Opinions

A plague o' both your houses!

Ik weet ondertussen al niet meer hoeveel keer ik het toneelstuk van Shakespeare heb gelezen, maar dit is volgens mij wel de 3e "echte" verfilming - films zoals Gnomeo & Juliet niet meegerekend - die ik ondertussen heb gezien van Romeo & Juliet. Vanwege mijn voorliefde voor het bronmateriaal leek ik ook de films wel te kunnen waarderen (Romeo and Juliet uit 1968 kreeg 4.5* en Romeo + Juliet uit 1996 kreeg 4*) en ik was dan ook wel benieuwd wat deze televisiefilm ging geven.

En ja hoor, ook hier kon ik wel mijn weg mee. Joan Kemp-Welch levert een erg getrouwe versie af qua dialogen en eerlijk gezegd, dat vind ik nog altijd het leukste om te horen. Dat oude Engels, die finale uitspraak (For never was a story of more woe than this of Juliet and her Romeo) geeft nog altijd kriebels, gewoon het drama op zich, ...Het blijft simpelweg materiaal om U tegen te zeggen en het blijft genieten. Zeker ook omdat Kemp-Welch hier ruimschoots de tijd voor neemt, want met een speelduur van meer dan 3 uur is dit dan ook een stevige zit te noemen. Vervelen doet het echter nergens en het is dan ook jammer dat je voelt dat dit gewoon een productie met beperkte middelen is. De aankleding van de personages is op zich nog wel goed gedaan, maar de decors neigen wel erg hard naar bordkarton en de vechtscènes ogen wel erg knullig. Dan deed Franco Zeffirelli het in '68 wel een stukje beter met het gevecht tussen Mercutio en Tybalt.

Vraag me ook af wat nu net het nut was om eigenlijk al vanaf de eerste seconde de climax te verklappen. Oké, ik denk dat er maar weinig mensen zijn die hier bewust aan beginnen die effectief niet weten hoe het verhaal eindigt, maar net voor schooldoeleinden zou je dit toch open kunnen laten. In ieder geval is er gelukkig qua cast niet echt beknibbeld op de kwaliteit. Het verbaast me trouwens wel dat Christopher Neame reeds 29 jaar was, ik dacht dat hij (en Ann Hasson) qua leeftijd meer in de richting van het bronmateriaal lag. In ieder geval weinig op hen aan te merken, hoewel Neame wel overduidelijk de betere acteur van de twee is maar Hasson weet wel naar het einde het laken naar haar toe te trekken. Toffe bijrollen ook nog van onder andere Clive Swift, die me in - tegenstelling tot in Gaston's War - deze keer wel kon overtuigen in een niet-Keeping Up Appearances rol, als Friar Lawrence.

De film staat in 2 delen op Youtube en afgaande op de reacties daar wordt dit vandaag de dag nog steeds gebruikt voor schooldoeleinden, in een verscheidenheid van landen trouwens. Ik heb deze versie in ieder geval nooit eerder gezien (weet ook niet of ik zou gewaardeerd hebben eerlijk gezegd) en hoewel hier echt wel goede stukken inzitten, is deze versie nagenoeg op alle vlakken minder dan die van Zeffirelli. Die van Baz Luhrmann is te lang geleden maar dat is ook een meer moderne versie.

3.5*

Das in men voeten da

Ik ben altijd wel te vinden voor een Vlaamse film maar zeker films uit de beginjaren zijn erg lastig te vinden heb ik de indruk. Jan Vanderheyden (en Edith Kiel) kom je nog wel eens tegen maar bijvoorbeeld deze De Roof van Hop-Marianneke? Ik moest het uiteindelijk doen met een opgenomen televisie-uitzending van Eclipse TV. Ik had hen al eens gemaild of ze het niet zagen zitten om hun collectie (recentelijk ook Havenmuziek op die zender gezien) online te zetten maar het antwoord was jammer genoeg negatief.

Zonde, want volgens mij zouden zo veel meer mensen kunnen bereiken dan als obscure zender die niemand kent maar dat terzijde. Het merkwaardigste aan heel de film is dat deze vandaag de dag een (ongewild) hedendaags kantje heeft gekregen. De studentenclub waar het namelijk om gaat is Reuzegom, een vereniging die recentelijk is ontbonden naar aanleiding van de dood van student Sanda Dia. Ten tijde van 1954 bestond de club nog maar 8 jaar en natuurlijk is er van heel die walgelijke doopcultuur die ze er toen op nahielden niets te herkennen in deze film. In een script dat onder andere door Jef(ke) Bruyninckx - van De Witte-faam dus - werd geschreven volgen we een groep studenten die vastbesloten zijn om één of andere pop te stelen. Het is allemaal gebaseerd op waargebeurde feiten trouwens, want in 1949 waren er een aantal studenten die de eeuwenoude houten pop "Opsinjoorke" uit het Mechelse stadsmuseum in het Hof van Busleyden gestolen hadden omdat ze vonden dat het zich in Antwerpen moest bevinden en niet in Mechelen. Vandaar dus ook het "De Studentengrap met Op-Sinjoorke" onderschrift op de originele filmposter.

Het verhaal zal indertijd nog vers in het geheugen hebben gezeten maar het begin is echter vreselijk chaotisch en vooral vervelend. Gaandeweg begint het echter op de een of andere manier wel te werken. Komt misschien voor een stuk ook wel omdat ik zelf altijd wel te vinden ben voor dit soort rechtbankfilms (de film speelt zich namelijk als een aantal flashbacks af) en hoewel de humor nogal belegen is, heb ik toch een paar keer moeten grinniken. Ik verschiet er eerlijk gezegd wel van dat dit reeds uit 1954 stamt. De aanwezigheid van Bruyninckx als schrijver had misschien al een belletje moeten doen rinkelen maar ik situeerde dit qua stijl echt in de vroege jaren '40. Tof wel om een erg jonge Denise De Weerdt (ze overleed een tweetal maanden geleden trouwens) te zien als Mia (degene die Hop-Marianneke voor de derde keer ontvoert) maar ook Alma Blanca heeft nog haar goede momenten als Fanny. De focus ligt echter vooral op Paul Cammermans als de ietwat arrogante Jan Vranckx en Willy Vandermeulen die een vervelende Lode Rombauts neerzet. Marcel Cauwenberg is wel een fijne rechter.

Let vooral nog op een flits van Ernest Claes tijdens een montage van mensen die een krant lezen en (Nonkel) Bob Davidse als één van de heren in de collegezaal. Kleine en redelijk nutteloze bijrollen maar wel tof om is te spotten. Het zou uiteindelijk maar bij 2 films blijven voor Joris Diels en afgaande op deze film is dat misschien nog niet zo erg. Geen slechte film an sich maar wel eentje waarvan je perfect begrijpt dat dit vandaag de dag vergeten werk is.

Nipte 3*

Mr. Ackerman, if you want a guarantee, buy a toaster

Ik zie Clint Eastwood als acteur wel graag spelen, maar als regisseur heb ik hem niet zo hoog zitten. Hij blijft een wisselend niveau houden met een aantal sterke films en praktisch evenveel missers. Ik had The Rookie dan ook al een tijdje liggen, maar pas recentelijk kwam ik erachter dat Raul Julia (Bison uit Street Fighter!) hierin meespeelde. Nu dat maakte al een groot verschil dus afgelopen weekend eens tijd voor vrijgemaakt.

Jammer genoeg is The Rookie niet meteen een film om over naar huis te schrijven. De vergelijking met Dirty Harry, waarvan zelfs het minste deel nog een stuk beter is dan deze, is al snel gemaakt en bovendien maakt de film plotgewijs af en toe wat rare sprongen. Naar het schijnt heeft de film wel wat commotie veroorzaakt door de vrouw verkracht man scène naar het einde van de film, maar dat is het enige noemenswaardige aan The Rookie. Wat overblijft is een weliswaar vlot lopend plotje rond een oude flik die met zijn jongere partner wraak wilt nemen op een gangster. De laatste pakweg 5 à 10 minuten waar Ackerman zijn nieuwe partner krijgt hadden voor mijn part wel weggelaten mogen worden. Een flauwe deja-vu waardoor de film ook nog eens veel te lang blijft doorgaan en met een speelduur van een dik anderhalf uur is sowieso wel het maximum voor dit soort films wel bereikt. The Rookie is met zijn twee uur in ieder geval geen uitzondering op die regel.

Zoals gezegd doet Eastwood dus gewoon hetzelfde trucje. Er zit nog geen slijt op en hij blijft vermakelijk om naar te kijken. De typische grumpy old cop die tegen wil en dank met een groentje wordt opgezadeld. Dat groentje komt er in de vorm van Charlie Sheen, maar die voelt niet helemaal op zijn plaats. Zie hem eigenlijk ook liever in iets komisch à la Two and a Half Men of één of andere parodie tevoorschijn komen. Raul Julia is wel heerlijk op dreef. Beetje vreemd dat hij een Duitser moet spelen, past niet echt bij de acteur, maar Julia schmiert er lekker op los en doet dat goed.

Qua actie en plot niet echt denderend, het is vooral Eastwood en Julia die er voor zorgen dat dit nog draaglijk is. Zo'n typische film die op zich wel vlot kijkt, maar waarvan je een halve dag later alweer geen enkele herinnering aan hebt overgehouden.

2.5*

Jumping butterballs!

Na de dood van Irving Thalberg leken de Marx Brothers een beetje doelloos rond te zwerven. Zeppo Marx, dezelfde Zeppo die in de eerste 5 films had meegespeeld en die nu de manager van de overige 3 was geworden, slaagde er in een deal te maken met RKO Studios, al gebruikte hij wel het dreigement dat hij terug ging meespelen als de ze niet een beter salaris kregen. Zo gebeurd, zo gedaan en Room Service was geboren.

