Opinions

You can't deny yourself forever

Toch vreemd hoe je geheugen soms kan werken. Ik stond een tijd geleden met de DVD van Red Lights in mijn handen en dacht: hé, dat leek me tijdens de Graham Norton Show wel een leuke film te zijn. Ik dacht dan ook met een veel recentere film te maken te hebben, maar misschien had de prijs van 2 euro me toch al eens moeten doen nadenken. Bleek dus een stukje ouder te zijn dan ik dacht , maar dat maakt op zich niet veel uit aangezien ik dit toch sowieso wou zien vanwege Robert De Niro en Elizabeth Olsen.

Tijdens het kijken begon ik echter het gevoel te krijgen dat ik zelf paranormaal begaafd was, want dit is o zo verdomd voorspelbaar. Van de dood van Margaret, waarbij de film helemaal lijkt in te zakken, tot het einde waar Buckley in het reine komt met zichzelf. Het verhaaltje hangt met haken en ogen aan elkaar (het lijkt vooral ook te zijn gebruikt om eens iets anders te doen met die paranormale hype van de voorbije jaren), plotlijntjes worden wel geïntroduceerd maar er wordt verder niets meer mee gedaan en de spanning is navenant ver te zoeken. Ook de zogenaamde twists liggen er bijzonder dik op (wanneer Silver zijn intrede doet zet hij met erg veel gebaar zijn bril af alsof hij aan de kijker wilt bewijzen: kijk, ik ben echt wel blind) en wat overblijft is een ietwat grauw sfeerbeeld dat zich vooral bij de momenten dat Buckley lijkt door te draaien overeind blijft staan.

Hetgeen dat de film nog enigszins weet te redden is dan ook de cast. De Niro is al lang nog maar een schim van wat hij vroeger kon brengen, maar het blijft toch een acteur die door weinig te doen een rol omhoog kan tillen. Zeker naar de climax toe is hij heerlijk op dreef als Silver en ook Cillian Murphy weet over de gehele lijn te overtuigen. Een op het eerste zicht beperkte acteur, vind dit eigenlijk wat in het verlengde liggen van zijn rol in Batman Begins, maar hij blijft er vooralsnog mee weg geraken. Het valt echter op dat Sigourney Weaver de grote ster van dienst is, want de film zakt compleet weg in de vergetelheid eenmaal zij uit het verhaal wordt geschreven. Verder nog een klein bijrolletje voor de altijd aandoenlijke Elizabeth Olsen die hier echter maar erg weinig ruimte krijgt om überhaupt iets met haar rol te doen. Kan ook gezegd worden van iemand als Toby Jones, daar kan je toch meer mee doen lijkt me.

Met Buried had regisseur Rodrigo Cortés een one-hit wonder zo lijkt het, want de rest van zijn oeuvre is nagenoeg onbekend. Ook bij deze Red Lights had ik toch wel meer stemmen verwacht (2246 voor Buried VS 607 voor Red Lights) maar afgaande op de kwaliteit begrijp ik het wel. Het is dat Cortés een degelijke cast rond zich heeft kunnen verzamelen, anders was dit helemaal uitgedoofd.

2*

Take a memo to General Vortek. Subject: Escape. Message: I am *still* Spetsnaz!

Dit weekend is, zonder het echt te plannen eigenlijk, uitgedraaid op een actieweekendje. Vrijdag The Shooter gezien en gisteren die lijn verder gezet met Cyborg en deze Red Scorpion. Vooral van die laatste had ik best hoge verwachtingen aangezien een collega op het werk hier bijzonder lyrisch over was. Met Masters of the Universe en The Shooter had ik recentelijk twee leuke Lundgren films achter de rug en ik hoopte met Red Scorpion op een geslaagde derde.

Mjah, had er misschien nog net iets meer van verwacht. Ging er eigenlijk vanuit dat dit een volkomen overdreven knokfilmpje ging worden waar Lundgren menig keer ging kunnen losgaan, maar op dat gebied kom je wat bedrogen uit. Met zijn speelduur van meer dan 90 minuten is de film sowieso al wat aan de lange kant, zeker wanneer het dan nog eens wordt opgevuld met wat overbodige scènes van Nikolai die het licht heeft gezien, en het is wachten tot de finale confrontatie om nog echt te kunnen genieten. Een handvol scènes (Nikolai die amok ligt te schoppen in het café is wel erg leuk) maken Red Scorpion wel een film die je als liefhebber van Lundgren wel eens gezien moet hebben, maar verder zitten hier weinig memorabele momenten in. Sowieso wel een nogal tijdsgebonden film die het vooral moet hebben van zijn commentaar op het (toen al ter ziele gegane) communisme. Kan geen kwaad natuurlijk, maar anno 2016 voelt dat allemaal niet meer zo relevant aan.

Niet dat dat bij mij de hoofdreden was om de film te gaan kijken. Neen, dat is toch meer te wijten aan de Zweed (die meer als Rus werd gecast dan enige andere nationaliteit volgens mij) genaamd Dolph Lundgren. De man met de brede torso komt deze keer terecht in Afrika en doet daar perfect wat hij moet doen. Ondertussen alweer de 15e film die ik van hem zie en ik geraak hem nog steeds niet beu. Hij wordt hier bijgestaan door de hyperactieve M. Emmet Walsh in een erg vervelende rol als journalist Ferguson en Al White als Kallunda. Het merkwaardigste is echter nog de rol van Regopstaan als Gao, de Rafiki-achtige mentor van Lundgren. De 95 jaar oude Afrikaan was effectief leider van een stam en deed gewoon voor de lol mee. Weliswaar op voorwaarde dat zijn stam hem overal mocht volgen.

Lundgren is een Russische moordmachine en daar is alles wel mee gezegd. Red Scorpion is één van de betere uit het oeuvre van de grote Zweed, maar behoort in mijn ogen niet tot zijn beste werk. Er schijnt nog een vervolg te zijn uitgebracht in 1994, maar de connectie tussen beide lijkt me ver te zoeken.

3*

If you yield only to a conqueror, then prepared to be conquered... Little Sonja...

De Conan films.. Zowat het minste uit heel Schwarzenegger's carrière en een reeks film die ik eerlijk gezegd met lange tanden heb bekeken. Het grootste probleem dat ik met Conan the Barbarian had, was die ellenlange speelduur (130 minuten!) maar ook de opvolger was niet meteen aan mij besteed. Dan maar eens een poging doen met Red Sonja. Ik was niet specifiek op zoek naar dit derde deel in de franchise maar ik kon het toch niet laten om de televisie-uitzending van een tijdje geleden op te nemen. En wat blijkt zowaar? Dit is verdorie de beste film van de drie.

Al kwam de grootste verrassing aan het begin toen bleek dat dit helemaal geen Conan film is.. Kon me vaag zoiets herinneren uit Schwarzie's biografie (al weet ik vooral nog dat hij dit eigenlijk deed als een geste naar Dino De Laurentiis en dat het eigenlijk de bedoeling was dat dit een veredelde cameo was terwijl het uitdraaide op een volwaardige rol) maar het mag in ieder geval duidelijk zijn dat Kalidor in de eerste plaats bedoeld is als Conan maar dat er weer wat gedoe was met rechten waardoor ze de naam niet mochten gebruiken. Altijd jammer zoiets maar bon, dan beschouw je Kalidor maar als een alias van Conan. Het interessantste aan deze film is ongetwijfeld de titelheldin. Sonja is een wat atypisch figuur in de mannenwereld van Robert E. Howard (wiens boeken trouwens nog saaier zijn dan eender welke film uit deze reeks) maar het wraakthema werkt wel. Sowieso een wat speciaal filmpje met de hints naar een lesbische relatie tussen Sonja en Gedren maar hier zit tenminste wat tempo achter en de scènes tussen Kalidor en Sonja zijn lachwekkend slecht.

Het zal niemand dan ook verbazen dat Der Schwarzie en Brigitte Nielsen tijdens de opnames effectief aan het rampetampen waren maar Nielsen brengt de rol van Sonja eigenlijk wel tot een goed einde. Aantrekkelijk en toch een zekere dreiging uitstralend.. Het is niet iedereen gegeven. Schwarzenegger herhaalt eigenlijk gewoon het kunstje uit de twee voorgaande Conan films en het is op zich vreemd dat regisseur Richard Fleischer ervoor kiest om opnieuw Sandahl Bergman in het universum te introduceren. Bergman speelde namelijk Valeria in Conan the Barbarian en neemt hier de rol van de slechterik Gedren op haar. Op zich een meerwaarde in deze film maar ik vind het een vreemde keuze. Net zoals het casten van twee vervelende sidekicks voor Sonja en Kalidor: Prins Tarn en Falkon. Van mij had de volledige performance van Ernie Reyes Jr. en Paul Smith op de montagetafel mogen blijven liggen.

Interessant misschien nog voor de liefhebbers van Ennio Morricone die hier weer een goede soundtrack aflevert. Zal nooit één van mijn favoriete componisten worden, maar ik zal altijd wat extra aandacht geven mocht ik zijn naam op de openingscredits zien verschijnen. Soit, vooral gezien voor Schwarzenegger maar ook aangenaam verrast door Nielsen, had haar enkel en alleen maar in Cobra gezien maar zo'n hoofdrol gaat haar ook goed af.

2.5*

Red Sparrow is Black Widow?

Ik had op voorhand altijd een gemengd gevoel bij deze Red Sparrow. Geen idee hoe het boek van Jason Matthews, waar de film op is gebaseerd, juist gaat maar bij het zien van de trailer kreeg ik vooral een Black Widow gevoel. Het personage uit de Marvel stal, in de films gespeeld door Scarlett Johansson, ondergaat namelijk eenzelfde soort van training en is bovendien zelfs een tijd undercover als ballerina. Klinkt bekend? Het is inderdaad dezelfde richting als dat Red Sparrow lijkt uit te gaan en er is maar één manier om dat effectief na te gaan. Gisteren première, gisteren gaan zien.

Het eindresultaat ligt inderdaad redelijk dicht bij elkaar, maar gelukkig slagen Francis Lawrence en Jennifer Lawrence (geen familie van elkaar trouwens, al is het na de drie laatste Hunger Games films al wel de vierde keer dat ze met elkaar samenwerken) er toch in om hiervan een film met zijn eigen smoel te geven. In het begin had ik nog het meeste schrik voor het feit dat een cast bestaande uit acteurs uit Amerika, Groot-Brittannië, België, Nederland, Duitsland en Oekraïne Engels met een dik Russisch accent moesten gaan spreken, maar iedereen komt er verbazingwekkend genoeg goed mee weg. Hier en daar eens een slippertje (Lawrence roept op een bepaald moment een moddervette Amerikaanse 'Fuck you' naar iemand) maar algemeen gezien dus aangenaam verrast. Ook door het plot trouwens, want met een speelduur van bijna 2.5 uur is dit een lange zit te noemen. De film blijft echter over de gehele lijn boeien en in combinatie met een sterke soundtrack zitten hier een aantal memorabele scènes in. Sowieso ook wel een stuk gewelddadiger dan ik in eerste instantie had verwacht.

Dit is dan ook het soort film dat Marvel nooit zou maken en in dat opzicht is dit wel een interessante film, want er wordt nergens uitgegaan van het romantische leven van een spion. Neen, Red Sparrow is brutaal en schuwt ook het (zowel vrouwelijk alsook mannelijk) naakt niet. Het is bovendien ook een ietwat atypische rol voor Lawrence en ze oogt hier heel wat kwetsbaarder dan bijvoorbeeld haar rol van Katniss in The Hunger Games saga. Degelijke rol ook voor Matthias Schoenaerts die als oom Vanya verantwoordelijk is voor de neerwaartse spiraal waar Dominika in terecht komt en verder zijn er nog geslaagde bijrollen van onder andere Charlotte Rampling en Jeremy Irons. Het betekent wel niet dat Red Sparrow zonder fouten is. Zo is er de vraag in wat voor tijdsperiode dit zich in hemelsnaam moet afspelen? Wel sociale media vermelden en ondertussen belangrijke data verspreidden op diskettes? Dat valt toch moeilijk te rijmen met elkaar..

