Opinions

Your ass stinks!

Die Robert Hiltzik, het is toch een speciaal figuur. In 1983 maakte hij een onverwacht succes met Sleepaway Camp en zijn regiedebuut was eigenlijk een flagrante kopie van films als Friday the 13th. Er stak echter wel een soort 'waanzin' in die ik eigenlijk wel kon waarderen. Er volgden een aantal sequels maar allemaal zonder invloed van Hiltzik. Sterker nog, de regisseur deed werkelijk niets meer op gebied van film en opeens was daar 25 jaar later Return to Sleepaway Camp. Zijn eerste film in een kwart eeuw dus en meteen een rechtstreeks vervolg op de eerste film.

De gebeurtenissen uit deel II en III (en voor de volledigheid ook deel IV hoewel dat gewoon een samenraapsel van de vorige films was) worden dus compleet genegeerd en dat zorgt voor een vreemde film. Ik weet eigenlijk niet goed wat Hiltzik eigenlijk juist voor ogen had toen hij dit besloot te maken. Het voelt bij vlagen als een soort reboot aan (de kok gaat bijvoorbeeld op een soortgelijke manier dood als in de eerste Sleepaway Camp) maar op den duur sluipen er toch een paar dingetjes in waardoor dit echt bedoeld is als sequel. Dan heb ik het natuurlijk over de aanwezigheid van zowel Paul DeAngelo en Jonathan Tiersten die hun rollen van Ronnie en Ricky terug opnemen en dan moest de grootste klepper nog komen. Dat de sheriff de dader ging zijn, dat ziet iedereen wel aankomen, maar ik was aangenaam verrast dat het effectief Felissa Rose was. Alleen jammer dat Hiltzik te vaak kiest voor het wegdraaien van de camera. Die scène dat Sheriff Jerry zijn/haar vermomming afdoet kun je toch perfect laten zien? Nu focust Hiltzik zich op de grond waar je dan een valse snor ziet vallen etc.

Daar zit dan ook wel het grootste probleem van deze film: visueel is die gewoon minder dan zijn jaren '80 tegenhanger. Dit is dan ook het perfecte schoolvoorbeeld dat je met CGI toch veel moeilijker hetzelfde effect kunt krijgen als wanneer je met practical effects werkt. Het lijkt ook wel alsof Hiltzik in al die jaren flink wat preutser is geworden. Het is allemaal minder expliciet, minder bloot, minder ... Wat dan wel weer goed is, is dat dit zo'n typisch filmpje is waar je met plezier mensen afgeslacht ziet worden. Er zit werkelijk geen enkel aimabel personage tussen (hoewel dat Petey daar nog het meest voor in aanmerking komt) en waar ze in hemelsnaam Michael Gibney hebben gevonden.. Wat is Alan een vervelend rotjoch en het duurt jammer genoeg ook veel te lang vooraleer die eindelijk zijn verdiende loon krijgt.

Ik zit echt met een twijfelgeval eigenlijk. Op elk vlak is dit eigenlijk een minder deel maar de terugkeer van een aantal castleden uit de eerste film hebben me eigenlijk nog meer gecharmeerd dan ik zou willen toegeven. Hoewel zo'n DeAngelo en Tiersten gewoon barslechte acteurs zijn, passen ze wel bij deze franchise en Rose blijft gewoon erg fijn. Dat after credits stukje is ook nog wel tof.

Nipte 3*

The past never dies. It kills

De film stond eigenlijk al vrij lang op mijn verlanglijstje maar het was er nooit van gekomen om hem ergens te gaan zoeken en mee te pakken. Tot ik hem gisteren in de videotheek zag liggen voor 5€. Natuurlijk meegepakt en gisteravond opgezet.

Ik lees hier redelijk vaak dat het verhaal zo onsamenhangend is maar dat vond ik eigenlijk juist niet. Het is inderdaad wel heel de tijd vaag met de visioenen (soort van in ieder geval) maar het wordt allemaal op het einde toch duidelijk? Ik vond het in ieder geval wel vrij interessant hoe heel het mysterie rond Joanna's jeugd zat. Spijtig genoeg zit het qua schrikeffecten vrij pover in The Return. Hier en daar is een bijna-momentje maar niet echt om meters hoog van te springen maar dan zit dan wel weer tegenover dat de mysterieuze sfeer in de film zeer goed is. Vooral de openingsscène op de kermis is een hoogtepunt.

Sarah Michelle Gellar draaft de laatste tijd meer en meer op in horror-films maar storen doet ze niet. Meer zelfs, ze is al vaak een pluspunt geweest om me toch over de lijn te trekken voor een potentiële B-film en ook hier was dat eigenlijk het geval. Rest van de cast is ook geen materiaal om een Oscar winnaar voor beste acteur/actrice te winnen maar zijn hier onderhoudend genoeg.

Leuk filmpje met een mooie Sarah Michelle Gellar en een boeiend verhaal.

3.5*

There is something you and/or the German army can do. Nevermind, I'm sure it's punishable by death

Ik begin langzamerhand een zekere fascinatie voor Joan Crawford te krijgen. Ik heb op zich nog niet zo bijzonder veel van haar gezien maar wat ik zag was de moeite waard. Het interessante echter is dat Reunion in France net als Above Suspicion in volle oorlogsperiode is opgenomen en een hekel thema aanspreekt via de strijd tegen Nazi's. Propagandafilms zoals de Duitsers die ook hadden maar in mijn ogen toch redelijk gedurfd. Plus, John Wayne doet hier in mee en dat is altijd een aanrader.

En Reunion in France heeft werkelijk alles om een dikke 4* te krijgen ware het niet dat ze compleet de mist in gaan met de gesproken taal. Als er nu één ding is waar ik me enorm aan kan ergeren in dit soort films is dat de Duitsers Engels praten. Dat gebeurt hier echter niet de gehele tijd want af en toe zitten er volledige dialogen in het Duits tussen maar dit speelt zich, zoals de titel natuurlijk doet vermoeden, volledig af in Frankrijk en er is geen Frans te bespeuren. Soms wordt er eens een monsieur of madame tussen gegooid maar dan is het kalf natuurlijk al lang verdronken. Zonde eigenlijk want voor de rest levert Jules Dassin een degelijke film af die van de eerste tot de laatste minuut blijft boeien. Aangenaam verrast ook door het einde want ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet had zien aankomen dat Michelle dan toch nog voor Robert ging kiezen. Leek me eerder dat het de bedoeling ging zijn dat je als Fransman koste wat het kost alles moest opgeven voor je land, zelfs als het je eigen dood betekent. Met dit einde ben ik ook tevreden dus op zich geen probleem natuurlijk.

Zoals gezegd nog niet veel van Joan Crawford gezien (dit is nog maar de 3e film) maar ik begin fan van haar te worden. Ze heeft een soort van Bette Davis uitstraling (ironisch genoeg konden beide dames elkaar niet ruiken of zien, wat voor een hoop bittere ruzies heeft gezorgd) en ze weet de rol van upclass Franse mademoiselle die alles verliest op een degelijke manier neer te zetten. Sterke rol ook van de Nederlandse Philip Dorn die de wederhelft van Crawford speelt en zeker naar het einde toe de lakens naar zich toe weet te trekken. Als je de poster en de openingscredits bekijkt, dan krijg je het idee dat John Wayne hier een hoofdrol in heeft. Niets is minder waar doordat hij maar een redelijk kleine bijrol heeft maar wel één die typisch Wayne aanvoelt. Het is in ieder geval één van de weinige keren dat ik hem op een geloofwaardige manier zie flirten. Let trouwens ook nog op een erg kleine bijrol van de ravissante Ava Gardner in één van haar eerste filmrolletjes. Degenen die haar hebben gemist: haar scène is op deze link terug te zien.

Interessante film over het veroverde Frankrijk tijdens de tweede Wereldoorlog. Als Belg kom je niet goed uit de film (onze honden waren beter bewapend dan onze soldaten volgens een Duitser in de film) maar het is wel de volledige speelduur genieten. Alleen jammer van al dat Engels gepraat.

3.5*

He's afraid. He knows how far I came to find him

The Revenant: de film waar Leonardo DiCaprio een Oscar voor kreeg maar die ik me vooral herinner als de film waar de tendens rond hing dat het eigenlijk een goedmakertje was omdat hij de vorige 5 keren zijn nominatie niet had kunnen verzilveren. Het is nooit een goed teken wanneer je je nog zoiets voor de geest kunt halen bij een prijs en dus werd het dan eindelijk eens tijd om voor dit hersenspinsel van Alejandro G. Iñárritu te gaan zitten. Babel was niet zo interessant, Birdman was dat wel en The Revenant?

Dat is blijkbaar de slechtste film van de drie. Iñárritu neemt ruimschoots de tijd om het (blijkbaar op echte feiten gebaseerde) verhaal van Hugh Glass te vertellen en weet daardoor zijn film pas te beëindigen na zo'n 2 uur en een half. Wat eigenlijk pakweg een halfuur tot een uur teveel is, want wat is dit toch een erg taaie zit geworden. Oké, visueel ziet het er bij vlagen prachtig uit (al moet ik bekennen dat ik meer had verwacht van de fameuze grizzly attack en die scène met Glass en het karkas van het paard is al helemaal overroepen) maar an sich is dit echt niets meer dan een simpel wraakverhaal. Een plotlijn die we al talloze keren eerder hebben gezien en hoewel zo'n achtervolging op zich nog interessant kan zijn, is de de toevoeging van allerlei mystiek gewoon een brug te ver. Die visioenen van de vrouw van Glass halen je compleet uit de film en dan nog maar te zwijgen over het gebrek aan realisme. Misschien dat ik met de verkeerde verwachtingen/ideeën aan The Revenant ben begonnen maar ik verwachtte echt een soort van Into the Wild te krijgen, maar realistisch kun je dit niet noemen. Die scène waar Glass met paard en al van die klif duikt.. Op zich niets mis mee aangezien The Crow bijvoorbeeld tot één van mijn favoriete films hoort, maar die trok dan wel voluit die kaart.

Iñárritu probeert wel wat, maar weet echter nooit een goede balans te hanteren. Gelukkig is er dan nog een sterke cast om dit naar een hoger niveau te tillen. Dat DiCaprio net voor deze film zijn grote prijs moet krijgen, is inderdaad een jammerlijk voorval aangezien hij indrukwekkendere rollen heeft gespeeld. Dat neemt echter niet weg dat hij erg diep gaat voor de rol van Glass en een aantal geweldige momenten op zijn naam schrijft, persoonlijk vond ik vooral de sneeuw-hap scène het meest gelukt. Het is echter Tom Hardy die het meeste lof verdient. Bijna onherkenbaar als John Fitzgerald en het was pas met de aftiteling dat ik echt 100% zeker was dat hij het was. Het zijn die twee mannen die eigenlijk The Revenant nog ietwat draaglijk maken, al moet ik toegeven dat ik ook nog wel gecharmeerd was door Will Poulter als de jonge Bridger.

Neen, een goede wraakfilm moet echt niet 2.5 uur duren. Hoe mooi je het ook wilt filmen (en eerlijk gezegd lukt dat ook niet altijd even goed aangezien zo'n openingsscène als die op het slagveld gewoon geforceerd gekunsteld overkomt), het is gewoon veel te lang. Al dat gezwets met spiritualisme, die lang uitgesponnen aanloop naar de confrontatie, ... DiCaprio en Hardy houden het nog een beetje draaglijk, maar met gemak één van de meest overgewaardeerde films van de afgelopen 10 jaar.