Hoewel, Room Service was al lang geboren want het was origineel een toneelstuk. Hiermee is de film op meerdere manieren dan ook een vreemde eend in de carrière van de Marx Brothers doordat dit de enigste film is die gemaakt is onder RKO en ook doordat de hoofdrollen niet speciaal zijn geschreven voor Groucho, Chico en Harpo! Om deze redenen lijkt het me dat Room Service wat een vergeten film is geworden en eigenlijk is dat onterecht want het kan zich wel meten met een groot deel van hun werk. Oké, de films met Zeppo blijven nog altijd mijn favorieten maar Room Service kent ook weer genoeg Marx humor om eigenlijk typisch Marx te zijn. Zo kunnen Groucho, Chico en Harpo weer eens lekker los gaan, al missen we natuurlijk wel scènes zoals Chico's triggerfinger of het spelen op de harp door Harpo maar dat zat er ook al niet in bij Duck Soup. Het is eigenlijk raar, het script is niet voor de Marx Brothers geschreven maar toch voelt het vaak wel zo aan en dat is grotendeels te wijten aan Morrie Ryskind, die ook heeft meegeschreven aan onder andere The Cocoanuts en Animal Crackers. Al blijft het natuurlijk jammer dat Zeppo er niet meer aan te pas is gekomen. Tot sinds kort geleden was ik eigenlijk altijd van mening dat Zeppo degene van de 4 broers was die perfect inwisselbaar was. Het meeste van de tijd stond hij onopmerkzaam aan de zijlijn maar langzaamaan begon ik in te zien dat ook hij toch wel een zekere charme had. Oké, het is niet zo uitgesproken als die van zijn oudere broers maar het was er wel vast en zeker. Het is dan ook vreemd dat de broertjes er altijd voor gekozen hebben om een soortgelijke Zeppo te casten maar die kwam nooit echt tot zijn recht. Allan Jones deed een redelijke poging in A Night at the Opera en A Day at the Races maar Frank Albertson doet het toch echt wel een stuk minder. Dit was een rol die Zeppo op het lijf was geschreven en ik vervloek bijna RKO dat ze toch hebben toegegeven aan een hoger salaris want dit had anders een heel interessante film kunnen worden. Gelukkig is er qua acteertalent nog wel wat anders te beleven. Groucho's klankbord Margaret Dumont is er deze keer niet bij maar in de plaats krijgen we wel Lucille Ball. Ik heb eigenlijk nooit echt veel van haar gezien maar ze heeft wel een zekere aantrekkingskracht. Dat geldt ook voor Ann Miller die ten tijde van de film nog maar 15 jaar was! Ik had geen idee dat er in die tijd ook al jailbait bestond maar Miller is het zeker. Ze slaagde erin om op 14-jarige leeftijd een geboortecertificaat te versieren waarin stond dat ze 18 was en het is te begrijpen dat de mensen haar geloofden.

Qua plot is dit denk ik de meest toegankelijke Marx Brothers. De film heeft hier maar weinig stemmen en ik ben er ook nog niet in geslaagd om mijn handen op een DVD te kunnen leggen, tenzij hij in een boxset zit met andere Marx Brothers films die ik al heb. Dat zal vast en zeker te wijten zijn aan het feit dat de film door RKO is geproduceerd, Lucille Ball zou de studio trouwens later nog kopen, maar ook dat het een ietwat atypische Marx Brothers kan er veel mee hebben te maken. Irving Thalberg zorgde met de 2 voorgaande films al voor een evolutie in de plots van de films (er werd gekozen voor echt een verhaal in plaats van het sketch-achtige dat de Paramount films hadden) maar Room Service kent echt een volwaardig plot met eigenlijk een hoop leuke personages. Want deze keer zijn het eigenlijk niet alleen de Marx Brothers die grappig zijn, ook de rest van de cast kon regelmatig een glimlach op mijn gezicht krijgen. Vooral ook doordat er lekker gebruik wordt gemaakt van het feit dat de film zich grotendeels op één locatie afspeelt, dit is vooral naar het einde toe, en die humor is praktisch elke keer geslaagd. De Marx broertjes zijn sowieso al lekker op dreef maar in combinatie met de grote baas van het hotel is er vaak iets leuks te beleven.

Zoals gezegd een vreemde eend in de bijt maar het werkt wonderwel. Het is een ander soort film die ik van de broertjes gewend ben maar de humor zit goed, het verhaal verloopt vlot en de cast is vermakelijk. De korte speelduur zorgt ervoor dat dit in een oogwenk voorbij is maar je hebt dan toch wel goed kunnen lachen.

4*

Damn your murderin' hides! Meet your maker!

De originele True Grit keek ik eigenlijk om 2 redenen. Als inleiding op de remake van de Coen broers, die ik trouwens nog altijd niet heb gezien, en natuurlijk voor de immer geweldige John Wayne. Toen bleek dat True Grit nog een vervolg had gekregen, namelijk deze Rooster Cogburn. Ik had het jammerlijke vermoeden dat het een film was die ik eens met wat geluk ging tegen komen maar voor een keer stond vrouwe Fortuna aan mijn kant en gaven ze de film op VTM. Toen opgenomen en vanwege dat rotsysteem van Belgacom dat je sommige films maar 30 dagen kunt bijhouden heb ik de film gisteren 'gedwongen' moeten zien want hij werd automatisch de volgende dag verwijderd.

Maar ergens ben ik er blij om want Rooster Cogburn is wederom een erg vermakelijke John Wayne film geworden. Wayne neemt terug de rol van Marshall Rueben 'Rooster' Cogburn op zich en oh, wat een heerlijk personage is dat toch. Vloeken, zuipen, smoren, ... Niets is Cogburn vreemd en Wayne speelt het nagenoeg perfect. Ik denk dat hier meteen dan ook de reden schuilt waarom ik me nog niet aan de remake heb gewaagd want hoe goed Jeff Bridges ook is en ik ben ook een vrij grote fan, er valt volgens mij niet aan Wayne te toppen. Zelfs hier, op het einde van zijn carrière en in zijn voorlaatste film, is hij erg lekker op dreef. Erg jammer dat hij 3 jaar later het loodje legde, al is het wel ergens normaal want hij draaide al tegen de '70. Hij heeft het trouwens ook helemaal niet zo simpel gehad tijdens het opnemen van de film. Een accident in een spelletje golf met zijn dochter blesseerde hem aan zijn oog, gelukkig het oog waar hij een patch over droeg, maar Wayne had ook nog maar één long en was dus vaak genoodzaakt om tijdens het filmen aan een zuurstofmasker te gaan hangen. Het zorgde voor veel verbazing dat Katharine Hepburn deze keer wel in een film wou meespelen met John Wayne want 20 jaar geleden had ze dit geweigerd voor Hondo. Vreemd want het schijnt dat de 2 toch wel erg goed overeen kwamen, al verschoot Hepburn wel van de trekjes van Wayne om met iedereen in discussie te gaan. Ze zou zich later nog afvragen hoe Wayne moet zijn geweest toen hij een stuk jonger was en nog 2 longen had. Soit, Hepburn ziet er wel enorm oud uit in de film. Ze was hier natuurlijk ook al bijna 70, ze is even oud als John Wayne, maar ik ken haar voornamelijk als erg mooie vrouw op een aantal foto's in filmboeken en in films zoals Suddenly, Last Summer. Ze is in ieder geval als vrome, katholieke vrouw een bij vlagen hilarisch duo met de ketterende Wayne. Verbazingwekkend trouwens dat er ten tijde van het uitkomen zomaar besloten werd dat zowel Hepburn als Wayne te oud waren om te acteren. Wat dus gelijk staat aan onzin want Wayne mocht dan wel niet lang hierna zijn gestorven, Hepburn heeft het nog lang uitgezongen en tot een paar jaar voor haar dood nog altijd geacteerd.

Rooster Cogburn is niet gebaseerd op een nieuw boek maar nog altijd op hetzelfde boek (True Grit) waar de gelijknamige film ook zijn verhaal vandaan haalt. Ik heb het boek nooit gelezen maar ik vind het wel redelijk bizar dat er perfect 2 films uit gehaald kunnen worden die op zich niet zo bijster veel met elkaar hebben te maken. Natuurlijk is er dezelfde hoofdpersoon maar naast een verwijzing naar de Lucky Ned Pepper gang uit het eerste deel, is er van een vervolg niet veel te bespeuren. Veel maakt het gelukkig niet uit want de film kent nog altijd wel een boeiend genoeg verhaal waardoor de speelduur snel voorbijvliegt. De mooie landschappen zijn ook weer van de partij maar ik vond de driehoeksverhouding tussen Cogburn, Goodnight en Wolf wel geslaagd, al loopt die laatste er maar grotendeels voor spek en bonen bij. De aandacht gaat voornamelijk naar de relatie tussen Cogburn en Goodnight en de film weet het mooi in beeld te brengen. Even dacht ik dat de film op een happy end leek af te stevenen en dat ze allemaal lang en gelukkig zouden leven maar dat gebeurt niet, iets waar ik ergens wel blij om ben. Langs de ene kant had het perfect gegaan natuurlijk want de film bouwt de relatie tussen de twee ergens mooi op en het had niet gedwongen aangevoeld maar ergens zou het niet bij het karakter van Cogburn passen. Hij was al eens getrouwd, het werkte niet dus gaat hij die fout geen tweede keer maken. Wel vreemd om te zien trouwens dat de film nagenoeg praktisch hetzelfde begint als True Grit zelf.

Een erg geslaagde Western alweer. John Wayne en Katharine Hepburn zijn lekker op dreef en hebben overduidelijk plezier in hun rollen. De dialogen zijn snedig, de landschappen verbluffend en de film verveelt nergens. Vreemd dat hier maar zo weinig stemmen zijn want de film verdient meer, zeker voor een vervolg dat het origineel misschien zelfs overstijgt.

4*

He has his father's eyes

Met Rosemary's Baby ben ik wel aan één van de bekendste Roman Polanski films gekomen. Ik loop niet enorm hoog op met het oeuvre van de regisseur (al moet ik zeggen dat ik precies in het begin wat pech heb gehad met onder andere The Fearless Vampire Killers) maar de klassiekerstatus van Rosemary en haar kleine zorgden ervoor dat ik dit toch ooit eens gezien wou hebben. In een ver verleden al wel eens gedaan maar er was bitter weinig van blijven hangen.

Met uitzondering van het hierboven genoemde The Fearless Vampire Killers vind ik de jaren '60 periode van Polanski het overtuigendst. Cul-de-sac en Repulsion behoren tot zijn beste werk en Rosemary's Baby past perfect in dat rijtje. Beginnende met het wel erg onder de huid kruipende openingsdeuntje (inclusief zang van Mia Farrow) tot de subtiele horror die Polanski op het scherm tovert. Wat was ik blij dat hij er niet voor heeft gekozen om de baby effectief te laten zien. Had misschien indertijd wel nog deftig overgekomen, maar ervaring heeft me geleerd dat dat soort effecten vandaag de dag hun respons missen. De film is veel sterker door gewoon de illusie aan de kijker te laten hoe het duivelsgebroed er juist uitziet. Polanski kiest ervoor om rustig zijn tijd te nemen, moet zeggen dat ik in het begin vreesde dat een speelduur van over de twee uur te lang ging zijn, en weet de duistere sfeer van het appartement perfect te benaderen. Iets wat hem in Repulsion ook al goed lukte trouwens.