Ik ben benieuwd of dit ergens invloed gaat hebben op de plannen die Marvel voor een standalone Black Widow film hadden. Marvel kennende willen ze toch weer een origine uit de doeken doen, maar daar is Red Sparrow hun dus voor een groot stuk voor geweest. In ieder geval een staalharde spionnenfilm die niet te vergelijken valt met een James Bond of Jason Bourne. Of iedereen hier klaar voor is? Ik vrees ervoor, maar ik heb er van genoten.

4*

Ik heb een vrij hoge dunk van Marc Didden. Als fervent Humo lezer ben ik altijd benieuwd wat hij nu weer uit zijn pen schudt, als regisseur heeft hij met Brussels by Night één van de meest indrukwekkende Vlaamse films ooit gemaakt maar ook de manier waarop hij over Bob Dylan praat.. Ik hang altijd aan zijn lippen. Er is gewoon iets hypnotiserend aan die ietwat monotone/slome manier van spreken en het is een goed idee van om Lauranne Van den Heede om Didden als voice-over te gebruiken. Toch neemt dat niet weg dat Een Redelijk Leven wel erg kort is en je eigenlijk niet veel wijzer bent over wat Didden drijft. Wat archiefmateriaal uit Brussels by Night & Sailors Don't Cry en een paar gekunstelde shots voltooien de 20 minuten, maar ze vliegen wel voorbij.

3*

Have you ever been collared and dragged out into the street and thrashed by a naked woman?

Er waren een aantal redenen waarom Reflections in a Golden Eye mijn aandacht trok. De regie van John Huston (hij heeft met Night of the Iguana één van mijn all-time favorites gemaakt) onder andere, maar het resultaat mocht zijn kunnen gecombineerd worden met twee van de meest aantrekkelijkste acteurs uit hun generatie... Het kon niets anders dan vonken geven.

En dat doet het ook, al moet ik erbij zeggen dat het even duurde vooraleer het kwartje begon te vallen. Vooral omdat de film eigenlijk vol zit met nogal moeilijk te plaatsen personages. Soldaat Williams die naakt op een paard rond rijdt en amper een woord zegt, Alison die haar eigen tepels er heeft afgesneden met een heggeschaar, Anacleto wiens levenswerk bestaat uit het ondersteunen van Alison aan de hand van gesprekken rond vreemde dromen en het maken van schilderijen, … Het zijn niet echt personages waar je sympathie voor kunt opwekken (Leonora die overspel pleegt en Penderton die een paard afranselt) en toch slaagt Huston er in om de film de gehele speelduur boeiend te houden. Misschien ook wel juist omdat dit zo'n excentriek allegaartje is. Vanwege het voorwoord zit je heel de tijd met het gevoel dat er nog lijken uit de kast gingen komen en dat gebeurt uiteindelijk ook. Ik vond het wel een leuke zet trouwens om de moord waarover het voorwoord sprak pas op het einde te laten gebeuren. Ik dacht altijd dat het verhaal zich afspeelde na die moord en dit is wel een leuke twist.

Er bestaan twee versies van Reflections in a Golden Eye. De film is oorspronkelijk uitgebracht met een soort van goudkleurige tint over de beelden, maar het publiek reageerde daar niet goed op waardoor verdere releases gewoon in kleur werden uitgebracht. De film is ook in kleur opgenomen trouwens en het goudkleurige effect is pas in postproduction toegevoegd. Cinema Zuid werkt echter met de originele spoelen die opgeslagen liggen in de Cinematek in Brussel en dat is dus nog de originele versie. Het resultaat heeft naar mijn gevoel niet echt een meerwaarde, maar het is wel een leuk idee. Nadeel van deze print was dan wel weer dat de kwaliteit niet om over naar huis te schrijven qua krassen enzo.

Het blijft toch een interessant figuur, die Marlon Brando. Ik vind hem altijd lastig in te schatten en de eerste minuten zijn vaak vreselijk slecht geacteerd, toch geraak ik altijd vrij snel in de ban van zijn presence. Dit doet hij ook weer degelijk, vind vooral zijn zwijgende scènes indrukwekkend, en de combinatie met Elizabeth Taylor is goed. Die is meestal op haar best wanneer ze zich kan uitleven in een bitcherige rol en dat is hier niet anders. De scène waar ze Brando te lijf gaat met haar zweep van het paardrijden is schitterend. Je voelt haar woede in de scènes ervoor en de onbeweeglijke Brando die alles ondergaat.. Ik werd er zowaar ongemakkelijk van.

Toch wel weer een interessante zit. Huston is een regisseur om in het oog te houden. Niet zo bekend heb ik de indruk, maar zijn films stralen meestal wel een nogal broeierige sfeer uit. Reflections in a Golden Eye speelt zich heel de tijd op een kazerne af en dat blijkt de perfecte plaats voor overspel en moord.

4*

Een verhaal in een verhaal in een verhaal in een ...

Ik moet zeggen, ik heb toch lang getwijfeld of ik me aan The Saragossa Manuscript ging wagen. Ik heb op zich geen problemen met lange films, maar dan zie ik ze liever thuis waar ik op een gewenste moment even mijn benen kan gaan strekken of iets dergelijks. Het was vooral de kans om dit op het grote scherm te kijken (bovendien erg goedkoop) en het feit dat dit de lievelingsfilm was van Jerry Garcia die me uiteindelijk toch over de streep trokken.

Want als Deadhead kan ik zoiets toch niet laten liggen. Garcia heeft samen met Scorsese meegewerkt aan de restauratie van de film en het resultaat is verbluffend te noemen. Ik veronderstel toch dat ik gisteren de gerestaureerde versie zag, want er was geen krasje of iets op te zien. De film zelf is minder verbluffend te noemen. The Saragossa Manuscript is onderverdeeld in twee stukken (letterlijk met een part 1 en een part 2) en het is de eerste keer dat ik een film tegenkom die een fantastisch eerste stuk heeft en een vreselijk tweede deel. Ik was al gewaarschuwd dat de film als een warboel kon overkomen, maar ik vond het eerste stuk erg leuk. Flamboyante personages (onder andere de getormenteerde Pacheco die opeens zijn verhaal begint te vertellen nadat hij voordien enkel wat kreten kon uitstoten), humoristische scènes en korte verhalen die leuk in elkaar overlopen. Wojciech Has levert een film af die er bovendien visueel nog eens indrukwekkend uitzit (die spookachtige vibe werkt echt perfect) en besluit dan na anderhalf uur het roer compleet om te gooien.

Het stuk met de Inquisitie (moest direct aan Monty Python denken) was al iets minder, maar na de aankomst bij het kasteel zakt de film wel serieus in. Het verhaal van de leider van de zigeuners is niet boeiend genoeg om nog eens anderhalf uur mijn aandacht vast te houden en het is zonde dat de film zijn luchtige toon kwijt geraakt. Ik heb uiteindelijk heel de film wel uitgezien, maar blijkbaar is dat het punt waarop toch veel mensen (alsook gisteren) de zaal uitlopen. Het einde is echter wel het wachten waard om te zien hoe alles in elkaar past, al heb ik volgens mij een hele boel nog niet begrepen, maar het wordt toch echt wel een taaie brok. Vraag me dan ook af hoe de ingekorte versie in elkaar zit. En wat een herziening zou brengen, want het is toch een film die door je hoofd blijft spoken

Dit is zo'n film die je echt gezien moet hebben eer je kunt meepraten. Het is in ieder geval één van de meest unieke films die ik al ben tegen gekomen (kan me eerlijk gezegd niets anders in deze lijn voor de geest halen) en ik ben wel blij hem gezien te hebben. Vlotte cast ook met Zbigniew Cybulski op kop als Waalse officier.

3*

You make sure they remember the night they played the Titans!

Remember the Titans was voor mij altijd de American Football film geweest die net dat tikkeltje te cliché overkwam. Disney bemoeide zich met de film en het resultaat was dan ook navenant want de tearjerkers waren bijna niet meer te tellen. Het was ondertussen al weer een lange tijd geleden dat ik de film had gezien en om in de lijn te blijven van de andere American Football films die ik de afgelopen dagen had gezien besloot ik de film nog maar eens terug op te zetten. Needless to say, ik werd weggeblazen.

Remember the Titans heeft in al die jaren natuurlijk nog altijd niets van zijn emotionele momenten verloren maar om de een of andere reden viel het kwartje. De film is gebaseerd op ware feiten maar zoals zo vaak is dat met een serieuze korrel zout te nemen. Dat is hier dus niet anders maar erg is dat niet want het blijft een erg mooie film om te zien. Het is vooral hoe de rassenkwestie wordt aangepakt die me erg interesseerde. Yakin maakt er een verhaal rond verschillende culturen, respect en vriendschap van en dat zorgt voor een paar heerlijke kippenvel momenten. Ik zei het daarjuist al dat ik vroeger het idee had dat het allemaal net iets te hard in de strot van de kijker wordt geduwd maar nu lijkt het allemaal perfect te kloppen. Toegegeven, de film werkt serieus op het gemoed van de kijker maar hier zit dan ook meteen de kracht van de film. Ondertussen wordt er ook nog genoeg humor in verwerkt, vooral in de scènes onderling tussen de Titans en onder andere hun groepsgevoel, waardoor de film hier en daar nog een broodnodig luchtig kantje krijgt. Naar het einde toe is de film een groot deel van zijn kracht wel kwijt want de strijd tussen blank en zwart in het team is opgelost maar Yakin weet dit netjes op te vangen met de laatste wedstrijd die de Titans spelen. Het is een wedstrijd die we al enorm veel in films hebben gezien en dus vrij cliché is, je weet dan ook perfect hoe de film zal aflopen, maar het is de perfecte afsluiter. De soundtrack tijdens de wedstrijden is trouwens ook wel van een hoog niveau. Het was blijkbaar de bedoeling van de regisseur om de kijker die niet echt mee is met heel de sport te leiden door upbeat rock te draaien wanneer er iets gebeurt in het voordeel van de Titans. Dit heeft een soundtrack ten gevolge van onder andere Up Around the Bend van Creedence Clearwater Revival, Long Cool Woman van The Hollies en zoveel meer. Ook het Ain't No Mountain High Enough van Marvin Gaye wordt erg leuk gebruikt.

Vroeger was ik best wel fan van Denzel Washington maar vandaag de dag begint het me meer en meer op te vallen dat hij eigenlijk altijd eenzelfde rol speelt. Zijn rol van coach Boone is daar geen uitzondering op maar Washington blijft toch nog altijd aangenaam om naar te kijken. Hij zet Boone dan ook op een sterke manier neer. Toch ging mijn aandacht meer uit naar Will Patton die de rol van coach Yoast vertolkt. De evolutie die hij doorloopt is natuurlijk redelijk voorspelbaar maar toch, Patton zet het overtuigend neer. Sowieso was het merendeel van de cast erg op dreef. Vooral Wood Harris en Ryan Hurst als Julius en Gerry steken er hier en daar met kop en schouders boven uit maar het zou fout zijn om te zeggen dat de rest het niet goed deed. Wel een erg jammerlijke rol trouwens van Hayden Panettiere. Nu ze wat ouder is zie ik ze altijd wel graag spelen (vooral in Heroes en I Love You Beth Cooper is ze goed op dreef) maar hier is ze bij wijlen wel erg vervelend. Ik heb al vaker hier op de site gezegd dat ik me irriteer aan kinderen in films en Panettiere is daar dus geen uitzondering op. Grappig trouwens om nog een jonge Ryan Gosling te zien verschijnen, die is nu toch serieus naam aan het maken met Drive.

