Opinions

Fight for what you love... not for what you hate

Net zoals zovelen heb ik Roadracers uit de 5 voor 5 euro bak bij de Blokker gevist. Ik heb dat al een aantal keren gedaan, meestal vrij goede films, maar het setje van 4 andere films die ik bij deze had gekocht viel me tegen. Noem het bijgeloof maar het had wel als resultaat dat het lang duurde eer ik me aan Roadracers wou wagen.

Beetje jammer want de tweede film van Rodriguez is niet zo slecht als de score doet vermoeden. Qua montage voelt het allemaal flitsend maar nog wat kinderlijk aan, heb er gewoon geen beter woord voor, maar het verloopt wel allemaal vlot. Rodriguez heeft de film trouwens op nog geen 13 (!) dagen geschoten. De film kent een aantal geweldige scènes (de ruzie op de rollerschaatsbaan was fantastisch) om naar het einde toe compleet los te gaan. Op een positieve manier natuurlijk. Ik had eigenlijk gedacht dat Rodriguez voor een standaard einde ging kiezen maar Rodriguez weet me echt positief te verrassen. Dude kiest niet voor de once in a lifetime opportunity, Dude kiest niet voor de muziek en Dude kiest ook niet voor zijn vriendinnetje (toch niet voor het leven dat zij had uitgestippeld met hem). Althans, in het begin lijkt het zo maar wanneer hij in de kelder aankomt waar het bandje speelt en uit jaloezie de zanger een pak rammel geeft, krijgen we een uitstekend einde. Teddy die met een geweer achter Dude zit en hem neerschiet, Dude die Teddy terug pakt met een tweeloop, het vriendinnetje van Teddy die ook nog iets probeert maar faalt, de corrupte flik die ook eventjes subtiel aan de kant word gezet door Dude. In één woord, heerlijk! Die gestoorde kop van Arquette, het bloed dat langs alle kanten van zijn kop afdruipt, de explosies, ... Verdomme, als Rodriguez zijn Machete ook met dit soort scènes vol steekt kan er wel eens een zeer interessante film uit zijn koker komen rollen. De kleine rode draad doorheen de film aan de hand van Invasion of the Body Snatchers is ook leuk gevonden, het wordt dan natuurlijk nog afgemaakt wanneer Kevin McCarthy op de proppen komt.

Arquette speelt een typetje. Degene die dat niet ziet moet dringend een bril kopen maar ergens denk ik dat Arquette de reden is waarom de film zo laag scoort. Op zich speelt hij een perfecte Dude Delaney. Hij is cool, luistert naar de goede muziek en heeft een vetkuif van hier tot in Tokio maar af en toe begon ik me soms te irriteren aan de overdreven close-ups van zijn gezicht en de stoerdoenerij. Dat gevoel verdween gelukkig snel genoeg om de film niet te beïnvloeden. Toch weet Arquette pas helemaal op het einde echt te overtuigen. Ik zei het hierboven al, die gestoorde kop is goud waard. Ik heb nog niet zo bijster veel gezien van Arquette, kan me hem alleen nog maar goed voorstellen in Friends, Scream en Eight Legged Freaks maar voor mijn part mag dit zich een hoogtepunt in zijn palmares noemen. Salma Hayek begin ik ook meer en meer te kunnen waarderen. Het is niet dat ik ze ooit slecht heb gevonden, verre van, maar in Lonely Hearts was ze uitstekend en hier moet ze niet voor onderdoen, al zit ze in een serieuze stereotiepe rol. Hayek blijft een vamp natuurlijk. Iemand die je moeilijk een vamp kunt noemen is John Hawkes. Hawkes is klein en schriel, uitstekende cast dus voor de rol van Nixen. Tijdens het kijken viel me al op in hoeverre Rodriguez zich heeft laten baseren op Rebel Without a Cause maar vooral qua personages valt dit hard op want geef nu toe, Dude is een moderne James Dean en Nixen is een moderne Sal Mineo. Beschouw het als een ode, beschouw het als plagiaat van de puurste vorm, beschouw het als een originele vorm maar in ieder geval werkt het wel uitstekend. Twee glansrollen gaan toch naar vader en zoon in de film, Jason Wiles en William Sadler. Beide kennen een paar erg memorabele scènes en vooral in samenwerking met Arquette schitteren ze.

Coole muziek, coole personages en een coole film. Roadracers spoelt de nasmaak van de 4 andere films voor 5 euro met een rock&roll tintje weg en het smaakt goed. Rodriguez toont hier al dat hij wat in zijn mars heeft en ik verbaas me toch wel over de lage score, film verdient sowieso over de 3* te geraken.

Dikke 4*

There's ten thousand shell holes around here and everybody's gotta' come divin' into this one

Een tijd geleden was ik een aantal van mijn James Cagney films aan het herzien (Angels with Dirty Faces, Public Enemy, ...) en vreemd genoeg was The Roaring Twenties aan mijn aandacht ontsnapt. Een film die ik zo'n 12 jaar geleden voor het laatst zag en waar ik nul komma nul herinnering aan had. Mijn stem van 4* bewees wel dat ik het indertijd een goede film vond en ik was wel benieuwd of ik toen misschien iets te lyrisch was geweest. Van Angels with Dirty Faces en Public Enemy wist ik namelijk nog wel flarden.

En gisteravond snapte ik echt niet waarom ik me hier niets meer van kon herinneren. De laatste gangsterfilm van Cagney voor een decennium (hij zou pas in 1949 met White Heat terug een soortgelijke rol vertolken) en misschien wel zijn meest complete. Hij is niet door en door slecht maar wordt door omstandigheden in de richting van de georganiseerde misdaad gepusht. Eddie Bartlett is werkelijk iemand van vlees en bloed en dat is vooral aan een uitstekende Cagney te danken maar toch ook mag de regie van Raoul Walsh en het verhaal van Mark Hellinger niet onderschat worden. Alleen een beetje jammer dat Bartlett er qua vlees en bloed-gehalte beetje bovenuit steekt in combinatie met zijn kompanen. George Hally is door en door slecht terwijl Lloyd Hart dan weer de goedheid zelve is. Bartlett zit daar dus zowat tussenin (het lijkt wel alsof hij een engel en een duivel op zijn schouder heeft) maar dat zorgt gelukkig nog altijd wel voor een aantal boeiende scènes. Het begin in de loopgraven zet meteen de toon en hoewel je weet dat onvermijdelijk de fall gaat komen na de rise (ik meen me te herinneren dat ik ooit eens een documentaire heb gezien waaruit bleek dat de censuur enkel maar films toeliet waar de gangster uiteindelijk ten onder ging, puur om duidelijk te maken dat de misdaad niet loont) is de uitvoering toch wel erg geslaagd te noemen.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben geen fan van Humphrey Bogart in hoofdrollen. Ik denk dat ik in de loop der jaren zijn echt grote rollen allemaal wel heb zien passeren (Casablanca, Maltese Falcon, To Have and Have Not, Key Largo, ...) en elke keer beginnen zijn maniertjes me op den duur te irriteren. Dan zie ik hem veel liever in dit soort rollen waar hij een grote bijrol vertolkt en de vertolking van George Hally is één van zijn beste. Zeker die tegenstrijdigheid tussen hem en Jeffrey Lynn (die de rol van Lloyd Hart speelt) knettert danig. Je zou denken dat er in dit soort films alleen maar ruimte is voor spierballen of gasten die graag met een pistool rondzwieren maar neen, de vrouwen zijn even belangrijk. Priscilla Lane is uitstekend als de onbereikbare (althans toch voor Bartlett) Jean Shermann maar Gladys George trekt het laken finaal naar zich toe als Panama Smith. Verder is de regie van Walsh toch ook wel weer degelijk. Die climax is geslaagd in al zijn eenvoud en dan dat eindshot op de trappen.. Het kan gemakkelijk te geforceerd dramatisch overkomen maar hier werkt het.

Verspreid over zijn hele oeuvre is Walsh me iets te wisselend qua kwaliteit (al zit ik met 8 films maar aan een fractie geziene films in dat oeuvre) maar die gangsterfilms lagen hem toch echt wel goed. Het is natuurlijk de combinatie van een aantal factoren die dit de moeite waard maakt en naast Walsh mag ook de cast en het intelligente plot niet vergeten worden. De film luidde het einde van een tijdperk in maar met White Heat zouden Cagney en Walsh er terug staan. Ook alweer lang geleden dat ik die heb gezien...

4*

The Golden God Speaks

Ik ben zelf een erg grote fan van Led Zeppelin. Iedereen kent wel het nummer Stairway to Heaven maar daar stopte het voor mij dan ook. Mijn broer had ooit eens in een bui Led Zeppelin IV gekocht (met daarop Stairway to Heaven) maar was helemaal niet weg van de stijl van Led Zep.Nu neusde ik vroeger eens regelmatig in mijn broer zijn cd-collectie omdat hij van de klassiekers meestal wel een cd in huis had en dat was dus bij Led Zeppelin ook het geval. Met een beetje argwaan en nervositeit stapte ik in de wereld van de rockgoden om compleet weggeblazen te worden door de eerste tonen van Black Dog. Een nieuwe liefde was geboren, een liefde die er nu nog altijd is en een liefde die altijd zal blijven.

Ondertussen kan ik praktisch elk nummer van Zeppelin dromen en daarmee is deze kijk op het leven van Robert Plant door hemzelf juist zo interessant. Er wordt meer geconcentreerd op de periode voor en na de superband. Uitermate interessant natuurlijk want over deze periodes in het leven van Plant is er veel minder geschreven dan over zijn periode met Zeppelin. Plant vertelt over de tijdsgeest toen hij een jaar of 14 was, over Band of Joy, over Led Zeppelin, over Alisson Kraus, over zijn solo carrière en zijn reünie met Page, ... Heel zijn leven komt aan bod en is dan ook uitermate interessant. Het is dan ook jammer dat de documentaire op zich maar een uurtje duurt. Op een bepaald moment zegt Plant "When I first started talking with you two hours ago" maar voor mijn part had er nergens in geknipt moeten worden en gewoon die twee uur laten zien. Vervelen doet het sowieso niet, vooral niet omdat er naast het interview ook nog genoeg backstage beelden of concertbeelden in de documentaire zijn verweven. Die fragmenten bewijzen nog maar eens wat voor een dijk van een stem Plant had en dat het jammer is dat ze met Led Zeppelin zijn gestopt na de dood van Bonham. Op zich is het wel te begrijpen, geen enkele drummer had in de buurt gekomen (zelfs zijn zoon Jason is nog altijd minder) maar er had misschien nog wel wat moois in het verschiet kunnen liggen. Ach, het zijn allemaal fantasieën en het zou niet eerlijk zijn om te zeggen dat Plant hierna alleen nog maar rommel heeft gemaakt. Natuurlijk was ook hij een slachtoffer van de jaren '80, hij geeft dat ook toe, maar de samenwerking met Page, de duet cd met Krauss, ... Ook hier zijn nog wel genoeg pareltjes tussen te vinden.

Ik vind het altijd moeilijk om na te gaan in hoeverre een documentaire op feiten is berust en hoeveel er op roddels zijn gebaseerd. Hier is er natuurlijk geen sprake van enige twijfel want Plant is zelf de geïnterviewde. Hij maakt grappen, vertelt met twinkelende ogen anekdotes over vroeger en zorgt zelfs voor een kippenvelmoment wanneer hij het over de twee grootste sterfgevallen heeft in zijn leven, dat van zijn partner in crime, de drummer Bonham, en zijn zoon, Karac. De een zoop zich te pletter en stierf aan verstikking in zijn eigen dood op de leeftijd van 32, de andere stierf aan een virus op vijfjarige leeftijd. Plant heeft het er overduidelijk nog altijd moeite en het is een moeilijk maar mooi moment in de documentaire. Het is ook leuk om de zanger zoveel over zijn invloeden te horen vertellen. Hij citeert Jim Morrison, heeft het over de Stones en Bob Dylan, ... Allemaal leuk om te zien en te horen. Voor de rest komt er niemand aan bod, er is wel een narrator maar die heeft op zich niet zo bijster veel bijzonders te vertellen.

Interessant, erg interessant. Verwacht je veel informatie over Led Zeppelin dan ben je hier aan het verkeerde adres maar wil je meer weten over de persoon achter de blonde rockzanger, dan moet je dit zeker zien. Voor zover ik weet komt elke formatie waarin Plant heeft meegedaan aan bod, buiten Hobbstweedle denk ik. Jammer van de korte speelduur maar wel een dikke aanrader.

