Opinions

Deze afgelopen dinsdag zitten kijken op een Duitse blu ray in het Italiaans met Duitse ondertiteling (later bedacht ik dat ik beter de Engelse audio had gekozen daar de drie belangrijkste acteurs Amerikanen zijn).

Bijzondere Spaghetti western met een hoofdkarakter, die aan epilepsie lijkt te lijden (tegen eind film wordt hierover meer duidelijk). De film onderscheidt zich van de gemiddelde Spaghetti western doordat hij opvallend tragisch, bijna poëtisch, wordt verteld. Dit wordt nog eens door de sfeervolle score versterkt. Einde is erg cynisch en ik was er al een beetje bang voor dat het ongeveer op deze manier zou gaan eindigen, maar op zich was het wel origineel en paste het bij de rest van de film.

Rol van Ryan, die na een uur gaat meedoen, wordt pas tegen de finale van de film belangrijk, maar hij is zeker een meerwaarde, dit geldt in mindere mate ook voor Kennedy.

Eigenlijk is het enige minpuntje aan de film hoofdrolspeler Cord, die te weinig charisma en starpower heeft om werkelijk indruk te maken. Stel je voor dat iemand als Giuliano Gemma deze rol had vertolkt, dan was dit één van de toppers in het genre geweest, nu is het niet meer dan gewoon goed.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze pas geleden bekeken op een R1 Wild East dvd in het Engels.

Film heeft duidelijk nog al te lijden gehad door diverse wisselingen van de wacht. Zo werd na een aantal draaidagen regisseur Christofani ontslagen en hij werd vervangen door Wertmüller (onder het mannelijke pseudoniem Nathan Wich), die op haar beurt (mede-)hoofdrolspeler Woods ontsloeg. Zijn verhaallijn werd naar de eeuwige jachtvelden verbannen en zijn reeds op locatie in Joegoslavië opgenomen scene's werden nog louter als flashback scene's gebruikt.

Voor hem in de plaats werd genre held Eastman aangetrokken, die op zijn beurt een tijd lang als gast bivakkeerde in Wertmüllers huis. Voor hem werd een totaal nieuw karakter en bijkomende verhaallijn verzonnen, waardoor van het oorspronkelijke idee nog maar bar weinig over is gebleven.

Het is dus niet zo heel gek, dat dit niet bepaald een topper is geworden en eigenlijk valt het -alles overziend- nóg mee, want op zich is het nog wel vermakelijk, zeker aanwezigheid Eastman maakt veel goed en zijn scene's samen met Martinelli zijn beslist het kijken waard.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Goede maar net niet perfecte spaghetti western.

Op een of andere manier vind ik het vrivole spel van Hill niet matchen met de meer klassieke performance van Fonda.

Het rare is dat ik als tiener juist de scene's van Hill fantastisch vond en die van Fonda de film vond verpesten en ik het vandaag de dag juist andersom vind!

De mooiste scene's vind ik op dat indiaanse kerkhof (met gave bijna Once upon ... West-muziek van Moriconne) en de poetische scene vlak voordat hij de Wild Bunch gaat bestrijden, wanneer je hem met zijn paard stil ziet staan,vervolgens zich zelf en zijn paard te drinken geeft en dan zijn beslissing maakt wel of niet......? Klassiek moment!!

Ik had op het einde wel liever een echt duel gezien, zo is het toch een beetje een anticlimax, het had mooier geweest wanneer het gewoon serieus was gebracht en je als kijker pas helemaal op het eind had doorgehad dat het nep was!

Deze gisteren ook maar eens gekeken, nadat ik hem een paar jaar geleden als niet de moeite waard had beschouwd en had overgeslagen.

Compleet geschift verhaaltje, hoe langer je er over nadenkt, hoe stompzinniger het wordt.

Behoorlijk creepy sfeertje en een aantal goed getimde schrikeffecten, maar helaas werkt het toe naar een vrij doorsnee finale en het slot is zelfs flauw te noemen.

Sutherland is zoals gewoonlijk compleet charisma-loos en niet bepaald sympathiek.

