg je het gevoel best even drinken te kunnen pakken - je mist niets. Een enkele maal toont Spielberg wel hoe het moet, in die eerste benauwende scène met veel diepe schaduwen en flikkerend licht maar vooral die centrale flash back waarin de onmenselijke omstandigheden op een slavenschip worden getoond. Zonder opschmuck getoond en dat gaat er hard in. Dan denk ik, had die hele film op dat schip af laten spelen. Ook in de slotscène zit één geweldig moment, als de hoogste rechter de mannen vrijspreekt, afhamert en je dan het geluid hoort van de kettingen die los gaan. Heel sterk bedacht. De muziek verder is prima en vooral het production design is uitstekend. Die tijd wordt echt mooi tot leven gebracht en ook volstrekt geloofwaardig. Acteerwerk is verder aardig, alleen Hounsou werd ik niet heel wild van. Hij moet veel met zijn mimiek omdat hij in een onverstaanbare taal moet praten, maar het is allemaal net te theatraal. 3,0*.

Matig en saai. De film begint heel leuk met die openingcredits in een Youtube interface gestopt. Dat is erg goed en fris gedaan. Maar de rest is een nogal saaie film die haast doods aanvoelt en nooit leuk, grappig of romantisch wordt. De film verrast nergens en de hoofdrolspelers hebben geen chemie. Dan blijft er weinig over. 1,5*.

De filmpjes zijn wisselend van kwaliteit, soms zelfs binnen de kortfilms zelf.

"L'Amore che si Paga" van Carlo Lizzani vond ik eigenlijk wel het beste deel direct. Dat praten tegen de camera werkte wonderbaarlijk goed, de sfeerbeelden van Rome bij nacht, dat prachtige shot waarin een camera uitzoomt uit een krot. Erg fijne intro.

"Tentato Suicido" van Michelangelo Antonioni lijkt enigszins op het voorgaande filmpje maar is qua sfeerbeelden minder boeiend. Veelal kale locaties. Soms aardige shots van nieuwbouwwijken en ook als één van de personen vertelt hoe ze werd meegesleurd in de Tiber en de camera dan dat water volgt is mooi gedaan, maar als geheel wat onevenwichtig en niet boeiend genoeg.

"Paradiso per 4 Ore" van Dino Risi vond ik de minste. Visueel erg saai met veelal grijze tinten en de locatie is ook niet aansprekend. Wel redelijk nog als sociologisch schouwspel maar na vijf minuten is alles wel gezegd en volgt er niets nieuws meer.

"Agenzia Matrimoniale" van Fellini kent een leuk begin in dat appartementenblok met een zwierige camera steeds een inkijkje in allerlei woningen. Frivool en vermakelijk. Het tweede deel echter gaat als een nachtkaars uit.

"Storia di Caterina" van Maselli & Zavattini is allicht het beste filmpje maar soms erg vluchtig geschoten. Hier had echt meer tijd voor genomen mogen worden, want dat heeft deze kortfilm wel verdiend. Jammer.

"Gli Italiani si Voltano" van Alberto Lattuada is een leuke afsluiter, lekker fris en ongedwongen met die muziek en de beelden van allerlei mooie vrouwen en vooral mannen die daarnaar gluren. Maar ook dit filmpje duurt simpelweg net te lang.

Al met al genoeg moois en genoeg saais. 3,0*.

Totaal niet mijn smaak. Gebaseerd op de stills dacht ik vooral een jaren 80-thriler te krijgen in de stijl van De Palma, maar deze film was meer op luchtigheid gebaseerd en daar kan ik als kijker vaak niet in meegaan. Soms neigde het naar A Clockwork Orange, maar Kubrick hield het nog net goed waardoor die film wel geweldig is, maar deze Franse film een wanproduct waar ik echt niets mee kon. Niet qua verhaal, niet wua sfeer, niet qua fotografie en al zeker niet qua acteren. 1,0*.

In interviews (maar ook in NRC) zag ik staan dat deze film gaat over mannelijke gifitgheid. Ik had de film daarvoor al gezien maar haalde dat niet eruit. Ja, in deze film is de man de narcist maar uit ervaring kan ik zeggen dat dit omgekeerd ook kan gelden. Sommige scènes waren ook wel herkenbaar (alleen soms ook wel te overduidelijk waardoor ze wel herkenbaar waren maar me niet per se raakten). Dit is een film over vastzitten in een giftige relatie, gaslighting en narcisme maar dus niet over giftige mannen. Raar dat dat zo wordt benadrukt. Ik durf zelfs te stellen dat er helemaal geen 'dader' is in zulke relaties omdat zo'n narcist niet beter weet.

In potentie en op momenten een goede film maar er worden enkele keuzes gemaakt die de film en die goede punten verzwakken. Het grootste pijnpunt is de affaire die de vrouw aangaat. Ergens wel begrijpeijk dat ze wil ontsnappen maar de narcist heeft ineens daarmee wel een moreel gelijk. Het was veel sterker geweest als de film enkel om de man en de vrouw zou gaan en hoe zij langzaamaan zichzelf helemaal verliest. Bovendien verdwijnt het benauwende sfeertje tussen de vier muren van de eigen woning ermee. Jammer. 3,0*.