Emotionele en bij vlagen hartverscheurende film maar het sterke verhaal gecombineerd met de sterke cast maken het een waardige zit. Reken daar nog eens een uitstekende soundtrack bij en je hebt gewoon een degelijke film. Een paar dagen geleden zette ik de film nog op 4* maar nu is hij toch net iets meer waard.

4.5*

Jean Gabin op een boot

Ik wist niet goed wat ik van deze Remorques moest verwachten. Vond het sowieso al wat een vreemde titel (een remorque is in het Antwerps een aanhangwagen) en ik had nog niets eerder gezien van Jean Gabin en Jean Grémillon. Beide hebben toch wel een zekere status (Gabin meer dan Grémillon naar mijn gevoel), dus ik was wel benieuwd wat de combinatie ging geven.

En ik ben tevreden, al moet ik daarbij wel bekennen dat ik nog net iets meer had verwacht. Remorques (voor een keer vind ik de Engelse vertaling beter) was in ieder geval geen simpele film om te maken. Grémillon startte al met de opnames in 1939, maar moest ermee ophouden wegens de oorlog. De opnames gingen terug van start in 1940, maar blijkbaar moesten er een aantal scènes (het segment in de storm) opnieuw geschoten worden waardoor de film pas in 1941 uitkwam. Geen idee wat de oorspronkelijke scènes in de storm waren, maar ik vond deze de zwakste schakel in de film. Nogal amateuristisch uitgevoerd, al kan ik daar op zich wel mee leven, maar bovendien te langdradig. Ik denk dat je in totaal een kleine 10 minuten naar een speelgoedbootje in een plas water zit te staren. Zonde, want voor de rest is Remorques wel een degelijke film. Grémillon maakt van een ietwat eenvoudig liefesverhaal een boeiende film met een sterke climax. Yvonne die sterft, André die naar de Cyclone strompelt onder een voice-over van verscheidene bijbelteksten en uiteindelijk wezenloos voor zich uitstaart. Het is een beeld dat toch nog even blijft nazinderen.

Uitstekende rol wel van Jean Gabin. Hij speelt de getormenteerde André Laurent, de kapitein van het schip die met een rechtvaardige doch ijzeren hand regeert. Gabin overtuigt in ieder geval en de chemie met Michèle Morgan is duidelijk aanwezig. Al zal het er waarschijnlijk ook wel mee te maken hebben dat ik André sowieso beter vond passen bij Catherine dan bij Yvonne. Die rol wordt ingevuld door Madeleine Renaud en ook zij blijft redelijk overeind staan ten opzichte van Gabin en Morgan. De film steunt vooral op deze drie, maar toch ook mag de continu aanwezigheid van de zee niet onderschat worden. Die speelt zowaar nog een grotere rol dan eender wie van de acteurs en Grémillon gebruikt ze goed.

Ook bij mij wordt de juiste noot net niet geraakt, maar het moge duidelijk zijn dat Remorques een interessante film is. Grémillon slaagt erin om met een simpel gegeven toch een boeiende film te maken. Vooral naar het einde toe kruipt hij onder je huid. Ben benieuwd naar de rest van zijn werk, al vrees ik dat ik daarvoor niet op een release in de cinema kan rekenen zoals bij deze.

Dikke 3.5*

Shaw Brothers goes horror

Met veel gezoek ben ik aan het proberen om mijn Shaw Brothers collectie volledig te krijgen. Natuurlijk niet de volledige reeks vermits het productiehuis honderden films heeft uitgebracht maar wel de reeks van 20 films die is uitgebracht door DFW. Ik heb nog wel wat titels te gaan maar een tijd geleden had ik eindelijk weer eens wat chance op een rommelmarkt en vond ik deze Human Lanters. Op het eerste zicht een erg interessant filmpje en gisteravond maar eens opgezet.

En het is inderdaad een interessante zit geworden. Ik ga mij niet profileren als een Shaw Brothers kenner want daarvoor heb ik echt te weinig gezien maar het is vrij duidelijk dat dit niet in het oeuvre past. Human Lanters is een mengeling tussen Wuxia en klassieke horror geworden en het is een combinatie die ik eigenlijk wel kan waarderen. Vooral omdat dit visueel erg indrukwekkend is (deed me denken aan het werk van Mario Bava en dat is sowieso een compliment) vanwege het mooie kleurgebruik. Ook qua verhaal kon ik dit wel waarderen. Toegegeven, de beweegredenen van Chao Chun-Fang komen niet altijd even goed tot hun recht (ik blijf het wat zwakjes vinden dat hij achter Tan gaat omdat hij een rivaal is van Lung) maar het heeft erg veel charme. Vooral ook omdat het personage van Chao Chun-Fang sowieso één van de leukste killers is die ik ooit heb gezien. De combinatie van het dreigende masker en de heerlijk hyperactieve bewegingen zorgen ervoor dat hij een genot is om naar te kijken. Erg, erg leuk allemaal. Het horror element wordt eigenlijk ook nog vrij mooi vormgegeven. Het is natuurlijk niet meer te vergelijken met wat we nu te zien krijgen maar voor een film van 30 jaar oud zijn de scènes waarin het vel van de vrouwen er wordt afgetrokken degelijk gedaan.

Het maakt niet uit in wat voor films ik hem voor de rest nog ga tegenkomen want ik weet dat de rol van excentrieke moordenaar de rol is waar ik Lieh Lo altijd zal associëren. En terecht want dit doet hij erg goed. Hij is erg lenig, al is het natuurlijk nog de vraag of hij het echt was in dat pak en niet één of andere stunt double, en hij zorgt voor een geweldig personage. Het is echter de aanwezigheid van Tony Liu en Kuan Tai Chen die ervoor zorgen dat de film naast het visuele aspect nog de moeite waard is. Human Lanters steunt voornamelijk op dit trio op gebied van actiescènes en die zijn gewoon degelijk uitgevoerd. Wuxia ten voeten uit en dit resulteert in het afspringen van ettelijke verdiepingen of van een dak afvliegen. Normaal gezien eigenlijk niet zo fan van het overdreven vliegen en dergelijke maar hier is het eigenlijk een perfecte combinatie.

Nooit echt een idee wat ik moet verwachten bij het werk van de Shaw Brothers, zeker niet als ze van hun gebruikelijke stijl afdwalen (Oily Maniac, brrr) maar dit is gewoon uitstekend. De twee genres vloeien perfect in elkaar over en visueel is dit heerlijk om naar te kijken. Fans van Bava moeten dit sowieso ook eens een kans geven.

4*

Renaldo and Clara: miskend meesterwerk of terecht door de pers vernietigde egotripperij?

Renaldo and Clara is zowat een heilige graal onder de Bob Dylan fans. Deze semi-autobiografische film, geschreven en geregisseerd door Dylan zelf, is bij zijn release ontzettend slecht onthaald. De meeste cinema's weigerden de film te draaien en de reviews waren vernietigend waardoor Dylan besloot de film geheel uit de omloop te laten nemen. Zelfs nu, 34 jaar na de release, weigert de singer songwriter de film uit te brengen op DVD/BluRay in de hoop dat de film in de vergetelheid terecht komt. Dit heeft echter een averechts effect doordat de Dylan fans die er toen nog niet bij waren (zoals ik) enorm geïnteresseerd geraken in de film. Dylan is in zijn opzet geslaagd maar rekende echter niet op een televisie uitzending van ergens eind jaren '70 - begin jaren '80 die tegenwoordig op het internet is te vinden.

En Renaldo and Clara is een erg bevreemdend stukje cinema gebleken. Ik ben enorme fan van Dylan (heb ook het geluk gehad hem nog te kunnen zien optreden) en ik was hier dan ook enorm benieuwd naar omdat de zanger met gemak een heel verhaal kan vertellen in één nummer. Ik vroeg me dan ook af wat hij met een speelduur van zo'n kleine 4 uur zou kunnen doen maar jammer genoeg komt het verhaal van Renaldo and Clara niet helemaal tot zijn recht. Voornamelijk omdat het allemaal wel erg chaotisch en fragmentarisch verteld wordt. De film is eigenlijk onderverdeeld in drie verschillende stukken. Het eerste stuk bevat veel autobiografische elementen zoals de driehoeksrelatie tussen Bob, Sara en Joan en ook onder andere het verhaal van Rubin Carter. Het tweede stuk bevat eerder elementen die ik niet altijd even goed kon thuisbrengen en die ik eerder classificeer als het einde van de Beatnik periode, vandaar ook de aanwezigheid van Jack Kerouac. Het derde deel van de film is het duidelijkste doordat dit gewoonweg extracten zijn uit de Rolling Thunder Revue show. Verwacht echter geen duidelijke onderscheiding tussen deze categorieën want die is er simpelweg niet. Niet alles is altijd even interessant en er zijn dan ook een paar inzakkingen te merken tijdens de lange speelduur maar toch bevat de film een aantal erg interessante thema's. Vooral de hierboven genoemde driehoeksrelatie was het hoogtepunt voor mij. Voor degenen die niet in zijn geheel mee zijn met de historie van Dylan (al raad ik je aan om de film pas te zien wanneer je het merendeel van zijn werk kent), het gaat als volgt:

Bob en Sara waren sinds eind 1964 een koppel. Ze leken het geluk te hebben gevonden en trouwden een jaar later in 1965 tijdens een pauze tussen twee tours. Ze kregen vier kinderen ( Jesse, Anna, Samuel en Jakob) en Bob adopteerde Maria, de dochter van Sara uit een vorig huwelijk. Het geluk bleef echter niet duren en er kwamen meer en meer spanningen tussen koppel waardoor ze in 1977 scheidden. Zijn relatie met Sara resulteerde in een paar van Dylan's beste nummers (Wedding Song, Sad Eyed Lady of the Lowlands en natuurlijk Sara zelf). Maar wat heeft Joan Baez dan weer met Dylan te maken? Wel, zij was eigenlijk het vriendinnetje dat Dylan had voor hij met Sara samen was, volgens Baez was zij het onderwerp voor het nummer Visions of Johannah. In dat opzicht is de driehoeksrelatie in Renaldo and Clara er wel één die vonken geeft want de relatie Bob en Sara sloeg nog verse wonden en Sara zal het ook niet zo erg leuk hebben gevonden dat er nog een ex-vriendinnetje op de proppen kwam. Seksuele spanning ten top dus!

De film kan op sommige punten nogal vrij verwarrend zijn. Zo heb je Bob Dylan die Renaldo speelt en is er ook nog Ronnie Hawkins die Bob Dylan speelt. Je zou er voor minder je aandacht bij verliezen maar eigenlijk begint het naar het einde toe een mooi geheel te vormen. Niet alles is altijd even duidelijk (persoonlijk ben ik nog altijd niet mee met wat die groep mensen in de diner doet) maar de individuele scènes geven een bepaalde soort fascinatie die lang blijft doorwerken. Zo blijft het verhaal van Rubin Carter (hoewel ik er eerlijk gezegd wel van overtuigd ben dat Carter niet onschuldig is) interessant om te zien en geeft het een mooi intermezzo. Ook de schijnbaar niet in scène gezette scène waarin we twee katholieken een menigte zien toespreken blijft lang nagalmen. Qua muziek blijft dit natuurlijk enorm sterk. Dylan laat zich omringen door topgitaristen à la Mick Ronson (die een veel beter gitarist is dan acteur) en Bob Nieuwirth en de versies van onder andere A Hard Rain's Gonna Fall, Sara en It Ain't Me Babe rocken dan ook. Dylan als acteur blijft nog altijd een twijfelgeval. In Masked and Anonymous doet hij het nog vrij goed maar dit gaat hem, bizar genoeg, minder goed af. Ook Sara en Joan Baez zijn nu niet meteen de beste acteurs die in de film zitten maar vreemd genoeg let je daar compleet niet op bij het kijken. De korte monologen van David Blue zijn ook wel interessant trouwens.