Aardig zo lang het duurt.

Een magere zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze vanmiddag zitten kijken op BBC FIrst.

Aardige, sfeervolle avonturenfilm met charmante, bijdehante dame in hoofdrol.

Film doet meer denken aan TV serie, dan echte speelfilm. Dit werd nog eens versterkt doordat ze de film in twee delen, incl. tussendoor aftiteling en wederom begintitels, hadden gesplitst.

Was even in de war, omdat ik de afgelopen weken naar een serie met bijna dezelfde titel had zitten kijken, maar dan zich afspelend in de jaren '60, maar dat bleek "Miss Fisher's New Murder Mysteries" te zijn.

De originele serie, die zich in de jaren '20 van de vorige eeuw afspeelde, kende ik nog niet.

Het verhaal was verder amusant en hier en daar redelijk spannend met een leuke hoofdrolspeelster.

In ieder geval genoeg vermaak voor op een druilige winterse zondagmiddag.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Toen ik 'm destijds ben gaan zien viel ie toch een beetje tegen of zoals toen in de Veronica stond:

voor een actiefilm zit er wel verdomd weinig actie in

maar om ook nog even de Revue (die ik toen luid lachend op de leeszaal van de bieb zat te lezen) te citeren:

een film waarin Emilio Estevez al binnen het half uur vermoord wordt kan geen slechte film zijn! lol

ja ik heb een goed geheugen!

Wat mij betreft: 4 sterren!

Deze inmiddels twee keer bekeken (op 4K en de bijgeleverde blu ray).

Valt toch wat tegen! Het tempo ligt (te) laag, zeker tussen de verschillende actiescènes in, waardoor de urgentie wat verdwijnt en ook de actie en diverse stunts maken minder indruk dan in voorgaande delen.
Het is weer veel van het zelfde: Cruise wéér op een motor, weer een scene met een auto door een drukke wereldstad laverend, weer een gevecht op het dak van een trein enz...

Cruise zelf lijkt eindelijk zijn eeuwig jeugdige uiterlijk kwijt te gaan raken, want oogt steeds ouder en moeizamer (dit was ook al zichtbaar in de vorige Top Gun), maar het is vooral het verhaal wat maar weinig kon boeien.

Natuurlijk zijn we de laatste jaren met Cruise, die zijn eigen stunts perse zelf wil uitvoeren, ontzettend verwend en is dit onderhand zo gewoon geworden, dat je steeds meer van hem verwacht.

De film is sowieso weer veel en veelte lang, een wat compactere versie, met daardoor meer vaart, had welkom geweest.

Verder ook zonde dat Ferguson definitief uit het verhaal is geschreven, maar al kijkende vreesde ik al, dat zo iets zou gaan gebeuren, omdat het wel vrij snel duidelijk was, dat de voorkeur ging naar Atwell als nieuwe leading lady en twee dames is nu eenmaal één te veel. Toch zonde, omdat ze een uitermate sterk karakter neerzette in de vorige twee films.

Geen slechte film, maar gewoon minder als de vorige twee.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze vorige week op een groot scherm in Antwerpen in 2D bekeken.

Volgens sommigen is dit de beste actiefilm ooit en sowieso de beste M.I. film. Dat is nogal wat en natuurlijk maakt deze M.I.6 dat totaal niet waar. Alleen al omdat het allemaal absoluut niet origineel is wat je qua actie en verhaaltje te zien krijgt en het tussen de verschillende actiescenes ook allemaal vrij langdradig en soms rommelig overkomt.

Vooral is er heel goed naar James Bond gekeken. Van meteen aan het begin een auto met remote control (Tomorrow never dies) tot aan de HALO jump (wederom TND), van het bevrijden van de schurk door de beveiligde politiebus de plomp in te laten rijden (Licence to Kill), tot aan een keihard gevecht in een toiletruimte (Casino Royale) en was ik nu de enige die bij de schurk meteen aan Mr. White moest denken uit Quantum of Solace en vooral -incl. baard- SPECTRE (En zat daar trouwens ook niet een weduwe in?)?