4*

Robin, I'd be 20 for you if I could

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie voor Robin Hood gehad. Ik leerde hem voor het eerst kennen via het boek Robin Hood van Michael Morpurgo dat lang geleden eens bij een krant zat in een Gouden Jeugdboekencollectie en een aantal jaren later kwam ik hem opnieuw tegen in het fantastische Once and Future King van T.H. White. De fascinatie zakte echter wat weg en en toch kon ik de DVD van Robin and Marian niet laten liggen toen ik deze een tijd geleden tegenkwam.

Voornamelijk ook vanwege de rol van Audrey Hepburn natuurlijk. De Breakfast at Tiffany's ster had sinds Wait Until Dark uit 1967 niet meer op een filmset gestaan omdat ze meer aandacht aan haar gezin wou besteden, maar kwam (op lichte aandrang van haar zoons die graag wouden dat hun moeder met James Bond samenwerkte) uit haar vroegtijdig pensioen terug. Ze zou uiteindelijk nog maar 3 films (Bloodline, They All Laughed en Always) hierna maken en dan is Robin and Marian een goede keuze geweest. Hepburn was ondertussen al een jaartje ouder geworden en dat is ook van toepassing op haar personage Marian. Het valt in ieder geval op dat ze het acteren nog niet verleerd was en ze deelt een goede chemie met Sean Connery die de rol van een oudere Robin Hood op zich neemt. Niet meteen mijn favoriete keuze, vind Errol Flynn toch nog altijd onaantastbaar in de rol, en Connery komt vanwege dat dikke accent (Yesh, I'm Robin from Sherwood Foresht) ook niet altijd even goed over.

Zoals te verwachten uit de titel is de hoofdzaak in de film de relatie tussen Robin en Marian. We zijn vele jaren later na de alom gekende legende en Richard Lester maakt er een interessant vervolg van. Historisch vrij correct naar mijn gevoel, maar hij gaat vooral de mist in bij de actiescènes. Ik heb geen problemen met een wat oudere film, maar de gevechten moeten volgens mij in de jaren '70 al enorm houterig geleken. Wat was dat ook in het begin van de film met de belegering van het kasteel? Ze schieten met een katapult en die steen komt zelfs nog niet in de buurt van het kasteel terecht... Een slechte poging tot comedy, zoals er wel een paar tussen zaten? Ik heb geen idee. Waar de film vooral nog wat punten mee weet te scoren is het voortreffelijke einde. Robin die te hard in het verleden is blijven hangen en Marian die voor de oplossing zorgt door hen beide te vergiftigen. Ik kon het wel waarderen.

Een degelijke cast waar Connery jammer genoeg wat de zwakste van is en een op zich wel interessant verhaal maken van deze Robin and Marian een film die de liefhebber van het personage wel eens gezien moet hebben. Probleem is alleen dat de film op een aantal andere punten wat tekort schiet en dat is zonde.

3*

Het volk is een olifant, hij is maar een mug en we hebben nog altijd Robin Hood, die gapt het geld terug

Gisteren na Session 9 wou ik toch nog iets lichter zien en mijn oog viel op Robin Hood. De VHS is al geruime tijd in de familie dus het is altijd even afwachten of de film het nog zal doen (de Disney films die hier in huis waren zijn erg vaal afgespeeld vroeger) maar zoals altijd blijkt het allemaal nog erg degelijk te werken dus was het gisteravond weer een leuk tripje naar nostalgia lane.

Het is op zich toch verbazingwekkend hoeveel van die Disney films eigenlijk is blijven hangen. Toen ik de film vastpakte kwam er maar erg weinig terug maar eens de film startte kwam er een golf van herkenning over me heen. De haan die de rol van troubadour speelt, de hofdame van Marianne, ... Heerlijk om dit allemaal eens een keer terug te zien. Het verhaal zelf kan er ook mee door. Ik heb vroeger, is wel minder lang geleden dan dat ik de film had gezien, een aantal keer het Robin Hood verhaal (van Roger Lancelyn Green volgens mij) verslonden dus ik stond in het begin een beetje weigerachtig tegenover deze verfilming maar dat was niet nodig. Het verhaal is weer typisch Disney met de nodige moraal en levenslessen maar net zoals bij de meeste Disney films stoor ik me daar helemaal niet aan. Toegegeven, Robin Hood bevat wel weer een aantal personages waar je soms de wenkbrauwen bij kunt fronsen betreffende overkill aan 'schattigheid' (zo vond ik de konijntjes iets te vervelend) maar het blijft gelukkig allemaal nog binnen de perken.

Sowieso is dat ook te wijten aan een aantal geweldige andere personages. Zo lijkt Robin Hood zelf nogal veel weg te hebben van Reinaert de Vos (heb ik zelf altijd een geweldig figuur gevonden) maar ook Prins Jan zelf en de Sherrif van Nottingham zijn heerlijke figuren. Vooral wanneer die slang er nog aan te pas komt is het helemaal feest. Robin Hood was de eerste film die gemaakt werd zonder enige goedkeuring van Walt Disney zelf (Aristokatten is ook na zijn dood uitgekomen maar het script daarvan werd nog wel door hem zelf goedgekeurd) en waarom weet ik ook niet maar je ziet dat een beetje aan de animatie. Het is voor het overgrote deel van de film erg degelijk werk maar het lijkt nooit echt van het scherm te spatten zoals bij andere Disney klassiekers. Het is me ook nooit opgevallen eigenlijk dat zoveel scènes overeenstemmen met de Aristokatten en Jungle Book. Nu moet ik die laatste nog herzien maar met de eerste is het me in ieder geval niet opgevallen. In ieder geval is het imho niet storend want het blijft nog altijd wel hun eigen werk (Reitherman regisseerde die films zelf ook). Ik kan me trouwens vergissen maar is het niet redelijk zeldzaam dat een regisseur van een oude Disney de klus helemaal op zichzelf neemt? Reitherman deed dit ook al wel voor De Aristokatten en Merlijn de Tovenaar maar werkte anders toch altijd samen met iemand anders. Soit, dat hoeft natuurlijk geen reden zijn om de animatie af te doen want de tekenstijl van bovengenoemde films behoort tot mijn favoriete stijl aller tijden. De Nederlandse stemmencast is trouwens ook weer van een erg hoog niveau. Ik heb het al eerder gezegd maar dit soort oude Disney films zijn naar mijn inziens vaak evenwaardig aan de originele releases.

Lang geleden dat ik Robin Hood nog eens had gezien maar het is me wederom goed meegevallen. Het zal nooit mijn favoriete Disney worden want daarvoor is het bij vlagen toch net iets te kinderlijk maar een handvol fantastische personages zorgt ervoor dat ik mijn score van 4* behoud. Animatie is degelijk maar onderscheid zich niet echt van het standaard Disney spul.

4*

Romy Schneider en Robinson Crusoë

Ik heb een tijd getwijfeld of ik Robinson Soll Nicht Sterben zou meepakken. Het was op een rommelmarkt dat ik met de DVD in mijn handen stond en aangezien er op de cover stond dat dit DVD 1 was, kreeg ik het vermoeden dat dit wel eens onderdeel van een (hier onvolledige) boxset zou kunnen zijn. Uiteindelijk toch maar meegepakt omdat ik Romy Schneider nooit links kan laten liggen, maar toen bleek dat het om een gedubte versie ging gaan bleef de film stof happen.

Wat blijkt echter, de informatie op de hoes is gewoon verkeerd! De Romy Schneider Collection van Bridge Pictures heeft dan wel de Engelstalige titel Robinson Must Not Die, maar bevat gewoon de originele Duitse audiotrack en heeft Nederlandse ondertitels in tegenstelling tot wat er beweerd wordt.. Ideaal dus, maar dan is het wel weer jammer dat het plot nagenoeg de gehele film verklapt tot aan de laatste minuut. Soit, dit is zo'n typische jeugdfilm dus veel verrassingen komen er toch niet aan te pas. Hoewel jeugdfilm is misschien niet helemaal het juiste woord. Robinson Soll Nicht Sterben is een soort van avonturenfilm rond kinderen, maar wel één die tegelijkertijd ook een poging doet om kinderarbeid aan te klagen. Daniel Defoe wordt uitgelachen wanneer hij vaststelt dat kinderen horen te spelen, maar op het einde besluit de koning natuurlijk om ervoor te zorgen dat Defoe zijn wens wordt uitgevoerd. Beetje zoet allemaal, maar ik kan me wel voorstellen dat dit indertijd wel een populair filmpje moet zijn geweest.

Het interessantste is echter de rol van Romy Schneider, of beter gezegd: de aanwezigheid van Romy Schneider. Halverwege de fameuze Sissi trilogie, waar ze later een hekel aan zou krijgen, speelde ze opnieuw mee in een film met de nodige koninklijke personages. Het verschil is echter dat ze hier de arme dochter van een huisbazin speelt (een rol voor Magda Schneider, de echte moeder van Romy) en ze doet dat goed. Zelfs op 18-jarige leeftijd was al duidelijk dat ze zou uitgroeien tot één van de grootste actrices. De rest van de cast is van een niveau dat je in dit soort films kunt verwachten. Niet al te goed, ben al sowieso geen fan van kinderen in een film. Al is het wel leuk om Gert Fröbe nog eens ergens in te zien. Hij is vooral bekend van zijn rol in Goldfinger en speelt hier Mr. Gillis, de eigenaar van de weeffabriek waar een aantal van de kinderen werken.

Goh, altijd lastig te beoordelen dit. Ik heb het gevoel dat ik hier niet de doelgroep voor ben, maar dat neemt niet weg dat dit een wel erg zoet filmpje is geworden. Ik ben normaal nog wel te vinden voor dit soort films, maar dit kon me toch niet helemaal bekoren. De moeite voor Schneider eigenlijk.

2.5*

I'd buy that for a dollar!

Paul Verhoeven, het blijft toch één van de interessantste Nederlanders in Hollywood. Samen met bijvoorbeeld Rutger Hauer hebben ze toch op de één of andere manier hun stempel kunnen drukken en hoewel ik op zich niet zo enorm warm loop van het oeuvre van Verhoeven (Total Recall - 3.5* en Hollow Man - 3*, al is het al erg lang geleden dat ik die laatste heb gezien), was ik wel benieuwd naar deze RoboCop. Blijkbaar ooit de trilogie al wel eens gezien, er dateert een stem van in mijn beginperiode van MovieMeter waar ik op alles stemde dat ik ooit heb gezien, en nu eindelijk nog eens voor gaan zitten.

En genoten van de eerste tot de laatste seconde. Films met dit soort dystopisch toekomstbeeld doen het altijd wel goed bij mij en RoboCop is daar geen uitzondering op. Een handvol erg brute scènes (de schietpartij op Murphy onder andere) en vooral dat heerlijke jaren '80 sfeertje maakt het af. Beetje jammer wel van de wel erg fake uitziende ED-209, in vergelijking met de rest van de film oogt dat nogal pover. Temeer omdat de film verder qua effects (hoe Emil eruitziet wanneer hij in die container met chemisch afval is gereden!) er wel erg sterk uitziet. Verhoeven gebruikt ook de nodige maatschappijkritiek en doet dit nog wel op een leuke manier door de film een aantal keer te 'onderbreken' met reclame en nieuwsreportages. Verder is dit eigenlijk een redelijk standaard gegeven waar een zonderling het opneemt tegen een grote bende bad-guys. Stoort dat? Helemaal niet, het blijft een goed concept en Verhoeven laat zich gelukkig niet verleiden tot onder andere een romance tussen Murphy en Lewis. Ook niet teveel sentimentele scènes waar RoboCop zijn gezin terug gaat opzoeken en daardoor blijft er genoeg ruimte voor een paar heerlijke shootouts.

Fijne cast ook. Peter Weller is degelijk als Murphy en overtuigt ook over de gehele lijn als RoboCop. Het is echter toch ook voor een groot stuk Kurtwood Smith die hier de show steelt. Blijft toch een acteur die een hele range aan personages te lijf kan (That '70s Show, Star Trek, Dead Poets Society, ...) en zijn invulling van Boddicker is heerlijk. Fijn ook om twee Twin Peaks regulars terug te zien, hoewel Twin Peaks pas later in de jaren '90 werd gemaakt, en Miguel Ferrer (Bob Morton) en Ray Wise (Leon Nash) hebben allebei een fijn rolletje. Sowieso eigenlijk wel aangenaam verrast door de cast. Had verwacht dat zowat alle aandacht naar RoboCop ging gaan, maar ook Nancy Allen is in de vorm van Lewis nog een meer dan behoorlijke toevoeging.