Voor mij valt Renaldo and Clara in de categorie van miskend meesterwerk. Toegegeven, de film is erg lastig om in te komen maar de film blijft nog altijd nazinderen. De film bevat prachtige scènes (Dylan die tegen het einde van de concerten compleet uitgeteld in zijn kamer ligt!) en de speelduur vliegt relatief snel voorbij. Niet alles is even duidelijk maar misschien komt dat nog wel met een herziening. Om dit echter ten volle te kunnen waarderen moet je echt wel wat van het leven en de nummers van Dylan kennen vrees ik.

4.5*

Wachten op Jacques

2021 is het jaar van André Delvaux geworden. Ik had al ettelijke jaren twee van zijn films op DVD liggen maar om de een of andere reden kwam het er maar niet van. Ik wist niet goed wat te verwachten en bovendien viel De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen me toch een tikkeltje tegen. Het debuut van Delvaux had wel een aantal interessante dingen die me enorm fascineerden maar als volledige film.. Neen, dan zaten er toch net iets teveel mankementen in. Dan maar eens een andere film proberen en zowaar: deze keer was het wel volledig raak.

Al moet ik toegeven dat ik dat gevoel gisteren na de aftiteling nog niet had. Rendez-vous à Bray is alleszins een bevreemdende film geworden en eentje die wat moet inwerken. Het tempo is erg traag, de film bevat veel lange shots waarin de aankleding een extra personage lijkt te zijn en eigenlijk gebeurt er bitter weinig. Toch lukt het Delvaux om een fascinerende film neer te zetten. Naar het schijnt heeft hij het verhaal van Julien Gracq wel wat verder uitgebreid - met goedkeuring van diezelfde Gracq trouwens, want Delvaux verfilmde nagenoeg alleen maar schrijvers met wie hij tijdens het voorbereiden contact mee kon opnemen - maar dat was wel een broodnodige zet. Van een kortverhaal kun je moeilijk een volwaardige speelfilm maken zonder dat je er zelf allerlei dingen bij verzint. Dat is iets wat de kijker trouwens ook moet doen, Delvaux verwacht dat je zelf een aantal linken legt/bedenkt en hij is niet zo scheutig met het geven van aanwijzingen. Zo eindigt de film met Julien in tweestrijd of Jacques nu wel of niet gaat komen wanneer hij leest in de krant dat zijn vliegtuig aan de grond is gehouden. Dan zou je denken dat het gewoon een samenloop van omstandigheden is dat Jacques niet is komen opdagen maar zagen we aan het begin van de film geen gesprek tussen Julien en een militair waarbij die laatste zegt dat er in de kranten vaak gelogen wordt? Klopt het bericht dat het vliegtuig aan de grond is gebleven dan wel of is Jacques verongelukt?

Wie zal het zeggen, ik durf in ieder geval mijn hand niet voor één van beide opties in het vuur steken. Kleine kanttekening daarbij is wel dat ik neig naar het idee dat Jacques effectief gestorven is maar misschien is dat mijn pessimistische zelve. Was De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen nog een Vlaamse film, dan is Rendez-vous à Bray een volstrekt Franstalige film geworden. Dat zorgt in ieder geval al wel voor geen flaters zoals een gedubte Beata Tyszkiewicz. Neen, met Anna Karina kun je eigenlijk nooit echt veel verkeerd doen. Ze maakt (in combinatie met Delvaux) van de naamloze huishoudster bovendien ook een erg interessant en intrigerend figuur. Je zit met het idee dat Rendez-vous à Bray een film over een driehoeksverhouding is maar kun je daar eigenlijk over spreken wanneer de driehoek elkaar nooit ontmoet? Er is geen enkele scène tussen Karina en Roger Van Hool (Jacques) maar beide delen wel het beeld met Mathieu Carrière (Julien). Ze zijn alledrie op hun eigen manier enorm sfeerbepalend en dat is toch straf als je bedenkt dat ze dus nooit samenkomen en dat er vooral gewerkt wordt met heden en flashbacks.

Niet alles wat Delvaux hier laat zien kan me even goed bekoren (vond het wat nutteloos om een heel stuk Fantomas in de film te stoppen, al is het wel een leuke knipoog naar Delvaux die zelf ook jarenlang piano speelde bij silent films) maar dit is zo het soort film waarbij ik me over een maand afvraag "heb ik dit met maar 3.5* beloond?". Je blijft erover malen en de extra's op de (felroze) DVD van Cinematek zijn daar wel een fijn hulpmiddel in. Interviews met Delvaux en Karina, een setbezoek (waarbij bijna een stuk van de villa in vlammen opgaat) en een kleine documentaire over Delvaux. Nu krijg ik toch wel zin zeker om wat meer van hem te gaan zoeken.. Wordt (hopelijk in 2021) vervolgd!

3.5*

Repas de Bébé was - net zoals een aantal andere kortfilms - onderdeel van de reeks die geprojecteerd werd op 28 december 1895 waarbij La Sortie des Usines Lumière naar het schijnt de eerste zou zijn. Le Repas de Bébé is een momentopname die menig gezin later opnieuw zou doen, namelijk het filmen van een leuk familiemoment. Louis filmt zijn broer Auguste terwijl die met zijn vrouw Marguerite hun baby Andrée eten geven. Niet zo symbolisch als de uittocht in de fabriek (met het openen van de deuren werd een hele wereld geopend), maar het blijft wel leuk om dit te zien. Ik vraag me dan altijd af of de Lumière ooit beseft zou hebben dat er 125 jaar later mensen moeite zouden doen om dit op te zoeken en te kijken.

3*

First I was afraid, I was petrified. Kept thinking I could never live without you by my side

Een paar dagen geleden hoorde ik I Will Survive van Gloria Gaynor terug op de radio en ik werd tijdens het rijden opeens terug geslingerd naar een aantal jaar geleden toen ik voor het eerste kennis maakte met The Replacements. De scène in het gevang is me al die jaren bij gebleven en ik voelde de nood om de film nog eens op te zetten en met het oog op de aankomende Superbowl leek me dit de perfecte gelegenheid. Ik had de film nog ergens opgenomen op VHS liggen (moet hem toch echt eens op DVD gaan kopen) dus het was gedurende heel de film finger's crossed dat de tape het ging uithouden maar dat bleek gelukkig toch het geval te zijn.

Lichtjes gebaseerd op ware feiten met de staking van de NFLPA in 1987 is The Replacements in de eerste plaats een komedie geworden in plaats van een sterk sportsdrama. Is dat erg? Bijlange niet niet want persoonlijk zijn er veel te weinig echt goede sportkomedies. De kracht van de film zit hem dan ook in de verscheidenheid van de personages die hierin worden geïntroduceerd. Het is werkelijk een zootje dat hier bijeen wordt gesmeten maar elk personage heeft wel zijn hilarische momenten en dit zorgt voor een aantal geweldige scènes. Natuurlijk is er hier weer een hoop moraal aanwezig en komt de film af en toe wel erg cliché over maar het kan me niets schelen want ik heb een aantal keer lekker moeten lachen en dat was toch de opzet. De film zit dan ook bomvol met een aantal fantastische scènes (het I Will Survive nummer in de gevangenis was zelfs nog beter dan ik me kon herinneren) en scoort op dit gebied erg hoog. De uiteindelijke American football matchen worden trouwens nog wel mooi in beeld gebracht. Ik ben niet echt onbekend met de sport op zich maar af en toe kan zo'n match ontaarden in een chaotisch potje op elkaar springen maar Deutch brengt het allemaal mooi overzichtelijk in beeld.

Ik ben absoluut geen fan van Keanu Reeves. Hij heeft op zich wel een aantal goede rollen op zijn naam staan maar de laatste jaren lijkt hij precies meer en meer de mannelijke tegenhanger te worden van Kristen Stewart op gebied van emoties en is hij meer en meer een reden geworden om een film links te laten liggen in plaats van hem mee te pakken. Zijn rol als Shane Falco spreekt dit gelukkig compleet tegen want dit is zowaar Reeves zijn beste rol die ik tot nu toe van hem heb gezien. Op zich natuurlijk niet zo'n enorm uitdagende rol maar de manier waarop hij Falco neerzet is erg geslaagd. Vooral de moeite met het leiderschap gaat hem blijkbaar erg goed af. Ook Gene Hackman is hier natuurlijk perfect op zijn plaats. Normaal gezien is Hackman ook geen acteur waar ik perse kapot van ben, hij heeft op zich wel zijn goede rollen gehad maar de legendarische status die hem meestal voorafgaat vind ik er wat over gaan. Soit, hier is hij in ieder geval de perfecte aanvulling op Reeves en hij doet het erg goed. Voor de rest kent de film nog een aantal geweldige randpersonages in de vorm van de rest van het team. Orlando Jones als de onhandige Clifford, Faizon Love en Michael Taliferro als de geweldige Jackson broertjes, Ace Yonamine (Nan desu ka!) als Jumbo, Jon Favreau als de agressieve Bateman ... De lijst gaat maar voort en voort.

Eén van de meeste geslaagde sportkomedies ooit imho. De sport zelf wordt overzichtelijk in beeld gebracht maar de combinatie van een redelijk cliché verhaal met een aantal geweldige personages is perfect en het is dan ook erg genieten voor een kleine twee uur. Reeves en Hackman stelen de show maar ook de rest van de cast is van een hoog niveau. Ik krijg al zin om de film terug opnieuw op te zetten.

4*

Calm the fuck down

Wat is dat toch met Ringo Lam en zijn fascinaties voor dubbelrollen? Dit is nu de derde film die ik van hem zie en het is de derde keer dat hij besluit om zijn hoofdacteur een dubbelrol te laten spelen. Jackie Chan deed het in Twin Dragons en Jean-Claude Van Damme deed hetzelfde in Maximum Risk. Beide films kregen van mijn kant 2* dus ik moest bekennen dat ik er niet enorm hard naar uitkeek wanneer Lam hetzelfde trucje ging bovenhalen.

Zoals het spreekwoord echter zegt is derde keer, goede keer. Replicant is op narratief vlak dan ook net iets meer dan een tweelingbroer die opeens op de proppen komt aangezien Lam het op de science-fiction manier heeft aangepakt. Hoewel het gerommel met klonen hier en daar nogal vreemd en onlogisch oogt, is het best nog wel een leuk uitgangspunt. Wat overblijft is een strijd tussen een politie-agent en een seriemoordenaar met een moedercomplex. Niet al te veel bijzonders dus en Lam maakt er ook vrij standaard werkje van, maar ik vond het best nog wel een leuke zit. De foute bad-boy in de vorm van Garrotte/Sevard die het opneemt tegen de replicant om dan tot de conclusie te komen dat hun moves altijd hetzelfde zijn... Heerlijk foute scène! Sowieso wel een film met een paar grappige scènes zoals de replicant die een bende pooiers bij elkaar rammelt om dan op het einde van de film de prostituee terug te gaan opzoeken.

Voornamelijk gekocht dus vanwege Jean-Claude Van Damme. Voor de Muscles from Brussels was het dus ook al niet de eerste keer dat hij het tegen zichzelf ging opnemen (hij deed het reeds in Maximum Risk en ook al eens in Double Impact), maar ik blijf het wel een leuk gegeven vinden. Van Damme speelt langs de ene kant de meedogenloze killer en langs de andere kant de mentaal zwakke replicant. Twee uiteenlopende rollen en Van Damme geraakt zowaar met allebei weg. Michael Rooker neemt praktisch in zijn eentje de rest van de film op zich en doet dat ook nog wel vrij degelijk. Af en toe wat irritant, maar over het algemeen kan hij er nog mee door.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik toen ik deze film zag nog ietwat gedrogeerd was van de verdoving van een operatie dus wie weet vind ik het een verschrikkelijke film mocht ik hem opnieuw kijken. Soit, ik heb me er in ieder geval goed mee geamuseerd maar hoop toch eerlijk gezegd dat Ringo Lam het bij 3 films met dubbelrollen heeft gelaten.