Ook citeerde Cruise rijkelijk uit zijn eigen filmoeuvre, want wederom zien we hem tegen een steile rotswand hangen en klimmen (zoals in de openingsscène van M.I.2) en op de motor door een drukke stad rijden (Knight and Day),
alsof die geweldige adrenaline verhogende motorachtervolging uit de vorige M.I. film ooit nog te evenaren -laat staan te verbeteren- valt, wat uiteraard ook niet het geval is.

Verder duurt de helikopterachtervolging (hoe vaak hebben we dat al niet in films en Tv-series gezien?) veel te lang en de film te laten eindigen met een oubollige tikkende bom scene maakt het er ook niet origineler op.

Tuurlijk heeft de film dan wel op al die andere films voor dat Cruise daadwerkelijk al zijn stunts zelf doet en dat is een enorme meerwaarde, maar niet genoeg om dit als beste actiefilm ooit uit te gaan roepen. Eigenlijk vond ik de vorige al veel beter en spannender.

De acteurs zijn over het algemeen redelijk tot goed met Cruise voorop. Deze reeks is echt zijn kindje en hij lijkt er ook alles voor over te hebben dit te laten slagen.

Pegg is geinig, maar gelukkig niet meer zo flauw als twee films geleden, Rhames hangt er weer maar wat bij en is eigenlijk gewoon overbodig geworden, want zijn rol is voor het grootste gedeelte door Pegg overgenomen,
Ferguson was in de vorige film een revelatie, maar eigenlijk is ook haar rol nu redelijk met de haren er bij gesleept, om over die van Michelle Monaghan nog maar te zwijgen.

Vanessa Kirby als The White Widow zag er ontzettend lekker uit (dat wel), maar had de uitstraling van een blonde bimbo en totaal ongeloofwaardig als leidster van een illegale wapensmokkelbende. Vergelijk deze rol nu eens met een bijna exact zelfde rol van Vanessa Redgrave in de originele M.I. film en het kwaliteitsverschil is uiterst pijnlijk te noemen.

Cavill is goed als Cruises opponent en Harris herhaalt zijn rol van Lane, hoewel ik hem nu stukken minder dreigend vond en niet echt meer een waardige tegenstander in vergelijking met de vorige film.

Cruise ziet er nog altijd relatief jong uit en kan dit nog wel eventjes blijven doen, maar voor een volgend deel, zou het wel eens fris zijn om niet meer voor de zoveelste maal een verrader in de organisatie te hebben zitten, dat kennen we nu wel.

Conclusie: gewoon spectaculair en vermakelijk, maar niet meer dan dat.

Voor nu een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze gisteren gaan zien.
Hij viel me eerlijk gezegd wat tegen.
De trailer vond ik ook al niet geweldig en helaas heeft de film mij niet possitief verbaasd.
Ik vond de film vooral niet echt vlot lopen en het had nog maar weinig met de eerdere films van doen.
Waarom is het telkens ook een andere groep met wie Hunt opereert? Zelfs Ving Rhames zat er niet meer bij, op een met de haren er bij gesleepte cameo tegen het einde na. Ook Hunts meerdere is iedere film gewoon iemand totaal anders.
Er zit eigenlijk geen enkele continuiteit in de verschillende M.I. films, behalve dan dat ze compleet rond de heer Cruise gemaakt lijken te zijn.

Wat er vooral mis is met deze M.I. 4 zijn de scene's tussen de actiescene's in, het kon mij allemaal maar bar weinig boeien (133 min is ook veelte lang voor een film als dit!) en de schurk was uiteindelijk een oninteressante te oude tegenstander voor Hunt aka Cruise. Het eindgevecht suckte dan ook big time.

Het enige wat wel echt goed was aan deze aflevering waren de actiescene's zelf:

het beklimmen en hangen van/aan het hoogste gebouw van de wereld, de inbraak in het Kremlin, de achtervolging in de zandstorm... dat was allemaal ijzersterk,

maar voor mij niet genoeg om dit een echt goede film te vinden.