2*

Lau goes Scorsese

Met de Infernal Affairs trilogie maakte Wai-keung Lau (en Alan Mak ook natuurlijk) een erg goede beurt. Een interessante reeks die echt sterk in elkaar steekt en het zorgde ervoor dat Lau en Mak twee regisseurs waren om in het oog te gaan houden. Via een kameraad stootte ik op deze Revenge of the Green Dragons en hoewel Mak er hier niet aan te pas komt, vroeg ik me toch wel af wat Lau (en Andrew Loo) er van ging maken.

Op zich minder dan eender welk deel van de Infernal Affairs films, zoveel is duidelijk. Toch ben ik eerlijk gezegd wat verbaasd over de lage score die de film hier toebedeeld krijgt. Revenge of the Green Dragons is een bendefilm met een enorm hoog tempo. Lau en Loo kiezen ervoor om alles in nog geen anderhalf uur te proppen en het resulteert in een soms ietwat chaotische film. De ene bende neemt het tegen de andere op in een aantal rauwe confrontaties en daar knelt het schoentje een beetje. Je krijgt namelijk niet de band met de personages die je zou verwachten waardoor de impact van sommige scènes (de dood van Steven onder andere) wat teniet wordt gedaan. Gelukkig weten de regisseurs er voor de rest nog altijd wel een boeiend geheel van te maken, iets waar Lau blijkbaar wel een patent op heeft, en is het einde wel heerlijk. Vond de invloed van Scorcese trouwens wel vrij merkbaar. Het lijkt wel alsof Scorsese met zijn remake van Infernal Affairs (door hem uitgebracht als The Departed) de aandacht naar de Hongkong cinema bracht en dat Lau nu de aandacht naar de gangsterfilms van Scorsese (vooral Goodfellas) wilt brengen.

Want wat anders doet Ray Liotta dan in de film? Toffe acteur, daar niet van, maar die valt hier wel compleet uit de boot en lijkt er enkel te zijn ingestoken om Scorsese een pleziertje te doen. Voor de rest een nogal onbekende cast naar mijn gevoel. Mijn kameraad met wie ik de film keek herkende Kevin Wu als één of andere YouTube host waar ik nog nooit van heb gehoord en van de twee hoofdfiguren is hij wel de zwakste. Een nogal karakteristiek figuur (iets waar de film in het algemeen wel wat last van heeft), maar dan vond ik Justin Chon als Sonny net iets overtuigender. Visueel wel overtuigend, al hadden die freezes in sommige shots niet echt een nut, en voel je aan de muziek wel aan dat dit een film met Amerikaanse invloeden is. Ik ben altijd wel te vinden voor het betere gitaarwerk, maar dit voelde toch wat misplaatst aan.

Een beetje lastig te beoordelen dit. Lau heeft met Mak een erg sterke trilogie gemaakt waardoor de verwachtingen erg hoog kwamen te staan. Met Loo daarentegen wordt dat niveau niet benadert. Het is allemaal niet slecht, ik heb me echt wel vermaakt, maar had op meer gehoopt.

Nipte 3.5*

Een feest voor de (ogen en) oren

Toen Elizabeth Taylor juist gestorven was (ondertussen ook alweer anderhalf jaar geleden) heb ik in De Slegte een biografie op de kop kunnen tikken. Ze smeten er toen mee naar je kop voor de spotprijs van 3 euro en toen ik begon te lezen werd het duidelijk dat ik iets miste. Hoewel ik wel wat van het privéleven van La Taylor wist, had ik maar bitter weinig films van haar gezien en zeker het eerste deel van het boek concentreert zich daar nogal hard op. Ik besloot dan maar om eens wat meer op zoek te gaan naar haar films en TCM was daar wederom de oplossing voor doordat ze regelmatig een film met haar in de hoofdrol uitzenden. Ondertussen zit ik alweer aan mijn 13e film maar ik heb dus nog een lange weg te gaan.

En daar zit ik helemaal niets mee in want hoe meer ik van Taylor kijk, hoe meer ik inzie dat ze echt wel een grote actrice is want op erg jonge leeftijd (ze was hier nog maar 22) weet ze haar rol toch praktisch perfect in te vullen. Het zoeken naar haar eigen identiteit, het 'verraad' van degene die ze lief heeft, ... Ja, ik ben een fan van Taylor. Hier ziet ze er trouwens ook weer ontzettend betoverend uit, voor mij blijft het één van de weinige vrouwen die met een korte coupe er toch nog ontzettend sexy en vrouwelijk weet uit te zien. Rhapsody gaat vooral over de driehoeksverhouding (ze zijn zelfs met 5 als je de liefde voor de viool en de piano meerekent) tussen Elizabeth Taylor, Vittorio Gassman (Paul) en John Ericson (James) en de chemie spat er werkelijk vanaf maar hetgeen de film juist net dat beetje extra geeft is de vele muziek. Nu ben ik niet zo'n enorme fan van klassieke muziek (geef mij maar Bob Dylan en Johnny Cash) maar voor een viool ben ik altijd wel te vinden en wat er hier op sommige momenten wordt gespeeld is werkelijk verbluffend. Alleen zonde dat Gassman en Ericson zelf hun instrument niet bespelen want op het einde van de aftiteling zie je dat het Claudio Arrau (piano) en Michael Rabin (viool) waren die de instrumenten bespeelde. Blijft jammer want anders had er sowieso een extra halfje ingezeten als het effectief Gassman en Ericson waren.

Ik ben hier dus redelijk lyrisch over maar toch had ik nog net iets meer verwacht. Ik zit dan ook zowat tussen de scores op Imdb, die nu op 5.8 staat, en die van MovieMeter, die voor mijn stem op 3.62 stond, in. Waarom? Omdat ik het naar het einde toe allemaal wat afgeraffeld vond. Wat mij vooral stoorde was dat Louise nog altijd van de ene naar de andere vent lijkt te fladderen. Je zou verwachten dat ze ondertussen wel doorheeft dat ze met Paul niets kan beginnen maar toch zet ze wederom alles op alles voor hem. Ik had het beter gevonden als alleen Paul degene was die terug een relatie met Louise wou en dat zij hem afwijst doordat ze doorheeft dat ze bij James hoort. Nu lijkt het alsof Louise niets van haar fouten heeft geleerd.. Gelukkig eindigt ze uiteindelijk dan toch nog bij James (dankzij Paul) want anders had het voor mij wel helemaal verpest geweest.

Al bij al is Rhapsody sowieso een film die wel wat meer gezien mag worden (met mijn stem erbij komen we nog maar aan 8!) vanwege de erg sterke muziek en dito acteerprestaties. De ontknoping, althans toch de aanloop ernaar, had echter wat beter uitgewerkt kunnen worden waardoor ik toch net geen 4* kan geven. Het komt wel vrij dicht in de buurt, dat moet ik er wel bij zeggen.

3.5*

He believes in profit... not *The Prophet*

Als de marketingafdeling geen betere ideeën heeft dan "van de producers van James Bond" op de poster te zetten, dan bekruipt me altijd het gevoel dat het een waardeloze film gaat zijn. Vaak onterecht hoor, maar ik vind het altijd zo'n compleet nutteloos argument om de producer erbij te betrekken. Die doen tenslotte toch niets meer dan met wat geld smijten. Neen, dan was de aanwezigheid van de immer bekoorlijke Blake Lively voor mij een grotere reden om hier aan te beginnen.

Vooral omdat het een actrice is die de laatste jaren wel wat atypische rolletjes is aan het spelen. Ze was overtuigend als blinde vrouw in All I See Is You en ook in bijvoorbeeld The Shallows is de moeite waard. The Rhythym Section is weer een ander soort film en achteraf gezien blijkt die quote "van de producers van James Bond" beter aan te sluiten bij de film dan ik in eerste instantie had gedacht. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Mark Burnell (die ook mee het scenario schreef) wordt het verhaal verteld hoe Stephanie Patrick uitgroeit tot een huurmoordenaar. Burnell schreef een aantal boeken met het personage, dus een vervolg is in ieder geval niet uitgesloten. Ik vermoed echter dat dat er niet gaat komen en dat is niet geheel verwonderlijk. Het probleem is dat regisseuse Reed Morano een aantal dingen erg goed doet maar dat het algehele plaatje soms wat te wensen overlaat. Die autoachtervolging is van eenzaam hoog niveau (niet alleen in de film maar gewoon tout court) en langs de andere kant staan daar dan bijzonder slecht gemonteerde scènes tegenover. In dat eindshot zie je bijvoorbeeld Stephanie 2x haar kraag rechtzetten en haar jas toetrekken.. Het zijn slordigheidjes die niet zouden mogen.

Waarom dan toch nog 3.5* vraag je je af? Wel, in de eerste plaats voor Lively die dit echt wel goed doet. Ze weet een zekere balans te vinden tussen een vechtmachine maar toch eentje die duidelijk haar emoties niet altijd onder controle kan houden. Vind het sowieso wel fijn dat ze wat verschillende dingen uitprobeert en hoewel ze niet altijd even overtuigend overkomt, werkt het over de grote lijn wel. Hetzelfde kan gezegd worden van de onderlinge scènes met Jude Law. Ik had het hem vooraf niet aangegeven maar hij weet wel te overtuigen als de mysterieuze B. die besluit om Stephanie onder zijn hoede te nemen. Er zitten verder een aantal overtuigende scènes in (die autoachtervolging sowieso maar ook de confrontatie op de bus en zelfs die in de cafetaria zijn best wel spannend) waardoor dit gewoon ook lekker wegkijkt. Vraag me wel af of het originele boek ook zo'n voorspelbaar verhaal heeft of dat Burnell het wat heeft vereenvoudigd voor de film.

Er zijn dus nog 3 vervolgen (tot nu toe) geschreven op The Rhythym Section. Genoeg mogelijkheden tot een sequel maar de film heeft één van de meest waardeloze openingsweekends ooit gehad en lijkt algemeen ook niet echt bijzonder goed te scoren. Het is gewoon allemaal nogal rommelig en ik het is vooral mijn zwak voor Lively dat ervoor zorgt dat er nog een nipt halfje bijkomt.

Kleine 3.5*

De film begint vrij sterk naar mijn mening met een drukke maar plezante manier van filmen (het overdreven snel lopen van de mensen of bijvoorbeeld ergens in het begin dat iedereen zo hun paraplu opent). Maar dan, ergens in het midden, verdwijnt spijtig genoeg die manier van filmen en wordt het eigenlijk gewoon een romantisch liefdesverhaaltje en daar heb ik het normaal al niet echt voor. Wanneer dan uiteindelijk de climax komt (het zinken van het schip). Wat ik eigenlijk echt niet verwachte stijgt de film weer wat in mijn achting...

Sterk begin, sterk einde maar een slecht midden maakt uiteindelijk dat de film op 3* komt

Wat wel heel knap is gemaakt is het gezicht van Fred wanneer hij zeeziek is, je zou er praktisch zelf van ziek worden.

Gags! Nags! Sweeties and swing!

De vorige Abbott & Costello (Keep 'em Flying) viel me een week geleden serieus tegen dus ik stond wat sceptisch ten opzichte van deze Ride 'em Cowboy. De reden? Omdat het van dezelfde regisseur is maar Abbott & Costello hebben me nog maar één keer kunnen teleurstellen en in een Western setting leek het me onwaarschijnlijk dat ze dat nog eens deden.