Toch fijn hoe dit ondertussen 30 jaar na datum nog altijd overeind blijft staan. Binnenkort maar eens aan de vervolgen beginnen, al krijg ik het gevoel dat het wel elke keer in niveau gaat zakken. Ach, we zullen wel weer zien. Alleen jammer dat Verhoeven niet terug in de regiestoel, maar gelukkig is er wel de terugkeer van Peter Welles en Nancy Allen. Ben benieuwd!

4*

I wouldn't buy that for a dollar

Ergens in het begin van afgelopen zomer eens gaan zitten voor de volledige RoboCop trilogie en hoewel het niveau per film zakte, was het op zich wel een leuke franchise die me over de gehele lijn kon bekoren. Toegegeven, de richting die het derde deel uitging was niet al te best (RoboCop is een reeks die toch wel 16+ mag zijn) en het was dan ook de vraag wat de remake ging brengen. Speciaal iets meer tijd tussen het origineel en deze nieuwe versie gelaten om niet teveel te gaan vergelijken maar dat is onmogelijk gebleken.

Vooral omdat je merkt dat deze reboot/remake/hoejehetookwiltnoemen wel dezelfde richting wilt uitgaan qua geweld, maar dat eigenlijk niet kan of mag. Geen brute scènes dus zoals de schietpartij op Murphy uit het origineel aangezien dat wordt vervangen door een flauwe ontploffing waarbij Murphy gewond geraakt. Slechte zet in ieder geval, want hierdoor voelt de film helemaal aan als de zoveelste in een rij aan "agent gaat de wraaktoer op" films. De maatschappijkritiek die het RoboCop universum zo typeerden is ook verdwenen, hoewel er hier en daar nog wel eens een minieme poging wordt ondergaan met Novak of wat nieuwsberichten onderaan een live televisie-uitzending, en dat is toch zonde. Pas op, ik ben op zich wel blij dat regisseur José Padilha er zijn eigen ding probeert mee te doen hoor. Hij geraakt alleen niet verder dan een dertien in een dozijn plotje en dito actiescènes. Natuurlijk visueel wel een behoorlijke update (de ED 209 ziet er eindelijk eens deftig uit) maar daar stopt de meerwaarde dan ook wel.

Hoewel, dat is niet helemaal waar. Het lijkt wel alsof ze bij MGM al op voorhand de bui voelden hangen en besloten om hier een aantal grote namen tegenaan te gooien. Slimme zet, want zo'n Gary Oldman is altijd degelijk en tilt hier op zijn eentje de film echt wel naar een hoger niveau. Michael Keaton is ook nog goed op dreef als een vermakelijke bad-guy en Samuel L. Jackson mag weer zijn vertrouwde ding doen. Er begint overduidelijk slijt op te komen, het lijkt wel alsof die man gewoon niet meer acteert de laatste jaren maar gewoon als zichzelf komt opdraven, maar het kunstje werkt nog wel. Joel Kinnaman had best wel grote schoenen te vullen nadat hij de iconische rol van Peter Weller (en ik vond dat Robert John Burke eigenlijk in RoboCop 3 ook nog een verdienstelijke poging deed) overnam en hij doet het goed. Eigenlijk is het qua cast vooral Jackie Earle Haley die een beetje de mist ingaat, blijf het met uitzondering van Watchmen een erg beperkte acteur vinden.

Fijn om eens gezien te hebben en het kijkt op zich wel erg vlotjes weg, maar overduidelijk de minste in de RoboCop saga. Die Prime Directives wil ik ooit ook nog wel eens zien, maar ik begin een beetje RoboCop moe te worden. Oldman en Keaton redden de meubelen in deze flauwe nieuwe vertelling van het Verhoeven's klassieker.

2.5*

Isn't this a school day?

Je ziet het wel vaker. Een film heeft onverwacht succes en binnen de kortste keren moeten er opeens een hoop sequels aan te pas komen. In het geval van RoboCop heeft het maar een jaartje of 3 geduurd en dus konden we in het nieuwe decennium een nieuwe RoboCop verwachten. Geen Paul Verhoeven meer, die was volop met Total Recall bezig, maar wel opnieuw Peter Weller en Nancy Allen. De eerste RoboCop was een erg aangename herziening en nu was het de vraag wat RoboCop 2 ging brengen.

Meer van hetzelfde, ook dat is iets wat je wel vaker ziet bij dit soort snelle sequels, maar het blijft verbazingwekkend genoeg toch een zekere kwaliteit behouden. Comic/Grapic Novel legende Frank Miller schreef mee aan het script van dit tweede deel (hoewel de meningen verdeeld zijn in hoeverre de film uiteindelijk gebruik heeft gemaakt van dat script, Miller heeft in ieder geval later begin jaren 2000 zijn ongebruikt screenplay mee omgezet tot een 9-delige comic reeks, maar naar het schijnt zouden de globale plotlijnen toch wat overeind zijn gebleven) en het resultaat is een film die eenzelfde stijl als de eerste benadert. Irvin Kershner is geen Paul Verhoeven weliswaar, maar ik moet zeggen dat hij met de middelen die hij had toch een behoorlijke poging heeft gedaan. Opnieuw veel van die toffe intermezzo's (dat spotje voor zonnecrème!) en een verhaal waar onze geliefde cyborg het weer tegen een grote slechterik kan opnemen. Iets minder overtuigend dan zijn voorganger dus, maar verveelt toch nergens.

We zijn dus ondertussen al een aantal jaar later dan de eerste RoboCop en het valt dan meteen op dat RoboCop zelf er anders uitziet. Naar het schijnt moet het pak van Peter Weller bijna ondraagbaar zijn geweest in 1987 en daardoor krijgen we hier een nieuwe variant voorgeschoteld. Ziet er allemaal wat meer plastic-achtig uit maar bon, kan er nog wel mee door. Weller doet weer zijn ondertussen vertrouwde ding, hetzelfde kan gezegd worden van iedereen die terugkeert, en qua nieuwkomers is het ook wel genieten. Ook hier weliswaar weer net wat een flauwer afkooksel van de voorganger (Tom Noonan is namelijk geen Kurtwood Smith) maar perfect voor dit soort lomp actievermaak. Alleen jammer dat de focus voor een groot stuk is komen te liggen op Gabriel Damon die Hob speelt, wat een vervelend ventje.

Beetje jammer dat er terug wordt gekozen voor wat stopmotion fantasietjes, dat vloekte in de eerste film ook al met de andere special effects, maar Kershner levert een degelijke sequel af. Op alle gebied minder dan zijn voorganger, maar nog altijd ruim boven het niveau van de standaard snelle sequel. Ik vrees voor de val in niveau bij deel 3 en bij de Prime Directives miniserie. Benieuwd wat dat gaat geven!

3.5*

You may want to call the fire department

Aha, het slotstuk van de RoboCop trilogie. Het gebeurt wel vaker dat een reeks uitgemolken wordt, maar ik vond deel 2 in de RoboCop franchise eigenlijk best nog wel leuk. Inderdaad een tikkeltje minder dan het origineel van Verhoeven, maar op zich nog erg onderhoudend. Van deze RoboCop 3 verwachtte ik echter al wel wat minder, voornamelijk doordat dit zo gigantisch hard wordt afgebrand door iedereen. Er zou bijna niets goed aan de film zijn en dan was het maar de vraag of dit niet de film teveel ging zijn in de reeks.

Dat is het niet, al sta ik precies een beetje eenzaam met die mening. RoboCop 3 heeft inderdaad zijn pluimen verloren ten opzichte van zijn voorgangers doordat de 16+ rating verdwenen is. Geen scènes meer zoals in RoboCop 1 waar Murphy brutaal wordt vermoord of het uiteenhalen en dumpen van RoboCop voor de voeten van zijn collega's zoals in RoboCop 2 maar regisseur Fred Dekker doet hier nog wel iets vermakelijk mee. Ok, de maatschappijkritiek is jammer genoeg wel verdwenen (en daarmee ook de amusante tussenstukjes) en op het einde besluit onze robotflik ineens dat hij maar moet leren vliegen (met een staaltje spuuglelijke CGI ten gevolge), maar verder blijft het script van Frank Miller redelijk goed overeind. Hoewel het, net zoals bij de sequel, de vraag is hoeveel effectief van hem is aangezien hij na RoboCop 3 gedesillusioneerd besloot om niet meer voor Hollywood te werken tot meer dan 10 jaar later met Sin City en valt de film vooral op omdat ze het hebben aangedurfd om Lewis neer te maaien. Voorspelbaar natuurlijk (hey Lewis, je bent je kogelvrije vest vergeten...) maar bon, de film had het nodig.

Geen Peter Weller en dat is een minder groot gemis dan ik in eerste instantie had verwacht. Toegegeven, de stem van RoboCop klinkt wat anders en hij ziet er een tikkeltje anders uit maar in het algemeen doet Robert John Burke nog een behoorlijke poging. Verder keert wel de gewone cast weer terug. Nancy Allen blijft wel een leuk klankbord voor Robo en Robert DoQui die altijd met zijn handen in het haar zit als Sergeant Warren Reed blijft ook wel een fijn figuur. Erg aangenaam verrast ook dat Basil Poledouris is wedergekeerd als componist. Geen idee waarom, maar die was blijkbaar niet teruggevraagd voor deel 2 en dat maakt Dekker hier gelukkig wel goed. Blijft toch een erg herkenbare soundtrack en bovendien één die ik toch wel in de voorganger miste.

Het klopt dat dit de minste van de drie is, maar ik zie hier niet echt veel verkeerd mee. RoboCop blijft een leuk gegeven en hoewel de harde actie van de voorgangers ontbreekt, is hier toch ook nog wel wat fun aan te beleven. Er zijn in ieder geval ergere films die in de flop 100 mogen kamperen.

3*

Mijn 6e Visconti

Visconti is een regisseur die films maakt die ik een een week een aantal keer kan zien om dan daarna voor maanden niet meer aangeraakt te worden wegens geen goesting. Als het er dan toch van komt om nog eens een nieuwe op te zetten dan is het toch weer direct liefde op het eerste gezicht, zo ook met zijn familie epos over Rocco Parondi.

Bijna 3 uur is regelmatig een lange zit voor een film, dat is dan ook meteen de reden waarom ik altijd speciaal tijd vrij maak voor een Visconti om dat dat gewoon moet, anders kan ik me niet laten meeslepen in het verhaal en de personages. Ook bij Rocco e i Suoi Fratelli is dit het geval, het is geen film die je even snel op zet maar een waar je echt van moet genieten. Visconti verdeelt zijn epos in 5 hoofdstukken die elk de naam van een zoon dragen. In elk hoofdstuk wordt er voornamelijk geconcentreerd op het titelpersonage maar komen de andere personages ook genoeg aan bod. Al is het hoofdstuk van Luca meer een simpele oplossing om een vorm aan het einde te geven en mankeer je gewoon een volwassen iemand in plaats van een kleine jongen. Het was ook de broer waar ik het minste mee had. Alhoewel ik graag had gehad dat dat laatste hoofdstuk een andere benaming had gehad of meer Luca neemt dat niet weg dat het wel een ijzersterk einde is geworden. In het begin is Simone nog goed van aard maar door Milaan verandert hij gewoonweg in een klootzak, langs de andere kant heb je Rocco die bijna een heilige belichaamt. Die laatste doet alles voor zijn broer en daardoor passeren er een aantal sterke scènes waaronder de verkrachting van Nadia, het gevecht tussen de broers erna maar vooral de moord die ontzettend mooi in beeld wordt gebracht. De manier waarop ze haar armen rondom Simone slaagt, laat je gewoon inzien dat ze haar lot accepteert maar luttele minuten erna probeert ze toch wanhopig te ontsnappen, wel jammer van het overduidelijk valse mes waarmee Simone Nadia neersteekt. Juist wanneer ik dacht dat het niet meer beter kon gaan komt dan het einde waar ik het daarjuist al over had. Simone die komt binnengevallen op het feestje van Rocco en daar bekent dat hij Nadia heeft vermoord gevolgd door die hartbrekende reactie van Rocco... Gewoonweg prachtig. Langs de ene kant is de relatie tussen Rocco en Simone genoeg voor heel de film maar langs de andere kant had ik toch wat meer willen zien van de relatie tussen de andere broers. Wat ook best wel jammer is, is dat Visconti zijn oorspronkelijke openingsscène met de begrafenis van de vader niet heeft gebruikt. De speelduur was al aan het uitlopen dus werd er maar beslist om dit weg te laten.