Ook de score viel mij wat tegen.
Het begon al bij de begintitels, waarbij een wel erg povere versie van het M.I.-theme te horen was. Hier en daar nog een beetje The Plot-theme, de rest maakte ook niet echt indruk.

Simon Peck was wel geinig en Paula Patton was vooral erg lekker.

Al bij al niet wat ik er van had gehoopt.
Voor nu een zes, ofwel 3 sterren.

Deze vanmiddag in Antwerpen gaan zien.

Erg vermakelijke en adrenaline opwekkende film, wellicht zelfs het beste vervolg van de reeks, alhoewel ik het origineel uit 1996 nog altijd het beste op de oude Tv-serie vind lijken.

Film heeft een aantal erg goede actiescènes met als hoogte punt de autoachtervolging, die vervolgens door gaat als een nog meer opwindende motorachtervolging. Dit hoort toch wel tot het beste wat ik op dit gebied heb gezien.

Cruise is -ondanks dat hij al een paar jaar geleden 50 jaar is geworden- nog steeds top fit en de jaren lijken eigenlijk ook nog niet heel veel invloed op hem te hebben gehad. Wellicht dus dat er nog een volgend deel in zit.

Simon Pegg is altijd wel grappig met zijn droge opmerkingen en heeft inmiddels, sinds dat hij voor het eerst mee ging doen in het derde deel, een vaste plaats in het MI team.

Rebecca Ferguson voldeed als spionne annex concurrente van Cruise, maar echt geweldig mooi of sexy (wat ik regelmatig over haar hoor) vond ik haar niet. Geef mij maar Paula Patton uit de vorige film.

Sean Harris als de main villian was vooral erg weird, vooral zijn zachte stem was redelijk irritatieopwekkend, maar was op zich wel goed en vrij origineel.

De rest van de cast vond ik minder: Renner blijf ik een boerenpummel vinden met hoegenaamd geen charisma (een soort derderangs Daniel Craig), Ving Rhames aanwezigheid was vrij overbodig, want had nauwelijks wat te doen.

De score was ook weer met lekker veel Lalo Schifrins M.I. theme en ook regelmatig korte flarden van The Plot theme, dus wellicht een aanschaf op cd waard.

Kortom: erg goed deel uit deze serie en zeker een aanrader als zomeractieblockbuster.

Laat ik eens royaal zijn: een acht, ofwel vier sterren.

Deze vandaag ontvangen en bekeken op 4K.

Deze nieuwe I.M. is meer een emotionele rit, dan een echte rollercoaster, zoals de vorige films vanaf deel vier waren, daarvoor is de film ook te langzaam van tempo. Verder neemt het zich zelf veelte serieus voor een feitelijk over the top verhaal.

Film is natuurlijk weer belachelijk lang en verliest daardoor zijn urgentie, terwijl dat toch eigenlijk wél de bedoeling zou moeten zijn, gezien wat er op het spel staat.

De actie is ok, maar voor een film als dit té weinig aanwezig en meer van hetzelfde en alles duurt gewoon te lang, incl. wat het hoogtepunt van de film zou moeten zijn, het onderwatersegment in en rond de duikboot, wat maar door gaat en door gaat. En dan hoe het eindigt, waarbij Cruise slechts in zijn broekje en het vriendinnetje in haar hemdje zich in het koude ijswater bevinden, alsof ze vertoeven op de Bahama's.

Cruise en zijn kompanen zien er nu toch wel echt oud en naar hun leeftijd uit en het blijft wat vreemd om Atwell ook flink te zien deelnemen aan de gevechten, ik kan het niet helpen om aan haar rol in die Winnie de Poeh film te blijven denken.

Klementieff is uiterst cool & kicks ass en Kirby blijkt volledig uit het verdere verhaal te zijn geschreven.

Bassett is altijd sterk en een persoonlijke favoriet.

Kortom: aardig vermaak, maar had stukken korter en compacter gekund.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Het probleem van deze film is dat er totaal geen rekening wordt gehouden met wat ze met deel een hadden gedaan.