Gelukkig heb ik gelijk gekregen en zorgt één van de meest hilarische duo's voor weer een ontzettend vermakelijke film. Wel viel me op dat er precies meer verhaal in deze Abbott & Costello zat. Net zoals in One Night in the Tropics wordt er gekozen voor de situatiehumor te combineren met humor die ook in de lijn van het verhaal ligt. Dit kan misschien wazig klinken maar wat ik bedoel is het volgende. Wanneer Abbott & Costello in het leger, de luchtmacht, de marine, ... terecht komen draaien de films meer rond de locatie en spotten ze met de stereotiepen. Hier in Ride 'm Cowboy doen ze dat ook maar er zit nog een lekker vlot verhaal achter. We hebben de romance tussen Bronco Bob en Anne, het 'verraad' van Bronco maar ook het hilarische zijplot waar Costello erin slaagt om zich te verloven met Moonbeam, een lelijke Indiaanse maar wel met een knappe zuster. Het is allemaal niet meer erg origineel te noemen maar als je bekijkt dat dit 68 (!) jaar na datum nog altijd zeer leuk blijkt te zijn dan kan ik gewoon niets anders dan hier een goede score voor te geven. Ride 'em Cowboy zit dan ook vol met een aantal hilarische situaties die vooral kleur krijgen door de immers geweldige Costello. Of het nu gaat over een langere scène zoals in het zwembad of een kort fragmentje waaruit zijn pokerkunsten blijken, het is gewoon fantastisch. Arthur Lubin maakt zijn fout van Buck Privates en Keep 'em Flying in ieder geval ruimschoots goed door deze uitstekende film en natuurlijk de twee voorlopers: Hold That Ghost en In the Navy. Ik vind het ergens jammer dat dit zijn laatste samenwerking met het duo is.

Ik zei het hierboven al, Abbott & Costello zijn hilarisch. Ik heb het al bij een aantal films gezegd en ik weet dat ik hier waarschijnlijk mee in herhaling val maar wat is het toch ontzettend jammer dat deze twee komieken zo verschrikkelijk hard zijn ondergewaardeerd. Ze hebben samen tientallen films gemaakt maar zelfs de meest bekende films krijgen hier niet meer aandacht dan van een handenvol mensen. Over berichten bij de films nog maar te zwijgen. Soit, ik hoop hier verandering in te kunnen brengen. De reden waarom ik Abbott & Costello zo goed vind is denk ik door het geweldige samenspel van beide komieken. Zelden zo'n goed team gezien en Universal wist dit goed genoeg want ze maken er optimaal gebruik van. Abbott & Costello krijgen veel screentime maar gelukkig wordt het ook gedoseerd want teveel is trop en trop is teveel. Die sterke balans is vooral te danken aan het kunnen van de andere cast. Dick Foran is in zijn rol van Bronco Bob Mitchell mij iets te glad maar hij slaagt erin om naar het einde toe toch mijn sympathie te kunnen opwekken, het gevecht met de gangsters in het hutje met Alabam is geweldig trouwens. De grote liefde van bronstige Bronco is de mooie Anne Gwynne. Op haar kunnen niets aan te merken maar wat een mooie vrouw, ik heb toch echt een serieus zwak voor dit soort types. Het is er eentje om in het oog te houden of ik ze nog eens ergens tegen kom. De Andrews Sisters zijn blijkbaar voorgoed uit de Abbott & Costello geweerd maar jammer genoeg krijgen we een erger alternatief. Ik hou sowieso al niet van nummers in films, tenzij we het over musicals hebben, maar The Terry Macs waren toch iets te vrolijk naar mijn zin. Pas op, de nummers zijn zeker niet slecht en sommige zijn vrij catchy maar het zijn er gewoon teveel. De danspassen die soms worden gedaan zijn dan wel weer de moeite waard.

Wederom één van de betere Abbott & Costello films. De humor zit weer goed, het duurt allemaal niet te lang en er zijn weer een hele hoop memorabele scènes (de droomscène van Costello is geweldig). Ik hoop dat het duo hier toch ooit nog de waardering krijgt die ze verdienen maar ik betwijfel het eerlijk gezegd.

4*

Bein' as we ain't got any Bible and no one here has ever seen one, the jury will not be swore in

Het is vandaag weer eens zo broeierig warm maar gelukkig is het in de living nog vrij goed doenbaar. Ik kijk praktisch al mijn films op mijn kamer maar daar is het zowaar nog warmer dan buiten dus begon ik eens te zoeken tussen mijn opgenomen films van TCM. Daar zitten een paar John Wayne's in en op goed geluk eentje uitgekozen.

En Ride Him, Cowboy is meteen ook de oudste Wayne film die ik tot nu toe heb gezien (al heb ik de television edit van Hurricane Express ook nog liggen die van hetzelfde jaar is) en het blijft toch altijd leuk om Wayne in zijn jonge jaren te zien. Hier zo'n jaar of 25 en nog voor hij bij Monogram zou terecht komen voor de bekende Lone Star reeks die je tegenwoordig voor een appel en een ei in de winkels vind omdat de rechten zijn verlopen. De film op zich is wel eens leuk om een keer gezien te hebben. Het begint nogal vreemd met een rechtszaak tegen een paard maar het verandert al snel in een leuk plotje over een gangster, de Hawk, die de stad terroriseert. Even leek het alsof de film werkelijk elke spanning over de boeg ging gooien door direct te laten zien dat Henry Sims de Hawk was maar de film weet dit gelukkig nog goed op te vangen. Het einde met de rechtszaak is nog het leukste van de film.

Zoals gezegd heb ik dit alleen maar opgenomen vanwege John Wayne, vraag me eerlijk gezegd ook af of de film wel had overleefd mocht dit niet één van de eerste rollen van de Duke zijn. Hij doet het in ieder geval wel weer degelijk, zijn latere rollen zijn natuurlijk beter doordat zijn films uit deze periode nogal vaak hetzelfde zijn maar hij blijft toch enorm charismatisch om naar te kijken. Misschien het interessantste naast John Wayne is Duke. Neen, niet terug John Wayne want die werd ook regelmatig de Duke genoemd maar nu gaat het over het gelijknamige paard. Een erg afgetraind beest dat doorheen heel de film een paar aardige kunstjes weet boven te halen. Erg leuk in ieder geval. Qua bijrollen is hier niet enorm veel te beleven maar Frank Hagney weet nog een geslaagde slechterik neer te zetten. Harry Gribbon was dan weer eerder irritant als Clout, de deputy sheriff.

Ik verschoot eerlijk gezegd van de korte speelduur want mijn opname had zo'n 80 minuten opgenomen maar dit moet eigenlijk niet langer duren dan een uurtje. Wayne doet weer zijn routine maar in combinatie met het paard Duke is het een leuk duo. Het verhaal heeft genoeg om handen om een uurtje te blijven boeien.

3*

All I want is to enter my house justified

Ergens eind september had ik mijn achterstand van Sam Peckinpah nog eens opgepikt via Junior Bonner. Tegen verwachting in een erg leuke film en misschien zelfs wel Peckinpah's beste, al zegt dat op zich niet veel over een regisseur die ik nog niet hoger heb gewaardeerd dan 3.5*. Met Ride the High Country en The Ballad of Cable Hogue heb ik nog 2 ongeziene films van de man liggen en ik was benieuwd of dat daar dan het meesterwerk in ging schuilen dat ik nu al zolang zoek.

Ik kan kort zijn: neen. Ride the High Country is niet Peckinpah's zwakste film, die twijfelachtige eer is voor The Deadly Companions weggelegd, maar het is toch het soort film dat niet aan mij besteed is. Ik begin me ook af te vragen of ik het Western genre op zich eigenlijk wel leuk vind. Ik heb namelijk ongeveer een 100 films gezien die op MovieMeter met dat genre worden gedefinieerd, maar eigenlijk is het vooral John Wayne die me in die films aanspreekt. Soit, Ride the High Country voelt in ieder geval aan als zo'n ouderwetse traditionele Western (met misschien iets meer de nadruk op geweld, de Peckinpah touch dus) en op zich is daar niets verkeerd mee. Het probleem zit hem echter in het verleggen van de focus van het geldtransport naar de beslommeringen van Elsa. Een vervelend personage en ook een verhaallijn die bijzonder weinig om handen heeft. Gelukkig wordt er via die weg nog een groepje bad-guys geïntroduceerd die nog voor een toffe finale zorgen (wat een cool beeld ook met Westrum en Judd die met getrokken pistolen traag richting de Hammond broertjes wandelen) want anders had dit ongetwijfeld een lagere score gekregen.

Geen John Wayne dus. Gelukkig maar, want die had hier ook absoluut niet in gepast. Wel twee andere veteranen. Twee mannen op het einde van hun carrière (Joel McCrea zou nog een handvol films maken, Randolph Scott zou hierna ophouden met acteren) en twee indrukwekkende rollen. Altijd gevaarlijk om zo'n twee karakterkoppen bij elkaar te steken, maar McCrea en Scott houden elkaar perfect in evenwicht en tillen de film naar een hoger niveau. Dat is iets dat niet gezegd kan worden over nieuwkomer Mariette Hartley. Hoewel de dame al wel de nodige toneelervaring had, was het haar eerste filmrol en dat is er jammer genoeg aan te zien. Het is een schril contrast in ieder geval met haar tegenspelers, want ook Ron Starr is als Heck Longtree nog wel een degelijke bijrol.

Nu rest me enkel nog The Ballad of Cable Hogue en dan is mijn voorraadje aan Peckinpah films op. Dan heb ik er 6 gezien - wat bijna de helft van zijn oeuvre is - en als tegen dan het kwartje niet is gevallen, dan zal het nooit vallen. Geen slechte regisseur maar ik zie het geweldige echt niet. Scott en McCrea maken dit nog draagbaar, anders betwijfel ik of ik dit überhaupt had kunnen uitkijken.

2.5*

It's the only place where a smile could be ugly

Vandaag weer serieus voor de examens zitten leren en er zijn maar een paar manieren waarop ik mij na zo'n vermoeiende, en wreed warme, dag kan ontspannen. Eén van die manieren is het opzetten van een film maar ik had zin in iets niet te lang dus was de keuze vrij miniem. Toch was mijn oog al snel op deze Ride, Vaquero gevallen en dat is vanwege één reden: de altijd mooie Ava Gardner. Daar kwam dan nog eens bij dat Robert Taylor en Anthony Quinn hier ook nog een rol in hadden dus was het helemaal compleet.

Ik vervloekte TCM echter want hoewel ze vaak goed en onbekendere films uitzenden, is er ook een periode geweest dat de ondertiteling verschrikkelijk was. Ofwel ontbrak ze, ofwel werd het een mengeling van Nederlands en IJslands maar die periode leek voorbij te zijn. Blijkbaar dus niet en eerlijk gezegd, ik zou de film graag nog eens met ondertiteling zien want het gebroken Engels van José is niet altijd even goed verstaanbaar. De print was ook al niet van enorm denderende kwaliteit, logisch natuurlijk gezien het jaartal, maar ik vrees dat ik wel wat gemist heb. De hoofdlijn van de twee 'broers' is me echter wel duidelijk en is dan ook het interessantste aan de film. Ik heb sowieso wel een zwak voor verhalen van twee broers die compleet tegenover elkaar komen te staan en in dat opzicht is dit erg vermakelijk. De speelduur had echter wel iets langer gemogen om het in zijn geheel te laten passen maar bon.