3.5*

I must get this crack mended

Het is vreemd hoe een beeld je van een regisseur kunt krijgen na een paar mislukte films. Roman Polanski is zo'n naam die iedereen wel kent (of het vanwege zijn carrière is, is een andere vraag) en ik pikte er op goed geluk een aantal films uit in uiteenlopende genres en jaren (onder andere Fearless Vampire Killers en Chinatown), maar ik en Polanski bleken geen goede match te zijn. Bijna toen ik de hoop had opgegeven was daar opeens Cul-de-Sac samen met Death and the Maiden. De balans tussen goed en slecht was in evenwicht en het was aan Repulsion om daar verandering in te brengen.

En dat gebeurt in het voordeel van Polanski, want Repulsion is één van de sterkere, misschien zelfs wel de sterkste, films uit zijn oeuvre. Het duurt weliswaar een tijdje eer het allemaal wat op gang komt, het is eigenlijk pas vanaf dat Carol alleen wordt gelaten dat de film een tandje bijsteekt, maar het zorgt wel voor een heerlijke spanningsopbouw. Het lijkt me dan ook het beste dat je (net zoals ik trouwens) dan ook totaal geen besef hebt waarover de film juist gaat. Polanski weet zijn personages perfect te definiëren, je weet gewoon dat er iets niet klopt met Carol, en gaat in de tweede helft van de film compleet los met een aantal erg sterke scènes (onder andere Carol die door de gang kruipt terwijl ze wordt bepoteld door handen die rechtstreeks uit de muur komen) om dan te eindigen met een simpel doch doeltreffend eindshot. De familiefoto was al vaker ten sprake gekomen, maar nu pas zie je de walging en woede op het gezicht van de kleine Carol. Een blik die gericht is naar een familielid (haar vader?) en die lijkt te suggereren dat er geen koosjere toestanden in het verleden zijn gebeurt.

Polanski deed dus zijn uiterste best om hier iets van te maken, maar veel van mijn hoge score is toch ook te wijten aan een uitstekende Catherine Deneuve. De beeldschone Française is sowieso al één van mijn favoriete actrices, maar dit doet ze toch werkelijk fantastisch. Zo breekbaar en tegelijkertijd zo dodelijk. Ze weet elke scène perfect naar zich toe te trekken door haar lichaamstaal (die staalharde blik in haar ogen! Ze lijkt rechtstreeks in je ziel te kijken) en weet de tweede helft van de film perfect te dragen. In zulke mate zelfs dat je gewoon niet let op de rest van de cast.

Ik hoopte op een degelijke film en ik kreeg hem ook. Begin langzamerhand toch meer en meer fan te worden van Polanski, want dit is gewoon erg sterk. De psychologische aftakeling, de angstbeelden, ... Het is zo'n film die onder je huid kruipt en dat zijn er weinigen gegund. Naar het schijnt vormt dit een soort van trilogie met Rosemary's Baby en Le Locataire, die komen op het lijstje terecht.

4*

Jean, Jean, Jean.. Wat doe je nu

Mijn eerste kennismaking met de Franse horrorregisseur was via Fascination. Goed voorziene dames in een barok kasteel die mensen met een zeis te lijf gaan, ik kon het best wel waarderen (al verdient de film een herziening want ik heb de indruk dat mijn score wat te laag is) en ik besloot om eens wat meer van zijn oeuvre op te zoeken. De DVDs zijn tegenwoordig voor weinig geld te vinden met vaak sublieme hoezen en Requiem for a Vampire was de laatste gekochte titel.

Maar dit is toch wel erg slecht. Ik blijf het dan ook verbazingwekkend vinden dat ik eigenlijk nog altijd films van de regisseur koop want hij heeft nog geen enkele voldoende afgeleverd.. Toch bevatten zijn films een zekere charme die ervoor zorgen dat je gefascineerd blijft kijken. Zo ook bij deze film die je eigenlijk beter kunt catalogiseren onder porno dan onder horror. Ik vraag me dan ook af wat juist de bedoeling is geweest van Rollin toen hij besloot om een minutenlange sexscène te filmen met een waanzinnig lelijke rode filter erop. Sowieso bevat Requiem for a Vampire vrij veel seks, zelfs voor een Rollin film, en worden we ook nog eens getrakteerd op een nieuw concept van vampiers, namelijk vampiers die hun slachtoffers maken door in vleermuisvorm ofwel in de borst bijten of iets in de schaamstreek doen. Vraag me niet wat ze bij de tweede mogelijkheid doen want je moet het zien om het te geloven. Op het einde krijgt de film nog een extra boost met de 'strijd' tussen de twee dames maar toen begon mijn DVD te haperen dus was de lol er ook wel snel vanaf.

Tijdens het kijken probeerde ik me in de geest van de acteurs te stellen. Die moeten zich toch ook hebben afgevraagd waar ze in godsnaam mee bezig waren want de twee hoofdrolspeelsters, Marie-Pierre Castel en Mireille Dargent, lopen de helft van de film rond in een clownspak (waarom blijft een raadsel gedurende heel de film) en moeten voor de rest niet veel anders doen dan hun kleren uitdoen. Wacht, dat is niet helemaal waar want ze moeten ook met hun pistolen (met unlimited ammo welteverstaan) op de vampiers schieten. Daarvoor hadden ze beter eerst wat training gevolgd want op een bepaald moment zie je de vampier links in beeld staan en is de loop van het pistool naar rechts gericht... Requiem for a Vampire zit eigenlijk vol met van dit soort fratsen en de cast loopt er dan ook maar wat rond zonder echt iets te moeten doen. Dat Rollin zijn acteurs en actrices meestal uit de porno industrie haalde, ik begin het meer en meer te geloven naargelang ik zijn films zie.

De film bevat amper dialoog, er wordt gegoocheld met een surrealistisch getinte soundtrack en ongeveer in de helft vervalt de film in een goedkope porno. Leuk zou je denken en het is inderdaad nog kijkbaar maar goed wordt het nergens. Ik heb hier nog wel wat van Rollin liggen en het is te hopen dat die beter zijn of de regisseur heeft afgedaan bij mij. Al ken ik mezelf en zal ik het toch niet kunnen laten om dit mee te pakken als ze wat goedkoop zijn. Ben alleen al blij dat ik hier nooit 10 euro voor heb betaald toen de DVDs juist uitkwamen.

1*

Nodeloos vervolg

Een van de volgende dagen het vervolg maar eens opzetten. Dat was de laatste zin bij mijn recensie van De Reddertjes maar ondertussen waren we alweer een dik jaar verder en had ik de film nog steeds niet gezien. Ik weet niet goed waarom maar ik had het gevoel dat deze sequel nog niet in de schaduw van de eerste zou staan en had er eigenlijk niet zo erg veel zin in. De meeste Disney sequels zijn niet echt de moeite maar aangezien deze de enige is (Fantasia 2000 niet meegerekend want dat is toch niet echt een vervolg in deze zin van het woord) die in de Classic reeks zit, leek het me toch nog wel de moeite te zijn.

Maar jammer genoeg komen de lage verwachtingen uit. Het eerste deel is één van de beste Disney films die ik zonder nostalgie heb gekeken maar dit is gewoon een film met als enige doel om geld te cashen. De film flopte financieel waardoor Disney elke sequel die na deze gemaakt werd niet meer als theatrical release zou uitbrengen en dat is maar goed ook. De Reddertjes in Kangoeroeland is dan ook op elk gebied minderwaardig. Het opent nochtans nog vrij goed met de adelaar maar eenmaal McLeach op de proppen komt is het uit met de pret. Een waardeloze slechterik die je al vergeten bent wanneer de film nog bezig is. Ook Cody is een wat slap aftreksel van Penny maar de grootste ergernis was toch Jake. Waar je zou verwachten dat de focus op Bernard en Bianca zou liggen, komt er zo één of andere kangoeroe op de proppen die meer irritant is dan wat anders. Het is pas helemaal op het einde dat Bernard eindelijk eens in actie kan schieten maar tegen dan is het al serieus te laat.

De grootste kwaal is echter de animatie. De eerste film maakte nog gebruik van de Xerox techniek, wat zowat mijn favoriete animatie techniek is uit de Disney stal, maar voor deze film werd er gekozen voor 100% CGI. Een keuze die ik ten zeerste betreur want hierdoor verdwijnt de charme die ik met de reeks associeerde maar de animatie op zich ziet er ook gewoonweg niet goed uit. Disney mag dit dan wel als volwaardige release hebben uitgebracht maar het voelt toch aan als één van hun mindere en ongeïnspireerde vervolgen die ze later zouden uitbrengen. Gelukkig duurt de film niet al te lang maar hierdoor is het einde wel wat afgeraffeld. De noodzakelijke sidekicks die halverwege de film worden geïntroduceerd (Frank, de kangoeroe, de koala, ...) komen nooit meer in beeld en lijken dus nog altijd opgesloten te zitten.

Nee, dit was het niet. Ik heb het blijkbaar wat aangevoeld dat ik dit niet ten volle ging kunnen waarderen maar ik had toch nog op een iets hogere score gehoopt. Deze sequel doet alles verkeerd wat de eerste film goed deed en mag voor mijn part in de vergeten hoek worden geduwd bij onder andere Fun and Fancy Free.

Kleine 2*

Xerox muizen

Het begon een dik anderhalf jaar geleden in de Kringloopwinkel. Ik kwam daar eens regelmatig naar de tapes en DVDs zien en een vlaag van nostalgie overviel me toen ik Lady en de Vagebond zag liggen. Te lang geleden om me er nog iets van te herinneren dus pakte ik hem mee. Dit zette een proces in gang waardoor ik meer en meer op zoek ging naar de oude Disney tapes om ze te kunnen verzamelen. Dit deed ik om twee redenen: ik had een aantal Disney films gewoon nooit gezien en op tape kosten ze ondertussen werkelijk niets meer. De Reddertjes was zo'n film die ik nooit had gezien maar gisteravond trok de film me opeens aan en zette ik hem op.

Als ik dit vroeger had gezien, dan had dit waarschijnlijk wel één van mijn favoriete Disney films kunnen zijn. Qua animatie is dit (samen met Aristokatten en Merlijn, de Tovenaar die ook gebruik maakten van de Xerox techniek) het beste wat Disney tot nu toe heeft kunnen bieden. De sketchy look van de animatie, de dikkere lijnen, de Monet-achtige stijl. Vooral het tweede deel van de film wanneer Bernard en Bianca in het moeras aankomen krijgt de film een wel erg mooie stijl. Het is donker, het is guur, het is angstaanjagend en het is het perfecte sfeerbeeld voor de climax. Maar sowieso is heel de film wel erg geslaagd qua stijl en is de openingsscène waar je doorheen het werk van schilder Melvin Shaw wordt geleid erg sterk. Het is eens iets anders dan het gebruikelijke sprookjesboek dat wordt opengeslagen. Ben in ieder geval erg benieuwd geworden naar deel 2, het enige Disney vervolg (Fantasia 2000 niet meegerekend) dat volgens mij in de Classics reeks is te vinden. Vreemd ook dat deze keer geen enkel nummer door de personages zelf wordt gezongen. Alle muziek komt van een stem buiten beeld maar het werkt in ieder geval wonderwel. Het is zelfs eens een aangename afwisseling want soms zijn de intermezzo's wel een beetje storend.