Volgens mij de ultieme rol van Mia Farrow. De muze van Woody Allen (althans toch tot hij een relatie begon met de geadopteerde dochter van Farrow) speelt hier wel erg heerlijk als de getormenteerde Rosemary. Lieflijk in het begin, paranoia op het einde en tussenin een geloofwaardige evolutie. John Cassavetes geraakt naarmate de film vordert wat meer en meer op de achtergrond, maar weet toch ook een indruk na te laten. Voor de rest eigenlijk op niemand echt iets aan te merken. Let vooral ook nog op een cameo van Tony Curtis. Te zien is hij niet aangezien hij Donald Baumgart speelt, de acteur die blind is geraakt, en die enkel te horen is in een telefoongesprek. Visueel ook nog steeds overtuigend. Sowieso wel een fan van het subtiel tonen van de horror (met af en toe eens een uitschieter natuurlijk) en Polanski maakt een goede mix.

Zou naar het schijnt heel getrouw zijn aan het boek en dat staat nu ook wel op de verlanglijst. In 1976 werd er nog een sequel gefilmd genaamd Look What's Happened to Rosemary's Baby (Ira Levin, schrijver van het originele boek, zou in 1997 ook nog een vervolg pennen) maar dat schijnt verschrikkelijk (iets wat ook opgaat voor het boek van Levin) te zijn.

4*

Tom Bowen: You should have seen your face when you saw me.

Anne Ashmond: How did I look?

Tom Bowen: As if I were a dentist.

Wij hebben hier thuis juist digitale televisie geïnstalleerd met het filmkanaal TCM erbij. Ik was wat aan het zappen en zag dat deze binnen enkele minuten ging beginnen dus bleef ik maar kijken.

Het verhaal is ten eerste niet veel soeps. Het hele variétéact gebeuren tussen broer en zus lijkt meer een subplot te zijn om Fred Astaire zoveel mogelijk te laten dansen. Maar dan bedoel ik echt zoveel mogelijk omdat hij om de 5 minuten wel in spontaan zingen of dansen uitbarst en dat begint na een tijd wel te vervelen, al zitten er best wel knappe scènes tussen zoals het dansen op het plafond (op zich ook wel zeer knap gedaan door een camera, bijhorende cameraman en de kamer te laten ronddraaien in een kooi met een diameter van 6 meter) en het leuke dansje tussen Astaire en de kapstok.

Fred Astaire is hier meer gecast voor zijn danspasjes want acteren is er niet echt bij. Gelukkig blinkt hij in het andere dan wel weer hard uit. Jane Powell daarentegen kan ook goed zingen maar zorgt er dan ook nog voor om een deftige prestatie neer te zetten. De bijrollen zijn ook goed te doen. Vooral de zogenaamde tweeling Irving Klinger / Edgar Klinger gespeeld door Keenan Wynn was wel leuk.

Het is me wat teveel om een dik anderhalf uur naar een dansende Fred Astaire te zien zelfs al kan hij het nog zo goed.

2*

No reason

Rubber was de laatste film die Canvas uitzond naar aanleiding van Halloween. Een vreemde keuze leek me want de twee voorafgaande films waren The Thing from Another World en The Body Snatcher maar bon, wie ben ik om hun programmatie in twijfel te brengen. Ik was tenslotte toch al langer van plan om de film over een moordende autoband eens kans te geven dus nu was daar een mooie gelegenheid voor. Daarjuist had ik nog een paar vrije uurtjes en Rubber paste daar perfect in.

Maar wat een absolute kutfilm is me dit geworden. Ik verbaas me dan ook over de score die de film hier op MovieMeter nog krijgt want het doet me denken dat ik iets heb gemist. Op zich zijn er wel wat leuke ideeën verwerkt maar werkelijk alles wordt zo lang uitgesponnen dat het niet meer leuk is. Neem nu het einde waar de band terug komt als een driewieler. Ik geef toe, een leuk momentje maar dat zit je echt minutenlang naar een rijdende driewieler te zien en op den duur wordt dat gewoon vreselijk saai. Net zoals de moorden trouwens die op het eerste zicht wel leuk beginnen (eerst een waterflesje, dan een glazen flesje, dan een konijn, ...) maar de band kan maar op één manier moorden en dat is door hoofden te laten ontploffen en ook dat heb je op den duur wel allemaal gezien. Ik denk dat ik ook misschien met wat verkeerde verwachtingen de film ben begonnen want ik verwachte meer een complete rampage van de band. Nu vallen de meeste doden door het vergiftigen van het publiek (waar de band op zich geen klop mee heeft te maken!) en krijgen we voor de rest gewoon beelden van een band die aan het douchen is, die in een tuinstoel zit of naar de televisie kijkt.

Viel me wel op dat de film op zich vrij mooi is geschoten. Voor een low budget film te zijn (althans dat veronderstel ik toch) zien de beelden er erg mooi uit. Pluspuntje ook voor Dupieux die er in slaagt om een freakin' rubberen band toch nog enige emotie te geven. Je kunt zien wanneer hij blij is en wanneer hij kwaad is maar dat is volgens mij toch ook te wijten aan een gepaste soundtrack. Het wordt er allemaal niet interessanter op maar het zijn dit soort puntjes die me toch nog enig geïnteresseerd hielden. De autoband is dan ook degene die het beste acteert in deze voor de rest met irritante mensen gevulde film. Alleen Stephen Spinella als de 'no reason' agent was wel lekker op dreef in het begin maar dat waren ook maar 5 minuten van de 80.

Neen, niets voor mij dit. Langs de ene kant kan ik begrijpen dat er mensen dit schitterend vinden maar met uitzondering van een paar leuke ideeën is Rubber tot op het vervelende toe repetitief en lijken de 80 minuten erg lang te duren. Leuk idee maar misschien had het beter tot zijn recht gekomen als een kortfilm.

1*

Terror has evolved

Zo af en toe, meestal laat op een zaterdagavond, is het tijd voor zo'n B-horror filmpje. Soms kan het verschrikkelijk slecht uitdraaien en zit je je kapot te vervelen maar soms heb je de chance dat er best wel iets leuks tussen zit. The Ruins is er één van de laatste categorie.

In het begin had ik nochtans mijn twijfels. Weer een groep twintigers, waarvan natuurlijk één een stoere bink is, de andere een slimme knul en twee vrouwen die niets liever doen dan feesten, die op vakantie zijn en die daar iemand leren kennen met wie ze heel gemakkelijk in zee gaan om uiteindelijk zwaar in de problemen te komen, natuurlijk een Duitser met een veel te opzichtig accent. Standaard tot dat de groep effectief aan de tempel terecht komt en het niet de Maya's zijn die tot de bad-guys horen (ergens wel maar niet zo centraal als ik had verwacht) maar dat het een soort van weirde plant blijkt te zijn die de mogelijkheid heeft om klanken na te bootsen inclusief ringtone. De personages zijn voor een keer eens niet van bordkarton maar komen, alhoewel we niet bijster veel over hen weten buiten dat Jeff voor dokter studeert, echt van vlees en bloed over. De film wisselt dan ook vaak tussen de psychologische shit waar ze moeten besluiten wat ze nu eindelijk gaan doen en waar de relaties op de proef worden gesteld tot bloederig en gore. Zo staan de amputatiescène en de laatste woorden van Stacy (It's okay. I just gotta get this last one) op mijn netvlies gebrand.

De acteerprestatie in dit soort films is vaak teleurstellend maar bij The Ruins is dit niet het geval. Jonathan Tucker speelt zijn rol van know it all dokter met verve en Shawn Ashmore (ik wist gisteren niet vanwaar ik hem kende maar is dat niet Iceman uit de X-Men films?) speelt zijn rol van pretty boy ook goed. Van de vrouwelijke helft van de groep is Laura Ramsey nog goed te pruimen maar is Jena Malone ronduit irritant.

Qua effecten is The Ruins ook wel een serieuze verrassing. De amputatiescène ziet er zeer echt uit en de planten worden knap claustrofobisch neergezet. Vooral het stuk wanneer Stacy en Amy afdalen om de telefoon te zoeken en daar worden aangevallen ziet er zeer goed uit.

Ondergewaarde horror.

3.5*

Do not confuse love with lust, nor drunkenness with judgment

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie voor journalistiek gehad. Ik heb zelfs even getwijfeld tussen een studie journalistiek en informatica maar het is uiteindelijk informatica geworden. Soit, er is waarschijnlijk geen meer intrigerende journalist geweest als Hunter S. Thompson en via Fear and Loathing in Las Vegas was het liefde op het eerste gezicht. Ik was dan ook erg benieuwd wat voor beeld we te zien zouden krijgen van de man in The Rum Diary.

Want hoe bezopen, stoned en andere synoniemen voor in een bepaalde staat zijn Thompson ook was in Fear and Loathing in Las Vegas, hij was natuurlijk niet altijd zo. In dat opzicht levert regisseur Robinson ook een interessant beeld van de schrijver/journalist doordat Thompson hier veel normaler is dan in Fear and Loathing. Langs de andere kant is dit ook een beetje nefast voor de film doordat er een echt duidelijk plot mankeert. Vooral naar het einde toe wordt er blijkbaar nog een sprintje getrokken om de warrige verhaallijn betreffende de op de rand van faillissement balancerende krant af te ronden. Gelukkig worden we wel weer verwend met een aantal erg leuke personages (Moburg!) en verveelt de film nergens in de twee uur.

Het is dan ook dankzij een paar uitmuntende vertolkingen dat ik uiteindelijk toch nog op 4* kom. Het is natuurlijk al een enorm groot pluspunt dat Depp terug in de huid kruipt van de journalist en Depp weet de rol goed te brengen. Hij maakt geen gemakkelijke kopie van zijn personage in Fear and Loathing maar probeert er hier terug een eigen vorm aan te geven. Toen ik voor het eerst hoorde dat Amber Heard hier in ging meespelen was ik erg verheugd. Eén van de mooiste actrices van het moment en volgens mij ook iemand die nog echt wel wat in haar mars heeft. Hier is ze weer zoals gewoonlijk verbluffend mooi maar haar rol op zich viel een beetje tegen, ik had toch iets meer screentime verwacht. Er is echter één acteur die er de helft van de tijd met kop en schouders tussenuit steekt, namelijk Giovanni Ribisi. Een aantal jaren toevallig ontdekt in Married With Children en Friends en sindsdien wat blijven volgen. Dit doet hij dan ook werkelijk heerlijk en zorgt menigmaal voor een amusante noot. Ook de voor mij onbekende Michael Rispoli is trouwens erg goed gecast als Sala.