Naast het verhaal is de film vooral de moeite om de drie hierboven genoemde personen aan het werk te zien. Gardner ziet er nog altijd even betoverend uit maar laat ook zien dat ze weldegelijk een goed potje kan acteren. Het is natuurlijk geen enorm uitdagende rol (daarvoor moet je bij Night of the Iguana zijn) maar ze doet het gewoon erg goed. Robert Taylor mag de rol van revolverheld op zich nemen en is daar ook erg sterk in. Rustig, in zichzelf gekeerd maar dodelijk wanneer het moet zijn. Kreeg zowat een Clint Eastwood in de Sergio Leone films gevoel. Vreemd eigenlijk dat Taylor als Rio continu in het zwart rondloopt want zeker in dit soort oude films is het vaak toch de bad-guy die in het zwart rondloopt. Die eer was dus weggelegd voor Anthony Quinn. Een acteur waar ik nog niet veel ervaring mee heb, zijn rol in Le Notre Dame de Paris is de enige andere film die ik van hem heb gezien, maar net zoals daar acteert hij hier gewoon erg sterk. Sowieso een meerwaarde in dit soort rollen. Howard Keel loopt er dan maar een beetje verloren bij tussen de twee mannen maar doet het op zich nog niet zo slecht.

Zoals gezegd is Ride, Vaquero! helemaal geen slechte film (iemand trouwens een uitleg voor de titel?) maar het pakte me toch niet in zijn geheel. De cast is op zijn plaats, de beelden zijn mooi en het verhaal verloopt vrij vlot maar toch mistte ik iets. Ondertiteling? Ja, dat kan wel maar met een herziening kan er wel eens een halfje bijkomen maar voor nu toch een solide voldoende.

3.5*

Singin' Sandy

Met recentelijk Sagebrush Trail gezien te hebben is mijn voorliefde voor het oudere werk van John Wayne weer opgeflakkerd. Ik heb zijn Lone Star periode nu nooit echt slecht gevonden, maar het is wel duidelijk dat ze kwalitatief wat minder zijn dan zijn later werk. Soit, Riders of Destiny is één van de laatste films die ik nog van het productiehuis moest zien en laat het nu net de eerste samenwerking met John Wayne te zijn geweest. Een uurtje vrij vandaag, een uurtje goed gevuld.

Althans daar hoopte ik toch op en ik moet zeggen dat ik even mijn twijfels heb gehad. Vooral de twee handlangers van Kincaid zijn wel erg, erg slecht en ze irriteerden mij, nochtans wel een liefhebber van dit soort overdreven humor, meer dan wat anders. Sowieso wel een erg vreemd begin met een zingende John Wayne, maar volgens mij kan zelfs een dove nog horen dat de echte stem van Wayne en zijn 'zangstem' werkelijk niets op elkaar lijken. De verbazing was dan ook niet groot toen bleek dat de zoon van regisseur Robert N. Bradbury die scènes voor zijn rekening nam. Voor de rest een ietwat standaard film waar de twist dat Sandy de langverwachte man uit Washington blijkt te zijn voor de kijker heel wat sneller duidelijk is dan voor de personages. Stoort dat? Neen, eigenlijk niet. Net zoals het feit dat Wayne weeral met het meisje eindigt is dat gewoon iets dat bij dit soort films hoort en het heeft toch eerlijk gezegd wel zijn charme.

De eerste keer dus dat Wayne een film maakte met Lone Star, maar ook de eerste keer dat hij tezamen met George Hayes was te zien! De twee zouden welgeteld 15 (!) keer samenspelen waarbij Hayes zowel de rol als slechterik als een komische sidekick op zich zou nemen. Hier was hij blijkbaar nog niet aan de nickname Gabby gekomen maar dat terzijde. Hayes doet het goed zoals gewoonlijk en dat kan natuurlijk ook van Wayne worden gezegd. Yakima Canutt is ook nog even te zien als handlanger, maar de meeste aandacht gaat uit naar Cecilia Parker (Fay) en Forrest Taylor (Kincaid). Beide doen het degelijk, maar zijn niet bijzonder memorabel. Vond Parker trouwens wel wat overtuigender bij de postkoetsoverval dan op het einde waar ze koekjes gaat bakken..

Zonde van twee elementen. Het eerste is dat vreselijk geforceerde gezang (en het feit dat ze ons willen laten geloven dat dat effectief Wayne is) en het tweede is de miscast in de vorm van Al St. John (Bert) en Heinie Conklin (Elmer) als de hulpjes van Kincaid. Voor het overige een film die perfect in de lijn ligt in de rest van de Lone Star films. Weet dus waaraan je je kunt verwachten.

3*

Hey, Ridley, ya got any Beeman's?

Het zal niemand zijn ontgaan dat het gisteren (20 juli 2019) 50 jaar geleden was dat de mens voor het eerst op de maan wandelde. Hoewel er nog steeds hardnekkige complot-theorieën zijn dat het allemaal in scène is gezet (de regisseur van dienst zou zelfs niemand minder dan Stanley Kubrick zijn), vond ik het wel een mooie gelegenheid om die verjaardag te vieren met een astronautenfilm. Bewust niet voor één van de meer gekende sensatiefilms gegaan à la Apollo 13 maar naar een meer historische insteek en dan kom je al snel bij deze The Right Stuff uit.

Met zo'n titel verwacht je een film die bol staat van het patriottisme en hoewel dat voor een groot deel wel klopt, lukt het regisseur Philip Kaufman wel om het allemaal nog behapbaar en binnen de perken te houden. Met zijn speelduur van over de 3 uur is dit bovendien een lange zit en dan is het fijn om te zien hoe hij toch nog de interesse weet vast te houden. Klein minpuntje is dat de personages niet visueel ouder worden (Yeager bijvoorbeeld blijft er gewoon hetzelfde uitzien doorheen heel de tijdspanne van de film) maar de verschillende missies en het breken van allerlei records blijft boeien. Sowieso een interessante film voor eenieder die wat geïnteresseerd is in de ruimtevaart, want The Right Stuff is een uitgebreide geschiedenisles die de waarheid niet schuwt. Hier en daar zelfs ruimte voor wat humor (de montage met gefaalde vluchten die eindigt met een raket die niet vertrekt maar wel zijn parachute uitgooit) maar het is vooral toch ook een film die de moeite waard is voor de samenhang tussen de astronauten.

Voor de zeven Mercury astronauten werden een aantal grote namen ingehuurd en met onder andere Scott Glenn en Dennis Quaid heb je al een aantal degelijke acteurs ter beschikking. De zeven komen weliswaar niet allemaal even frequent aan bod - wat jammer is maar je kunt hier moeilijk nog is een uur extra aan toevoegen - maar het loopt op zich allemaal vlotjes in elkaar over. De beste scènes zijn dan ook de momenten waar ze met zijn allen aan hetzelfde zeel trekken. Onverwachts trouwens om Levon Helm hier te zien opdraven. Legendarisch geworden als drummer van The Band maar die blijkbaar ook nog een acteercarrière heeft gehad met hier zelfs 2 rollen: de voice-over en Ridley, de kameraad van Yeager. Helm doet het in zijn (beperkte) rol goed en ook zijn kompaan Sam Shepard (die de rol van Yeager vertolkt) is overtuigend over de gehele lijn. Visueel trouwens ook nog erg geslaagd met een aantal fraaie shots.

Hoewel de start van de reis van Glenn er bij vlagen wel erg lelijk uitziet.. Vreemd genoeg wordt dat nadien wel één van de mooiste scènes wanneer hij de "vuurvliegjes" (een soort koudevlok die werd verlicht door de zon) ontdekt. Een serieuze zit dus maar wel eentje waar je je niet bij verveel en je leert er zowaar nog iets van bij: een goede ruimtefilm moet dus duidelijk niet altijd op sensatie belust zijn.

Dikke 4*

Most people respect the badge. Everybody respects the gun

Toen er voor het eerst sprake was van Righteous Kill was ik ontzettend geïntrigeerd want Pacino en De Niro samen in één film, dat moest vonken geven. Maar dan kwamen de reacties en die waren niet echt positief. Mijn broer daarentegen was er wel erg over te spreken en toen ik de film tegen kwam voor 3 euro in de Blokker heb ik hem toch maar meegepakt. Geen idee wie ik moest geloven maar na de aftiteling overheerste één gedachte: zo slecht was dit toch allemaal niet?

Oké, het is minder dan wat beide heren in hun hoogdagen zouden hebben afgebracht want Righteous Kill is qua plot niet echt zo hoogstaand. Hoewel, het is wel een degelijk verhaal maar ik had er meer van verwacht als beide acteurs hierin willen meespelen. Avnet liet al een goede indruk achter met 88 Minutes en laat hier ook genoeg zien om een vermakelijke film te maken. Natuurlijk weet je van in het begin al dat er ergens iets niet gaat kloppen (geen enkele regisseur gaat zijn climax zo verneuken door in het begin de dader te laten bekennen) en je begint daardoor meteen naar achterpoortjes te zoeken. Ik kwam nogal snel uit bij Pacino maar was niet zeker van mijn stuk. Toch is dit een film die je niet teveel moet gaan ontleden want dan is het leuke er natuurlijk al snel af. Avnet zorgt voor een vlot verlopende film die eigenlijk nergens verveelt, al komt dat natuurlijk omdat hij twee grootheden tot zijn beschikking had.

En wie die grootheden zijn? Dat moet ik nu niet echt gaan uitleggen. Het is de derde film waar Pacino en De Niro samen spelen en hoewel ze een serieus stuk zijn verouderd, doen ze het toch nog altijd wel leuk. Vooral De Niro weet meestal zijn gloriedagen terug te doen herleven maar Pacino is toch wel iets te oud aan het worden heb ik de indruk. Ik zie hem het liefste in zijn rollen waar hij alle aandacht naar zich trekt maar hier heeft hij iets komisch en het werkt niet echt. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen waar het juist mis gaat maar het was meer een algemene indruk. In het begin vroeg ik me af waarom Curtis Jackson, oftewel 50 cent, was gecast. Mijn indruk was dat hij eens werkelijk niet kan acteren maar ik moet toegeven, hier doet hij het aardig. Hij heeft gelukkig een kleinere rol dan ik had verwacht (en daar ben ik blij om) maar hij komt nog geloofwaardig over in de meeste scènes en dat had ik niet zien aankomen. Ook leuk natuurlijk om John Leguizamo nog eens in een film te zien verschijnen. Dat is zo'n typische acteur die je altijd goed vindt, die je vaak tegen komt maar die precies nooit een hoofdrol weet te strikken, of toch niet veel. Soit, vooral de scènes tussen hem en De Niro zijn vaak van een goed niveau en in combinatie met Donnie Wahlberg wordt het allemaal erg leuk. Alleen jammer dat ze geen betere actrice voor de rol van Karen Corelli hebben kunnen vinden. Carla Gugino doet het niet echt slecht maar moet toch onderdoen voor de rest.

Niet zo slecht als de meeste commentaren doen vermoeden maar natuurlijk niet de geniale film waarop iedereen had gewacht. Had men dit een aantal jaren eerder gedaan met een iets minder voorspelbaar plot, dan had je een ware klassieker gehad. Nu heb je een vermakelijke film met 2 erg sterke acteurs.

3.5*

Inside Out was nog eens een Pixar die ik in de cinema was gaan kijken en dat was me erg goed meegevallen. Zelfs zo goed dat ik oprecht benieuwd was geworden naar deze Riley's First Date? Een short van zo'n 4 à 5 minuten die, dat deed de titel toch vermoeden, over Riley's eerste date ging gaan. Enter het jongetje van de ijsbaan, maar uiteindelijk blijkt het vooral de ouders te zijn die hier een date in zien en dat is best nog wel een leuk uitgangspunt. Vooral het stuk waar Riley's vader met de jongen aan tafel zit is schitterend, met natuurlijk de AC/DC climax als hoogtepunt. Ook erg tof dat ze de originele stemmencast terug boven hebben gehaald. Geeft toch altijd net dat beetje extra.