Bij dit soort Italiaanse films kan ik me voorstellen dat er veel mensen zich irriteren aan het over the top acteerwerk van bijna de gehele cast, mij stoort het helemaal niet omdat ik het simpelweg niet anders wil zien bij een Visconti, als je dit al niet goed vind ga dan nooit Bellissima zien. Soit, ik hou in ieder geval van de Italiaanse furie die doorheen heel de film verwerkt zit. Vooral in de openingsscène komt dit prachtig tevoorschijn wanneer Moeder met haar vier zoons op de proppen komt bij de vijfde zoon en zijn schoonouders. Gebaren en een hele boel geroep ten top. Delon speelde al een glansrol in de allereerste Visconti die ik zag, Il Gattopardo, en komt hier gewoon nog beter over. De emotie die bij elke close up in zijn gezicht lag was gewoon fantastisch. Degene die eigenlijk een beetje teleur stelde was Cardinale. Ik zie ze heel graag spelen maar hier leek ze gewoon niet echt op haar plaats. Annie Girardot daarentegen zet een uitmuntende rol neer, ik haalde het hierboven al aan, maar de verkrachtingsscène en haar uiteindelijke moord is geweldig sterk gespeeld. Stuk voor stuk sterke acteurs maar Renato Salvatori verdient vast en zeker ook nog een vermelding voor zijn rol van Simone die hij op heerlijke wijze weet neer te zetten. In het begin heb je sympathie voor hem maar naarmate de film vordert weet hij zijn personage zo te draaien dat het echt alleen maar op antipathie uitdraait. De rest van de cast komt minder aan beurt maar is allemaal wel degelijk, zeker als je bekijkt dat het merendeel amateurs zijn.

De kans zit er dik in dat dit met een herziening wel eens de volle pot kan gaan worden. Ondertussen is dit al weer de 3e Visconti dat op 4.5* komt te staan maar ik denk dat de plaats in mijn top 10 toch nog altijd voor Le Notti Bianche is weggelegd.

4.5*

No, Jesus is my brother

Toen de trailer van Rock of Ages uitkwam een tijd geleden was ik wel geïnteresseerd. Je kon echter op den duur de televisie niet meer opzetten doordat je elke keer dezelfde trailer voorgeschoteld kreeg met hetzelfde fragment (het We built this city/We're not gonna take it duet) waardoor ik eigenlijk een beetje een degout van de film kreeg. Daardoor maar een tijdje gewacht met het kijken maar gisteravond dan toch eindelijk eens opgezet.

Rock of Ages is een film die op het eerste zicht wat probeert mee te pikken van het succes van series zoals Glee, het erg aanstekelijke Don't Stop Believing van Journey wordt zelfs in beide prominent gebruikt, en als fan van de serie kun je dit sowieso waarderen. Ik ben echter na 2 seizoenen met de reeks gestopt maar ik heb persoonlijk wel een zwak voor dit soort eighties muziek die perfect als setlist van een Guitar Hero game kan dienen. Rock of Ages is dan ook een film geworden met een zeer groot aantal muzikale intermezzo's (er komen zo'n dikke 20 nummers aan te pas) en vervelen doet de film dan ook nergens. Af en toe frons je je wenkbrauwen bij een choreografie zoals Catherina Zeta-Jones bij Hit Me With Your Best Shot maar over het algemeen barst de film van een vermakelijke en vrolijke sfeer. Dat het verhaal van de eerste tot de laatste minuut voorspelbaar is, dat had iedereen wel kunnen zien aankomen maar in dit genre eis ik eigenlijk niet bijzonder veel meer. En om de een of andere bizarre reden heb ik ook altijd wel een zwak voor de cliché relatie in dit soort films. Natuurlijk gaan Sherrie en Drew uiteindelijk toch terug bij elkaar komen, natuurlijk gaat het terug grote liefde zijn en natuurlijk zullen ze heel de wereld veroveren maar het heeft toch een zekere charme. Enige minpuntje moet de bijrol van de journaliste zijn, was niet echt op haar plaats.

Ik verwachte om aan Rock of Ages maximaal een 3.5* kwijt te geraken. Dat is dus uiteindelijk niet gebeurt en dat is voornamelijk te wijten aan een aantal erg sterke bijrollen. Ik dacht eerst dat het de bedoeling was dat Russel Brand de rol van superster ging spelen (zoals in Forgetting Sarah Marshall en Get Him to the Greek) maar die eer ging naar Tom Cruise. Jaja, exit het spionnenleven en welkom in de muziekwereld. Cruise doet dit dan ook echt enorm geslaagd en lijkt zich erg te amuseren. De ietwat kleine rol voor Russell Brand is trouwens ook wel geslaagd, lekker droog bij momenten, maar ook Paul Giamatti wist me erg aangenaam te verrassen. Had nooit gedacht dat hij het er goed van ging afbrengen maar als kruiperige manager is hij goed op dreef. De film teert naast de muziek vooral op de relatie tussen Julianne Hough en Diego Boneta. Beide geheel onbekend bij mij maar ze weten het aangenaam te brengen. En die Hough mag er zeker en vast wezen, binnenkort me maar eens aan de remake van Footloose wagen. De bijrollen van Catherina Zeta-Jones en Alec Baldwin zijn wat verwaarloosbaar maar wel tof om Eli Roth nog even te zien als director van de boysband video.

De kracht van Rock of Ages zit hem voornamelijk in de soundtrack. Het gebruik van het woord Rock is misschien wat overdreven maar het jaren 80 sfeertje voelt enorm leuk aan. De cast is goed op dreef en de keuze om Tom Cruise de rol van Stacee Jaxx te geven is geniaal. Ik moet de eerste slechte film van 2012 nog tegenkomen.

4*

De laatste van de drie shorts die Tex Avery in 1952 regisseerde en hoewel het stuk voor stuk wel amusante shorts zijn, is er geen uitsteker zoals Symphony in Slang of The Peachy Cobbler. Laat staan dat hij het niveau van Blitz Wolf haalt. Rock-A-Bye Bear is wel de leukste van de drie alleszins. Een hond wordt ingehuurd als bewaker om alles stil te houden wanneer een beer zijn winterslaap doet en je kunt je voorstellen dat alles begint mis te lopen. Veel chaos, veel geweld en vooral heel veel geroep. Ik vermoed dat Daws Butler zijn stem bijna schor heeft geroepen met de stem van de beer te doen. Een klassieke Avery cartoon dus maar ik hoop dat hij zich in 1953 toch weer een beetje weet te herpakken. Het is natuurlijk niet evident om telkens zo’n cartoon uit je mouw te schudden..

3.5*

You're gonna eat lightnin' and you're gonna crap thunder

Ik vraag me af of Sylvester Stallone indertijd zelf eigenlijk ooit heeft gedacht dat hij in 2018 nog altijd met de Rocky franchise zou bezig zijn. Het is ondertussen al een gekend verhaal hoe hij het initiële script van Rocky in enkele weken schreef, geen geld had en zelfs zijn hond wou verkopen om dan uiteindelijk na veel onderhandelingen de film gemaakt te zien worden en een wereldster te worden. Creed II staat dus op de planning en naar aanleiding daarvan wou ik de Rocky franchise nog wel eens (her)zien.

Het wordt in ieder geval een mengeling van films die ik ooit al wel heb gezien (Rocky en Rocky II) en films die ik nog nooit heb gezien (zowat al de rest) dus er staat me hopelijk nog wel een mooie tijd te wachten. Deze eerste Rocky is in ieder geval een mooie binnenkomer en krijgt een fikse verhoging in het stemgemiddelde. Dat komt vooral omdat dit zo heerlijk in elkaar zit en je gewoon een geweldige boksfilm voorgeschoteld krijgt. De sport zelf heeft me nooit zo veel gezegd, maar wat John G. Avildsen (en volgens mij mag de inspraak van Stallone en Carl Weathers niet onderschat worden) op het einde aflevert.. Het is gewoon een heerlijk iconische aaneenschakeling van scènes met dan natuurlijk die vlucht van Adrian naar Rocky in de ring. Een scène die vol zit met details ook zoals Paulie die wat ruzie krijgt met een beveiligingsagent en dan subtiel de touwen omhoog trekt zodat Adrian (terwijl Paulie nu niet echt fan, om het maar zachtjes uit te drukken, was van haar relatie met Rocky) toch naar Rocky kan geraken. Het knappe is ook dat de personages figuren van vlees en bloed zijn. Die ontmoeting tussen Rocky en Mickey halverwege de film waar Rocky toestemt dat Mickey hem mag trainen (Does my house stink?) is indrukwekkend in al zijn eenvoud.

Stallone, het blijft toch een heerlijk figuur. Niet meteen het schoolvoorbeeld van een Hollywood-acteur met die scheve mond van hem, maar er zit toch een begenadigd schrijver in hem. Hetgeen hij van deze Rocky film heeft gemaakt is indrukwekkend, hoewel er talloze rewrites zijn geweest, maar zijn rol als Rocky Balboa is misschien nog wel indrukwekkender. De scènes met Talia Shire - die een geloofwaardige metamorfose van Adrian weet neer te zetten - zijn er boenk op en Carl Weathers is en blijft gewoon een toffe 'bad guy'. Het staat tussen quotes omdat eigenlijk zijn enige slechte eigenschap zijn arrogantie is en in dat opzicht ben ik ook blij dat de schaal uiteindelijk in zijn richting doorweegt. Het had toch ergens niet geklopt dat Rocky had gewonnen, nu heeft hij dat in zekere zin ook gedaan door niet knock-out te gaan maar er zit een nuance in die perfect wordt neergezet door Stallone en co. Ook Burgess Meredith mag niet vergeten worden trouwens als zo'n typisch geharde coach, maar ook hij weet een zekere diepgang in de rol te leggen.

En je hebt natuurlijk ook die legendarische soundtrack. Iedereen die ooit al eens een trap is opgelopen zal wel in zijn hoofd het deuntje van Rocky hebben gehoord en al rondspringend met armen omhoog neuriënd naar beneden zijn gelopen. Dat is nu eenmaal Rocky, een film die in het geheugen blijft zitten. Apollo zegt op het einde "Ain't gonna be no rematch" waarop Rocky "Don't want none" antwoordt maar dat is dus een leugen gebleken. Ik vind het niet erg, hopelijk kan Rocky II ook op een verhoging qua score rekenen.

4.5*

Lotta people come to Vegas to lose... I didn't

Sylvester Stallone maakte de eerste 5 Rocky films in een periode van 14 jaar (van 1976 tot en met 1990) maar besloot om 16 jaar na deel 5 (in 2006 dus) toch nog met een nieuw deel af te komen. Hoewel hij nochtans meerdere keren had aangegeven dat de franchise effectief ten einde was, is hij uiteindelijk (zoals een aantal keer eerder) op die beslissing teruggekomen. Ik vind het niet erg in ieder geval omdat het misschien wel één van de meest kwalitatief consistente franchises is die ik ken.

Geen enkel deel scoort namelijk lager dan 3.5* en wat met Rocky Balboa aka Rocy VI? Die krijgt ook gewoon netjes een 3.5*. Al moet ik wel toegeven dat het even aan een zijden draadje heeft gehangen, maar dat heerlijke eindgevecht heeft me over de streep getrokken om toch dat halfje extra te geven. Qua plot vind ik dit wel de minste van de reeks. Het is moeilijk om juist te pinpointen waar het misloopt, maar voor mij is het vooral het gemis van Adrian. Er zijn in het verleden al meer iconische personages uit de reeks geschreven (Creed en Mickey) maar die driehoeksverhouding Rocky/Adrian/Paulie was juist wat die emotionele scènes sterk maakte. Nu probeert Stallone wel een aantal dingen uit, maar gaat hij een beetje de mist in met de vader-zoon scènes, op zo'n momenten heb je gewoon Adrian nodig. Dat neemt echter niet weg dat het wel knap is in hoeverre Stallone blijft proberen om zijn reeks opnieuw uit te vinden. Geïnspireerd op een aantal echte gebeurtenissen (onder andere George Foreman die op 45-jarige leeftijd de 26-jarige Michael Moorer knock-out heeft geslagen) krijgen we nog wat meer inzicht in het leven van Rocky zelf en gelukkig beseft hij ook goed genoeg dat hij het niet kan maken om Rocky effectief te laten winnen.