Hoewel ik een hoop Disney films niet heb gezien, zijn er wel een aantal personages die ik kende via het spel Kingdom Hearts (en zijn vervolg). De personages van De Reddertjes komen echter in geen enkel van de twee delen voor waardoor dit in zijn geheel een eerste kennismaking was. En het is een leuke kennismaking want de twee muizen zijn erg schattig en vormen een leuk duo. Ik kreeg wel de indruk dat Bianca eerder een Parisienne was en geen Hongaarse maar dat zal dan wel aan mij liggen. Eenmaal in het moeras aangekomen krijgen we nog een hoop andere kleine beestjes die onze helden ter hulp schieten en ook daar zitten wel wat leuke typetjes tussen zoals die oude schildpad. Iets waar ik altijd naar uitkijk bij het kijken van Disney films is de slechterik en die is hier met Medusa goed aanwezig. Een personage dat op zich wel wat weg heeft van Cruella De Vil uit 101 Dalmatiërs (zeker in de moerasboot scène) maar die puur op zichzelf kan staan. Heerlijk kwaadaardig figuur dat dan ook nog eens leuk wordt bijgestaan door zo'n slome handlanger.

De Reddertjes was dus zo'n film waar geen greintje nostalgie aan hing maar de film staat wel als een huis. Het verhaal is een typisch Disney avonturen verhaal dat blijft boeien in combinatie met de korte speelduur en de personages zijn amusant. Tel daar dan nog eens de erg sterke animatiestijl bij en je hebt een erg leuke film. Een van de volgende dagen het vervolg maar eens opzetten.

4*

All right ramblers, let's get rambling!

Voor veel mensen is Pulp Fiction de beste Tarantino. Voor veel mensen maar niet voor mij want Reservoir Dogs heeft net dat beetje extra dan Pulp Fiction en dat werd gisteren nog maar weer eens bewezen.

Reservoir Dogs opent geweldig met de discussie tussen de gangsters over de ware betekenis van Madonna's Like a Virgin. Deze leuke conversatie wordt al snel gevolgd door de tip scène en wordt magistraal beëindigt door de openingscredits ondersteund door het geweldige nummer Little Green Bag. Wat dan volgt is bijna een orgasme aan fantastische dialogen, gitzwarte humor en een paar onvergetelijke scènes. Zo is de scène waar Mr. Blonde het oor van de flik afsnijdt en waar je ondertussen Stuck In The Middle With You hoort fenomenaal. Het niet-chronologisch vertellen van het verhaal is nu niet echt nieuw maar past hier wel zeer goed bij. Ook de flashbackstories zijn leuk om te zien. Enige minpuntje is dat we er geen van Mr. Pink te zien krijgen. Voor de rest verloopt het verhaal soepel maar vooral boeiend en uiteindelijk wordt je getrakteerd op een fantastisch einde met een geweldige shoot-out tussen Mr. White, Joe en Nice Guy Eddie. Ik dacht vroeger zelfs altijd dat het Mr. Orange was die Eddie neerschoot maar ik heb pas na een 4e herziening gezien dat het eigenlijk Mr. White was die twee keer schiet.

Over de acteerprestaties is niets aan te merken buiten misschien aan Tarantino zelf als Mr. Brown. Zijn bijrolletjes zijn altijd wel leuk maar echt acteren kan de man precies niet (met als uitzondering From Dusk Till Dawn) maar de sterren van de film zijn toch zonder twijfel Buscemi als de enige 'professional', Madsen als de coole, op het randje van psychopathische, Mr. Blonde, Keitel als de enige menselijke gangster maar ook Roth mag niet worden vergeten als de verrader, een rol die hij toch wel zeer goed neerzet. Aan de bijrollen is ook niets aan te merken.

Reservoir Dogs bevat alles wat een goede film hoort te hebben. Een ingenieus script, een heleboel coole one liners en dito scènes die allemaal gespekt worden met fantastische muziek. Voor mij zal Reservoir Dogs toch altijd beter blijven dan Pulp Fiction.

5*

She's back...And she's bringing a few of her friends

De games van Resident Evil heb ik nooit gespeeld, althans toch nooit zelf in bezit gehad maar wel eens sporadisch bij een kameraad, maar de filmreeks kon altijd wel op mijn waardering rekenen. De eerste 3 live action films waren wel de moeite waard, al was het al een serieuze tijd geleden dat ik ze nog had gezien, dus ik had wel het idee dat dit 4e deel ook wel in orde zou zijn. De reeks was terug in handen van Anderson, die ons al goede gameverfilmingen had gegeven met Mortal Kombat en de eerste Resident Evil dus ik was benieuwd.

Zelden zo teleurgesteld geweest. Resident evil Afterlife is chaotisch, kent teveel effecten en is vooral saai. Ik dacht dat de eerste 3 films nog redelijk goed in mijn geheugen zaten, blijkbaar niet, want het plot achter Afterlife leek langs alle kanten te rammelen. Ik had werkelijk geen idee wat er nu juist allemaal gebeurde, wie al die mensen waren en vooral niet vanwaar ze kwamen. Personages kwamen uit de grond als paddenstoelen en worden erg slecht geïntroduceerd. De grootste verrassing was wanneer er op de aftiteling opeens verscheen dat Jill Valentine hier ook in meedeed. In Resident Evil 2 vond ik haar één van de coolste personages uit de film en hier kan ik me haar met man en macht niet meer herinneren. Zo kent de film allerlei flashbacks die 20x hetzelfde zijn (o.a. hoeveel van keer Redfield uit de helikopter stapt). Neen, Anderson schrijft wederom het script, net zoals voor de 3 andere films, maar deze keer is het geen goede zaak. Of het ligt aan mij natuurlijk doordat de andere films niet meer zo vers in mijn geheugen zitten. Ook het feit dat de essentie van de eerste Resident Evils (de strijd tegen Umbrella) compleet naar de achtergrond is verdrongen kan me niet bekoren. Ik heb dan ook geprobeerd me niet te negatief te laten beïnvloeden door het plot. Want voor kritiek is er nog wel meer plaats dankzij de effecten. Wat in godsnaam is dat toch met 3D tegenwoordig in films. Ik snap niet vanwaar de hype tegenwoordig vandaan komt want de techniek is er al vele jaren, heb er dit jaar zelfs een paper over moeten schrijven, maar waar het vroeger werd gedaan als een meerwaarde, krijgen we nu enkel rommel over ons heen. Zo ook bij Resident Evil 4 want de film concentreert zich compleet op het 3D gebeuren. Actiescènes worden nodeloos vertraagd en nog eens vertraagd, er wordt wanhopig een poging gedaan om de effecten optimaal te gebruiken, wat gigantisch hard mislukt. Ik zei het in het begin al maar de film komt echt erg chaotisch over.

Gelukkig zit het met de cast nog altijd wel goed. Milla Jovovich blijft voor mij het gezicht van de Resident Evil reeks en zet met deze Afterlife die rol nog altijd goed voort. Ook zij lijkt soms compleet de weg kwijt te zijn maar ze blijft altijd wel een leuke Alice waardoor ze toch nog wat punten scoort. Het tegenovergestelde geldt voor Wentworth Miller. Ik heb me ooit aan Prison Break gewaagd en nog nooit zo'n zoutloze serie gezien. Redelijk snel mee gestopt doordat ik me aan het hoofdpersonage irriteerde en wat blijkt, het is er niet op gebeterd. Geen idee of de acteurs eigenlijk effectief op de personages uit de games lijken, daarvoor heb ik te weinig Resident Evil gespeeld, maar als Redfield in de game ook zo'n zoutzak is dan hoeft het voor mij ook niet. Neen, dan was de coole Ali Larter een betere toevoeging. Ze neemt haar rol van Claire terug op en doet het wederom erg goed. Geen idee waarom maar ik kan haar altijd wel in dit soort films waarderen. Zo'n geniale actrice is het niet, kijk maar eens naar Heroes waar ze soms echt wel beroerd speelt, maar over het algemeen is ze hier wel de moeite waard. Over de rest van de cast begin ik zelfs niet want daar kan ik me maar bitter weinig van herinneren, hoewel ik de film wel vannacht heb gezien.

Ik startte met de score 2.5* maar ga toch verlagen want de film is daarvoor niet goed genoeg. Het plot rammelt, de effecten zijn op zich wel cool maar de overdaad aan slowmotion en 3D is killing en de acteurs zijn, op een paar uitzonderingen zoals Jovovich en Larter, direct vergeten. Waarschijnlijk komt er nog een deel 5, ik zou niet weten waarom niet, maar die ga ik waarschijnlijk toch links laten liggen. Die zombie met zijn bijl was wel extreem cool trouwens.

2*

Resident Evil takes New York

Het verbaasde me dat de Resident Evil reeks ondertussen zo ver is gevorderd. Ik heb indertijd de Mila Jovovich reeks wel wat gevolgd, al sta ik daar ondertussen blijkbaar ook al wel wat delen achter aangezien ik niet verder dan deel 3 ben geraakt, maar het was me ontgaan dat er nog een animated universe bestond. Deze Vendetta completeert dan ook de trilogie die van start ging in 2008 met Degeneration en in 2012 een sequel kreeg met Damnation.

Bovendien zijn die animatiefilms ook nog eens gelinkt aan de games en het is de bedoeling dat deze film zich afspeelt tussen de gebeurtenissen uit Resident Evil 6 en Resident Evil 7. In dat opzicht krijg je dan ook het gevoel dat je wat in het verhaal wordt gegooid, maar iedereen die iet of wat bekend is met het universum zal wel de nodige herkenpunten vinden. Of het nu de aanwezigheid van Leon Kennedy is, het terloops vermelden van Raccoon City (de film speelt zich bijna volledig af in New York) of gewoon heel die typische Resident Evil sfeer. Blijft toch knap hoe ze dat na al die jaren in zoveel verschillende media weten te behouden. Op narratief vlak is dit echter wel een film die de vertrouwde paden bewandelt. Vendetta zal dan ook niet de geschiedenisboeken ingaan als film die het zombiegenre op zijn kop zet of überhaupt iets vernieuwend brengt, maar het blijft wel vermakelijke nonsens. Alleen een beetje jammer dat de film uiteindelijk wat zijn pedalen verliest naar het einde toe. Heel dat gevecht met de uit de kluiten gewassen handlanger van Arias.. Het duurt toch wat te lang allemaal.

Vendetta speelt zich dus qua verhaal af tussen de verschillende games en dat voel je ook aan de animatie. Deze stijl lijkt goed op weg te zijn om de toekomst van animatiefilms te worden en toegegeven, het ziet er toch wel erg goed uit. Probleem alleen is dat dit meer aanvoelt als een verzameling aan cut scenes uit een videogame en hoewel er dus kwaliteit in schuilt, vind ik het niet helemaal werken als volwaardige animatiefilm. Zeker ook omdat het niveau niet altijd even goed is. Zo ziet Redfield er bij vlagen erg onafgewerkt en robuust uit terwijl het lijkt alsof er aan Rebecca veel meer tijd is besteed. Qua voice-cast trouwens ook wel verzorgd. Beetje onduidelijk wel of dit nu een Japanse productie is met een Engelse voice-cast of dat ik met een gedubte versie te maken heb gehad. Uiteindelijk voor de Engelse audio gekozen omdat ik de namen sowieso het beste in het Engels ken.

Tof! Moedigt toch wel aan om het universum eens terug op te pikken, al gaan de recentste games sowieso opzij blijven liggen wegens toch geen console om ze op te spelen. Ben wel benieuwd geworden naar de voorgaande delen in de trilogie, al belooft de gemiddelde score niet veel goeds. Langs de andere kant zit Vendetta ook ver onder mijn gemiddelde. Kan dus nog leuk worden

3.5*

I should strip thy flesh from thy bones like a suckling pig, but because I am a madman, they would do nothing to me. Such are the customs of this enlightened century

Een maat van mij heeft een tijd geleden Telenet Digital TV gekocht en hij had deze Resurrected nog op zijn harde schijf staan. Ik dacht eerst dat het een nieuwe horror film ging zijn maar vanaf dat de openingscredits over het scherm rollen blijkt dat de film toch precies een pak ouder is.