4*

And this voice says... Seven days

Ergens ben ik The Ring altijd wel dankbaar gebleven. Het was dankzij de Hollywoodremake (en ook die van The Grudge) dat ik me lange tijd geleden waagde aan Japanse cinema en hoewel die monsterfilms me niet echt konden bekoren, leidde het me uiteindelijk wel tot regisseurs zoals Akira Kurosawa of de Godzilla franchise. Ik dacht eerlijk gezegd wel dat het concept van The Ring ondertussen dood en begraven was, maar zowaar: in 2017 kwam er een nieuw deel in de reeks uit. Geen reboot deze keer, maar nog eens een ouderwetse sequel.

Al zit de oorspronkelijke verhaallijn alweer zo ver weg in mijn geheugen (ik geraak niet veel verder dan een spikkelige VHS band en een meisje in een put), dat ik hoogstwaarschijnlijk wat verwijzingen heb gemist. Is het dan ook nodig om de voorgaande films te hebben gezien? Neen, want Rings lijkt me vrij stevig op zichzelf te staan. Het verhaal heeft ietwat een update gekregen (het start natuurlijk nog met zo'n good old fashioned VHS, maar er wordt er al snel een digitale kopie gemaakt aangezien weinig mensen nog zo'n VCR hebben staan) en Julia mag zich gelukkig prijzen dat ze in een tijd leeft waar een zaklamp slechts een app is die je op je GSM kan installeren. Verder volgt dit het gebruikelijke pad dat je van dit soort films kunt verwachten (zo is er een mysterieuze, en uiteraard zwangere, vrouw die voorbijrijdende auto's ligt aan te staren en met uitzondering van het hoofdpersonage kan niemand anders haar zien) en is het wachten op een aantal voorspelbare schrikmomenten. Ondertussen wordt er in de 100 minuten die de film duurt nog een plotje op poten gezet dat een soort diepgang in de geschiedenis van Samara moet brengen, maar ook hier is het voorspelbaarheid troef.

De eerste twee Ring films konden nog rekenen op de aanwezigheid van Naomi Watts. Een degelijke actrice die de reeks naar een hoger niveau wist te tillen. Zij heeft echter besloten om met dit nieuwe deel niets te maken te hebben, dus komt er een geheel nieuwe cast op de proppen. Big Bang Theory acteur Johnny Galecki probeert krampachtig om van zijn nerd-imago af te geraken door een 'coole' biologieprofessor te spelen en halverwege blijkt dat Vincent D'Onofrio dacht dat het altijd een goed idee is om in een derde deel van een horrorreeks mee te gaan spelen, je zou toch net iets meer verwachten van iemand met zijn palmares. De hoofdrollen zijn echter weggelegd voor Matilda Lutz en Alex Roe die het verliefde koppeltje Julia en Holt spelen. Qua effecten ook redelijk ondermaats, veel lelijke CGI die niet al te sfeervol aanvoelt.

Tijdens het kijken overviel me eigenlijk vooral één vraag: wat is het nut om hier opnieuw geld in te pompen? Gingen er rechten vervallen die enkel behouden konden worden door een nieuwe film over ieders favoriete zwartharige dame die uit een televisie kan kruipen te maken? Rings kijkt nog redelijk vlotjes weg, maar een goede film is het niet.

2*

Guess things like this don't happen in Tinysota

Je hebt zo van die dagen waar het in één bepaalde plaats in je huis lekker fris is. Zeker bij van die verschrikkelijk doffe en warme zomerdagen kan dat erg handig zijn, maar het heeft wel als nadeel dat je eigenlijk gedwongen bent om je dag in die plaats te spenderen. Gelukkig was dat hier de woonkamer en wat doe je wanneer je langzaamaan aan je zetel begint vastgeplakt te worden? Juist, je zet een film over kleurrijke vogels in Brazilië op.

Op alle promotiemateriaal wordt er geschreeuwd dat dit van dezelfde makers is van Ice Age, maar Rio doet het toch allemaal net iets minder dan de avonturen van onze prehistorische vrienden. Rio bevat een bonte verzameling aan kleurrijke figuren, maar het probleem zit hem erin dat er nooit echt vaart in het verhaal komt. Nergens weet regisseur Carlos Saldanha er ook maar enige verrassing in te steken en de film blijft hangen in een overvloed aan clichés en een gebrek aan spanning. Er worden bovendien ook gewoon teveel personages geïntroduceerd waardoor het te vaak lijkt op een willekeurig 'wie zullen we nu eens opnieuw laten opdraven' en dat is nooit goed. Daar komt dan ook nog eens bij dat Rio nooit deftig weet te kiezen tussen een gewone film of musical en zelfs de verplichte muzikale intermezzo's ben je snel vergeten.

Veel bekend volk dat zijn stem aan een papegaai of een ander dier verleend, altijd wel leuk om te spotten. Jesse Eisenberg was nog volop bezig met de opnames van The Social Network, maar nam de kans aan om met Blu eens even van Zuckerberg weg te zijn. Zijn invulling van de vogel is degelijk, maar het is jammer dat de chemie met Anne Hathaway nogal ver te zoeken is. Sowieso is dit een film die eigenlijk de moeite waard is vanwege een aantal bijrollen (onder andere Nigel en Luiz), maar ook vanwege de kleurrijke animatie. De zomerse sfeer werkt goed en de animatie is an sich degelijk.

Goh, het is makkelijk om een aantal betere animatiefilms van de laatste jaren op te noemen. Rio mist wat zijn eigen identiteit en smoel om zich recht te houden tegenover die andere tekenfilms met dieren, maar wordt nog ietwat recht gehouden door een handvol leuke bijrollen en geslaagde animatie.

Kleine 3*

To my only rival, the United States Cavalry

Gisteren overleed Maureen O'Hara op 95-jarige leeftijd. Een gezegende leeftijd voor een gezegende actrice die in haar carrière 5 keer samenspeelde met John Wayne. Het was altijd een leuke wisselwerking tussen die twee en Rio Grande was de laatste film uit het reeksje van 5 (voor de geïnteresseerden: de andere titels zijn The Quiet Man, Big Jake, The Wings of Eagles en McLintock) die ik nog moest zien. Ideaal moment om een tribute aan de rosse furie te brengen.

Ik speelde eigenlijk met het idee dat de drie Rio films (Rio Bravo, Rio Lobo en Rio Grande) telkens remakes van elkander waren. Rio Lobo is inderdaad een film met eenzelfde uitgangspunt als Rio Bravo, maar Rio Grande staat daar compleet los van. Logisch ook als je bekijkt dat Bravo en Lobo van Howard Hawks is.. Soit, het is in ieder geval wel weer een vermakelijke film geworden en één waar Ford, tegen mijn verwachting in als ik eerlijk moet zijn, er in slaagt om een degelijke relatie op het scherm te toveren. Beetje jammer van het veelvoudig gebruik van Sons of the Pioneers die het tempo toch wat onderuit halen met hun gezang. Iets waar ten tijde van de release al kritiek op was, maar Harry Carey Jr (die Daniel Boone speelde) verdedigde de keuze van Ford met het feit dat de cavaleriesoldaten effectief op regelmatige basis zongen. Hoewel het iets is dat ik me perfect kan voorstellen, had één of twee nummers wel geknipt mogen worden.

De laatste film dus met John Wayne en Maureen O'Hara die ik nog moest zien en ironisch genoeg was dit de eerste samenwerking tussen beide, maar het zat er in ieder geval al boenk op. Wayne is subtiel voor zijn doen (zeker in de scènes in het kamp waar hij twijfelt hoe hij nu met Jefferson moet omgaan) en O'Hara heeft zo'n geweldige screen presence dat ze een ietwat cliché rol zoals de vrouw die de officierskleren wast en flauwvalt wanneer er geschoten wordt nog met een zekere diepgang weet te brengen. De poging tot humor komt er in de vorm van Victor McLaglen die de Ierse Quincannon speelt. Werkt niet altijd even goed (dit komt van iemand die types als Ward Bond dan wel weer kan waarderen), maar het meest verraste me nog het trio Ben Johnson, Claude Jarman Jr. en Harry Carey Jr. die de drie jonge kadetten spelen.

Naar het schijnt bestaat Rio Grande ook in een met de computer ingekleurde versie. Doe me een plezier en ga voor de normale zwartwit release. Ford is zo'n regisseur die perfect weet wat hij moet doen met zijn beelden en deze Rio Grande is daar een mooi voorbeeld van. De film wordt op MovieMeter niet altijd even positief beoordeelt, maar ik vind het één van de beste Ford films.

4*

Legs like that, and she can shoot too!

Rio Lobo is het kijken waard voor twee redenen. Het was de vijfde en laatste samenwerking tussen John Wayne en Howard Hawks en het was meteen ook het laatste wapenfeit van Hawks als regisseur. Hij zou uiteindelijk in 1977 op 81-jarige leeftijd overlijden en uitte zich in die resterende jaren nogal negatief over het resultaat van deze derde versie (de andere zijn Rio Bravo en El Dorado) van zijn 'sheriff verdedigt een stadje tegen bandieten' films.

Het zou vooral aan John Wayne liggen volgens Hawks omdat hij vond dat Wayne met zijn 63 jaar te oud was geworden. Ergens snap ik de opmerking wel (Jack Elam die vader Philips speelt is 13 jaar jonger dan Wayne!), maar op zich blijft de Duke hier degelijk. Al moet ik toegeven dat het hem wel niet altijd even vlotjes afgaat doordat hij duidelijk gezondheidsproblemen had. Het merkwaardigste is misschien wel de rol van Sherry Lansing, de actrice die Amelita speelt. Ze zou uiteindelijk maar in 2 films meespelen (deze en Loving, ook uit 1970) en zou in 1980 als eerste vrouw de grote baas worden van 20th Century Fox. Sowieso een aantal leukere rollen voor het vrouwelijke geslacht, alleen een beetje jammer dat Jennifer O'Neill (Shasta) halverwege nogal geruisloos uit de film verdwijnt. Toffe rollen ook nog voor Jorge Rivero als Cardona en Christopher Mitchum als Tuscarora. Zijn vader sloeg een rol in Rio Lobo af met de opmerking dat het script nog grotere bagger was dan dat van El Dorado, maar dat weerhield zoonlief er blijkbaar niet van om toch mee te doen.

Ietwat standaard verhaal dus, vooral omdat Hawks dus regelmatig naar dit plot teruggreep, maar ik blijf het een degelijk gegeven vinden. Ik ben sowieso wel te vinden voor een loner die het (eventueel met een aantal anderen) opneemt tegen een overmacht. Wat Hawks hier echter uit zijn mouw schudt is toch bij vlagen indrukwekkend. Erg leuke openingscredits met dat gitaartje, maar sowieso is de treinoverval gewoon erg leuk gedaan. Voor het overige blijft Rio Lobo een erg onderhoudende film die nergens verveelt. Zei het daarjuist al, maar ben eigenlijk aangenaam verrast door de invulling door de vrouwen. Kan me niet direct een andere Western voor de geest halen (behalve The Big Country, maar die heb ik pas zo'n 2 maand geleden voor het eerst gezien) waar vrouwen ook hun mannetje staan. Of ik heb gewoon toevallig weinig van dat soort films gezien, kan ook natuurlijk.