Al gun je het hem wel natuurlijk, het blijft toch het leukste personage dat Stallone ooit in zijn carrière heeft gespeeld en ik blijf er met veel plezier naar kijken. Hij is een stuk verouderd dus ten opzichte van de voorganger en hoewel het hier en daar net wat te ongeloofwaardig wordt, werkt het op de een of andere manier wel. Ook Burt Young is danig verouderd, maar overtuigt nog steeds over de gehele lijn. Die conversaties tussen hem en Stallone in de aanloop van het gevecht.. Het geeft toch kriebels. Slimme zet ook van Stallone om Milo Ventimiglia als Rocky Jr. te casten in plaats van zijn eigen zoon zoals indertijd met Rocky V. Een geloofwaardige verbetering. Tof ook dat Tony Burton nog kan wederkeren als Duke en hoewel ik het fijn vind dat Marie uit de eerste Rocky wordt bovengehaald, is het jammer dat Jodi Letizia niet is teruggekeerd voor de rol. Geraldine Hughes doet het daarvoor niet slecht hoor, maar had die continuïteit wel tof gevonden. Dan rest eigenlijk vooral nog de uitdager in het geheel en Antonio Tarver is eigenlijk een redelijk povere tegenstander. Het is alvast geen Dolph Lundgren, Carl Weathers of Mr. T.

De laatste 'officiële' Rocky film, maar Stallone gaat gewoon verder met Creed natuurlijk. Die heb ik ook nog liggen dus benieuwd wat dat gaat geven en dan moet ik ineens maar eens achter Creed II aangaan, je moet de franchise toch wat compleet houden. Persoonlijk vind ik dit samen met deel 5 het minste deel, maar toch frappant wat voor een kwaliteit de reeks in het algemeen blijft hebben. Daar kunnen andere franchises nog een puntje aan zuigen.

3.5*

Hot patootie, bless my soul, I really love that rock 'n' roll

The Rocky Horror Picture Show was een film die al enorm lang op mijn verlanglijst stond. Het waren afleveringen van o.a. The Simpsons, Glee en de film Fame die ervoor zorgden dat ik meer en meer geïnteresseerd geraakte in de film. Het probleem was echter dat de film hier in België werkelijk nergens meer is te vinden maar gelukkig bestaat er zoiets al Bol.com Een paar dagen geleden was de film aangekomen dus gisteren maar eens opgezet.

En het is een vreemde ervaring geworden, zoveel is duidelijk. Ik had al vaker wilde verhalen gehoord over de midnight vertoningen van de film maar daar kwam hier natuurlijk niet veel van in huis vermits ik de film nog nooit had gezien en alleen was maar het is volgens mij wel een heerlijke ervaring want de film heeft wel erg veel sfeer. Het begint al met het aanstekelijke science-fiction nummer en we worden getrakteerd op een aantal erg catchy nummers. Persoonlijke favorieten zijn zonder twijfel The Time Warp, Hot Patootie en Touch-a Touch-a Touch-me. De film leek toen op een erg hoge score af te stevenen maar weet jammer genoeg dat niveau niet vol te houden. Het is vooral de rol van Dr. Frank-N-Furter die me op den duur serieus begon tegen te steken. Niet omdat hij zo'n overduidelijk gay personage speelt, laat dat duidelijk zijn, maar omdat hij precies serieus de vaart uit de film haalt. Het I'm Going Home nummer werd zelfs enorm lang uitgesponnen waardoor het einde best nog een lange zit werd. Het flinterdunne plot is op zich dan nog wel vermakelijk maar krijgt de doodssteek wanneer de twee andere aliens op de proppen komen. Zelden trouwens zo'n zootje ongeregeld gezien die op het eerste gezicht maar wat ronddansen maar die uiteindelijk toch een nagenoeg perfecte choreografie neerzetten. Vooral het Time Warp nummer blinkt uit in kramakkelige moves maar het werkt perfect.

Ik heb eigenlijk een hartsgrondige hekel aan Susan Sarandon. Als er één actrice is die meteen mag ophouden met acteren dan is zij het toch wel. Ik hield mijn hart dan ook vast voor de film maar het is een stuk beter meegevallen dan verwacht. Meer zelfs, Sarandon zet hier een uitstekende prestatie neer als Janet Weiss. Ten tijde van opnemen was ze helemaal nog niet zo bekend (ze had nog maar een dikke 10 rollen op het scherm vertolkt) en blijkbaar gaf dat haar iets extra want ze spat werkelijk van het scherm af. De musicalnummers gaan haar goed af en ze slaagt er zelfs in om er aantrekkelijk uit te zien, iets wat ik in geen 1000 jaar had geloofd nadat ze de erotische liefdesscènes tussen haar en Catherine Deneuve in The Hunger uit '83 compleet verneukte. Toen Barry Bostwick voor het eerst in beeld kwam, dacht ik eerst dat we met een jonge versie van Alan Ruck hadden te maken. Ruck, die voornamelijk bekend is van Ferris Bueller's Day Off, heeft later ook nog in Spin City meegespeeld en ik meende een jonge versie van hem te herkennen. Het toeval wou dat ik een paar uur voor het opzetten van de film nog een aflevering van die reeks had opgezet en toen schoot het me ineens te binnen. Het is niet Alan Ruck uit Spin City maar de president! Barry Bostwick had blijkbaar vroeger al die heerlijke droge Leslie Nielsen-achtige blik en doet dit dan ook erg leuk. The Rocky Horror Picture Show was ook meteen de eerste film voor Tim Curry maar die doet het op zich ook wel leuk. Ben nooit echt een enorme fan van hem geweest (It zelfs nog niet gezien) maar dit is een erg vermakelijk rolletje. Meat Loaf als Eddie is trouwens ook geniaal.

Een aantal leuke rollen (zowel hoofdrollen als bijrollen) en een heerlijk sfeertje zorgen ervoor dat The Rocky Horror Picture Show een film is die je sowieso gezien moet hebben. Het flinterdunne verhaal en het gebrek aan vaart naar het einde toe zorgen er echter voor dat de film meer en meer inzakt en dat is toch wel jammer. Heerlijke soundtrack, dat wel.

3.5*

I hope it's not meatloaf again

Er zijn zo van die films die compleet door de mazen van het net glippen. Waar The Rocky Horror Picture Show uit 1975 op de site op zo'n kleine 500 stemmen kan rekenen (wat ik eigenlijk ook vrij weinig vind voor zo'n cultfilm), is de reboot uit 2016 nagenoeg compleet onbekend. Ik had er in ieder geval niets van gehoord en ook hier op Moviemeter is dit geen veelbekeken film. Ik was dan ook eerlijk gezegd van plan om dit aan mij voorbij te laten gaan, maar op de still van VTMGO stond nu toch wel toevallig Tim Curry en dat trok mijn aandacht. Met zo'n titel als "Let's do the time warp again" zou je verwachten dat het een soort vervolg is.

Maar dat is niet, het is gewoon nagenoeg een 1-op-1 kopie van de film uit 1975. Wel tof voor Curry dat hij nu in elke productie van Rocky Horror heeft meegespeeld (uiteraard in de film maar hij speelde de rol van Frank-N-Furter ook in de theatervoorstellingen in de UK en de US) maar voor deze nieuwe versie had hij zich toch niet perse moeten lenen. Dit is zijn eerste echte rol sinds zijn hartaanval in 2012 (waarbij hij deels verlamd is geraakt) en het is confronterend om hem voor zo'n onbeduidend bijrolletje te zien verschijnen in een reboot van één van zijn meest iconische rollen. Kun je dit eigenlijk een reboot noemen zelfs? De originele film zit redelijk ver weg in het geheugen maar deze versie lijkt niets extra toe te voegen. Ik ben geen die-hard fan van de Rocky Horror Picture Show (het is een musical met veel haken en ogen maar juist de ongeremdheid en van de pot gerukte scènes maakten het een interessante film) en hier is niets nieuws te ontdekken waardoor het nut me ontgaat. Gelukkig blijft die soundtrack na al die jaren nog altijd erg goed overeind staan en daardoor blijft dit nog wel enigszins behapbaar.

Maar alles wat ik dus minder goed vind aan de 1975 versie, kan ik hier ook opnoemen. Naarmate de film vordert begint het allemaal wat in te zakken (met als dieptepunt de intrede van Dr. Scott) en laat ons eerlijk zijn: Laverne Cox is absoluut geen Tim Curry. Er schiet werkelijk niets van die gestoorde vibe die Curry bracht over maar verder is dit qua cast eigenlijk nog wel vrij goed. Victoria Justice is een veel betere Janet Weiss (komt ook wel omdat ik Susan Sarandon echt geen goede actrice vind, al is het origineel wel één van haar beste rollen) en ook Ryan McCartan weet nog wel te overtuigen als Brad. Adam Lambert was normaal gezien in de running voor de rol van Frank-N-Furter maar moest afzeggen wegens een tour met een aantal van de nog levende leden van Queen en kreeg daardoor de rol van Eddie. Het is geen Meat Loaf (maar wie is dat wel?) maar hij kan er nog mee door. Ook Ivy Levan is nog een fijne verschijning als de Usherette en qua zangtalent kunnen ze allemaal wel overtuigen.

Tjah, hoe beoordeel je dit. Origineel is het verre van, er wordt naar mijn gevoel niets gedaan om dit iet of wat te onderscheiden van het origineel, maar de muziek blijft nog altijd wel uitstekend. Het is op zich allemaal wel degelijk gemaakt en visueel heeft dit hier en daar wat een update gekregen maar dit is misschien enkel maar voor iemand die geen interesse heeft in oude films. Anders zou ik toch het origineel aanraden.

Kleine 2.5*

Condominiums? I never use 'em.

Ik weet dat ik indertijd verbaasd was dat ik na 2 films nog steeds niet het Eye of the Tiger nummer had gehoord dat altijd met de Rocky films wordt gelinkt. Wat op zich logisch is aangezien het nummer pas gebruikt wordt bij Rocky III maar verder dan deze anekdote kan ik me niets meer herinneren van Rocky II. De herziening van de eerste film had een verhoging in score als gevolg en het was de vraag wat deze sequel ging brengen. Stem stond op 3.5* (een halfje lager dan de score die ik jaren geleden zijn voorganger had gegeven) dus hopelijk ook een verhoging.

En inderdaad, ik ga van 3.5* naar 4* waardoor deze sequel iets minder wordt beoordeeld dan het origineel maar op zich nog altijd een dijk van een film is. Misschien een tikkeltje teveel van hetzelfde doordat de tegenstander opnieuw Apollo Creed is, maar Stallone en co weten het Rocky personage gewoon degelijk uit te werken. In hun handen wordt het echt iemand van vlees en bloed en het is fijn dat de relatie met Adrian en Paulie opnieuw wat verder wordt uitgediept. Deze keer geen indrukwekkende monologen van Rocky zelf, maar de conversaties met onder andere Mickey (wanneer hij hem bewijst dat hij door zijn een oog weinig kan zien!) zijn gewoon heerlijk vermaak. Daar komt dan ook nog eens bij dat die finale confrontatie tussen de twee boksers toch ook weer van een erg hoog niveau is. Ik zie altijd wel is graag een boksfilm en de eerste twee Rocky films ogen toch indrukwekkend. Fun fact: na het einde van een ronde in het begin van de match zijn Rocky en Creed elkaar verbaal aan het uitdagen. Blijkbaar was het ruzie tussen Stallone en Weathers omdat de choreografie niet klokte en ze allebei al een onbedoelde tik hadden gekregen..

Stallone vond het echter perfect passen in de film en hield het in de uiteindelijke versie. In tegenstelling tot wat hun personages in de eerste film beweerden, is er dus wel een rematch gekomen. Op het eerste zicht een goedkoop idee, maar het wordt wel goed in de film verwerkt. Weathers is perfect gecast als de arrogante champion die tegen zijn eigen verwachting in wat rammel heeft gekregen (en opnieuw krijgt) en ook Stallone blijft natuurlijk perfect als Rocky. Dat accent, dat vreemde Engels, ... De wisselwerking met Burgess Meredith (Mickey) blijft de moeite en ook de terugkeer van Talia Shire en Burt Young (Adrian en Paulie) mag niet onderschat worden. Dan rest vooral nog een buiging naar Stallone om dit regietechnisch ook nog in goede banen te leiden. Ik blijf het altijd vreemd vinden dat een hoofdacteur tegelijkertijd als regisseur fungeert (en dan heb je er ook nog die tegelijkertijd producer spelen) maar Stallone doet beide zaken en doet ze allebei erg goed.