Toch wel iets minder als Fear and Loathing maar de geweldige cast maakt enorm veel goed. Depp doet het zoals gewoonlijk weer degelijk maar het zijn Ribisi en in mindere mate Rispoli die de show weten te stelen. Amber Heard is ook altijd mooi meegenomen natuurlijk.

4*

The only serious relationship I've been in ended in a broken collarbone and a dead meerkat

Gisteravond had ik nood aan een goede film om de wansmaak van Goodbye Bruce Lee: His Last Game of Death te doorspoelen. Ik was Run Fatboy Run al wel eerder tegen gekomen in de winkels maar nooit meegepakt omdat ik de DVD toch altijd wat te duur vond maar voor een euro in de soldenbak in de Fnac kon ik hem natuurlijk niet laten liggen. Ik wist ondertussen alweer helemaal niet meer waarover de film ging maar ik dacht dat dit wel een goede afwisseling ging zijn met dat Brucesploitation vehikel. En ik heb gelijk gekregen.

Al had ik er eerlijk gezegd nog wel net iets meer van verwacht. Vooral omdat de humor over het algemeen wel goed is maar me niet doet schaterlachen en dat is iets wat ik van Britse komedie wel verwacht. Misschien ligt het aan het feit dat de film geregisseerd werd door een Amerikaan, ik weet het niet maar niet alles kwam even goed tot zijn recht. Zeker niet wanneer de film dreigt te vervallen in belachelijke humor als de gigantische blaar op de voet van Dennis die natuurlijk open spat in gezicht van Gordon. Gelukkig blijkt dit het laagste punt te zijn in de film en krijgen we voor de rest nog wel een leuk verhaal voorgeschoteld met een handvol leuke vondsten zoals de plaatsing van de haas en de schildpad in het begin van de marathon. Nog even een pluspuntje trouwens voor het einde want ik had sentimenteel gedoe verwacht waar alles koek en ei ging zijn wanneer Dennis finisht maar de film laat gelukkig zien dat alles terug zijn opbouw moet hebben. Geweldige soundtrack trouwens maar elke film die David Bowie gebruikt kan op mijn steun rekenen.

Qua verhaal stelt dit op het eerste zicht eigenlijk niet zo enorm veel. Ook op een tweede zicht of zelfs een derde zicht zal er niet veel van veranderen maar de film wordt eigenlijk in zijn geheel gedragen door een uitstekende cast. Ik ben op zich nog niet zo enorm veel van Simon Pegg tegen gekomen maar dit doet hij vrij goed. Het zijn echter de bijrollen die dit naar een hoger niveau weten te dragen. Te beginnen natuurlijk met Dylan Moran die het geweldige personage Gordon op zich mag nemen. Heerlijk hoe hij de zuipende, rokende, gokkende flierefluiter met zoveel verve weet te vertolken. Ook Hank Azaria doet dit eigenlijk meer dan behoorlijk. Ik ben tegenwoordig de seizoenen van Friends weer eens aan het herzien en ben nu aan het stuk aangekomen waarin hij terug wat meer screentime kreeg en ook daar viel me al op dat hij best wel komisch uit de hoek kan komen. Thandie Newton is een beetje de zwakke schakel in de film maar ze kan er nog mee door. Geweldig ook om Stephen Merchant nog in een piepkleine bijrol te zien verschijnen. Als fan van Extras had ik hem er meteen uitgehaald (ook niet echt moeilijk met zijn 2 meter) maar eigenlijk vergeet ik nu nog één vermakelijke bijrol en dat is die van Harish Patel. Patel mag de assistent coach spelen en doet dat geweldig. Let trouwens ook nog even op een kleine cameo van Schwimmer zelve als de man die een pint geeft aan Dennis tijdens de marathon.

Film wordt gedragen door de castleden met Moran in het bijzonder. Schwimmer blijkt echter niet de juiste aanpak te hebben voor een Britse komedie maar komt op zich nog wel vrij goed in de buurt. Run Fatboy Run is dan ook een vermakelijke film geworden die vrij snel voorbijvliegt en waarbij je je niet verveelt.

3.5*

Mr. Cartwright, with all due respect to your rank, may I say I think you're an ass?

Ik vind het op zich wel verbazend wat voor een carrière Robert Wise heeft gehad. Een aantal science-fiction films zoals de eerste Star Trek film, maar ook horror (Invasion of the Body Snatcher), Western (Tribute to a Bad Man), musical (Sound of Music) en met Run Silent Run Deep kwam daar een oorlogsfilm bij. Niet alles is altijd even sterk, maar hij heeft altijd al kunnen rekenen op minstens 3.5* dus ik was wel benieuwd naar wat dit ging geven.

En Run Silent Run Deep is een degelijke film, hoewel het er wel één is met wat gebreken. Ik moet daarbij ook wel zeggen dat ik in het algemeen niet meteen zo'n fan ben van oorlogsfilms. Soit, het grootste hekelpunt vond ik dat de Akikaze helemaal niet zo dreigend overkwam. Gelukkig is dit een euvel dat later wel wordt opgelost doordat blijkt dat het een andere duikboot is die voor het gevaar zorgt, maar de film gaat compleet de mist in door op een enorm abrupte manier Richardson te laten sterven. Ineens is de begrafenis daar en rollen de credits over het scherm. Het lijkt wel alsof Wise het eigenlijk ondertussen allemaal beu was geraakt en de film wou eindigen. Ik vraag me trouwens af hoe zijn versie er zou hebben uitgezien, want producers James Hill en Burt Lancaster hebben de film opnieuw gemonteerd nadat Wise zijn cut had afgeleverd. Toen dat nieuws hem ter oren kwam is hij het dan ook afgestapt..

De grootste kracht van deze film is ongetwijfeld de combinatie van Clark Gable met Burt Lancaster. Twee onsterfelijke acteurs (Gable met zijn rol in Gone with the Wind en Lancaster met zijn rol in Il Gattopardo) en ook hier goed op hun plaats. Niet noodzakelijk hun beste rollen, maar ze zijn degelijk. De film steunt dan ook vooral de eenmalige samenwerking tussen beide acteurs en verwaarloost een beetje zijn bijrollen. De aankleding ziet er daarentegen degelijk uit, gelet op dat dit toch alweer een film van meer dan 50 jaar geleden is, en voelt (in hoeverre dat ik dat kan beoordelen) realistisch aan.

Een simpel doch boeiend plot en twee klassebakken. Meer heb je niet nodig om een film degelijk te maken. Run Silent Run Deep is zo'n typische film die als blauwdruk niet onderschat mag worden, maar die in de loop der jaren wel voorbij gestoken is door zijn genregenoten. Voor de liefhebbers dus.

3.5*

DeCoteau doet kerstmis

Het is kerstmis en dan is dat de perfecte gelegenheid om eens zo'n typische kerstfilm op te zetten. Ik had mijn dosis weliswaar al gehad met Paddington 2 maar ik was gisteren zo voldaan in de zetel geploft en begon wat te scrollen door het voorraadje "Jingle all the way" op VTMGO. Dat is een verzameling van een hele hoop kerstfilms waar ik nog nooit van had gehoord (+ Home Alone uiteraard) en daar hoort deze Runaway Christmas Bride ook bij. Uiteindelijk dan maar voor deze gekozen om één reden: de regie is in handen van David DeCoteau!

Een naam die niet zo heel bijzonder is maar ik leerde hem afgelopen jaar kennen in het kijken van de voltallige Puppet Master franchise en dat zijn horrorfilms en ik wou eigenlijk wel eens zien hoe zo'n volbloed horrorregisseur een kerstfilm aanpakt. Als je echter gaat kijken naar zijn imposante oeuvre (128 films op 34 jaar!), dan zie je dat hij eigenlijk de laatste jaren sowieso een switch heeft gemaakt naar een ander soort genre van film. Hij maakte in 2017 maar liefst 3 kerstfilms en Runaway Christmas Bride is er daar logischerwijs eentje van. Een romantisch niemendalletje dat vooral erg lelijk oogt. Er worden veel greenscreens gebruikt en dat oogt eigenlijk over de gehele lijn nogal fake. Dat ritje dat Kate met de kerstman maakt is daar een goed voorbeeld van. Verder een voorspelbaar verhaal waarbij een bruid gaat lopen nadat ze het ja-woord heeft gezegd (ik snap nooit goed hoe dat eigenlijk kan gebeuren maar bon) en natuurlijk een nieuwe liefde ontdekt maar er moeten eerst nog wat obstakels overwonnen worden.

Die obstakels zijn vooral erg veel misverstanden en op het einde komt alles goed. Als je daar zelfs nog aan zou twijfelen, dan is de still die ze bij VTM gebruiken nog een hulpmiddel aangezien dat het shot is van Kate en Jason die kussen op hun trouw. Ach ja, normaal gezien zou ik daar vies gezind om zijn maar ik denk dat er dan ook niemand is die vanaf de eerste seconde denkt dat het nog goed komt tussen Kate en Alex. In ieder geval: Cindy Busby is op zich nog leuk als Kate maar de bijrollen zijn echt vreselijk. Christos Shaw moet als Mike zowat een soort van Michael Cera voorstellen maar is dan honderd keer slechter en het lijkt wel alsof Mark Milburn nog nooit een camera van dichtbij gezien heeft. Over de respectievelijke ouders ga ik zwijgen, want daar valt helemaal niets goeds over te vertellen. Travis Milne lijkt verder vooral voor zijn looks te zijn gecast aangezien het een soort van tweedehands Henry Cavill is maar heeft gelukkig toch nog een beetje chemie met Busby.

Ach ja, wat had ik eigenlijk verwacht. Dat dit geen kerstklassieker is, dat had ik zelfs met mijn ogen dicht kunnen voorspellen en eerlijk gezegd: het kijkt op zich nog wel vlotjes weg. DeCoteau beseft dat hij dit niet allemaal te lang moet laten duren, al is de ommekeer van sommige personages wel erg abrupt, en juist in deze periode komt zo'n film het best tot zijn recht.