Nou, 163 minuten. Dat is toch wel wat te veel voor een film als deze. Er is daarvoor niet genoeg te vertellen. Zeker de pacing hapert nogal eens. Verder wel een interessante prent. De muziek zit er ook hard opgepompt onder en komt goed binnen (en er worden leuke dingen mee gedaan zoals bij The Cure) en de film kent ook best wat toffe ideeën en shots. Rond die tweede zonsverduistering, of zo'n shot onder dat gele klimrek of in het begin dat je een schietpartij ziet via schaduwen op een muur. Er zit dus heel veel in, maar de film raakte me niet. Clotaire is iemand die me weinig boeit, Jackie wordt eerst gespeeld door een actrice die weliswaar doet denken qua acteren aan Exarchopoulos maar die ook wat en uit de emotie blijft. En dan gaan die ruim 2,5 uur wel tellen ook al ging het laatste uur wel vlotjes voorbij. 2,5*

Bij Laurence Anyways schreef ik al dat Dolan niet mijn favoriete regisseur zou worden omdat hij me als verteller nogal tegenvalt. Dat blijkt ook weer in deze film. Maar los daarvan ziet de film er ook minder mooi uit en komt de film nogal arty over om maar arty te zijn en dat overtuigt totaal niet. Speelt ook mee dat de acteurs allemaal wat vlakjes blijven en zeker Dolan als acteur daar kan ik niets mee. 1,5*.

Rare film. Ik las wat dingen over deze film dat hier inhoudelijk nog best wat wordt gezegd over politiek en dan met en link naar de huidige tijd. Het zal vast maar dan wil ik wel een genietbare film. Hoewel de aankleding best oké is, is de sfeer gewoon raar, wordt er vreemd geacteerd (vooral Bale) en gaat het verhaal allerlei kanten op (dat is zacht uitgedrukt, zowel qua toon als inhoud, erg chaotisch) en raakt de film mij nergens. Enkel aan het eind bij die speech van een opvallend sterke DeNiro. En de uiteindelijke clou is zo spannend niet. Uiteindelijk sleept de film door en verveelt. Leuk om Taylor Swift te zien, maar echt briljant is ze niet. Zoals de hele cast verder wat tegenvalt. Veel grote namen maar een mank script. Gelukkig is er nog Margot Robbie, wat een uitstraling heeft zij hier. 1,5*.

Na het vervolg dit origineel maar eens herzien. Ik had een relatief lage score staan maar dacht ergens wel dat dat wel erg laag was. En een collega bleek de dvd te hebben. Al met al toch aardig verrast. Bloederig, soms spannend, goede regie, lekker 80s sfeertje, een aardige Stapel (al is hij iets te veel Johny Flodder) en enkele goede actiestukken. Ook zo'n stukje dat die dochter door de telefoon zegt dat haar vader met zichzelf aan het spelen is, is een bepaalde humor die je niet meer ziet en waar ik wel goed op ga. Fors verhoogd. 3,5*.

Camp, kitsch, inhoudelijk zitten er wel wat slechte kwaliteiten (Flitskikker noemt al vrij goed enkele terechte punten, vooral over de muzikale begeleiding of de zijplotjes) en als je Dick Maas een beetje volgt op X dan denk je soms ook dat de beste man ze af en toe kwijt is. Maar hij is niet gek natuurlijk en kan wel gewoon een film afleveren.

Ondanks al die negatieve punten heb ik me al met al best vermaakt (en dat levert al snel een voldoende op). Er zit een enorm tempo is (dat is wel de verdienste van Maas), Stapel heeft iets leuks jongensachtigs dat goed werkt tegenover de krachtige jonge Mae Brood die juist een hint van volwassenheid meeneemt - zij weet sowieso goed te overtuigen. En af en toe werkt een grapje ook best wel.

Visueel wel wat saai en degelijk en het einde voelt wat afgeraffeld, ergens verwacht je nog een scène. Maar dat zegt ook wel wat dat die 110 minuten echt omvliegen. 3,0*.

Film waar je niks op tegen kan hebben. Lieflijk, fijn ingetogen geacteerd, soms mooie plaatjes van kersenbloesem en een fijn sfeertje in het algemeen. Maar ook iets te zoetsappig en zonder ook maar ergens dat het knettert en ook echt diepgang ontbreekt. Gezapig zou ik zeggen. Kijkt makkelijk weg maar is uiteindelijk wel wat te langdradig. 3,0*.

Geen al te beste film, maar het heeft z'n momenten in spanning en enkele beelden die je bijblijven, zeker als je jonger bent en deze film ziet. Het einde is wel een flinke tegenvaller. 1,5*.