Ik krijg meteen zin om de volgende Rocky films op te zetten en dat is iets wat ik voordien blijkbaar niet heb gehad, want het is 10 jaar geleden enkel maar bij deze twee films gebleven. Veel om naar uit te kijken in ieder geval met eindelijk Eye of the Tiger in vol ornaat en Mr. T. in één van zijn meest legendarische rollen, naast die van B.A. in The A-Team natuurlijk. Elk weekend een Rocky weekend? Dat klinkt als een goed plan. To be continued dus!

4*

No, I don't hate Balboa. I pity the fool, and I will destroy any man who tries to take what I got!

Ik denk dat niemand in 1976 had verwacht dat Rocky tot zo'n franchise zou uitgroeien. De eerste film was een ietwat onverwacht kassucces, maar ook de sequel bleek het eigenlijk erg goed te doen. De beste dingen komen echter in drievoud voor en daarom besloot Sylvester Stallone om er nog een derde deel aan te breiden. Je moet die man echter niet altijd op zijn woord geloven (het "Ain't gonna be no rematch" van Creed op het einde van deel 1...) en er zouden nog een aantal delen volgen.

Maar Rocky III was dus oorspronkelijk bedoeld als een afsluiter en dat voel je wel. Rocky zelf is als personage erg gegroeid. Hij is mondiger geworden, hij doet commercials zonder enige problemen (wat niet evident is als je het tweede deel hebt gezien) en hij lijkt met Adrian en zijn zoon het perfecte gezinnetje gemaakt te hebben. De relatie met Mickey is goed, Paulie is nog steeds aanwezig maar alle plooien lijken te zijn gladgestreken. Eigenlijk ben je tevreden voor onze Italian Stallion en hoop je dat hij de arrogante Clubber Lang al snel een pakje van eigen deeg zal gaan geven. Het is en blijft een film natuurlijk en daardoor moet er een spanningsboog gecreëerd worden waarbij Rocky eerst glansloos verliest en nadien met volle kracht in de tegenaanval gaat. Het is een beproefd recept, maar in de handen van Stallone werkt het gewoon erg goed. Geniale zet om van Creed zijn nieuwe coach te maken en de match op het einde zit ook degelijk in elkaar. Tof dat er deze keer eens wordt gekozen voor het aan één stuk tonen van de rondes, er wordt niet vooruit gesprongen naar ronde x, maar we krijgen gewoon één lang gevecht voorgeschoteld.

En eerlijk is eerlijk, de gevechten zijn de reden waarom je een Rocky film kijkt. Op dat gebied is de film ver verwijderd geraakt van hetgeen het eerste deel zo goed maakte (die monoloog van Rocky wanneer hij toestemt dat Mickey hem mag trainen is en blijft heerlijk) maar je krijgt er gewoon wel veel fun voor in de plaats. Dat goede doel gevecht met Thunderlips is niets minder dan geniaal en zowel Stallone als Hulk Hogan doen het erg fijn. Veel regulars die terugkeren zoals Talia Shire, Burt Young en Carl Weathers maar in dit deel is het vooral toch Mr. T (in zijn filmdebuut!) die de show steelt. Zelden een karakter gezien dat zoveel one-liners op de kijker afvuurt en met werkelijk elke zin de juiste snaar raakt. Hij zal altijd legendarisch blijven als B.A. maar hier is hij ook wel erg op dreef. Kan ook gezegd worden van de soundtrack trouwens. Een mix van reeds gekende nummers (Gonna Fly Now) maar ook nieuw materiaal.

En dat is natuurlijk het catchy Eye of the Tiger van Survivor. Als je die titel niet meer wist, dan hoef je maar gewoon op te letten op wat Creed zegt, want ik denk dat die om de 3 zinnen wel iets met Eye of the Tiger zegt.. Ach, wat stoort het. Het is gewoon een dijk van een nummer dat perfect in deze film past. In ieder geval: op naar de volgende Rocky! Nu met Dolph Lundgren als de grote slechterik, dat kan gewoon niet slecht zijn..

4*

Hit the one in the middle

Als je iets over de Rocky reeks kunt zeggen, dan is het wel dat het een kwalitatieve reeks is. De eerste film is een heerlijke klassieker en tegen verwachting in waren de 2 sequels ook van een hoog niveau. Met Rocky III leek de reeks aan een mooi einde te komen, maar dat was zonder Sylvester Stallone gerekend die 3 jaar later nog een vierde deel maakte. Deze keer wordt hij uitgedaagd door niemand minder dan Dolph Lundgren die de Russische Ivan Drago speelt.

En lange tijd lijkt het erop dat ook dit deel weer van een kwalitatief hoog niveau is. De evolutie die Rocky heeft doorgemaakt van de eerste film tot nu is geloofwaardig en de relatie die hij met Creed heeft opgebouwd zorgt voor een interessant uitgangspunt. Al zeker wanneer, na een dispuut of ze nu wel of niet te oud zijn om te boksen, Creed komt te overlijden en Rocky het in zijn hoofd krijgt om de Russische dader een stukje van eigen deeg te geven. Amerika VS Rusland, het is al vaker een clash geweest en het werkt ook gewoon erg goed. Rocky die in Rusland gaat trainen, de relatie met Adrian, ... Vintage Rocky spul dus en het is dan ook zo jammer dat Stallone dat niet over de gehele lijn weet vast te houden. Het eindgevecht is op zich nog degelijk, al begon het me te storen dat de Russen opeens Rocky's naam begonnen te scanderen. Het ergste moest dan blijkbaar nog komen en nadat Rocky de Siberian Express sterretjes heeft laten zien, komt er nog een vreselijke over the top speech. Alsof dat dan nog niet genoeg was, krijgt hij ook nog een staande ovatie van alle Russen.. Het kost deze Rocky IV toch een half puntje als ik eerlijk moet zijn.

Wat toch zonde is aangezien Stallone er voor de rest toch wel in slaagt om dit redelijk fris te houden. Het groepje vaste acteurs is wat door elkaar gegooid (Mickey overleed al in de vorige film, Creed trekt het hier ook niet zo enorm lang) maar het blijft leuk om te zien hoe goed Stallone, Talia Shire (Adrian) en Burt Young (Paulie) op elkaar zijn ingespeeld. Zo'n scène waar Paulie aan Rocky zijn gevoelens probeert uit te leggen krijgt toch echt een extra laag wanneer je ze al in de vorige films hebt zien spelen. Nieuwkomer van dienst is de weinig sprekende Dolph Lundgren die hier zijn volwaardig filmdebuut maakt, dat bijrolletje in A View to a Kill niet meegerekend. De Zweed oogt fysisch indrukwekkend en geweldig idee ook om Brigitte Nielsen te casten als zijn vrouw. De Deense schone trouwde in 1985 met niemand minder dan Stallone, maar hun huwelijk hield maar 2 jaar stand.

Rocky IV profileert zich als de clash tussen Amerika en Rusland, maar je moet al ver gaan zoeken om effectief een Rus in de film te vinden.. Dat neemt gelukkig niet weg dat Lundgren, Nielsen en co wel over de gehele lijn overtuigen. Eeuwig zonde van dat geforceerde einde, voor het eerst heb ik het gevoel dat Stallone wat de richting is kwijtgeraakt in zijn Rocky franchise. Benieuwd wat deel 5 gaat brengen!

3.5*

Time to put some hustle behind this muscle

Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen, maar toen ik een paar weken geleden bij mijn wekelijkse Rocky films was aangekomen (met Rocky IV), had ik het opeens wel wat gehad met onze Italiaanse bokser. Niet dat de kwaliteit van de films zo hard gedaald was - Rocky IV was de laagst scorende met 3.5* - maar ik besloot om even een kleine pauze in te lassen. Gisteren merkte ik echter dat ik weer met de kenmerkende Rocky tune in mijn hoofd zat, dus het was tijd om deel 5 eens op te zetten.

Een film waarvan Sylvester Stallone zelf heeft aangegeven dat hij het a) de slechtste film in de reeks vond en b) dat hij de film puur heeft gemaakt uit hebzucht. Qua beweegreden kan dat tellen en het zette meteen de verwachting voor dit deel erg laag. Is het misschien daardoor dat ik hier eigenlijk best nog wel wat mee kon? Het is inderdaad de zwakste film uit de reeks tot nu toe, maar het is in ieder geval wel knap dat Stallone besluit om het roer compleet om te gooien. Rocky gaat terug naar zijn roots en hoewel dat niet overal even succesvol is te noemen, is het hierdoor geen kopie van zijn voorgangers. Toegegeven, de manier waarop Rocky geen rotte cent meer overhoudt is wat goedkoop en de verhaallijn met zijn zoon komt niet heel goed tot zijn recht, maar die street fight met Tommy maakt veel goed. Stallone probeert ook om Rocky nog verder te laten evolueren als mens door hem deze keer de trainershandschoenen te laten aantrekken en maakt daar alleen de fout om Mickey er terug bij te halen.

Want dat is misschien wel één van de meest tenenkrommende stukken in de volledige Rocky reeks: de flashback waar Mickey compleet anders wordt neergezet dan de manier waarop we hem in de eerste 3 films leerde kennen. Tof wel om Burgess Meredith nog eens terug te zien, maar het had niet gehoeven. Het gat dat hij en Carl Weathers achterlaten moet nu volledig opgevuld worden en daardoor krijgen we een aantal nieuwe personages zoals Tommy 'Machine' Gunn en George Washington Duke voorgeschoteld. De eerste wordt gespeeld door professionele bokser Tommy Morrison (en je merkt dat dat geen acteur is) en de tweede wordt gespeeld Richard Gant maar die lijkt vooral naar Don King te hebben gekeken als voorbereiding. Gelukkig is er nog steeds Stallone om Rocky te spelen en blijf ik een enorme fan van de driehoeksverhouding met Adrian (Talia Shire) en Burt Young (Paulie).

Er is veel op dit deel aan te merken (Sage Stallone..) en de kwaliteit van zeker de eerste 3 delen wordt nergens benadert. Betekent dat dan dat dit echt zo'n slecht deel is? Nee, dat nu ook weer niet. Stallone probeert hier echt wel iets anders met te doen en daar kun je alleen maar bewondering voor opbrengen. Jammer dat hij er (misschien voor een stuk door de vele negatieve kritieken?) zelf absoluut niet meer achter staat. Zit toch wel veel goeds in als je het mij vraagt.

Nipte 3.5*

That kind of routine? I go for cute stories

Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren hoe lang ik Rogue Cop nog heb liggen. Het was in ieder geval een opname van TCM en die zender is ondertussen toch ook alweer een aantal jaar uit roulatie, maar het was indertijd ook helemaal niet de bedoeling om Rogue Cop op te nemen. Ergens was er een fout in de programmatie van TCM geslopen waardoor deze film werd uitgezonden en niet een andere die ik wou hebben. Ik had Rogue Cop altijd opzij gehouden vanwege de aanwezigheid van Janet Leigh.

Al blijk ik uiteindelijk in de loop der jaren meer fan te zijn geworden van Robert Taylor dan van Leigh. Soit, ik ben al langer eens van plan om me meer te verdiepen in het film noir genre, maar tot nu toe nog niet echt overtuigd. Ik hoopte met Rogue Cop een interessante zit te hebben en kom ook hier jammer genoeg wat van een koude kermis thuis. Een aantal boeiende elementen natuurlijk, een detective met een moddervet accent en een schone deerne, maar het pakt me nooit echt voor de volle 100%. Hoewel de openingsscène in ieder geval nog wel leuk was, ze zet in ieder geval meteen de toon, is het plotje rond Chris die zijn broer tegen wil en dank probeert te beschermen niet zo enorm boeiend. De film schiet gelukkig wel wat in een hogere versnelling wanneer Eddie vermoord wordt en dat Chris langs alle kanten wordt tegengewerkt maar tegen dan was mijn interesse al wel wat verloren geraakt. Vreemd eigenlijk aangezien Rogue Cop uiteindelijk op nog geen 90 minuten afklopt en er dus weinig tijd is om je aandacht te verliezen.

Ik ben dus best wel fan van Robert Taylor. Hij weet altijd een zekere klasse in zijn acteerwerk te steken waardoor een mindere film (Conspirator of Knights of the Round Table bijvoorbeeld) toch nog naar een iets hoger niveau getild kan worden. Hier is dat ook het geval. Taylor speelt met verve de Ier Chris Kelvaney en er is niets op hem aan te merken. De altijd mooie Janet Leigh, uiteraard legendarisch geworden in Psycho, wordt hier wat herleid tot een pretty face en kan niet zo enorm veel met haar rol doen. Dan vond ik die andere mooie blondine, Anne Francis, toch nog net een stukje degelijker. Dat is eigenlijk een woord dat op heel de cast kan worden gezet. De bijrollen van onder andere George Raft, Robert Ellenstein en Olive Carey zijn uitstekend.