Ten eerste voelen de effecten zeer gedateerd aan. Het leek allemaal zo knullig over te komen. Ik had de film dan ook meer op jaren '80 geschat, vooral ook omdat hij mij vrij hard aan Evil Dead deed denken. Niet alleen de monsters maar ook de gewone scènes waar het stormt zien er echt fake uit. De openingsscène was dan weel weer oké.

Qua acteerprestaties zit het wel goed. Leuk om Jane Sibbett (de lesbische vrouw van Ross in Friends) eens in een film tegen te komen. Terry en Sarandon zijn ook zeker niet slecht maar vooral Sarandon komt soms wat te gemaakt over. Het verhaal is op zich niet slecht al is er nergens echt een grote verrassing. De titel verklapt zelfs bijna heel het einde van de film. Ik heb het originele boek van H.P. Lovecraft dan ook niet gelezen dus ik heb geen idee of het het boek goed volgt.

Resurrected is zo'n typische jaren '80 horror film buiten dat hij van de jaren '90 is. Hij komt hard gedateerd over en is op sommige momenten echt saai. Iedereen probeert er wel iets van te maken maar het is allemaal juist net niet.

1.5*

If he wakes in the next hour, he should recover. If he doesn't, he probably won't

Voor zij die zich afvragen hoe deze reeks nu eigenlijk in elkaar zit, ik zou het eigenlijk ook niet meer weten. Hoewel ik een wekelijkse afspraak heb met Toulon en zijn poppen (en ook een aantal afgeleiden), is de tijdslijn in de loop der jaren zo compleet in de war geraakt dat je echt niet meer kunt volgen. Retro Puppet Master start dan ook in 1944 met Toulon die een verhaaltje verteld maar diezelfde Toulon hoorde eigenlijk al te sterven in 1939? Als zelfs Charles Band het niet meer weet, waarom zouden wij dan nog moeite doen.

Dat moeten volgens mij de scriptschrijvers gedacht hebben, want met de Puppet Master reeks heeft dit op zich eigenlijk weinig te maken. Nu is het een franchise die zich wel eens regelmatig opnieuw uitvond qua stijl (met wisselend resultaat) maar dit is eigenlijk meer een soort van avonturenfilm geworden waarin de bekende poppen een kleine bijrol spelen. Op zich vind ik het concept van de originele poppen wel iets hebben en is het wel leuk om te zien hoe sommigen hun persoonlijkheid hebben gekregen, maar blijkbaar is het wel de bedoeling dat deze poppen niet evolueren tot de poppen zoals we ze later leren kennen? Blade werd namelijk toch gemodelleerd naar Major Kraus in Toulon's Revenge en ik begrijp anders niet goed waarom Blade niet weet wat er met Cyclops is gebeurd. Wel een beetje triest natuurlijk voor zijn kompanen maar het zijn voor de rest toch bordkartonnen personages dus eigenlijk kan het me niet echt schelen.

Fijn dat Guy Rolfe zijn medewerking opnieuw aan de film verleent. Hoewel hij er niet van in het begin bij was, is hij als Toulon toch voor een groot stuk het gezicht van deze franchise voor mij. Dat maakt het des te jammer dat ze van zijn jongere versie zo'n verschrikkelijk personage hebben gemaakt. Blijkbaar was het Greg Sestero die het voorstel deed om met een Frans accent te spelen en zowaar iedereen moet aan de drugs hebben gezeten, want niemand vond dat een slecht idee. Het is misschien wel het slechtste aan heel de film en eerlijk gezegd, dat betekent best wel wat in deze franchise. Toch is ook niet alles even wansmakelijk te noemen. Brigitta Dau is nog vrij goed als Ilsa en hoewel het plotgewijs allemaal met haken en ogen aan elkaar hangt, vind ik die strijd met de hulpjes van Sutekh nog wel iets hebben. Het lijkt wel alsof ze met hun handen dezelfde functie als een microgolfoven hebben..

Zoals wel vaker opgaat voor producer (en sporadisch regisseur in de franchise) Charles Band, was het vooral te doen om wat extra geld te kunnen binnenhalen. Er werd namelijk een hele lijn aan Retro Puppets op de markt gebracht en hoewel de film het niet goed deed, bleken de fans toch zo zot te zijn om de nieuwe poppen aan hun collectie toe te voegen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ook niet neen zou zeggen tegen zo'n Blade of Jester in de collectie. Die Puppet Master saga.. Het heeft toch een rare aantrekkingskracht.

1.5*

Sci-fi Lundgren

Van de oude generatie actiehelden is Dolph Lundgren, naast Jean-Claude Van Damme en de Schwarzie, wel één van mijn favoriete. Zijn films zijn meestal niet erg goed, maar toch charmeren ze me altijd om de een of andere reden en het was de combinatie van science-fiction en Lundgren die ervoor zorgde dat ik Retrograde wel eens een kans wou geven. Dat, en het feit dat de DVD voor nog geen 2 euro tegenwoordig in de rekken ligt.

De lage score verbaasde me wat toen ik de film opzocht, maar het zou niet de eerste keer zijn dat ik een laag gewaardeerde actiefilm wel zou kunnen appreciëren (Street Fighter!) en het moet gezegd worden dat dat voor deze film niet geldt. Retrograde start als een nog redelijke science-fiction flick, maar verliest zich dan al erg snel in een nietszeggend actie vehikel waar precies geen einde aan lijkt te komen. Het verhaal hangt met haken en ogen aan elkaar en het enige wat de film nog wat recht houdt is de heerlijke ijzigheid waarmee Foster zich bekommert om de rest van de personages. Zelfs dat wordt echter naar het einde toe nog compleet onderuit gehaald door ten eerste een volstrekt belachelijke poging om Renee te redden en ten tweede dat torenhoge cliché van een eindshot waar we Foster eventjes nog zien met zijn familieleden. Haalt de film toch nog wat naar beneden en had echt niet gehoeven voor mijn part.

De waardeloze cast helpt daar natuurlijk ook niet veel aan. Joey Sagal is gewoonweg irritant als Schrader, de financier van heel het boeltje, maar ook Ken Samuels, die de rol van de kapitein op zich neemt, grossiert in het belachelijk brengen van zijn tekst. Gary Daniels kan er op zich nog wel mee door en had normaal gezien ook een grotere rol gehad, maar het was Lundgren zelf die ervoor gezorgd heeft dat die rol wat kleiner werd gemaakt. Geen idee waarom, maar ik had liever Daniels als bad-guy gezien dan dat zootje ongeregeld dat je nu voorgeschoteld krijgt. Lundgren zelf is ook niet op zijn best, maar kan er gelukkig nog wel mee door. Het is geen Showdown in Little Tokyo, maar soit.

Nah, ik kan me perfect vinden in de commentaren hier op de site. Retrograde heeft wel wat potentie maar een laag budget (het neerschieten van de helikopter zag er wel erg slecht uit) en een slechte cast zorgen in combinatie met het lamme verhaal voor een teleurstelling. En dan ben ik volgens mij nog mild met mijn score.

1.5*

Big breasted girls go to the beach and take their tops off

De eerste Tomatoes film was een lichte teleurstelling. Het idee was wel leuk en de uitvoering was ook wel af en toe geslaagd maar over het algemeen kende de film toch teveel minpunten om een goede score te krijgen. Een droevig idee want er zouden die avond nog 3 vervolgen volgen en Return of the Killer Tomatoes was de eerste.

Ik heb mijn kameraad wel moeten overtuigen om deze nog een kans te geven. Ik had hier gelezen dat het 2e deel een stuk beter was dan het eerste deel dus ik wou het nog wel proberen. Ik ben eigenlijk wel blij dat we een poging hebben gedaan want dit tweede deel is effectief wel een stuk beter dan Attack of the Killer Tomatoes. Veel daarvan is te wijten aan de meer geslaagde humor. De film neemt zich zowaar nog minder serieus dan het eerste deel, had ik persoonlijk niet zien aankomen, en het zorgt voor een revelatie qua humor. Sommige stukken zijn ver gezocht en soms wat geforceerd maar scènes zoals de product placement was gewoon fantastisch. Zo stom maar zo hilarisch slecht. Zo kent de film nog wel meer van dit soort scènes en het red Return of the Killer Tomatoes vast en zeker. Het plotje achter deze sequel is nogal stompzinnig te noemen maar de verwijzingen naar vele andere films zijn erg leuk om te ontdekken. Veel bekende films worden op de hak genomen zoals The Godfather (zowel qua muziek als een echte Godfather tomaat en wat Leone films). Het werkt gelukkig goed en zorgt er dan ook wel voor dat dit de beste film van de vier is. Het is alleen wel jammer dat we zo vreselijk weinig van de tomaten zelf te zien krijgen. Er wordt meer geconcentreerd op het plot over de liefde tussen een pizza jongen en een tomaat maar met een titel als Return of the Killer Tomatoes verwacht je ook effectief wel de Killer Tomatoes en die zijn hier niet aan de orde. We krijgen een paar halfslachtige flashbacks naar het eerste deel (wie dat deel heeft gezien weet dat de tomaten daar ook niet bijster veel voorstelden) maar voor de rest zijn er alleen maar transformaties van tomaten naar Rambo-achtige spierbundels. Leuk gezien maar mochten er een paar leuke aanvallen in hebben gezeten dan had dit sowieso meer punten gehad maar het heeft niet mogen zijn.

ik en mijn kameraad hadden maar eens vaag van de vier films gehoord, mijn kameraad dacht dat hij ooit eens deel 3 & 4 had gezien, maar van de rol van George Clooney hadden we niet zien aankomen. Het was wel leuk, ik was er juist in geslaagd om hem te overtuigen om de film te zien en dan verscheen er ineens de naam van Clooney op het scherm. We begonnen het uit te rekenen. Vandaag de dag is George Clooney één van de bekendste acteurs ter wereld. Heden ten dage wordt hij als een ontzettend knappe man gezien maar 22 jaar geleden zat er de kans wel in dat hij nog niet zo bekend was en al helemaal niet zo'n idool was als hij nu is. We begonnen dan ook de zoektocht naar Clooney en naar een paar minuten hadden we hem al gevonden en blij dat we waren dat hij erin meespeelde. Nu zou hij zo'n rol flagrant laten liggen en het is jammer want hij is hier werkelijk hilarisch. De gelaatsuitdrukkingen, de droge opmerkingen, de product placement, ... Het is fantastisch en Clooney tilt dit dan ook een serieus stuk naar omhoog. Ik zei het daarjuist al maar mochten er meer tomaten in hebben gezeten dan had dit wel eens op een dikke 4* kunnen eindigen. De rest van de cast is deze keer minder irritant, Rock Peace kent een kleinere rol (gelukkig!), maar het is vooral Anthony Starke die samen met Clooney de sterren van de show zijn. Hoewel, nu doe ik wel één iemand onrecht aan want Karen M. Waldron mag er zeker ook zijn. Mooie meid en de rol van tomatenmeisje gaat ze dan ook werkelijk perfect af. Uitstekende combinatie, deze drie.

Superieur aan het eerste deel en bij vlagen erg leuk. De cast zit uitstekend in hun rol (het trio Clooney, Starke en Waldron is fantastisch) en hoewel we de Killer Tomatoes zelf nogal missen, blijft dit tweede deel wel erg leuk om naar te kijken. Ik blijf enkel het gevoel dat hier nog een tikkeltje meer in had kunnen zitten en dat is jammer. Ach, we zaten in ieder geval in de helft van de marathon en het was dus een gemengd succes.