Niks-aan-de-filmpje dat het niet moet hebben van originaliteit of ook maar een wow-moment maar gered wordt door het plezier dat er soms van afspat. De acteurs hebben er alle duidelijk zin, er zitten enkele leuke momenten in en om je twee kleine uurtjes te vermaken in de bios is dit ding prima. Maar meer dan dat is het ook niet. 3,0*

Veel slechter dan deze krijg je ze niet, of het nu om spel, regie, beeld, special effects. Geef je geld dan een goed doel. Ook iets als een parodie voelde ik niet. Houdt in ieder geval m'n gemiddelde niet te hoog. 0,5*

Film die ik al jaren eens wilde zien, vanaf dat ik klein was en deze uitkwam, maar om een verder vage reden is dat er nooit van gekomen. Nu dan toch, omdat er een gebruiker is wier top 10 ik eens wilde zien omdat die andere films allemaal bevielen, en deze stond daarvan in ieder geval nog open. In zoverre is het dus een teleurstelling omdat die andere film allemaal 4,0* of hoger scoorden.

Enfin, het is geen slechte film. Allereerst ziet de film er vaak fraai uit met mooie diepe kleuren, goed production design en vooral één fantastische scène die stilistisch doet denken aan het pointillisme en het werk van Renoir, dat in stijl eruit springt en wat betreft inhoud uitstekend past bij dat liedje waarbij die stijl wordt gebruikt. Ook zijn sommige scènes mooi duister en de schurk van dienst past daar prima bij. Wel moet gezegd dat de combinatie cgi en gewone animatie niet altijd even mooi is.

Het verhaal verder zelf is iets minder, vooral omdat Anastasia Romanova toch echt wel opgepakt is. Ik had liever dan een verhaal gezien vanuit die realiteit. Maar goed, eens je daar overheen gezet te hebben is de film niet altijd even sterk. Ook haar amnesie vind ik geen gelukkige keuze, vooral omdat die scènes aan het eind lichtjes ongeloofwaardig zijn dat ze ineens haar geheugen terugkrijgt en helemaal emotioneel is. Nee, daar kon ik niet in meegaan, want zij heeft al die jaren nooit wat gemist. Verder zijn de liedjes aardig, maar kan ik me dat nu niet meer herinneren. En hoewel het niveau over het algemeen aardig is, weet de film behoudens dan die éne scène nergens echt te sprankelen. 3,0* derhalve.

De openbaar aanklager hier stelt op een gegeven moment dat het nummer PIMP van 50 Cent wordt gespeeld. En hij vraagt gezien de betekenis van dat nummer wat dat verder betekende voor de situatie en een eventuele moord. Nogal vergezocht sowieso ook al is het maar dat dit nummer een cover is gespeend van elke tekst en niet van 50 Cent zelf. Ik vraag me af of regisseur Triet hiermee een soort van kritiek geeft op recensenten die soms vanalles (vergezochte metaforen en betekenissen) zien in films terwijl de makers dat nooit bedoeld hebben. Maar allicht zondig ik nu ook wel door te veel hierin te willen zien.

Anatomie van een val dus. Maar ook de anatomie van een huwelijk, of beter: de val van een huwelijk. De waarheidsvinding is niet eens het belangrijkste in dit rechtbankdrama. De zitting dient vooral als kapstok om een huwelijk eens helemaal te ontleden. Een goede manier want enerzijds is die waarheidsvinding boeiend (en als kijker weet je aan het begin, tijdens de zitting en aan het eind net zoveel als de rechter en kan je zelf een invulling eraan geven) en anderzijds graaft de film zo behoorlijk diep. Vooral enkele scènes tussen de echtelieden zijn geweldig om te zien, bijvoorbeeld hoe een discussie uitmondt in steeds meer verwijten en een afgressievere toon.

Goed gespeeld over de breedte, leuk om te zien dat hond Messi in de aftiteling werd genoemd. Enkel die openbaar aanklager had een behoorlijk zwakke rol. De acteur was niet overtuigend en zijn hoofd irriteerde mij mateloos maar hij had ook een zwakke rol met steeds erg vergezochte theorieën en zocht elk haakje terwijl hij inhoudelijk helemaal werd afgemaakt (bij die persoon die uitleg geeft waarom het onwaarschijnlijk is dat meneer is doodgeslagen). Ik zei al dat waarheidsvinding niet belangrijk was maar de uitkomst stond voor mij al snel vast: niet schuldig. Niet omdat mevrouw het niet gedaan heeft (een antwoord krijgen we niet maar ik denk van niet, al zal ze niet ongelukkig met die dood zijn geweest) maar omdat het bewijs vooral flinterdun was, zo niet onbestaand.

Soms sleept de film wel wat maar zowel PIMP als de film bleven nog echt nasudderen de dagen erna en dat zegt veel meer. 4,0*.

Volstrekt bizarre film waar de kennis van de Japanse cultuur mij te onbekend is om alles überhaupt te begrijpen, maar ik heb me wel kostelijk vermaakt. De film is ook kort en dat helpt dan ook daarbij. Het is gewoon genieten van de soms vreemde situaties maar vooral het heerlijke kleurgebruik. Felle kleuren, maar ze ogen zacht en daardoor niet kitscherig. Mooi ondersteund door bekende westerse klassieke muziek. Acteerwerk valt dan wat tegen - dat geschreeuw heb ik weinig mee- en doet wel enig afbreuk aan de score. 3,5*.