Tjah, ik begin te vermoeden dat het toch niet echt mijn genre is. Misschien als ik ooit eens een acteur tegenkom die echt mijn ding is, zoals John Wayne wanneer het Westerns betreft, dat ik mijn mening kan herzien. Roy Rowland doet veel goed, maar het blijft nooit plakken. Zelfs met een uitstekende cast ter beschikking.

3*

Are you kidding me? I'm blind!

De decembermaand gaat in de komende jaren een erg leuke periode worden. Uiteraard vanwege de feestdagen, maar ook vanwege het feit dat het erop lijkt dat we telkens getrakteerd zullen worden op een nieuwe Star Wars film. Vorig jaar met The Force Awakens was ik echter genoodzaakt om op een zondagochtend om 10u in de cinema te gaan zitten en daarom wou ik het deze keer eens over een andere boeg gooien. Vandaar dus pas begin februari mijn plaats gereserveerd en dan valt het op hoe populair de reeks eigenlijk is aangezien bijna 2 maanden na de initiële release de zaal best nog vol zat.

Deze Rogue One wordt al eens gekscherend episode 3.5 genoemd en tijdens het kijken viel me op dat dat inderdaad de perfecte benaming is. Heel het plot van de film draait dan ook om een gebeurtenis uit deel IV (de nogal eenvoudige manier waarop de rebellen de Death Star opblazen) wat meer achtergrond te geven en hoewel dat naar mijn gevoel op zich een slecht excuus is om een film te maken, doet regisseur Gareth Edwards er wel veel mee. Hij volgt dan ook hetzelfde beproefde concept uit The Force Awakens, namelijk: introduceer een hele hoop nieuwe personages en gooi er hier en daar een verwijzing naar de oude saga tussen en je bent vertrokken. Vandaar dus ook onder andere de wederopstanding van de immer geweldige Peter Cushing als Tarkin (de acteur is ondertussen al meer dan 20 jaar geleden gestorven) en dan blijkt toch in wat voor een geweldige visuele tijd we leven als dit soort acteurs zoveel jaren later terug tot leven gewekt kunnen worden. Visueel ziet Rogue One er dan ook heerlijk uit en is het genieten van de eerste tot de laatste seconde. Wat wel opvalt is dat deze film zich veel meer concentreert op de Wars in plaats van op de Stars. Voor een groot deel te wijten aan het feit dat de Jedi niet aanwezig zijn, de naam Skywalker wordt gewoonweg niet genoemd, maar de climax op het strand doet zelfs denken aan de slag bij Normandië.

Aangezien dit zich dus tussen deel III en IV afspeelt is er ruimte voor een geheel nieuwe cast. Hier en daar wel eens een knipoog naar vertrouwde gezichten (Doctor Evazan en Ponda Baba uit de Cantina!), maar de hoofdacteurs zijn nieuwelingen in het universum. Toch zitten er hier en daar wel wat oude rotten in het vak en het is altijd een plezier om bijvoorbeeld Donnie Yen te zien. Die kan hier weer zijn vertrouwde ding doen (en hij doet dat goed) maar ook onder andere Forest Whitaker en Mads Mikkelsen zijn noemenswaardig. De meeste focus is echter op Felicity Jones en Diego Luna komen te liggen. Een goede keuze aangezien Jones en Luna een leuke chemie met elkaar hebben en met K-2SO (de immer geweldige Alan Tudyk) komt er nog regelmatig wat leuke humor aan te pas.

Voor mij was het absoluut niet nodig dat er een verdere uitdieping kwam op de aanleiding naar de gebeurtenissen van episode IV, maar toch was mijn interesse gewekt. Hopelijk was dit wel een eenmalige uitstap en krijgen we niet een hele hoop tussenliggende films waar het niveau verder en verder wegzakt. Erg leuke zit alweer, ben benieuwd naar wat The Last Jedi gaat brengen.

4*

Bourvil en La Tactique Du Gendarme

Ik ben fan geworden van Bourvil vanwege zijn aanwezigheid in een aantal Louis de Funès films. Er is iets met die naïeve kop van hem waardoor ik altijd wel goedgezind wordt van hem. Een aantal jaar geleden had ik La Belle Américaine, vooral vanwege de Funès, aangeschaft en die zat in een boxset met deze Le Roi Pandore. Vreemd genoeg nog altijd geen stemmen voor de Bourvil film, terwijl die van de Funès op 16 stemmen kan rekenen, dus hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

Le Roi Pandore is een ietwat vermakelijk filmpje, maar wel overduidelijk het minste dat ik van Bourvil tot nu toe ben tegengekomen. Het begin is nog veruit het leukst. Bourvil die als een erg strikte gendarme zelfs zijn oude vrienden een boete geeft, dan een erfenis krijgt en nog steeds zijn plichtsbesef niet kwijtgeraakt zorgt nog voor een aantal leuke scènes (vond vooral zijn nummer over het doen en laten van een gendarme erg aanstekelijk), maar eenmaal hij in contact komt met Sergarie zakt het allemaal nogal in. Komt vooral omdat de koningin een nogal vervelend personage is en ik vond het gewoon niet goed klikken tussen haar en onze naïeve politie agent. Naar het einde toe wordt het wel wat leuker met de vlucht naar huis, met Bourvil die in volle chaos bij de ene kompaan een baard aanplakt en bij de andere hem afscheert, maar het blijft allemaal een wat te voorspelbaar vehikel om te blijven boeien. Gelukkig beseft André Berthomieu dat ook en rond hij zijn film af na een klein anderhalf uur.

Voornamelijk de moeite voor Bourvil en ongetwijfeld ook de enige reden waarom dit überhaupt nog op DVD wordt uitgebracht. Hij draagt de film, maar ook hij lijkt hier precies niet al te veel zin in te hebben. Het is sowieso het oudste dat ik van hem tot nu toe heb gezien, maar het vreemde is wel dat hij hier weeral de naam Ménard krijgt toegewezen. Dit was ook het geval in Le Coeur sur la Main, Blanc comme Neige en Pas Si Bête. Toevallig ook drie films van regisseur Berthomieu. Soit, de tegenspeelster van Bourvil is Mathilde Casadesus en zoals eerder gezegd is dat overduidelijk de zwakste schakel in het verhaal. Marika is geen leuk personage en wordt slecht gebracht door Casadesus. Rest van de cast kan er mee door, maar is niet al te memorabel.

Begrijpelijk waarom dit was in de vergetelheid is geraakt, want het is inderdaad niet één van Bourvil's leukste films. In hoeverre dat ik nu al kan beoordelen natuurlijk. De Fransman zelf is wel redelijk goed op dreef, maar is precies nog wat zoekende naar zijn typerende stijl. Leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

2*

Verhavert doet Teirlinck

Roland Verhavert moet denk ik de meest standvastige Vlaamse regisseur voor mij zijn, al zijn films lijken namelijk op 3.5* te eindigen. Ik merk er altijd een zekere degelijkheid in en ze boeien me ook stuk voor stuk, maar telkens ontbreekt net dat beetje extra. Ik heb echter nog wat liggen en ik hoop toch met bijvoorbeeld zo'n Meeuwen Sterven in de Haven op een hogere score uit te komen. Echter was het eerst de beurt aan Rolande met de Bles! Een verfilming van het gelijknamige boek van Herman Teirlinck.

En opnieuw 3.5* en opnieuw een degelijke film die alleen hier en daar wat de mist ingaat. Er zijn blijkbaar verschillende versies in de omloop (mijn DVD duurt zo'n 105 minuten, op IMDB wordt er over een versie van 128 minuten gesproken en in het interview met Verhavert - dat als extra is toegevoegd aan de VRT Klassiekers DVD - spreekt de regisseur dat de oorspronkelijke film 140 minuten duurde maar dat deze in de jaren '80 is geknipt tot de versie nu op DVD is uitgebracht) en eerlijk gezegd? Ik zou wel eens willen weten wat het verschil is tussen de versies. De DVD bevat als extra onder andere een uitgebreidere (doch niet gerestaureerde) versie van de scène in La Grande Maison en zowaar ook een optreden van Ann Christy in één of andere nachtclub. Erg jammer dat die scènes er zijn uitgehaald en zeker als je bekijkt dat ik hier en daar met het gevoel zat dat Verhavert wel erg kort door de bocht ging met sommige gebeurtenissen. In zo'n 35 minuten aan extra speelduur kan dat namelijk wel eens opgelost zijn.

Verhavert heeft in de loop der jaren met een aantal groten der aarde gewerkt als regisseur (en nog veel meer als producer) en uiteraard zit Jan Decleir daar tussen. Hier een jonge knaap van 26 jaar die nog maar aan het begin van zijn filmcarrière stond maar al o zo goed is. Het verplichte AN voelt een tikkeltje geforceerd aan, maar verder is er weinig aan te merken op zijn prestatie. Ook Dora van der Groen is weer even degelijk als altijd en met onder andere een kleine bijrol voor Luc Philips heb je gewoon een geweldige cast. Het draait hem echter allemaal om Elizabeth Teissier die de rol van de Rolande uit de titel op zich neemt en die doet het geweldig. Heerlijk om te zien hoe ze iedereen weet te bespelen en de wisselwerking tussen haar en Decleir is om van te smullen.

Degelijk, dat is denk ik nog altijd het woord dat nog het perfect bij Verhavert past. Ik heb Meeuwen Sterven in de Haven, Pallieter, Boerenpsalm en Brugge, Die Stille nog op DVD liggen. Ik verwacht dat daar toch nog een film gaat tussen zitten die hoger gaat uitdraaien. Moest iemand trouwens nog weten waar Rubens, Schilder en Diplomaat te vinden is.. Dan is de collectie volledig, al zou ik ook wel meer shorts willen zien dan enkel Ansfred van Antwerpen...

3.5*

Ears. Now, they're important, too

De remake van Rollerball uit 2002 heb ik ooit eens in een ver verleden gezien. Niet meer veel van blijven hangen met uitzondering van het Nederlands van Rebecca Romijn, maar vond het concept intrigerend genoeg om het origineel ook eens te bekijken. Een soort van huwelijk tussen A Brave New World van Aldous Huxley en iets wat Philip K. Dick zou schrijven en dat kan best wel interessant worden. Plus, ik was wel benieuwd wat James Caan buiten The Godfather zou kunnen brengen.

Hoewel Rollerball zich in de toekomst afspeelt (althans toch nog maar voor een drietal jaar aangezien de film zich afspeelt in 2018), baseert het zich op iets ouds, namelijk de gladiatoren van het oude Rome. Jonathan E is de gladiator van dienst en het brood en spelen aspect is deze keer een simpel doch gewelddadige vorm van gooi de bal in het gat. Een uitgangspunt dat een zekere interesse wekt, maar de mix tussen de filosofische vraagstukken en de harde actie komt nooit echt goed tot zijn recht. Een aantal sterke wedstrijden, maar het is zonde dat Tokio en New York niet zijn omgedraaid geweest. Het Ganbare Tokyo! (wat blijkbaar vertaald kan worden naar het ietwat flauwe Do Your Best, Tokyo!) is vele malen indrukwekkender dan hetgeen het New York team tentoon stelt. Vond sowieso de film pas echt goed op gang komen nadat de wedstrijd tegen Tokio van start was gegaan, met de blessure van Moonpie als hoogtepunt. Wat overblijft zijn een handvol nietszeggende scènes (laten we anders met een laserpistool op wat bomen gaan schieten) en een misplaatst stuk met een soort van supercomputer op water genaamd Zero.

Wel een heerlijke soundtrack trouwens. Norman Jewison maakt voor een groot stuk gebruik van Bach en de combinatie van het harde spel en de klassieke muziek werkt bijzonder goed. Er kan ook weinig verkeerd gezegd worden over James Caan. Geloofwaardig naast en op het speelveld. Zelfs zo'n hopeloos geforceerde scène als het moment waarop hij naast het lichaam van Moonpie staat terwijl een dokter hem probeert te overtuigen om een toestemming tot overlijden document te ondertekenen gaat hem goed af. Beetje zonde dan ook dat de rest van de cast van een minder niveau is. John Beck als Moonpie gaat nog vrij goed, vooral ook vanwege de chemie met Caan, maar voor het overige weinig memorabele rollen.

Blijf het tot nu toe toch een wat vreemde regisseur vinden, die Jewison. Een dystopische science-fiction, een broeierige politie film over een zwarte agent in een blank stadje en een met haken en ogen aan elkaar hangende verfilming van het leven van Rubin Carter. Kan het nog niet allemaal met elkaar rijmen, maar het laatste waar je hem van kunt beschuldigen is dat hij altijd hetzelfde trucje doet.