2*

Vlaams Gezang

Toen ik nog in het middelbaar zat was mijn leraar Nederlands verzot op Carlo. Een kortfilm die op het eerste zicht veel leek weg te hebben van deze Rundskop. Ik legde de link niet meteen maar de naam Roskam bleef maar nazinderen in mijn hoofd en na een vlugge blik op Imdb bleek dat dit van eenzelfde regisseur kwam. Hoewel ik Carlo redelijk vond waren de verwachtingen voor Rundskop vanwege de Oscarnominatie en de vele aandacht in de media toch redelijk hoog.

Ik was dan ook blij dat ze deze in het plaatselijke Cultuurcentrum uitzonden op groot scherm voor zo'n 4 euro. Ik had de film in de Cinema gemist dus dit was een mooie kans maar visueel is de film toch ietwat tegengeslagen. Het ziet er allemaal erg groezelig uit en vooral de donkere scènes zijn amper zichtbaar. Nu ben ik zelf aan het twijfelen of dit misschien niet aan de projector lag (vond de kwaliteit van de print precies niet zo schitterend) maar een herziening op DVD zal ooit wel eens duidelijkheid brengen. Qua verhaal is Rundskop misschien niet zo enorm veel verschillend van eventuele tegenhangers uit Amerika maar Roskam weet het op zich redelijk sterk te brengen. Soms had ik de indruk dat het allemaal nogal fragmentarisch was, de 'relatie' van Diederik en Antony bijvoorbeeld voelt wel erg geforceerd aan, maar het uiteindelijke plaatje klopt toch wel mooi. Vooral omdat Rundskop er in slaagt om van een fragmentarisch aanvoelende film toch een aantal interessante thema's weet aan te brengen. Maar laat ons eerlijk zijn, er is één personage waarvoor iedereen de film ging zien en dat was toch wel Jacky Vanmarsenille die er met kop en schouders bovenuit steekt.

Dit wordt dan ook prachtig ingevuld door een fantastische Matthias Schoenaerts. Als Belg zijnde was Schoenaerts me niet onbekend maar ik had nooit verwacht dat hij dit zo enorm goed ging spelen. Bij elke blik, bij elke stap voel je de opgekropte woede en krijg je het idee dat hij elk moment uit elkaar kan spatten. Sowieso één van de meest iconische personages uit de Vlaamse film. Ook Jeroen Perceval speelt hier trouwens erg goed. In het begin van de film had ik zowat mijn twijfels maar die laatste momenten waar hij Jacky komt helpen is hij van ongekende hoogte. Wel een waardeloze rol trouwens voor Barbara Sarafian. Ben sowieso al geen echte fan maar waar het dialect er bij iedereen er vanaf spat en getrouw overkomt (ben zelf Antwerpenaar dus dit is toch net iets anders), komt zij erg geforceerd over. Heeft Roskam haar gekozen om wat publiciteit te kunnen strikken? Geen idee maar hij had beter iemand anders voor de rol van Eva gekozen. Erico Salamone en Philippe Grand'Henry als de twee Waalse garagisten vond ik trouwens ook wel erg geslaagd, in tegenstelling tot de meesten hier blijkbaar.

Ergens ben ik er nog niet uit wat voor een score ik aan de film zou geven. Langs de ene kant zegt mijn gevoel ongeveer een 3.5* maar de fenomenale performance van Schoenaerts (en Perceval ook trouwens) zorgt ervoor dat er toch net dat halfje bijkomt. Zonde dat de Oscarnominatie niet verzilverd is geraakt maar hier mogen we toch weer trots op zijn.

4*

I'll be happy to tell my boss that you are not happy

De laatste tijd ben ik terug wat meer aan het proberen om recente films in de cinema te zien. Bezoekjes aan het grote scherm nochtans genoeg met onder meer een resem in Cinema Zuid maar de nieuwste films schieten er hierdoor altijd wat over. Gisteravond gekozen voor Runner Runner, al verschoot ik van de prijs van het ticket want het was de eerste keer dat ik mijn studentenkaart niet meer kon gebruiken, in de hoop een vermakelijk filmpje voorgeschoteld te krijgen.

Er zijn dan ook zo van die films waar ik me afvraag of ik in hemelsnaam wel hetzelfde heb gekeken als anderen. Vaak gebeurt dat in een slechte zin maar blijkbaar ben ik maar één van de weinigen die Runner Runner kon waarderen. Toegegeven, de opzet is vrij standaard te noemen en echte verrassingen komen er niet aan te pas maar regisseur Brad Furman levert een degelijke misdaadfilm af die zich voornamelijk concentreert op online gokken. Een wereldje dat de laatste jaren meer en meer in opmars is gekomen dus het was maar wachten op een film die dit ging toepassen. Toch gebruikt Runner Runner deze 'nieuwe' wereld niet ten volle en vervalt de film nogal snel in een standaard misdaadfilm met hier en daar wel wat onvolmaaktheden. Zo worden sommige verhaallijnen zoals wat er met Cronin is gebeurd nogal abrupt de kop ingedrukt maar op zich stoort dat nog niet zo hard. Visueel ziet de film er gelikt uit maar met de regisseur van het sterke Lincoln Lawyer was dan ook wel te verwachten.

Ben Affleck heeft het de afgelopen maanden toch moeilijk. De ene moment wordt hij door praktisch iedereen bejubeld vanwege zijn sterke regie (en hoofdrol) voor onder andere Gone Baby Gone en Argo en de andere moment wordt bekend gemaakt dat hij de hoofdrol voor de nieuwe Batman op zich zal nemen en dan breekt alle hel los. Pas op, ik sta er ook niet om te springen maar hier bewijst Affleck wel dat hij een ietwat atypische rol tot een goed einde kan brengen en dat stemt me hoopvol. Hij had iets meedogenlozer mogen zijn, als het aan mij had gelegen had Herrera mogen eindigen als voer voor de krokodillen, maar hij weet er goed mee weg te komen. Er is gisteravond ook één ding duidelijk geworden en dat is dat ik Justin Timberlake een pak hoger heb zitten als acteur dan als muzikant. Hij is weliswaar misschien net iets te oud om nog geloofwaardig te zijn als Princeton student maar zet voor de rest een goede rol neer. Gemma Arterton moet niets meer doen dan wat mooi zijn en is compleet inwisselbaar. Al blijft het een mooie verschijning, dat staat vast.

Uiteindelijk is Runner Runner een zoveelste pokerfilm geworden met als enige verschil dat het hier om online poker gaat maar op zich blijft de film wel staan. Affleck en Timberlake weten de film te dragen en het geheel blijft genoeg boeien voor een vermakelijk avondje.

3.5*

Give me the Justice Department, Entertainment Division

Ik moet toegeven dat ik sinds kort nog nooit van The Running Man had gehoord. Ik had de film weliswaar een tijd geleden gekocht toen ik volop in mijn action heroes fase zat, die nu nog altijd wel wat is aan het lopen, maar het was pas met de aanschaf van het 4x Stephen King boek (een omnibus dat vier van de verhalen bevat die hij schreef onder het pseudoniem Richard Bachman en waar The Running Man inzit) dat ik me de film opeens terug herinnerde. Ik ben altijd wel te vinden voor een King verfilming en The Running Man had niemand minder dan good old Schwarzie als hoofdrol dus ik was benieuwd wat dit ging geven.

En The Running Man mag er zeker en vast wezen. Mooi meegenomen dat ik sowieso al een fan ben van dit soort apocalyptische/sci-fi verhalen, al blijft het schrijnend om te zien dat we effectief in zo'n samenleving zijn geëvolueerd waar er volop feiten worden verdraaid en waar de reality-televisie het hoogste goed op het kleine scherm is geworden. Soit, de maatschappijkritiek die hier volop aanwezig is werkt over het algemeen vrij goed, maar het is toch de foute aankleding en dito one-liners die dit tot een vermakelijke film maken. Heerlijke jaren '80 nonsens dus en toch is de film niet zonder fouten. Zo zien types zoals Buzzsaw en Fireball er op papier wel erg cool uit, maar om ze echt indrukwekkend tot leven te wekken is blijkbaar toch net iets teveel gevraagd. Ik had het precies ook liever gezien mochten er maar één à twee stalkers achter Richards en co hebben gezeten in plaats van het handvol dat je nu voorgeschoteld krijgt. Zeker Dynamo stelde me nogal teleur en Captain Freedom had gewoon bij zijn job achter de coulissen mogen blijven.

De film is sowieso al de moeite waard om Schwarzenegger eens in dat runner pakje te zien. Dat moet toch zo vreselijk ongemakkelijk hebben gezeten volgens mij.. Zijn outfit terzijde is dit wel weer een classic Schwarzie. De ene na de andere one-liner wordt op je afgevuurd (soms een originele zoals die met de ruggengraat en soms eens een knipoog naar vorige films zoals de I'll be back) en de Oostenrijkse eik brengt het met een droogheid die je enkel bij hem kunt waarderen. Tof ook om Mick Fleetwood hier opeens tegen te komen. Ik ben grote fan van Fleetwood Mac, maar wist totaal niet dat hij ook aan het acteren is geslagen. Er zijn sowieso betere acteurs, maar bon, het is en blijft nog altijd wel Mick Fleetwood dus leuk om hem eens te zien. Schwarzenegger wordt in zijn tocht doorheen de reality-tv nog bijgestaan door een aantal andere runners (de mooie Maria Conchita Alonso mag voor mijn part altijd in dat runner pakje rondlopen), maar iedereen verbleekt ten opzichte van Schwarzie. Al geef ik toe dat het het moeilijk is om dat niet te doen.

Amusant sci-fi vehikel dat grotendeels de tand des tijds heeft doorstaan. Voornamelijk vanwege het feit dat dit soort films een sfeer uitstraalt die vandaag de dag niet meer gehaald lijkt te worden. Een amusante cast met Schwarzenegger op kop en een heerlijk cheesy aankleding. Naar het schijnt zou Richard Dawson in het echt tijdens Family Feud een even grote eikel zijn als zijn alter ego, Damon Killian. Ocharme de mensen die voor hem werken.

3.5*

Kenshin VS Shishio: de grand finale

Ik had me voorgenomen om dit derde en laatste deel uit de Rurouni Kenshin trilogie zo snel mogelijk te zien. Het eerste deel en het tweede deel kun je nog redelijk makkelijk van elkaar los zien, hoewel de personages misschien toch nog wat fris in je geheugen moeten zitten, maar dit derde deel sluit naadloos aan op zijn voorganger. Zelfde jaar van uitkomen en eigenlijk had dit gewoon één gigantisch lange film moeten worden.