Waar deel een het vooral van het soms wel heel ingewikkelde plot moest hebben en er relatief wat weinig actie te zien was, is bij dit deel 2 de actie wel zo overdreven en onecht dat dit weer te veel vh goede (of slechte?!) is.

Feitelijk is dit een compleet andere film, het is wel goed en mooi gemaakt, maar echt niet meer serieus te nemen!

Ook lijkt Cruise totaal niet te letten hoe hij het karakter van Hunt in de eerste film neer had gezet.

Vooral ook qua uiterlijk, het lijkt er meer op dat hij per film Hunt er uit laat zien, hoe hij er op dat moment prive ook bij loopt, kijk hier ook voor naar de derde film.

Het is wel een typische Woo film geworden, maar ik vrees dat Face/off nooit meer overtroffen gaat worden! Woo wordt blijkbaar toch niet belangrijk genoeg in Hollywood gevonden dat de echte goede scripts naar hem gaan.

Hij is wel een meester in het zo mooi en spectaculair in beeld brengen vd gebeurtenissen en actiescene's maar dat is natuurlijk niet genoeg om een werkelijk goede film af te leveren. Zonde!

Hem eindelijk gaan zien vanavond!

Het begin is berensterk, je wordt meteen letterlijk en figuurlijk midden in het verhaal gezogen!

Veel actie, spanning en coole scene's dus precies wat je er van kan en mag verwachten!

En toch... en toch miste ik iets,

een euvel wat je tegenwoordig eigenlijk bij alle grote blockbusteractiefilms hebt en

wat de 1e twee films wel hadden:

een bepaalde aanwezigheid van stijl en klasse, zoals bv de James Bondfilms dat ook hebben.

Wat je ook vd delen 1 en 2 kunt zeggen,

ze waren beiden op hun eigen manier zeer stijlvol gemaakt naar welke je voorkeur ook uit gaat.

Deze 3e echter bevatte voornamenlijk grof en rommelig actiegeweld, onder de noemer:

hoe groter en meer, hoe beter!

Het was nergens echt bijzonder of gedenkwaardig, zoals in de eerste met die inbraakscene, of de tweede met de motorstunts, na het zien kun je bij deze eigenlijk al niet meer vertellen wat voor actie er in zat.

Je wist ook van te voren bv wanneer ze met Hoffman over die lange brug rijden: Nu zal er wel wat gaan gebeuren!(ook denkend aan een gelijksoortige situatie in Licence to kill, verwachte bijna dat ie ook de plomp in zou rijden) en ik verwachte ook al wel dat die ene vent wel weer de verader zou zijn en jawel, hoor: het was ook zo!

Was het dan een slechte film?

Nee, maar ook geen superfilm!

Wat mij betreft, wat beter als de tweede, maar de eerste is de spannendste en ook belangrijk: doet het meeste recht aan de originele TV serie, want daar heeft deze natuurlijk eigenlijk niet veel meer mee te maken.

De hier al vaak genoemde Hoffman was natuurlijk goed, maar komt er relatief weinig in voor:

na de begintitels duurt het zeker zo'n 3 kwartier voor dat hij weer in beeld komt.

Wat mij betreft uiteindelijk: 3,5 ster!

Deze gisteren ontvangen en vanmiddag bekeken.

Op een of andere manier deze eerste hoofdrol van Famke nooit eerder gezien. Daar het gebaseerd is op een serie stripboeken, maakte mij dit toch wel benieuwd, hoewel ik mij op het ergste had voorbereid, daar ik ken geen enkele possitieve beoordeling over deze film kon vinden.

Feitelijk is dit gewoon een TV productie, zo ziet het er uit, alles ademt er naar en er is duidelijk een zeer beperkt budget. Het beeld ziet er uit of alles door een filter is geschoten, alles is zeer braaf gehouden en ik kreeg eerder het idee dat ik naar een aflevering van Melrose Place zat te kijken, dan naar een soort van superheldenfilm met een gemaskerde wreker (in dit geval wreekster) in de hoofdrol.