3.5*

Frodo of the Nine Fingers and the ring of doom

Ik was eerlijk gezegd alweer vergeten dat ik ooit deze The Return of the King had aangeschaft. Voornamelijk omdat het een VHS is en die in mijn collectie wat staan weggestopt (volgens de poster hier is dit wel op DVD verschenen? Die andere The Lord of the Rings (1978) sowieso wel), maar gisteren schoot het me opeens terug te binnen dat ik dit nog had liggen. Even moeten zoeken waar die weer stak, maar al snel in de VHS speler gestoken. Het is wel een VHS zonder ondertiteling dus het was hopen dat de kwaliteit op zich nog degelijk was.

En dat was gelukkig het geval. Blijkbaar is dit een sequel op The Hobbit (1977) (waarvan ik eerlijk gezegd zelfs niet wist dat die bestond) en het eerste gedeelte van de film bestaat dan ook voornamelijk om eventjes het geheugen van de kijker op te frissen. Vind het op zich wel een erg vreemde keuze om van The Hobbit direct naar The Return of the King te switchen, er zitten namelijk nog 2 andere boeken tussen, maar zelfs dat wordt nog eventjes uit de weg geruimd door tussen pot en pint te vermelden dat Frodo & Samwise een aantal avonturen hadden beleefd vooraleer ze in Mordor terecht kwamen. Soit, je kunt hier erg veel op aanmerken, maar ik vind het op zich wel interessant dat Jules Bass en Arthur Rankin Jr. het over een andere boeg gooien. Ze introduceren een bard die regelmatig in zingen uitbarst (het Frodo of the Nine Fingers nummer is niets minder dan geniaal met die constante focus op Dooooom en Glooooom) en schrappen een hele hoop personages. Ergens logisch natuurlijk omdat ze maar een beperkte speelduur hadden, maar als je het hele verhaal kent, dan voelt dit toch wat gerushed aan.

Bass & Rankin Jr. hielden zich dus op narratief vlak niet echt strikt aan het bronmateriaal, maar het mag duidelijk zijn dat ook op animatiegebied de regisseurs zichzelf de nodige vrijheid hebben toegekend. De animatie is niet altijd even goed geslaagd (Merry en Pippin zien er niet uit terwijl ik Gandalf dan wel weer goed vond), maar vond dit voor zijn tijd er nog best wel fijn uitzien. Het heeft zijn eigen smoel en dat is altijd een pluspunt. Wat een toffe voice-cast trouwens. Casey Kasem en Don Messick die eens in dezelfde film zitten zonder dat het Scooby-Doo gerelateerd is, legendarische regisseur John Huston (Night of the Iguana!) die de rol van Gandalf op zich neemt, Roddy McDowall als Samwise, ... Erg leuk om al die stemmen te horen en best nog goede keuzes ook voor de personages.

Deze animatiefilm van Return of the King is een film waar veel op aan te merken is en toch heb ik me hier gisteravond wel mee geamuseerd. Het is dat de Lord of the Ring uit 1978 weer zo gigantisch lang duurt, anders had ik die er gisteren nog wel achter gegooid. Soit, moet maar eens op zoek gaan naar The Hobbit van deze twee regisseurs. Laat ik dan ook ineens maar is op zoek gaan naar die Russische versie als ik dan toch bezig ben.

3*

Joey, I'm not into dead guys!

Ik was al eens eerder op de Return of the Living Dead reeks gestoten toen ik naar aanleiding van het oeuvre van George A. Romero eens wat meer aan het opzoeken was rond zombiefilms. Niet lang daarna vond ik dit tweede deel voor een euro op een rommelmarkt, maar ik wachtte altijd met kijken tot ik zijn voorganger eens te pakken zou krijgen. Ondertussen zijn we weer 3 jaar verder en nog steeds niet gevonden. Ach, dan is het maar hopen dat deze sequel niet al te veel steunde op zijn voorganger.

Volgens mij niet, of toch niet in die mate dat het stoorde. Return of the Living Dead Part II is zo'n typische mix tussen horror en komedie die je wel eens vaker tegenkomt, maar het is er gelukkig ook één die effectief die mix goed weet te benaderen. Weliswaar hier en daar ietwat vervelende personages (Ed begint op den duur iets teveel te irriteren met zijn gewauwel en ook Jesse balanceert wat op het randje), maar daar staan een paar erg leuke scènes tegenover. De Thriller parodie naar het einde toe, de scène waar alle zombies gebiologeerd naar zo'n typische jaren '80 fitness video zitten te staren, ... Ik vond het in ieder geval erg vermakelijk. Wat rest is een wat voor de hand liggend plot rond één of ander speciaal soort gas dat ervoor zorgt dat alle doden terug levend komen en de strijd van de hoofdpersonages om te overleven. Het einde met de elektriciteit is wat zozo, maar kan er op zich nog wel mee door. Vooral omdat de zombies zelf er op zich wel deftig uitzien.

Tof om Dana Ashbrook nog eens in iets te zien verschijnen. Het zou nog een paar jaar duren vooraleer hij zijn bekendste rol zou spelen, de rol van Bobby Briggs in Twin Peaks, en hier neemt hij de rol van de cable guy die uiteindelijk met het meisje (een typisch jaren '80 grietje in de vorm van Marsha Dietlein) gaat lopen op zich. Niets bijzonders dus en dat geldt eigenlijk voor praktisch de gehele cast. Michael Kenworthy is zoals eerder gezegd hier en daar wat op het randje als Jesse, James Karen en Thom Mathews overtuigen ook niet helemaal als de twee grafrovers (al geldt dat vooral voor Karen) en het is vooral Philip Bruns die als Doc Mandell nog flink de meubelen weet te redden.

Schijnt zowat de minste te zijn uit de originele trilogie, hoewel er blijkbaar later nog een deel 4 en 5 op de markt is gekomen. Soit, ben nog altijd benieuwd naar de eerste en de derde dus moet nog maar eens op zoek gaan of ik dit nergens tegenkom. Heb me er in ieder geval goed mee geamuseerd.

3,5*

You're a very brilliant woman, but a foolish one to pit your strength against mine!

Bela Lugosi, de acteur die wereldwijde faam verwierf vanwege zijn portrettering van de oppervampier, maar die nadien vaak onterecht werd gedegradeerd tot een veredelde bijrol. Ontzettend jammer, want Lugosi was misschien wel één van de meest interessante acteurs uit de geschiedenis van de horror. Dubbel jammer ook dat zijn werk vandaag de dag enorm lastig te vinden is en dat je je kans moet wagen op gespecialiseerde beurzen. Afgelopen zondag was er zo één in Antwerpen en werd de Lugosi kijkvoorraad weer met zo'n kleine 10 titels aangevuld.

Al is de release van The Return of the Vampire wel wat een vreemde DVD doordat het menu enkel en alleen in het Japans is te bekijken. Het is dus even spelen met de verschillende opties, maar voor de rest wel een piekfijne DVD qua beeld en geluid. Tegelijkertijd is het ook een film die het waard is om gezien te worden en dat voor een aantal redenen. De interessante reden vind ik dat The Return of the Vampire de eerste film zou zijn waar een vampier en een weerwolf het scherm deelden. Hoewel Universal het meeste krediet voor het idee zou krijgen (House of Frankenstein, werd 11 maanden na deze gereleased, en House of Dracula in 1945), was Columbia hen blijkbaar voor. Voor de rest is dit een ietwat typische horror film zoals die in de jaren '40 wel meer gemaakt werden. Opvallend is wel dat de film een vrij hoog tempo heeft. De film start aan het einde van de eerste Wereldoorlog, verhuist algauw naar zo'n 22 jaar later en laat ondertussen al het ogenschijnlijke hoofdpersonage sterven. Er wordt nooit echt lang bij een gebeurtenis stil gestaan waardoor de film ook nergens echt inzakt. Tel daar dan ook nog eens de sfeervolle zwart-wit cinematografie bij en je hebt een film die garant staat voor een dik uurtje vermaak.

Vooral omdat Lugosi hier toch weer enorm goed op dreef is. Het was mijn broer die mij voor het eerst liet kennismaken met de Roemeen en het is bewonderenswaardig wat voor een magnetisme Lugosi eigenlijk uitstraalde. Al vanaf de eerste momenten dat hij in beeld komt wordt je naar zijn personage toe getrokken. Zijn uitstraling past dan ook perfect bij Tesla waardoor dit wederom een kolfje naar Lugosi's hand was. De rest van de cast is vrij redelijk. Matt Willis springt er nog ietwat tussenuit als de wolfman, al is de transformatie net iets minder geslaagd als je ze vergelijkt met de Wolf Man klassieker uit '41. Paar foutjes ook (zijn moedervlek die van wang verspringt onder andere) waardoor dit een iets minder aspect aan de film is.

Vooral kijken wanneer je fan bent van Bela Lugosi dus. Al kan ik me niet voorstellen dat je, mocht je fan zijn van dit soort films, hier niet van kunt genieten. Zeker omdat de film maar iets meer dan een uur duurt. Het zoveelste bewijs ook dat dit soort films toch hun voordeel halen uit zwart-wit. Oh ja, de film eindigt ook nog met een leuke knipoog dus zeker tot het einde kijken.

3.5*

Only in your case, darling, it would be a *schlort*

Ik vind het eigenlijk altijd wel leuk om een ondertussen bekende acteur in een van zijn/haar eerste filmrolletjes te zien. George Clooney heeft zo een aantal horrorfilms op zijn naam staan vooraleer hij tot sterrendom werd gebombardeerd in E.R. en naast Return of the Killer Tomatoes heeft hij nog een andere Return film op zijn naam staan, namelijk Return to Horror High. Geen vervolg op Horror High uit 1974 maar gewoon een losstaande parodie op het horrorgenre. De gemiddelde score beloofde niet veel goeds, maar dat kon ook gezegd worden van die tomatenfilm en laat dat nu net wel een erg fijn filmpje zijn.

Soms moet je dus het gemiddelde niet geloven en soms overduidelijk wel. De DVD-release van Return to Horror High is in ieder geval een sterk staaltje marketing, want deze film wordt verkocht als een volbloed George Clooney film maar de man is het eerste slachtoffer van onze mysterieuze killer en verdwijnt al na zo'n goede 10 minuten uit de film. Vanaf dan barst er een vreemd filmpje los met de nodige flashbacks en een hele resem aan twists. Het eindresultaat is een gemengde film die op den duur redelijk onnavolgbaar wordt en ook niet blijft boeien. Een aantal goede ideeën in ieder geval en het is fijn om zo'n Scream avant la lettre te zien, maar uiteindelijk blijft vooral de goede make-up overeind. Grappig wordt het echter nergens en het is wachten tot het einde naderbij is geslopen. Halverwege wordt het ook allemaal een stukje serieuzer en dan valt de film helemaal door de mand.

Vooral aangeschaft vanwege George Clooney dus, maar dit kun je evengoed links laten liggen. Het is één van zijn allereerste filmrolletjes (nog pre E.R. en From Dusk Till Dawn dus) en een indruk laat hij nooit echt achter. De rest van de cast is niet veel bijzonders. Alex Rocco is nog wel lachen als de producer die eigenlijk enkel en alleen wat blote tieten in zijn film wilt zien en zo'n Brendan Hughes (die als Steven Blake in de picture komt wanneer hij Clooney moet vervangen als agent) zouden ze moeten verbieden om ooit nog te acteren. Neen, dan is eigenlijk vooral het make-up department nog het noemen waard. Een aantal leuke kills en dit soort films wordt toch altijd leuker wanneer het om echt handwerk gaat en niet om wat effecten uit de computer. Voor de rest nog een erbarmelijke jaren '80 soundtrack die voor geen meter bij de beelden past.

Halverwege trouwens ergens in het slaap gevallen, zegt ook alweer genoeg lijkt. Vandaag dan nog wel even verder gekeken en dan vervloek ik mijn principe toch alweer dat ik een film perse uitgezien moet hebben om er op te kunnen stemmen. Langs de andere kant zit er nog wel een fijne twist naar het einde toe die de film nog net een iets hogere score oplevert. Het is en blijft echter geen hoge score.

1.5*