Al vind ik het op zich wel goed dat er gesplitst is, anders had het misschien wat teveel van het goede geweest. Soit, The Legend Ends borduurt dus lekker verder op hetgeen we in Kyoto Inferno hebben gezien en dat is de strijd tussen Shishio en Kenshin. Beetje jammer wel dat de uitwerking van Shishio's Juppongatana niet zo uitgebreid is als ik had gehoopt (we krijgen gelukkig nog wel onder andere een gevecht tussen Anji en Sanosuke, hetzij wel zonder Futae no Kiwami, en ook Sojiro wordt nog degelijk uitgewerkt), maar verder is hier op gebied van verhaal toch weinig op op te merken. Misschien net iets teveel opbouw nog naar het einde toe met eerst het leerproces met Seijûrô Hiko en dan nog de strijd met Aoshi, maar die eindbattle waar Kenshin, Saito, Aoshi en Sano de krachten bundelen om het tegen Shishio op te nemen.. Ik krijg al kippenvel als ik er aan terugdenk.

Visueel gaat de film ook gewoon verder waar de twee vorige films begonnen waren. Dat betekent veel flitsende gevechten die wonder boven wonder toch overzichtelijk blijven. Het is genieten van Kenshin met zijn reverse blade en de manier waarop hij zijn vijanden het onderspit laat delven. De scène waar hij Megumi beschermt is ongetwijfeld één van de leukste momentjes uit de film. Qua cast ook nog altijd even degelijk. Volgens mij niet echt grote nieuwkomers in vergelijking met de vorige film en dat is ook niet nodig. Soundtrack ook even degelijk als verwacht, maar wat is het jammer dat ze ineens voor een Engelstalig nummer hebben gekozen bij de aftiteling! Voelde erg geforceerd aan terwijl ik eigenlijk nog was aan het nagenieten van het spektakel dat het einde was.

We zijn al ondertussen 3 jaar verder, maar ik hoop dat dit niet het einde is van de Kenshin live-action saga. Er zit hier teveel goeds in om het te laten eindigen bij drie films. Oké, tezamen hebben ze wel een speelduur van over de 6 uur maar toch.. Hopelijk krijgen we nog eens een blik in dit universum, wel met dezelfde mensen achter en voor de camera uiteraard.

Dikke 4*

I never told you my definition of justice: It is to kill evil immediately

Eindelijk alle 95 afleveringen van de anime reeks van Rurouni Kenshin gezien dus konden de films niet uitblijven. Natuurlijk moet je ze in de volgorde van uitbrengen zien en werd deze Requiem for the Ishin Patriots de eerste.

Tjah, als je 95 afleveringen lang een knap en boeiend verhaal weet neer te zetten dan verwacht je natuurlijk ook wel wat van de film maar degene die de anime goed vinden zullen zonder twijfel ook dit zeker niet slecht vinden. Stiekem is dit dan ook niet meer dan één grote aflevering waarin weer wat meer wordt ontrafeld over Kenshin zijn verleden. Op zich had ik wel eens een andere manier van verhaal vertellen willen zien in plaats van Kenshin lijkt bevriend te geraken met een mede-survivor van de bloederige strijd van een tiental jaar geleden maar dan blijkt dat hij vroeger iemand die geliefd was bij deze persoon heeft afgemaakt. Kenshin probeert dit te verbergen maar het komt toch uit, ze vechten en Kenshin wint. Maar dat neemt gelukkig niet weg dat de film de gehele 90 minuten constant blijft boeien. De gevechten zien er trouwens vrij bloederig uit in tegenstelling tot de reeks maar jammer genoeg worden ook vaak dezelfde scènes gebruikt. Zo zie je het gevecht tussen Kenshin en Gentatsu wel vijf keer en altijd van hetzelfde standpunt. Wat ook een pluspunt is, is dat de meeste personages van de reeks tevoorschijn komen in de film.

De animatie is van hetzelfde niveau als van heel de reeks, al blijkt het merendeel van de mensen op Imdb het tegengestelde te beweren. Soit, mij stoorde het in ieder geval niet. Qua personages is Ishin Shishi e no Requiem wel een feest van herkenning. Natuurlijk zijn Kenshin himself, Kaoru, Sano en Yahiko altijd van de partij maar de film bevat ook de terugkeer van één van de coolste personages uit heel de reeks, Saito. Ook Dr. Gensai en zijn twee kleindochters verschijnen nog even. Pluspuntje is trouwens nog die lekkere soundtrack die de gevechten zo kenmerkt weer van de partij is.

Oro?

4*

Kenshin VS Shishio

"Kom maar op met die sequels in ieder geval, want in het tweede deel zou niemand minder dan Shishio de bad-guy van dienst zijn. Mijn interesse is in ieder geval gewekt!" schreef ik ergens begin november in 2013 bij het eerste deel van de Rurouni Kenshin trilogie. Toen was het nog even wachten op de sequels en het gevolg was dat de reeks een beetje uit mijn gedachten was gegaan. Onterecht, want de eerste film is één van de beste vertalingen van een anime/manga naar live-action dat ik al heb gezien en het was pas toen ik een tijd geleden de DVD box met de drie films in een Kringloopwinkel vond, dat ik besloot om hier nog eens tijd voor vrij te maken.

En wat is het toch weer genieten van deze reeks. De verhaallijn met Shishio is één van de heerlijkste plotlijnen uit eender welke anime die ik ooit heb gezien en regisseur Keishi Ohtomo slaagt met vlag en wimpel om dit in 140 minuten te brengen. Hoewel, het klopt niet helemaal dat hij dat in die tijdspanne doet aangezien ervoor heeft gekozen om de echte strijd in het volgende deel pas te brengen. Dat klinkt alsof dit op narratief gebied wat tegenvalt, maar niets is minder waar. Kyoto Inferno kent een heerlijke spanningsopbouw en de dreiging die Shishio is komt geweldig tot zijn recht. Hier en daar een kleine aanpassing ten opzichte van het bronmateriaal, daar leed de eerste film ook wat onder, en ik hoop dat Shishio's Juppongatana in de sequel nog wat beter tot hun recht komt. Zeker de verhaallijn tussen Sanosuke en Anji (de monnik in het groepje) mag niet ontbreken, al krijgen we hier wel al een geweldig gevecht tussen Kenshin en Cho en om van het gevecht tussen Kenshin en Sojiro nog maar te zwijgen.

Ik blijf het ook knap vinden hoe Ohtomo er in slaagt om de sfeer van de manga/anime over te brengen naar een live-action film. Veel kleine details en knipoogjes (dat afscheid van Kaoru!), maar de gevechten zien er ook gewoon geweldig uit. Veel snelheid en toch nog overzichtelijk blijven, het is er niet velen gegeven. Heb ook het gevoel dat dit er zo nog net iets beter uit ziet dan zijn voorganger. De openingsscène tussen Saito en Shishio zet meteen heerlijk de toon en oogt gewoon erg indrukwekkend. Soit, soms neigen dit soort filmpjes dan ook naar een samenraapsel van veredele cosplayers, maar dit is qua cast toch ook wel genieten. Takeru Satô is een geweldige Kenshin en Munetaka Aoki lijkt voor de rol van Sanosuke te zijn geboren. Een paar nieuwkomers uiteraard met Tatsuya Fujiwara als Shishio op kop en die is ook indrukwekkend te noemen.

Deze week het derde deel er maar eens ergens proberen tussen te krijgen, dit smaakt in ieder geval naar meer. Goede keuze in ieder geval om dit op te splitsen in twee delen, maar het is te hopen dat het derde deel niet nodeloos gerekt wordt. Kijk er nu al naar uit.

4*

Oro?

De Rurouni Kenshin anime heeft de eer mijn kennismaking met het genre te zijn toen het nog werd uitgezonden onder de naam Samurai X op VT4 in het programma De Wakkere Wekker. Het was toen wel nagesynchroniseerd maar een aantal jaar geleden de gehele serie uit nostalgie in het Japans gezien en ik was helemaal verkocht. De OVA's er natuurlijk ook direct achter gejaagd en ik was ook verheugd om te horen dat ze met een nieuwe film op de proppen gingen komen. Het enthousiasme werd getemperd toen bleek dat het om een live-action film ging maar de trailer zag er gelukkig wel degelijk uit.

En het is verbazingwekkend hoeveel detail er eigenlijk in de film is gestoken. Veel kleine aspecten die anders verwaarloosd zouden worden komen terug (onder andere Akabeko, het restaurant waar altijd beef stew wordt gegeten) en voor een fan als ik is dat erg aangenaam. Jammer dan ook dat de verhaallijn op zich niet altijd even trouw aan het bronmateriaal blijft. Zo is bijvoorbeeld de keuze om van Hanya een mengelmoes te maken van verschillende personages niet echt geslaagd en dat is zonde. Temeer omdat de reeks op zich wel vrij goed is opgedeeld in verschillende story-arcs waardoor je best een aantal films kunt maken die telkens gebaseerd zijn op één arc. Ach, echt storen doet het niet maar mocht de Oniwaban groep in zijn volle glorie aanwezig zijn geweest, dan had de film wel een hogere score kunnen verwachten.

Het is altijd lastig om iets getekend om te zetten naar echte beelden. Een aantal live-action verfilmingen (DbZ of Death Note bijvoorbeeld) hebben ervoor gezorgd dat dit soort films altijd wat wantrouwig wordt bekeken maar gelukkig is dit een serieuze stap in de goede richting. De aankleding ziet er fantastisch uit maar ook de verschillende stances (Gatotsu!) zijn werkelijk spot-on te noemen. De gevechten zien er degelijk uit maar stellen wel wat teleur ten opzichte van de vlotheid van de anime. Langs de andere kant is een anime niet beperkt door fysische wetten of een budget en kun je daar gewoon meer coolere dingen mee doen.

Moet denk ik één van de beste live-action adaptaties zijn die ik al heb gezien. De aankleding is erg goed, de cast is stuk voor stuk een waardig evenbeeld en de kleine details maken het geheel af. Beetje jammer van de mash-up van sommige verhaallijnen maar laat dat de pret niet deren. Kom maar op met die sequels in ieder geval want in het tweede deel zou niemand minder dan Shishio de bad-guy van dienst zijn. Mijn interesse is in ieder geval gewekt!

4*

You are about to die, so knowing my name is useless to you

Een tijd geleden heb ik de Kenshin reeks van 95 afleveringen afgerond. Iets minder lang geleden had ik de eerste film, Ishin Shishi e no Requiem, gezien dus werd het toch maar eens tijd voor de volgende in rij, deze Trust and Betrayal.