Soit, laatste film van Hawks en ik heb er eigenlijk weinig problemen mee. Ja, het is een soortgelijke film zoals Hawks ze al eerder maakte en ja, Wayne is niet op zijn hoogtepunt maar een mindere Duke blijft nog altijd een heerlijke acteur om naar te kijken. Het zijn een aantal details die dit uiteindelijk nog naar een niveautje hoger trekken.

4*

Lookout Army, watch out Navy, America's No. 1 comics have deserted...Now they're Rummios!

Ik had nog nooit een Abbott en Costello film gezien. Ik kende ze van naam en ik wist dat ze vroeger de Universal Monsters films zoals Frankenstein, The Mummy, ... hadden geparodieerd maar meer ook niet. Ze gaven deze Rio Rita een lange tijd geleden op TCM en ik besloot me er maar eens aan te wagen.

Ik sta altijd een beetje sceptisch tegenover humor van zo lang geleden. Ik heb een tijd geleden kennis gemaakt met Chaplin en die is heden ten dage verschrikkelijk overgewaardeerd maar langs de andere kant zijn er ook de Marx Brothers die vandaag de dag zijn ondergewaardeerd. Ik twijfelde dus of Abbott en Costello me gingen laten lachen maar Groucho Marx heeft ooit gezegd, na de dood van Abbott, dat Abbott de beste straight guy was die er ooit is geweest dus ik dacht wel dat ik dit goed ging vinden. Groucho heeft niet gelogen want het is inderdaad een zeer vermakelijk duo. Hun komische timing is dik in orde en het is vooral Costello die met zijn drukke gebaren en overslaande stem de show steelt. Iets wat ik in dit soort films altijd wel kan waarderen is dat er een grappig team is en dat alle moppen ook naar hen gaan. In films van vandaag moet iedereen grappig zijn in een film maar hier in Rio Rita zit juist de kracht dat Abbott en Costello grappig zijn en de rest van de cast bloedserieus is, iets wat door de Marx Brothers ook al werd gedaan. Het is een interessante gimmick waarvan het spijtig is dat het in de loop der jaren is verdwenen. De rest van de cast valt dan ook wat in het niets vergeleken met ons duo. Kathryn Grayson is een mooie verschijning maar ook niets meer en John Carroll voelt nogal fake aan met zijn nep Mexicaans accent.

Het verhaal van Rio Rita is gebaseerd op de gelijknamige musical (en film) maar als ik het internet moet geloven heeft S. Sylvan Simon geen spaander heel gelaten van het originele verhaal. Ik kan me het wel voorstellen want het verhaal hier is niet veel soeps. Er wordt vooral geconcentreerd op de capriolen van het duo en dat stoort ook nergens. Hier verwacht je simpelweg geen hoogstaand stukje poëzie maar gewoon grappige situaties en dat krijg je hier dan ook meermaals. Het enige wat stoort, iets wat blijkbaar vroeger standaard was bij dit soort films, is het vele gezang doorheen heel de film. Als de nummers worden gecombineerd met hilarische teksten, ik haal hier weer de Marx Brothers aan, dan is dat op zich voor mij goed maar in Rio Rita is het allemaal veel te droog. Het is niet dat de nummers slecht gezongen zijn, in tegendeel want zowel Grayson als Carroll hebben uitstekende stemmen, maar het past gewoonweg niet in de film. Je moet de makers van Rio Rita wel aangeven dat ze serieus veel lef hebben gehad om in de volle oorlogsperiode de Nazi's wat belachelijk te maken.

Rio Rita was een leuke eerste kennismaking met Abbott en Costello. Ze zijn een vermakelijk duo en zorgen ervoor dat de film voor de volle 90 minuten blijft boeien. Grayson en Carroll zijn een mooi klankbord voor hun grappen en alleen de nummers zijn ietwat storend.

3.5*

Take your stinking paw off me, you damn dirty ape!

Ik had eigenlijk geen idee wat ik van deze Rise of the Planet of the Apes moest verwachten. Het was me al duidelijk geworden dat het alleszins geen vervolg was op Tim Burton's Planet of the Apes maar afgaande op het plot leek het vooral een soort van remake/reboot te zijn van Conquest of the Planet of the Apes. Een vreemde en toch logische keuze (vreemd in de zin dat Conquest het 4e deel in de saga was maar logisch in de zin dat het wel als een prequel voor de eerste 2 films diende) dus vanmiddag maar eens voor gaan zitten terwijl de storm Ciara het land teisterde.

En ik heb me wel geamuseerd! Rupert Wyatt maakt met Rise of the Planet of the Apes inderdaad een reboot van de franchise maar dan wel met het grote verschil dat er geen astronauten meer aan te pas komen. Daardoor krijgt dit een andere vibe omdat van de grote ontknoping dat de personages zich nog altijd op aarde bevinden geen sprake meer is en dat had de reeks eigenlijk wel nodig. Alleen jammer dat het plot dat daarvoor in de plaats komt niet bijster origineel is. Een aantal fijne knipogen naar de originele reeks (inclusief een krantenartikel dat in een flits te zien is waaruit blijkt dat er astronauten verdwenen zijn) maar heel het 'experimenteren op apen' idee hebben we nu al wel voldoende gezien. Het is dan ook pas wanneer Caesar zich meer en meer bewust is van zijn kunnen dat de film een versnelling hoger gaat. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat evolueren in de twee andere films, want het midcredits stukje met Hunsiker die een bloedneus krijgt terwijl hij moet gaan vliegen spreekt boekdelen over wat het lot van de mens zal zijn.

Andy Serkis is zo één van die acteurs die iedereen al wel minstens in een paar films heeft gezien maar waar je moeilijk een gezicht op kan plakken. Hij heeft op zich nog wel in flink wat films als zichzelf gespeeld (Black Panther onder andere) maar zijn grootste successen zijn toch de motion-capture rollen waar Gollum, King Kong en deze Caesar de bekendste van zijn. Er is dan ook weinig op Serkis (en de andere acteurs die de apen voor hun rekening nemen) aan te merken. James Franco doet dit ook behoorlijk maar krijgt niet meteen de meest geweldige tegenspelers voorgeschoteld. Zo is Freida Pinto tenenkrommend slecht als zijn vriendin en is er gelukkig nog de altijd geweldige John Litgow om de meubelen te redden. Tof om David Hewlett nog eens in iets te zien (al zal ik er altijd McKay uit Stargate Atlantis in blijven zien) en ook Tom Felton mag zich in het post-Harry Potter tijdperk eens amuseren met opnieuw een personage met niet al te goede intenties.

Ondertussen Planet of the Apes film nummer 7 in evenveel weken als ik me niet vergis. Altijd tof om eens zo'n volledige franchise te tackelen en ik ben benieuwd wat de twee sequels nog gaan brengen. Jammer genoeg wel een switch qua regisseurs, maar we zien wel wat dat weer geeft. De originele reeks wisselde ook regelmatig van cast en regisseur en daar zitten ook nog degelijke films tussen.

3.5*

An earthy drama of human passions among women rice workers in the Po Valley

Visconti is voor mij één van de grootste Italiaanse Neo-realistische regisseurs ooit. Dat hij een favoriet is betekent niet dat andere regisseurs hem niet van dit plaatsje kunnen afstoten. Giuseppe De Santis zijn Riso Amaro zou volgens critici één van de hoogtepunten uit het Neo-realisme zijn dus ik was wel benieuwd.

Wat al wel een pluspunt is, is dat de film een oerdegelijke Italiaanse film is. Het is weer allemaal lekker druk, op het randje van het hysterische af, maar jammer genoeg lijkt de film niet zeker te weten welke elementen er voor de rest moeten overheersen waardoor het verhaal gefragmenteerd overkomt. Zo heb je het misdaad gedeelte waar het allemaal om een ketting draait maar tegelijkertijd probeert de film zich ook te concentreren op zowel het harde werken van de vrouwen aan de rijstvelden als de haat-liefde relatie tussen Francesca en Silvana. Hierdoor krijg je ook een merkwaardige climax die wanhopig probeert deze plotlijnen bijeen te krijgen waardoor het nooit als een sluitend geheel overkomt. De ene moment zijn de akkers aan het overstromen, wordt er in een abattoir (?) gevochten om de ketting en wordt de relatie Francesca - Silvana op de proef gesteld. Als de film zich nu meer had gefocusd op maar één plotlijn in plaats van deze drie dan had het misschien allemaal wat meer meeslepender geweest want nu kon de uiteindelijke dood van Silvana me weinig schelen.

Mijn eerste kennismaking met Silvana Mangano maar wat voor één. Wat een sensuele vrouw! Hoe ze in heel de film rondloopt (spannende jurkjes, diepe decolletés, korte spannende broek met gescheurde kousen, ...) moet toch verschrikkelijk gedurfd zijn in '49. Kan me wel voorstellen waarom dit zo'n schandaal veroorzaakte in Italië en de rest van de wereld. Ik moet wel zeggen dat Visconti's epos over Ludwig ook opeens een stuk aantrekkelijker lijkt, alleen jammer dat ze heel de film met ongeschoren oksels rondloopt. In deze tijd kan dat toch niet meer. Het is gelukkig niet alleen Mangano die heel de film draagt. Doris Dowling, weliswaar iets minder sensueler dan haar tegenspeelster, is ook zeer goed gecast als de meer nuchtere Francesca. De mannelijke rollen waren ook goed vertolkt maar ze worden toch weggespeeld door Mangano en Dowling.

Zeker geen slechte film maar niet zo goed als ik verwacht had. Het verhaal komt niet echt over maar dat wordt deels goedgemaakt door de cast. Misschien dat er met een herziening meer inzit. Wel jammer dat er soms verschrikkelijke geluidsovergangen in de film zitten. Op de ene moment heb je nog een hysterische Italiaanse die luidkeels ligt te roepen en dan ga je ineens over naar een veel zachter geluid. Stoorde me toch wel.

Voor nu 3.5*

Be careful Michael, choosing not to believe in the devil doesn't protect you from him

Ik ben niet zo'n fan van exorcisme films. De überklassieker in het genre, The Exorcist, sloeg vrij hard tegen en het is maar een zeldzame uitzondering die eens op een 3.5* of hoger kan rekenen. Ik had The Rite dan ook compleet aan me laten voorbijgaan, maar mijn broer is wel wat bedrevener in het genre en was vrij positief over de film. Dat en het feit dat ik me nog iets kon herinneren van de lyrische commentaren over de rol van Hopkins zorgden ervoor dat ik de film wel eens een kans wou geven.

En ik moet zeggen, ik ben aangenaam verrast. Het zal nooit een goed huwelijk worden tussen mij en het genre, maar Mikael Håfström weet er een vermakelijk filmpje van te maken dat enkel naar het einde toe wat uit de bocht vliegt. De opbouw is vrij traag, de film komt pas echt goed op gang wanneer Lucas op de proppen komt, maar de scènes met de zwangere vrouw zijn het hoogtepunt. Het einde met een bezeten Lucas is ook nog vrij sterk, al laat Håfström zich hier teveel leiden door wat visuele spielereien. Hopkins is in mijn ogen een goed genoeg acteur om de bezetenheid over te brengen zonder de hulp van CGI, iets wat hij bewijst in de scène met het kleine meisje dat hij een klap geeft. Voor de rest een nogal standaard werkje. Al die exorcisme films lijken op elkander en ook The Rite weet nergens een nieuwe invulling (in hoeverre dat eigenlijk nog mogelijk is) aan het genre te geven. Al moet ik toegeven dat het op zich wel eens leuk was om een priester te zien die zelf erg sceptisch ten opzichte van de uitdrijvingen stond.