2.5*

Romance in romantic Rome!

Ik ben de laatste tijd meer en meer Audrey Hepburn beginnen te appreciëren. Ik had altijd het gevoel dat ze een ietwat eenzijdige actrice was maar daar kwam met The Children's Hour (geregisseerd door William Wyler) verandering in. Tijd dus om nog eens een film met Hepburn in de hoofdrol om te zien hoe ze het er vanaf zou brengen. Met wat kun je dat beter doen dan een van haar eerste grote filmrollen die dan ook nog eens geregisseerd werd door diezelfde Wyler?

Oorspronkelijk was het de bedoeling om in Hollywood te gaan filmen met decors in plaats van op locatie in Rome maar Wyler weigerde dit en er werd in het budget gesnoeid en er moest een onbekende actrice worden gezocht voor de rol van prinses Ann, de toen onbekende Audrey Hepburn... En wat doet ze het toch weer goed. Ze is hier nog zeer jong in maar laat toch al wel haar klasse zien maar slaagt er vooral in om een realistische prinses neer te zetten die haar hele leven zowat kotsbeu is. Maar ook haar on screen love Gregory Peck doet het bijlange na niet slecht. Ik kende hem alleen maar als vader van een satanskind uit het eerste deel van The Omen en hier speelt hij dan ook een compleet andere rol maar wel met verve. Pecks kompaan daarentegen, Eddie Albert als Irving Radovich slaagt een beetje tegen. Vooral in de scènes wanneer Peck hem probeert duidelijk te maken dat hij moet zwijgen door hem pootje te lichten of water over hem te kappen begint hij teveel aan overacting te doen.

Roman Holiday zit boordevol prachtige sfeermomenten die vooral net dat extra krijgen door de prachtige stad Rome. De scooterrit is hilarisch maar het beste blijft toch het gevecht op de boot. Daarin laat Hepburn exact zien hoe moeilijk haar personage het heeft wanneer ze half wordt ontvoerd en om Peck roept. Die komt dan en slaagt iemand van de boot af die in het water valt en terwijl hij zich omdraait smijt Hepburn er nog een reddingsboei achter... Geweldig gewoon. En dit zijn dan nog niet de enige leuke momenten want ook de mond van de waarheid of de introductiescène van Hepburn waar ze haar schoen verliest zijn even memorabel maar ook over het einde ben ik content. Ik had verwacht dat Peck en Hepburn schoon schip gingen maken en bijgevolg ging trouwen maar dat gebeurt gelukkig niet. Neen, in plaats daarvan krijgen we nog een amusante eindscène waar Peck en Albert er toch in slagen om hun opdracht om de prinses te interviewen klaar te krijgen.

Tijdloze romantische komedie die wel een klassiekerstatus verdient.

4*

Persoonlijke Polanski

Ik moet zeggen dat ik nog niet helemaal wild ben van Roman Polanski. Wat hij in zijn persoonlijke leven heeft gedaan interesseert me minder, maar als regisseur vind ik hem nogal wisselvallig. The Fearless Vampire Killers was abominabel terwijl Cul-de-Sac erg sterk was. Bizar genoeg zit er maar één jaar tussen beide films waardoor ik wel benieuwd was naar zijn manier van werken. Ik hoopte daar met deze documentaire een beter inzicht in te krijgen.

Al vrij snel bleek dat ik op mijn honger ging blijven zitten en A Film Memoir is in mijn ogen dan ook een wat slecht gekozen titel. Soit, dat doet voor de rest gelukkig geen afbreuk aan het niveau van de documentaire. Hoewel, documentaire kun je het misschien niet echt noemen, want dit is eigenlijk gewoon een gesprek tussen twee vrienden die oude herinneringen ophalen. Wie wat gekend is met het leven van Polanski, een leven dat ook in het lang en in het breed is uitgesmeerd in de media, weet waaraan hij/zij zich moet verwachten. Polanski's jeugd komt, tezamen met de invloed die die gebeurtenissen hadden op The Pianist, aan bod alsook de dood van Sharon Tate door Charles Manson en zijn bende. Gaandeweg wordt er ook nog wat stilgestaan bij een aantal films zoals Chinatown en Rosemary's Baby en eindigt de docu met Polanski's kijk op het leven. Boeiend materiaal voor een documentaire van een goed anderhalf uur in ieder geval. Kudo's ook voor Canvas dat ze eindelijk eens een volledige versie van iets uitzenden in plaats van zo'n verknipte versie.

Al komen niet alle scènes altijd even goed tot hun recht. Iets wat vooral te wijten is aan Andrew Braunsberg die soms te nadrukkelijk aanwezig is. Zeker wanneer hij de rol van Polanski overpakt en zelf segmenten uit diens leven begint te vertellen. Het gebeurt gelukkig niet al te vaak, maar het stoort wel. Voor de rest is dit een nogal basic documentaire. We volgen het gesprek tussen de twee vrienden en van tijd tot wijlen wordt er eens afgewisseld met oorlogsbeelden of scènes uit de films van Polanski. Het blijft vrij eenvoudig in ieder geval, maar er hangt een zekere 'Alleen Elvis blijft bestaan' vibe die ik wel kon waarderen.

Polanski zelf is een interessant figuur. Hij heeft de nodige portie shit over zich heen gehad, soms terecht en soms onterecht, en de manier waarop hij over zijn leven verteld is boeiend. Het komt soms wat geforceerd over, maar hij weet je vast te houden.

4*

Hope & Despair. Tragedy & Love. Romeo & Juliet

Ik ben zelf een grote fan van het klassieke Romeo & Julia verhaal maar ik had me nog nooit aan een verfilming gewaagd omdat dit soms zo fataal kan uitdraaien. Met Moulin Rouge maakte ik kennis met Luhrmann en nadien werd aan die kennismaking een vervolg gebreid door Australia. Vooral Moulin Rouge vond ik zo goed dat ik vond dat als er één regisseur het klassieke verhaal kon verfilmen, dat dat Luhrmann was.

In het begin had ik toch wat mijn twijfels. De setting werd hedendaags maar het taalgebruik was nog altijd wel op de old-fashioned Shakespeare stijl. Beetje vreemde combinatie maar na een 10 minuten vond ik het eigenlijk helemaal niet zo vreemd meer. Het theatraal gedoe past perfect in de film en Luhrmann weet goed genoeg hoe hij dit moet uitspelen. Hij slaagt er dan ook in om twee hoogtepunten in de film te creëren, namelijk de dood van Mercutio en de opbouw naar die dood maar ook het einde waar Romeo ontdekt dat zijn Juliette dood is en hij zich wanhopig een weg naar haar graf schiet. Zo bombastisch en theatraal als het maar kan maar o zo doeltreffend want hoewel het verhaal één van de meest bekende verhalen is ter wereld slaagt Luhrmann er toch in om het nog allemaal boeiend en meeslepend te maken. Dit heeft natuurlijk ook veel te maken met de aanpak van de film want net zoals in Moulin Rouge zit Romeo + Juliet vol met kleine details die een zekere meerwaarde aan de film geven zoals de pistolen die allemaal de naam dragen van een soort van zwaard. Zo zit de film nog vol met kleine verwijzingen naar andere Shakespeare verhalen en dat maakt het nu eigenlijk allemaal net zo interessant om de film nog eens een keer op te zetten, iets wat bij mij sowieso nog wel zal gebeuren. Het visuele aspect van Romeo + Juliet is trouwens ook weer ontzettend mooi. De scènes tussen het koppel zijn bijna altijd felle warme kleuren terwijl wanneer ze apart van elkaar zijn het vaak donkere tinten zijn. De aankleding van de personages is trouwens ook uitstekend gedaan, ik had dan ook niets anders verwacht van Luhrmann.

Eerlijk gezegd, ik ben echt geen fan van DiCaprio. Er zijn maar weinig films waar hij me kan boeien (The Beach en The Departed) maar in de meeste gevallen wordt hij compleet weggespeeld door zijn tegenspeler (Gangs of New York - Daniel Day Lewis). Gelukkig speelt hij hier echt de sterren van de hemel! Eindelijk komt zijn hoge pretty-boy gehalte van pas en weet hij het ook heerlijk te gebruiken. DiCaprio is geboren om de teksten van Shakespeare uit te spreken. Vooral naar het einde toe komt hij compleet los. Over Claire Danes had ik een gemengd gevoel naar het einde toe. Qua uiterlijk is ze een perfecte Juliet, exact gelijk ik ze me altijd had voorgesteld bijna maar als actrice kon ze me soms niet zo heel hard boeien. Uitstekend gecast maar ik miste toch iets. Bij John Leguizamo had ik dan weer het tegenovergestelde. In het begin vond ik dat hij helemaal niet bij de rol van Tybalt paste, ik moest constant aan hem als dwerg denken uit Moulin Rouge, maar eens dat dat beeld was verdwenen bleek hij zijn rol uitstekend te vertolken. Eigenlijk geldt dat voor bijna iedereen in de film uitgezonderd van Dash Mihok die de rol van Benolio op zich neemt. Vooral in de openingsscène is hij samen met zijn maatjes te kinderachtig bezig om geloofwaardig over te komen, het 'bite my thumb' gedeelte was dan ook direct het lachwekkendste aan de film.

Interessante film. De hedendaagse setting met het oude taalgebruik is een speciale maar doeltreffende combinatie. Het verhaal kent iedereen wel maar toch weet Luhrmann het allemaal boeiend te maken waardoor het zowel verhaaltechnisch als visueel erg sterk is.

Dikke 4*

For never was a story of more woe than this of Juliet and her Romeo

Romeo and Juliet. Net zoals ze voor elkander de eerste grote liefde waren, was het toneelstuk mijn eerste Shakespeare liefde. Het was indertijd mijn eerste kennismaking met het werk van de Bard en het knetterde van begin tot eind. Ik begreep verre van alles, maar er volgde de ene herlezing na de andere en uiteindelijk situeert het verhaal zich ergens in de top 3 van zijn toneelstukken. De laatste tijd ben ik me meer en meer aan het interesseren in de verfilmingen van zijn werk en dan kun je niet om regisseur Franco Zeffirelli heen.

En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen door te zeggen dat dit van alle verfilmingen die ik tot nu heb gezien (ik zit nu aan 14 stuks) misschien wel de beste is. Othello van en met Orson Welles waardeer ik misschien nog net iets hoger, maar sowieso al de beste Romeo & Juliet film. Het is het verhaal van Shakespeare dat iedereen kent en toch slaagt Zeffirelli er in om het over de gehele lijn boeiend te houden. Ik ben sowieso al fan van het gebruik van de originele dialogen, maar gewoon heel de sfeer die af de film straalt voelt typisch Shakespeare aan. Hoogtepunten zijn de balkonscène, het gevecht tussen Mercutio en Tybalt, plus Romeo die doordraait, en natuurlijk heel de ontknoping met de schijndood van Juliet. Ik kan die scène ondertussen dromen, maar toch weet Zeffirelli de juiste snaar te raken en leef je nog altijd mee. De bewegende hand van Juliet wanneer ze terug wakker wordt terwijl Romeo dood naast haar ligt, het is misschien wel één van de droevigste scènes in de geschiedenis van de cinema.

De reden waarom deze verfilming van Romeo and Juliet gezien mag worden is de cast. Zeffirelli waagde het om zijn twee hoofdrolspelers zo dicht mogelijk bij de leeftijd van hun personages te casten (dus deze keer geen twintigers die tieners spelen) en het geeft net dat beetje extra authenticiteit. Het had ook faliekant kunnen aflopen, maar Leonard Whiting en Olivia Hussey spelen de pannen van het dak als Romeo en Juliet. Het is niet evident om de dialogen van Shakespeare geloofwaardig te kunnen uitspreken, maar ze doen het. Sowieso eigenlijk een cast waar bitter weinig is op aan te merken. John McEnery is een uitstekende Mercutio, Milo O'Shea is subliem als broeder Laurence en Michael York is een schitterende Tybalt. Let vooral ook nog op Laurence Olivier als de narrator.

Om het geheel dan helemaal af te maken is er ook nog eens de schitterende soundtrack van Nino Rota. Veruit mijn favoriete filmcomponist en zijn score hier is indrukwekkend. Het past perfect bij de film en het What is a Youth is prachtig. Veruit de beste Romeo & Juliet verfilming die ik al heb gezien en ik betwijfel of ik nog een betere ga tegenkomen.

4.5*