Wat direct opvalt, iets wat hier op Moviemeter trouwens ook al is besproken, is het verschil qua animatiestijl. Hier is het allemaal veel serieuzer en rauwer ten opzichte van de serie en bijhorende film. Dat is maar goed ook want de Kenshin die je hier te zijn krijgt kun je bijna niet vergelijken met de Kenshin van later. Trust and Betrayal concentreert zich vooral op hoe Shinta de Battousai is geworden en hoe uiteindelijk de Battousai de gewone Kenshin is geworden. Waar er normaal in Rurouni Kenshin bijna nooit iemand sterft en er meestal wel sprake is van epische lange gevechten is het hier allemaal ontzettend bloederig en slaagt Battousai er in om zijn tegenstanders af te slachten voor ze zelfs maar de tijd krijgen om te schreeuwen.

Op zich is Trust and Betrayal wel bijzonder interessant, al is het maar voor een volledige versie te zien van de flashbacks die we vaak in de serie voorgeschoteld kregen. Het is dan ook jammer dat de film iets te lang lijkt te duren, vooral in Act 3 lijkt de dialoog het te hard over te nemen van de actie en begint het wat te vervelen. Gelukkig komt het met Act 4 wel terug goed en vliegt de actie terug rond je oren met een ijzersterk einde. Dat Îzuka de verrader ging zijn had ik niet zien aankomen maar dat Tomoe dood ging gaan door de hand van Kenshin zag ik helemaal niet aankomen. Ik had heel de tijd het gevoel dat zij eigenlijk de verraadster ging zijn en in zekere zin klopt dit wel maar ze wou dit dan toch recht zetten door Kenshin te beschermen. Wel wordt het bij vlagen wel moeilijk om te volgen door de vele namen die de revue passeren en wanneer daar ook nog eens de vele doden bij vliegen kun je soms wel eens de draad kwijtraken. Ook helpt het ook niet dat het allemaal flashbacks in flashbacks zijn... Voorkennis van de personages is trouwens ook wel verplicht want anders mis je een groot aantal links met onder andere Saito en Hiko.

Bijzonder interessant om eens te zien maar de waardering hier is wel wat overdreven. De animatiestijl is voortreffelijk en ook het plot boeit genoeg, al zakt het naar het midden toe wat in om daarna met een uitstekend einde terug te komen.

4*

Recalling our past, both you and I have lived with scars which won't fade

Ik ben altijd al een hevige fan geweest van heel het Rurouni Kenshin universum. De serie had ik al een lange tijd geleden afgerond dus dan restte alleen nog maar de films. Stukje bij beetje had ik tijd om één van de films te zien en daarstraks was het tijd voor de laatste in de reeks: Seisô Hen.

Deze miniserie gaat dan ook voort op de animatiestijl van Trust & Betrayal. Het ziet er allemaal rauwer en serieuzer uit dan in de gewone serie maar tegelijkertijd ook zoveel mooier. De manier waarop Kenshin en Kaoru zijn getekend is echt bloedmooi maar het is vooral ontzettend knap om te zien hoe ze er in zijn geslaagd om de personages ouder te maken maar toch nog de essentie te houden. Neem nu een personage als Sanosuke. In de serie is het al één van de coolste personages maar hier is hij zoveel meer. De stoppelbaard, het rode lint, ... Ontzettend sterke animatie waardoor Seisô Hen met kop en schouders boven de andere films steekt. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Wat ook raar is, is dat ze hebben besloten om een aantal flashbacks naar de reeks erin te steken. Ik vreesde voor een serieuze stijlbreuk maar gelukkig hebben de makers elke scène terug opnieuw getekend waardoor het aanvoelt als een mengeling van de originele tekenstijl en de nieuwe. Toch moet ik toegeven, hoewel dit qua stijl 10x zo mooi is als de serie, dat de originele stijl meer bij de reeks past. Als de reeks in deze stijl was geweest had er toch een serieus stuk van de visuele humor verdwenen denk ik, al hadden de gevechten er wel extreem netjes uitgezien.

Ik heb deze miniserie als laatste in de reeks gezien. Eerst was het de gewone serie en dan de films in volgorde van uitkomen en eerlijk gezegd, dat is echt wel nodig. De manga heb ik nooit gelezen (ben ik wel van plan) maar daar wordt nu niet zoveel naar verwezen, met uitzondering van de Jin-chu arc. In tegenstelling tot de reeks en de films. Seisô Hen is eigenlijk meer, vooral in het begin, een schets van het leven van Kenshin. We zien fragmenten uit de allereerste aflevering, gevechten met Shishio met daarbij soms extra aanvullingen. Vooral het gedeelte waar Jine Kaoru ontvoert wordt nu nog wat extra aangevuld. Allemaal leuk om te zien maar het is gelukkig niet allemaal herhaling wat de klok slaagt. Eindelijk krijgen we een beeld te zien van wat er nu allemaal gebeurd wanneer Kenshin met Kaoru is. Ze krijgen een kind, Kenji, maar Kenshin vindt nog altijd geen rust. Daar zit hem dan ook juist het heerlijke van Seisô Hen, namelijk de evolutie die Kenshin doormaakt. Maar het is vooral het tweede gedeelte waar Furuhashi punten mee scoort. Kenshin is eindelijk klein gekregen, gelukkig niet door een vijand maar door zijn eigen lichaam. Hij geeft zijn zwaard weg aan Yahiko en besluit de wereld te gaan helpen maar geraakt zijn geheugen kwijt en weet alleen nog maar dat hij Kaoru nog een laatste keer wil terugzien. Het is dan ook ontzettend triestig om te zien hoe Kenshin langzaamaan aftakelt maar dan komt Sano en brengt hem terug naar huis waarin Kenshin uiteindelijk in de armen van Kaoru sterft. Zelden zo'n mooie eindscène gezien, laat de aftiteling trouwens ook nog spelen want er komt nog een klein en leuk stukje achter.

Ik ben altijd al een grote fan geweest van de personages in het Kenshin universum en in Seisô Hen was het dan ook een leuk weerzien met een groot aantal. De film speelt zich een dikke 15 jaar na alles af en iedereen is ouder geworden. Je moet het dan ook wel aangeven dat het een erg sterke evolutie is geworden. Yahiko die niet meer zo'n veel te energiek joch is maar de rustheid zelve is geworden (de kleine scène waarin hij met Kenji vecht had hij vroeger nooit kunnen afbrengen) maar ook Sano is er wederom bij. Ik had schrik dat ze hem er wat tussenuit gingen laten maar de scène waar hij Kenshin op de boot zet en zijn monoloog afsteekt waarin hij Kenshin bedankt voor alles is een kippenvel moment. De meeste personages komen dan ook wel weer terug aan bod en dat is altijd goed.

End of Wanderings, de laatste aflevering in de reeks, voelde niet aan als het rechtmatige einde dat de serie verdiende. De andere films waren ontzettend sterk maar ook die voelden niet aan alsof het nu allemaal ten einde was. Gelukkig is dit met Seisô Hen wel het geval en wordt er een ontzettend mooi einde aan de reeks geweven. Erg mooie tekenstijl en een verhaal om u tegen te zeggen.

Dikke 4.5*

Zowaar een echte rush om naar te kijken

Ik ben geen Formule 1 fan. Het is niet dat ik een degout of iets dergelijks van de sport heb maar ik heb het simpelweg nooit gevolgd omdat ik het vandaag de dag een ietwat saaie sport vind. Een tijd geleden de documentaire Grand Prix: The Killer Years (2011) gezien en die tijdsperiode sprak me wel erg aan. Er is een cheating dead charisma dat die coureurs uitstralen dat je vandaag de dag niet ziet en dat trekt me enorm. De film sprak me wel aan maar met Ron Howard is het altijd afwachten wat je voorgeschoteld krijgt dus ietwat afwachtend in de cinema gaan zitten.

Gelukkig weet hij hier wel waar hij mee bezig is. Rush lijkt in de eerste plaats een racefilm te zijn maar de races zelf spelen vreemd genoeg niet de hoofdrol. Je krijgt geen lap per lap samenvatting voorgeschoteld maar alleen de echt kritieke momenten worden in beeld gebracht. Een aanpak die niet iedereen kan waarderen, zo verwachtte degene met wie ik de film keek veel meer beelden van de races op zich, maar bij mij werkte het perfect. Temeer omdat de rivaliteit tussen Hunt en Lauda perfect in beeld wordt gebracht. Of de film historisch correct is, dat weet ik niet. Waarschijnlijk heeft Howard er hier en daar wel iets veranderd om het filmisch interessanter te maken maar hij slaagt er dan ook in om een film te maken die van de eerste tot de laatste minuut boeiend is. Mooi ook dat hij geen tijd verspeelt met eerst de jeugd en dergelijke van Hunt en Lauda uit de doeken te doen maar ineens start met de eerste ontmoeting tussen beide heren. Hier en daar komen er wel wat clichés qua opbouw om de hoek kijken maar het wederzijds respect dat de twee racers voor elkaar opbouwen is puur kippenvel. Normaal gezien ook geen fan van voice-overs maar die van Lauda werkt perfect.

Rush is een film die je in de cinema moet zien. Het starten van de motoren, de adrenaline, ... Op groot scherm en met een geweldige surround krijgt dit echt een serieuze meerwaarde. Hetgeen mij echter het meest aansprak is de manier waarop Howard er in slaagt om de racescènes zo in beeld te brengen dat je het gevoel krijgt dat je er echt bij bent. Ik kromp in ieder geval in elkaar toen Lauda crashte en bijna levend verbrand. Ik wist wat er ging komen maar toch.. Schitterende cast trouwens. Chris Hemsworth is een vermakelijk acteur als Thor en in Cabin in the Woods maar hier weet hij echt diepgang aan zijn rol te geven. Voornamelijk omdat de wisselwerking met Daniel Brühl fenomenaal is. Beide acteurs tillen elkander op naar een hoger niveau en zijn werkelijk een genot om naar te kijken. Hallucinant ook hoe sterk ze op de echte Hunt en Lauda lijken maar dat terzijde. Ook qua bijrollen is Rush nog sterk met een leuke Olivia Wilde en Christian McKay.

Wie uiteindelijk de beste coureur was? Een antwoord dat je nooit krijgt maar daar ligt de focus van de film ook helemaal niet. Rush brengt het verhaal van twee coureurs die door rivaliteit elkander tot het uiterste brachten. Magistrale racescènes worden afgewisseld met heerlijke dramamomenten. Ik stond op 4* maar de film verdient meer. Potentieel top 3 2013 kandidaat in ieder geval.