Uiteraard is Famke de hoofdattractie en de enige reden dat ik deze wilde zien.

Voor een eerste grote rol doet ze het opvallend goed, heeft ze een zeer prettige, relaxte uitstraling en is ze enorme eyecandy. Het is dan ook wel te begrijpen dat dit -samen met haar rol in Lord of Ilusions- de ticket was voor haar uitnodiging voor de Bondfilm GoldenEye.

Verder niks bijzonders, vooral niet kijken wanneer je geen fan van Janssen bent, want meer redenen kan ik zelf ook niet bedenken, maar vond het best vermakelijk op b-niveau.

Overigens opvallend dat ook in kleine rolletjes nog Shannon Tweed en Sean Young te zien zijn, wat meer zegt over hun aftakelende carrieres dan over de kwaliteit van deze film. Vroeger hadden ze -hoe matig het gebodene ook mag zijn- op zijn minst de hoofdrol gehad....

Laat ik heel gul zijn..... een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Hier de Duitse dvd van bekeken.

Leuke, amusante Spaghetti western met de altijd coole Hilton in hoofdrol, ditmaal gekoppeld aan Barnes, wat op zich verrassend is, want speelt meestal in dit soort films de schurk, maar het werkt voortreffelijk!

Geen nood, want dan is er altijd nog Frank, die uiteraard wederom een ultra gemene bad guy weet neer te zetten.

Film heeft een lekker tempo, met veel actie, aardige intrige en er wordt natuurlijk ook weer veel afgeknald, alsof er per dode een hoop extra air miles mee valt te verdienen.

Verder nog een aardige twist tegen het einde, maar bij mij was het uiteindelijke slot wel heel abrupt!

Duitse dvd is trouwens van matige beeld kwaliteit met helaas slechts Duitse audio, maar dat mocht toch de pret niet (al te veel) drukken!

Oh! Moet ik nog mededelen dat in het Duits de hoofdpersoon weer eens Django werd genoemd, terwijl daar van in de originele Italiaanse versie totaal geen sprake is?

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze een paar weken geleden bekeken toen ik mijn Tati blu ray set te voorschijn had gehaald.

Met de films van Tati maakte ik voor het eerst kennis ergens halverwege de jaren '80 op de Belg-Frans, waar ik vaker films op keek, omdat daar toen al veel meer keuze op was, dan op de twee Nederlandse zenders, die we toen nog slechts hadden.

Het voordeel bij deze films was natuurlijk óók dat er nauwelijks in werd gesproken en werd er al wat gezegd, deed het er niet zo veel toe, het ging uiteraard vooral om het visuele en de vele komische situaties en misverstanden.

In dit geval gaat de film om de tegenstelling tussen de ietwat wereldvreemde Hulot, die in een ouderwets, vrolijk dorpje woont, op een uiterst curieus gelegen, maar knusse bovenwoning en zijn zus, die met man en zoontje in een luxe buitenwijk in een hyper modern, doch kil en onpersoonlijk huis is gezeteld.

Wellicht dat Les Vacances... uiteindelijk meer grappen bevat, maar deze film is duidelijk met zijn mooie kleuren visueel veel aantrekkelijker en oogt daardoor ook minder gedateerd.

Typische Tati met heel veel beeldgrappen, vaak overdreven personages en meer sfeer dan een echt verhaal, toch zit er in ieder geval hier nog een soort van lijn in, met een kop en een staart, dit in tegenstelling tot zijn volgende film. Uiteraard is het Tati in rol van Hulot, die zich verbaast over alle moderne vooruitgang en -onbedoeld- alles, wat in zijn handen komt, op zijn onhandige manier de vernieling in helpt.

De scene waarin Hulot zijn neefje verblijdt met een simpel fluitje en een kartonnen trekpopje, wat het ventje doet lachen van plezier, is er één die mij nog het meest zal bij blijven.

Een acht, ofwel vier sterren.

Aardige oude Franse film over een wat simpele doch goudeerlijke man, die echter iedere keer tegenslag krijgt te verwerken en hierdoor steeds in de rechtzaal belandt en het onderspit moet delven.