Vooral een one-man show van Hopkins. Iets wat de makers blijkbaar ook aanvoelden want als je afgaat op de DVD hoes, lijkt het alsof hij de enige is die meespeelt in de film. Zijn kop vult de hele voorkant van de DVD en er wordt amper gesproken over andere acteurs. Ik was dan ook wat teleurgesteld dat hij pas redelijk laat in de film tevoorschijn komt, maar eenmaal aangekomen speelt Hopkins wel weer degelijk. Ook nog een erg beperkte bijrol van Rutger Hauer die bovendien ook nog eens compleet inwisselbaar is. Had meer van hem verwacht. Hoewel je dus zou denken dat het Hopkins is die de hoofdrol op zich neemt, is dat eigenlijk Colin O'Donoghue. Die doet nog een redelijke poging, maar komt af en toe nogal suf en zoutloos uit de hoek.

Vermakelijk, dat wel, maar vooral vanwege Hopkins. Zet hier iemand anders en de score had wel wat lager gelegen. Visueel degelijk, al is het einde wat overkill, maar het is ook mede door een vrij geslaagde sfeer dat The Rite een film is die eens leuk is om te zien. In ieder geval één van de beteren in het genre.

3.5*

Ringo en zijn uitleg

Wanneer je A zegt, dan moet je B zeggen en al helemaal wanneer je zowel A als B ter beschikking hebt. Het is een cryptische manier om te zeggen dat ik eigenlijk best wel veel zin had in deze sequel op Una Pistola per Ringo. Opnieuw met Duccio Tessari aan het roer en bovendien ook met een groot deel van dezelfde cast. Hoe dat voor een sequel juist te werk ging gaan was me niet duidelijk omdat sommige acteurs in het vorige deel het loodje legden, maar dat ging vanzelf wel uitgeklaard worden.

En ja, het is uitgeklaard maar niet op de manier dat ik had verwacht. Met een titel als Il Ritorno di Ringo verwacht je effectief de terugkeer van de Ringo uit de vorige film, maar eigenlijk is het gewoon een personage dat toevallig door dezelfde acteur wordt gespeeld en dezelfde naam heeft gekregen. Je kunt moeilijk zeggen dat dat te wijten is aan het succes van de vorige film aangezien beide films back to back achter elkaar zijn geschoten, maar ik blijf het toch een onlogische beslissing vinden van Tessari. Maakt op zich verder gelukkig weinig uit omdat hij er hier weer een erg tof filmpje van maakt. Qua stijl ligt dit logischerwijs dicht bij de voorganger maar toch nog met voldoende verschil. Zo wordt hier veel meer de kaart van de emotie getrokken. Dat kunnen kleine emoties zijn zoals Elisabeth die aan haar papa vraagt of ze hem moet helpen met het laden van het pistool, een scène die vandaag de dag absoluut niet meer zou kunnen denk ik, maar ook grote emoties zoals de scène waar Ringo en Hally elkaar terug ontmoeten. Die focus op de ogen.. Het spat van het scherm af! Verder is dit een film die ietwat trager op gang komt, maar dat in de climax wel ruimschoots goedmaakt.

Al blijf ik het wel jammer vinden dat Giuliano Gemma hier wat minder atletisch voor de boeg komt. Hij doet nog wel wat leuke dingetjes maar zo'n scène als die waar hij door verschillende vloeren crasht om dan doodleuk op een piano terecht te komen.. Het zit er deze keer niet bij. Gemma blijft gelukkig wel zijn charmante zelve en met Lorella De Luca behoudt hij een vlotte chemie. Ook Nieves Navarro krijgt iets meer ruimte als liefje van Esteban en diezelfde Esteban wordt natuurlijk vertolkt door de immer coole Fernando Sancho. Hij is me indertijd nooit opgevallen in onder andere Lawrence of Arabia of 55 Days at Peking, maar in beide Ringo films laat hij een onuitwisbare indruk achter. George Martin deed dat in Una Pistola per Ringo minder, maar maakt dat hier volledig goed. Toffe soundtrack ook weer van Ennio Morricone en de titelsong van Maurizio Graf is toch ook weer een oorwurm van jewelste.

Na 2 films hield Tessari het voor bekeken met zijn Ringo franchise, maar dat betekent niet dat het daarbij stopte. Een zoekquery op MovieMeter op simpelweg het woord 'Ringo' levert al 18 andere films op sinds dat de 2 films van Tessari zijn uitgekomen en er zullen er ongetwijfeld nog wel een hoop andere zijn. Dat soort films zullen wel bewust willen meeliften op de "Ringo"-naam en het lijkt me sterk of die eenzelfde kwaliteit benaderen maar ik wil er wel eens eentje proberen als ik ze tegenkom.

Dikke 3.5*

Ro(ssellini)Go(dard)Pa(solini)G(regoretti)

Afgelopen weekend was ik naar Comizi d'Amore gaan kijken en als extraatje gaven ze ook La Ricotta. Ik heb even moeten opzoeken wat dat eigenlijk juist was, ik dacht eerst dat het een short van Pasolini ging zijn, maar al snel bleek het dus een deel van deze RoGoPaG te zijn. Ik wou sowieso al langer opnieuw eens iets van Godard gaan zien dus meteen maar eens de overige segmenten opgezocht.

De film opent met Illibatezza, het deel van Roberto Rossellini, waarin stewardess Anna Maria het hof wordt gemaakt door een passagier tijdens een vlucht van Sidney naar Bangkok. Niet meteen de meest ideale opener doordat Illibatezza (wat vertaald kan worden naar maagdelijkheid) niet echt vlot oogt. De ongezonde interesse die Joe voor de stewardess heeft zorgt voor een zekere spanning (zeker wanneer hij in haar hotelkamer inbreekt), maar Rossellini verpest dit compleet door ineens te switchen naar de verloofde van Anna Maria waarna het opeens zonder veel boe of bah wordt opgelost. Ik had liever gezien dat Anna Maria bij haar collega's te raden was gegaan of iets dergelijks.

Godard’s Il Nuovo Mondo (The New World) was de volgende in de rij. Een plotje rond de beslommeringen van een Frans koppel na een atoomramp in Parijs, maar wat was dit verdomd saai! Sowieso al het kortste segment van de 4, het klokt af op zo'n dikke 20 minuten, maar dan nog vindt de Fransman het nodig om erg herhalend uit de hoek te komen. Zo zit er een shot in van Alessandra die een sigaret opsteekt en dit wordt gewoon twee keer uit een andere hoek getoond.. Hier en daar worden er nog eens wat straatbeelden van Parijs tussen gemonteerd en het uitgangspunt van een man die als enige geen invloed ondervindt van de atoomramp wordt erg houterig uitgevoerd. Inclusief een grote anti-climax trouwens.

Dan was Pasolini aan de beurt met La Ricotta, oftewel een Italiaanse kaas van koeien- of schapenmelk. Rare titel als je het mij vraagt, maar al gauw wordt duidelijk waarom dit segment zo heet. Pasolini levert in een halfuur een erg vermakelijk filmpje af waarin een acteur (die één van de twee dieven speelt die met Jezus aan het kruis werd genageld) wanhopig op zoek gaat naar eten. Pasolini speelt met kleur, heeft kritiek op alles en iedereen en heeft bovendien Orson Welles kunnen strikken. Een gedubte versie weliswaar, maar de imposante Welles in gesprek met een journalist... Had van mijn part heel wat langer mogen duren.

Gregoretti mocht het geheel afsluiten en doet dat met Il Polo Ruspante. Een vermakelijk stukje kritiek op onder andere de consumptiemaatschappij (en hoe deze kan worden beïnvloed door reclame en conditionering) en de symboliek met het verschil tussen het stedelijke en het landelijke leven (net zoals je free range chicken, wat de titel van dit segment is, en battery bred chicken hebt) werkt gewoon goed. Had op zich mijn hoop een beetje opgegeven op een nog goede afsluiter na de redelijke Rossellini en de gewoon slechte Godard, maar dit maakt het uiteindelijk nog wel waard.

Een nogal wisselende omnibusfilm dus waar het segment van Pasolini met kop en schouders bovenuit steekt. Rosselini's deel is nog wel redelijk vermakelijk, maar dat van Godard is wel erg slecht. Gelukkig eindigt de film nog met Gregoretti die ongeveer op hetzelfde niveau als Pasolini terecht komt.

2,5* + 1* + 3,5* + 3,5* ronden we af naar 2,5*

He's gonna sing, folks. Now's the time to go out and get the popcorn

Een paar dagen geleden kwam ik tot de conclusie dat ik ooit eens twee 3DVD packs had gekocht met daarin elke keer twee films van Abbott & Costello, twee films van Laurel & Hardy en twee films van Bing Crosby & Bob Hope. Ik had het voornamelijk gekocht vanwege het eerste duo maar de andere waren ook best wel leuk. Alleen was ik blijkbaar nooit aan deze Road to Bali geraakt dus dat dan maar eens even opgelost.

En toen de film startte werd ik ineens een aantal jaren terug in de tijd gegooid want ik herinnerde me opeens dat ik vroeger al eens zo'n Road to ... had gezien. Die was erg vermakelijk dus ik was benieuwd wat dit ging worden en ik ben aangenaam verrast. Het verhaal heeft op zich natuurlijk niet al te veel om handen maar de vlotheid waarmee het verteld word is aangenaam. Het was echter het doorbreken van de 4e muur (het praten tegen het publiek zoals een aantal keer door Bob Hope wordt gedaan) kon me erg bekoren. Wat daarna volgt is een standaard plot rond een verloren schat en twee vrienden die in allerlei vreemde situaties terecht komen. De stijl van de film doet me wat denken aan Abbott & Costello's eerste film, One Night in the Tropics, en dat is in ieder geval een pluspunt in mijn boek. Road to Bali bevat ook een aantal leuke verwijzingen naar andere films en zelfs een aantal sneren naar Paramount zelf (vreemd trouwens dat die nooit de rechten op deze film hebben verlengd want hiermee is de film in public domain terecht gekomen en kan iedereen hem uitbrengen) waardoor dit erg leuk wordt. Die gigantische octopus was trouwens hilarisch.

De kracht van de film zit hem voor mij dan ook in het fantastische samenspel tussen Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour. Vooral de eerste twee vormen een heerlijk duo die me meermaals hebben doen lachen. Ze zijn ook perfect op elkaar ingespeeld en zijn een genot om naar te kijken. Dorothy Lamour is daar dan ook een leuke toevoeging op. Road to Bali is ook een interessante film vanwege de vele cameo's die in de film zit want naast Humphrey Bogart heeft ook Jerry Lewis, Dean Martin en Jane Russel een klein bijrolletje. Vooral die laatste ziet er zoals altijd weer heerlijk betoverend uit. Met twee zangers in de hoofdrol kun je bijna niet onderuit geraken aan vele muzikale intermezzo's maar die vallen hier over het algemeen wel redelijk goed mee. Oké, er zitten naar mijn gevoel net iets teveel nummers in en sommigen worden iets te lang gesponnen maar er zitten een aantal leuke nummers tussen. Wel vreemd trouwens dat degene die de ondertiteling verzorgt op mijn DVD er precies niet al te veel zin in had want halverwege bij elk nummer stopte de ondertiteling zomaar. Ergens wel jammer want de print die ik had was nu niet van zo'n fantastische geluidskwaliteit.

Niet veel van verwacht want de andere Road to film (Road to Hollywood) was waanzinnig slecht maar het is duidelijk dat die titel zich niet bij deze films mag scharen. Road to Bali is een leuke film met een aantal leuke knipogen, een paar geweldige cameo's en drie hoofdrolspelers die de film perfect weten te dragen. Moet maar eens achter de andere films gaan van Crosby, Hope en Lamour.