4.5*

The fastest hands in the East meet the biggest mouth in the West

Een maat van mij verschoot er eigenlijk van dat ik nog nooit de Rush Hour films had gezien. Hij kon er maar niet bij dat ik al veel films had gezien maar deze nog niet. Eerlijk gezegd, ze zeiden me nooit echt zoveel dus wat deed mijn maat dan maar? Hij gaf deel 1 en het vervolg maar ineens mee dus heb ik ze dit weekend maar eens opgezet.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, ze waren echt wel vermakelijk. Qua verhaal is dit natuurlijk niet allemaal erg hoogstaand maar het is zoals hier al meerdere keren is aangehaald, dat hoeft ook niet altijd want zolang dat het amusantsgehalte hoog blijft is het voor mij dik in orde. Het is nochtans een idee dat we al meerdere keren in de geschiedenis van de cinema zijn tegen gekomen, de buddy film. Degene die het eerst me te binnen schieten zijn natuurlijk de Bud Spencer & Terrence Hill films maar ook de meer recentere Lethal Weapon reeks kende dit soort opbouw en combinatie maar Rush Hour moet vast en zeker niet onderdoen voor deze films. Iets wat nog een grotere herkenbaarheidsfactor voor het genre is, is natuurlijk de actie en laat die nu juist met Rush Hour uitstekend zitten. Carter ligt het meeste van de tijd te roepen maar het zijn vooral de vechtscènes met Lee die de film de moeite waard maken. Want geef nu toe, er is toch niets geweldiger dan te zien hoe een hele kamer vol bad-guys gewoon worden ingemaakt door een Chinees en een neger? Vooral de opmerkingen die Carter er nog eens tussen smijt maken het af. De actie deed me dan ook echt wel hard denken aan de gloriedagen van Spencer & Hill, al kan dat wel zijn omdat ik nog niet zo lang een film met die twee in de hoofdrol heb gezien. Wat voor mij nog een hoogtepunt van de film was, was het War nummer van Edwin Starr dat hilarisch wordt vertolkt door Chan en Tucker.

Diezelfde Lee wordt dan natuurlijk vertolkt door Jackie Chan. Hier is hij praktisch onverstaanbaar, in andere films had ik daar nooit echt last maar hier had ik echt wel de ondertiteling nodig, maar gelukkig is hij hier gecast voor zijn gevechten. Wat voor gevechten dan ook, het is geleden van Ong-Bak dat ik nog zo heb kunnen genieten van de lenigheid en de gemakzucht dat iemand de moeilijkste beklimmingen zo simpel doet lijken. Chris Tucker doet dit in mindere mate ook maar hij is meer de gewone muscle man die er wat op los slaagt, al is hij in combinatie met Chan vaak even lenig. Het enige waar ik me soms wel aan irriteerde was het verschrikkelijk hoge stemmetje dat Tucker had. Geen idee wat hij mankeerde maar het was precies of Chan hem bij het begin van elke scène eens goed in zijn noten had geshot. De combinatie Tucker-Chan is de kracht van de film maar dat neemt niet weg dat de rest van de cast te verwaarlozen is want laat daar natuurlijk de geweldige Chris Penn tussen zitten. Ik heb hem altijd beter gevonden dan zijn broer Sean en hier bewijst hij dit gewoon nog eens. Simpelweg een leuke rol.

Ik had het niet verwacht maar Rush Hour is een leuke film. Nergens hoogstaand en nergens geniaal maar de boog moet niet altijd gespannen staan. Het is vooral de combinatie van Tucker en Chan die dit vechtspektakel de moeite waard maakt.

3.5*

The mouth of the West and the hands of the East are back!

Ik voelde me dit weekend niet helemaal in orde, de reden was een stomme valling die ik waarschijnlijk van iemand heb over gepakt maar dat gaf me dus wel, noodgedwongen, de kans om een aantal films te zien. Zaterdag had ik de eerste Rush Hour gezien en die was boven verwachting dus kon deel II niet lang uitblijven.

Rush Hour 2 gaat eigenlijk direct verder waar het eerste deel ophield, iets wat wel te verwachten was door de gigantische knipoog aan het einde van dat deel. Het is een onuitgesproken regel in Hollywood dat het vervolg, hoe goed geprobeerd ook, altijd slechter is dus ik had wel schrik voor deze Rush Hour 2. Oké, er zat wel een aantal jaar tussen de twee films, drie jaar die ze konden besteden aan het verzinnen van een diepgaander verhaal maar Rattner vond dat de moeite precies niet waard doordat het allemaal net niet lijkt te zijn. De dosering van de opmerkingen van Carter en de vechtscènes zijn niet altijd even goed gelukt en de poging om iet of wat interessant te doen met een plotwending is al even slecht. Gelukkig keek ik deze film niet voor het verhaal maar meer voor de actie die zich vooral concentreerde op Tucker-Chan en een kamer vol bad-guys.

Laat dat dan net juist hetgeen zijn waar Rattner wel goed in slaagt. Oké, Chan heeft minder vechtscènes en Tuckers opmerkingen zijn soms te goedkoop maar wanneer ze dan uiteindelijk beginnen te knokken is het weer lachen geblazen. De lenigheid van Chan is nog altijd de moeite waard en wanneer hij Tucker betrekt in zijn geknok blijkt dat die zelfs ook nog altijd wel kan knokken. Vooral de climax in het casino is weer van vroeger niveau en overstijgt deel 1 bij vlagen. Vooral het stuk waar Chan de bom in zijn mond heeft zitten of wanhopig probeert de vaas te redden behoren tot het beste van de twee Rush Hours die ik tot nu toe heb gezien. Wat me wel opviel was dat Chan zijn Engels nog altijd niet echt veel beter was ten opzichte van het eerste deel. Er zijn 3 jaar gepasseerd en hij heeft toch in Shangai Noon een deftige rol neer gezet maar hij blijft wel even onverstaanbaar als in het eerste deel. Waar ik wel blij voor was, was dat Tucker niet meer zo'n verschrikkelijke hoge stem had, misschien dan toch eindelijk een baard in de keel gekregen? Voor de rest mankeert Rush Hour 2 ook een rol zoals die van Chris Penn al is de mooie Roselyn Sanchez wel een waardige vervanging en natuurlijk is er geen scène zoals het War nummer dat fantastisch was in deel 1.

Vermakelijk vervolg dat een tikkeltje minder is dan het eerste deel. Gelukkig is dit nog meer dan ik verwacht had omdat meestal de vervolgen op onverwachte hits redelijk sucky zijn. Op naar deel 3!

3.5*

This summer they're kicking it in Paris bigger time then ever

Een tijd geleden had ik de eerste 2 Rush Hour films van iemand geleend maar die had het het derde deel niet. De films toen allebei in een weekend gezien toen ik me niet goed voelde maar om zelf achter het derde deel aan te gaan was er niet van terecht gekomen. Tot ze deze een paar dagen geleden op televisie gaven. Opgenomen en daarjuist maar eens opgezet.

Het is jammer dat er zoveel tijd tussen de eerste twee en deze zat want een groot deel van het verhaal ben ik kwijt. Ach, niets aan te doen en gelukkig speelt dit derde deel nu niet zo hard in op de twee vorige delen, al kon ik me het gedeelte met Lee zijn vriendin en Carter die die neerschiet echt niet meer voor de geest halen. Qua verhaal voelt het allemaal wat hetzelfde aan maar tegelijkertijd toch een tikkeltje minder. De Rush Hour films hebben bij mij nu nooit aangeschreven gestaan voor hun hoogstaande verhaal maar dit werd me allemaal toch wat te cliché bij vlagen. Vanaf de eerste keer dat je Kenji zie weet je gewoon dat het Lee's broer is en de twist waar Reynard de slechterik is zie je ook al van mijlenver aankomen. Ook de humor was soms wel ver te zoeken want in tegenstelling tot de andere films heb ik nu maar echt één keer hardop moeten lachen en dat was wanneer Carter ineens uitbarst in Everybody was Kung-Fu fighting. De dosering humor-gevechten was ook niet altijd gelijk het hoort te zijn. Verder werd en natuurlijk ook weer een blik vol clichés open getrokken.

Ik mistte vooral Chan zijn komische inbreng. Pas op, ik hoop dat ik op zijn leeftijd ook nog altijd zo lenig ben als hij hier was want de gevechten waren wel weer uitstekend gechoreografeerd maar ik had het gevoel dat hij hier niet zo heel veel zin in had. Ook zou hij eigenlijk echt wel eens deftig Engels mogen leren. Ik heb al een aantal Chan films gezien maar in geen enkele film is hij de taal zo slecht machtig als bij de Rush Hour trilogie. Gewoonweg onverstaanbaar. Bij deel II van Rush Hour zei ik nog dat ik blij was dat Tucker eindelijk de baard in de keel had gekregen en dat dat irritante hoge stemmetje weg was. Guess what, het is terug. Geen idee wat die kerel vroeger heeft meegemaakt maar het is gewoon te schel voor woorden. Gelukkig is hij nog altijd wel even lenig gelijk altijd en zorgt hij voor een paar erg leuke vechtscènes. Het enige waar ik me soms wel aan stoor is dat hij de ene moment vrij hard wordt bijeen geslagen door een enkel persoon terwijl hij 5 minuten later een hele kamer vernielt met zo'n 10 bad-guys erin... Max von Sydow was ook niet zo denderend eigenlijk. Ik hoor van iedereen altijd maar dat hij zo'n filmveteraan is maar eerlijk gezegd, ik kan me voor de moment geen geweldige films met hem in de hoofdrol boven halen. Ik weet dat hij in The Excorcist speelt en die staat nog op mijn verlanglijst. Hoewel, een korte zoektocht op zijn naam hier op MovieMeter leert me dat hij de hoofdrol vertolkt in Bergmans Zevende Zegel. Let trouwens ook nog op het kleine bijrolletje van Polanski als agent.

Een minder deel dan zijn voorgangers. Het voelt allemaal nogal hetzelfde aan maar ook net dat tikkeltje minder. Er zitten een aantal leuke filmverwijzingen in maar over het algemeen heeft Tucker een irritante stem en blijkt Chan toch wel iets te oud te worden. Dat het verhaal zo voorspelbaar is doet natuurlijk ook geen goed aan de film. Toch is het allemaal geen slecht vermaak waarvoor dus een voldoende.

3*