Zat in de Louis de Funes box, echter De Funes heeft slechts een zeer kleine rol, want is een van de allereerste films, waar hij aan mee deed.

Leuke film om een keer gezien te hebben.

Een zes, ofwel drie sterren.

Goede biografische film en karakterstudie over iemand, die in de grond niet slecht is, maar door haar slechte jeugd en traumatische ervaringen steeds meer ontspoort en dat zelf amper door heeft.

Rol van een hier onherkenbare Theron is praktisch briljant te noemen, Ricci is zoals meestal degelijk goed.

Boeiend en aangrijpend.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze net gekeken.

Matig b-werkje over het zoveelste monster wat per ongeluk wordt vrijgelaten en de mensheid wil vernietigen.

Dit soort films staan en vallen natuurlijk met de kwaliteit van de special effects en vooral het creatuur zelf en dat sucks big time in dit geval.

Zeer zwakke SFX en het monster is eerst zien, dan geloven zo slecht.

Met zijn konijnachtige sprongen werkt het eerder op de lachspieren, dan dat het voor enige spanning kan zorgen.

Originaliteit is ver te zoeken. Men heeft ook goed naar Raiders of the Lost Ark gekeken en daar rijkelijk uit geciteerd (lees: gejat):

*via een staf en lichtval de juiste plaats vinden in een zgn "map room"

*een groot beeld omver laten vallen om een muur kapot te krijgen

*de ark des verbonds in een onderaardse kelder vinden en er uit halen

*laatste scene het object, in dit geval het monster, in een krat doen, die vervolgens in een grote opslagruimte geplaatst wordt vol andere kisten.

Tja en laten we het over de kwaliteit van de acteurs maar niet meer hebben, die was zeer doorsnee tot matig.

Amusementswaarde was redelijk, omdat het regelmatig onbedoeld grappig was.

Een vier, ofwel twee sterren.

Daar bij deze film mijn eerste recensie hier ooit was en ik er niet helemaal tevreden meer over ben, heb ik wat berichtjes van mij samengevoegd tot 1 groot bericht.

Ik vind Moonraker een van de leukste uit de hele reeks. Het is in ieder geval de meest spectaculaire en naar verhouding de gene die het meest had op gebracht sinds de eerste en grootste Bond-rage midden jaren '60 ten tijden van Thunderball.

Eigenlijk wordt deze alleen verpest door een paar flauwigheden: de gondel die in een amfibievoertuig verandert en het vriendinnetje van Jaws, laat deze 2 elementen eruit weg en de film zou meteen veel spannender en serieuzer geweest zijn.

Het vreemde is dat scenarioschrijver Cristopher Wood dit in zijn romanversie van z'n eigen scenario nou juist heeft gedaan en net als bij zijn boek van The spy who loved me is het allemaal stukken serieuzer dan in de film.

Zijn 2 boeken benaderen de Ian Fleming sfeer het beste van alle pogingen om nieuwe Bondboeken op de markt te brengen. Dit is eigenlijk zeer vreemd wanneer je bedenkt dat de betreffende films juist behoorlijk flauw zijn. Wat maar weer eens bewijst dat het aandeel van een scenarioschrijver bij dit soort films toch stukken minder is in het totaal plaatje dan vaak wordt aangenomen.

Wie die 2 boeken niet kent moet ze zeker op de kop tikken, want ze zijn heel goed geschreven, Spy heeft zelfs die koude oorlogssfeer die je aan From Russia with love doet denken. Ze staan vaak op Marktplaats.

Overigens in de filmencyclopedie stond vroeger het volgende over deze film:

Bond is steeds minder Flemings creatie, maar nu een ietwat vermoeiende grappenmaker op het spoor van intergalactische schurk. Opgeblazen stripavontuur louter voor de popcorngeneratie, maar het verbluffende openingsfragment met de vrije val van Bond mag onder geen beding gemist worden, het beste gedeelte vd film!

Toch verveelt de film geen moment en dat kun je van de latere films uit de jaren 80 niet altijd zeggen!