3.5*

We're both in barrels. That's the extent of my knowledge

Een tijd geleden kwam ik een afbeelding tegen met Tulio en Miguel uit deze film en Thor en Loki uit The Avengers. De afbeelding van Tulio en Miguel bevatte de tekst 'What if we become Gods?' wat een duidelijke knipoog was naar het Godendom van de twee personages uit The Avengers. De gelijkenis is inderdaad vrij duidelijk en ik was dan ook geïntrigeerd geraakt naar deze film. Een paar weken geleden toevallig op VHS gevonden en toen maar meegenomen.

Ik had wel totaal geen idee waarover de film nu eigenlijk ging maar ik verwachtte een amusante tekenfilm in de lijn van de handvol Road to ... films waar Bob Hope en Bing Crosby in de jaren '40 furore mee maakte. En dat is dan ook hetgeen je te zien krijgt want The Road to El Dorado zou zomaar een geanimeerde sequel kunnen zijn. Als leuke easter egg zijn er op een bepaald moment de profielen van Hope en Crosby zelfs even te zien maar dat terzijde. Op zich is het dan ook een erg vermakelijke film geworden en ik verbaas me dan ook eerlijk gezegd over de lage score. Niet alleen hier maar gewoonweg in het algemeen want de film was ook een flop aan de box office (is ook de enige Dreamworks film tot nu toe die geen winst heeft gemaakt) waardoor eventuele vervolgen voorgoed de kast in vlogen. Onterecht eigenlijk want Dreamworks weet er weer een amusante film van te maken. Het zijn dan ook voornamelijk de dialogen tussen Julio en Miguel die vaak erg leuk zijn. Voor mij is dat dan ook de drijvende kracht achter de film maar dat kan misschien ook wel zijn omdat ik wel wat een zwak heb voor dit soort komische films over oplichters. In ieder geval erg vermakelijk.

Qua animatie is dit jammer genoeg iets minder dan ik had gehoopt. Nu ben ik een fan van de oude tekenstijl, liefst zonder teveel CGI, maar ik wist dat ik daar met Dreamworks hoogstwaarschijnlijk met op mijn kin kon kloppen. Nu viel dat in het eerste opzicht erg goed mee maar dan besluit men om er ineens spuuglelijke CGI tussen te smijten (onder andere in de stormen op zee) waardoor er zich een enorme stijlbreuk voordoet. Bij dit soort films kun je vaak ook niet aan talloze muzikale intermezzo's onderuit. Ik vind dat niet altijd erg maar de nummers zijn hier toch niet allemaal even goed geslaagd. Zeker als je bekijkt dat dit van hetzelfde team afkomstig is als degenen die ons de muziek van onder andere The Lion King hebben gegeven. Degelijke stemmencast ook met Kenneth Brannagh (die dan ook nog eens Thor regisseerde, de eerste film waar Thor en Loki in voorkwamen) en Kevin Kline als Miguel en Tulio.

Op het eerste zicht een kinderfilm (dat is dan ook meestal het doelpubliek) maar er zitten genoeg volwassenen elementen in om de oudere kijker ook te boeien. Tulio en Miguel zijn heerlijk droge personages en de animatie kan er op zich mee door. Alleen jammer van de overduidelijke en bij wijlen misplaatste CGI.

3.5*

Slechtste. Documentaire. Ooit

Ik had gisteravond nog zin iets luchtig, iets wat wel vermakelijk was maar waar je niet teveel bij moet nadenken. Ik had in een ver verleden de film Road to Rio eens gezien en met die film in het achterhoofd dacht ik dat dit wel de moeite ging zijn. Ik was natuurlijk ook veel te lui om een ander schijfje in mijn DVD speler te steken want deze stond samen met Babes in Toyland en een Abbott & Costello op 1 DVD. Ik heb mezelf voorgenomen om nooit meer zo lui te zijn.

Road to Hollywood is een collage geworden, eigenlijk meer een samenraapsel van allerhande scènes uit deze 4 films: I Surrender Dear, One More Chance, Dream House en Billboard Girl. Heb je deze 4 films gezien, dan heb je ook deze films gezien. Uit deze 4 vroege Crosby films wordt getracht een beeld te schetsen hoe Crosby bekend is geworden. De verteller verteld dat Crosby aan een huis werkte, dan krijgen we een beeldfragment uit één van deze films. Behoorlijk saai dus want de films op zich hebben eigenlijk niet veel om handen. Alleen het laatste fragment waar Bing en zijn kameraad altijd in de problemen geraken door een meisje is de moeite waard. Blijkbaar is dit I Surrender Dear maar juist die film is maar 21 minuten lang, jammer dus. Als documentaire is dit dus niet bijster veel waard omdat de film een erg maar dan ook erg gebrekkig beeld schetst van Crosby maar je je ook kunt afvragen in hoeverre fragmenten uit andere films geloofwaardig zijn om de levensloop van een acteur weer te geven.

Bud Pollard is degene die de film heeft geregisseerd, in hoeverre je ervan kunt spreken mocht iemand gewoon wat beelden aan elkaar plakken. Maar hij is niet alleen dat, hij is ook de lijm die de film bijeen houdt omdat hij de fragmenten aan elkaar praat. Man, wat een miskeuze. Pollard heeft het charisma van een dweil en lijkt zijn tekst niet te kunnen onthouden want hij leest alles af af van een kaart die naast de camera staat. Ook heeft hij een ietwat ongezonde dunk van Crosby want de film gaat er prat op dat Crosby de grootste acteur is die er ooit heeft geleefd en hij een Amerikaanse held is. Het ergste stuk was nog de aftiteling waarin Pollard doodleuk zegt: we gaan de aftiteling terug opnieuw laten zien want welke naam heb je onthouden buiten die van Bing? Nu snap ik het wel als je een fan bent en je dit wilt laten zien maar serieus, dit ging er toch wel wat over. Want het is nu ook niet dat die Bing Crsoby zo'n uitstekende acteur is. Ik ken hem maar uit 3 films, namelijk The Road to Rio, High Society en The Country Girl. Van die eerste kan ik me bitter weinig herinneren maar de laatste 2 waren alleen maar goed door de prachtige verschijning van Grace Kelly. Pas op, ik zeg niet dat Crosby een slecht acteur is maar hier wordt hij toch iets te hard opgehemeld in mijn opzicht.

Tjah, als documentaire is het waardeloos en als gewone film ook. Misschien kun je dit waarderen als je een erg grote fan bent van Crosby en stukjes uit oude films van hem wilt zien maar voor mij geldt dit in ieder geval niet. Toch een puntje voor het vermakelijke I Surrender Dear.

1*

Veredelde promotiefilm voor Country muziek

Ik ga eerlijk zijn, Country muziek boeit me niet zo enorm hard. Nu moet ik ook wel toegeven dat het een genre is waarin ik me niet zozeer in heb verdiept maar types zoals Willie Nelson trek ik simpelweg niet. Ik ben echter wel een enorme Johnny Cash fan en toen ik deze film voor nog geen 2 euro zag liggen, kon ik het natuurlijk niet laten om hem mee te pakken. Het merendeel van de namen op de namen zei me werkelijk niets maar een kans om Cash en June Carter met de rest van haar familie aan het werk te zien laat ik natuurlijk niet liggen.

Al begon ik wel te twijfelen of het aandeel van Cash hierin wel de moeite ging zijn want de openingscredits laat alle namen zien in volgorde van performance. Ik denk dat er zo'n dikke 30 namen passeren eer Johnny Cash aan de beurt is en ik vroeg me af of ik het wel ging trekken om een kleine 2 uur te kijken naar muziek die me niet boeit. Het is dan ook een wisselend succes geworden met oersaaie performances maar ook, gelukkig, een aantal die er met kop en schouders boven uit steken. Zo zat ik met open mond te kijken naar Cripple Creek van The Stoneman Family. Wat een heerlijk potje gitaarspel (al was het wel een mandoline maar dat komt wel op hetzelfde neer) komt er uit de vingers van de bekoorlijke Donna Stoneman. Donna was ten tijde van opnemen ongeveer een 33 jaar maar is echt geniaal te noemen. Zonde dat ze blijkbaar compleet vergeten zijn tegenwoordig want Cripple Creek is echt een heerlijk nummer. Zo zijn er hier en daar een paar uitschieters waaronder het nummer I Love You Drops en het duet tussen twee hilbillies waarvan ik jammer genoeg de naam ben vergeten. De soundtrack listing op Imdb doet ook geen belletje rinkelen... Het is pas echter wanneer de Carter Family op de proppen komt dat het echt interessant wordt. De Carter Family doet een versie van I Walk the Line zonder Cash, die al een aantal jaar met hun meespeelde, maar dan komt het moment waarop ik had gewacht. June heeft het erover dat ze het normaal altijd met een goede vriend spelen (Cash was ten tijde van '67 nog niet getrouwd met June Carter, dat zou pas een jaar later gebeuren) en dan komt de Man in Black tevoorschijn. Samen met de Carter Family zet hij een heerlijke versie van Were You There neer waarin de combinatie van Cash zijn lage stem en de hoge vrouwenstemmen van de Carters echt perfect werkt. De eerste keer dat ik een live-performance van beide tezamen zien maar verdomme, het mocht er wezen. Daarna zet Cash nog even een erg vermakelijk en een voor mij onbekend nummer in (The one on the right is on the left) en is het hierna jammer genoeg al gedaan. Er komen nog twee nummers van een andere artiest maar niemand haalde/haalt de performance van Cash-Carter in de film.

Het plot is bijzonder simpel, dat was wel te verwachten. Dit voelt enorm hard aan als een promotiefilmpje voor de Country muziekscene in de jaren '60 maar toch, het had niet slecht geweest als er meer moeite in een verhaal was gestoken. Nu is het eigenlijk meer een aaneenschakeling geworden van allerlei optredens met één enorme stoorfactor: Doodles Weaver. Wat een ontzettend vervelende type is me dat! Nu heb ik het niet snel dat ik me zo irriteer aan een bepaalde acteur maar hij kreeg echt het bloed onder mijn nagels. De vervelende kop, de stomme bewegingen en de gedwongen humor die echt nergens grappig wordt. Het enige grappige (of beter gezegd: ironische) is dat hij de nonkel is van Sigourney Weaver, nog zo'n actrice die ik niet kan uitstaan. Maar echt, zelden zo'n vervelend iemand gezien. Het enige leuke was de opmerking over de hilbillie (iets in de trend van dat hij nudisten kent die beter gekleed zijn) en de knipoog naar Colonel Tom Parker van Elvis in de vorm dat hij zich van zijn baas ook als Colonel moet voordoen. Film eindigt ook enorm abrupt. We zitten gedurende een kleine 2 uur te kijken naar het gesukkel van Feetlebaum om bands bij elkaar te krijgen maar niemand wilt tekenen. Dan komt de baas langs, krijgen we een laatste optreden en zit Feetlebaum een dikke sigaar te roken...

The Road to Nashville is duidelijk bedoeld om mensen warm te maken voor Country en als kijker wordt je vooral gelokt door de aanwezigheid van Cash. De makers hebben die tot laatst bewaard maar misschien maar goed ook want anders zet je de film gemakkelijk af. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan want ik heb nog een aantal leuke performances gezien, dit is echter niet voor iedereen weggelegd. Zeker en vast niet wanneer je niets met de muziekstijl hebt. Ik heb me wel geamuseerd.

3.5*