Ik vind hem spectaculair, kleurrijk, mooi geschoten en waanzinnig in alle betekenissen van het woord. Het straalt ook die typische exotische vakantiesfeer uit, die de films in de jaren '60 & '70 hadden, dat is helaas tegenwoordig toch stukken minder.

Lonsdale vind ik een vd beste Bondschurken uit de hele reeks, ik wou dat er eindelijk nu eens weer een echt goede schurk meedeed, want in de laatste films, met uitzondering van CR, vond ik ze maar watjes.

En Roger Moore is natuurlijk weer ontzettend goed op dreef. Wat er ook gebeurt en hoe ongeloofwaardig de situatie soms ook, hij weet Bond altijd zijn waardigheid te laten behouden.

Wellicht wat beïnvloed door jeugdsentiment en waarschijnlijk nooit volwassen geworden, maar ik geef hem:

5 sterren

Heerlijke romantsche comedy, en nu eens niet in de gemakkelijke Hollywood traditie, maar dat kon ook bijna niet anders met Cher en Cage (de oude die nog niet voor gemakkelijke blockbusters had gekozen) in de hoofdrollen.

Cher kreeg (eindelijk!!) haar welverdiende Oscar voor haar spetterende hoofdrol.

Zien is geloven!

5 sterren.

Dit vind ik een erg zwakke film, de filmposter en acteurs beloven veel, maar wie een coole actiefilm, of een interessante psychologische oorlogsfilm met Belmondo verwacht komt bedrogen uit.

Veel gemauw, voornamenlijk op 1 locatie, plus een flauw einde laten weer anderhalf uur van je leven in het niets verdwijnen. Erg vreemd gezien de staat van dienst en het andere werk van Verneuil.

Deze eindelijk ook eens van de (denkbeeldige) stapel nog te kijken films gehaald en bekeken.

Aardige spaghetti western, die ietwat afwijkt van de doorsnee Italiaanse western, maar uiteindelijk toch niet bijzonder genoeg is qua verhaaltje om werkelijk indruk te maken.

Film start met scene waarbij cowboys vee aan het drijven zijn en je dus daadwerkelijk koeien in beeld ziet en dan kan het bij mij al bijna niet meer stuk als koeien fan (ooit vier jaar tussen de koeien staan werken), maar dan hebben we ook wel meteen het meest bijzondere van deze film gehad en ontstaat langzaam maar zeker toch weer een vrij doorsnee wraak verhaaltje al zijn er hier en daar giallo invloeden aanwezig:

zo zien we in een paar scenes een onherkenbaar -want op de rug gefilmde- in een leren jack gestoken moordenaar, die in de nacht een paar keer ergens inbreekt en iemand ombrengt. Overigens heb ik nog steeds niet door wie dat eigenlijk geweest moet zijn.

Verder ook een paar vrolijke en overdreven knokpartijen, die doen denken aan Spencer/Hill avant la lettre.

Damon in hoofdrol doet het aardig goed, hoewel ik hem persoonlijk liever als schurk zie, wat hem toch met het donker haar en zijn ietwat spottende grijns beter ligt, denk hier bij bijvoorbeeld aan zijn optreden in "Requiescant"(1967).

Rest van cast bestaat toch voornamelijk uit de b-categorie al is de bijna onvermijdelijke Pazzafini altijd leuk om te zien als ietwat smoezelig uitziende schurk en hij is dit maal die ook de uiteindelijk finale deelt met Damon als zijn belangrijkste tegenstander.

Score van Orlandi is vaak nadrukkelijk aanwezig, behoorlijk goed, al is het soms net iets té veel van het goede.

Leuke film voor een keer, maar geen klassieker.

Een dikke zes, ofwel drie sterren.

Vanwege niet al te beste recenties destijds overgeslagen.

Vanavond dan maar eens uitgeprobeerd.

Film start zeer goed en blijft behoorlijk mysterieus met goede sfeer en spanning, die steeds meer wordt opgebouwd.

Als kijker vraag je je toch af hoe het precies zit.

Helaas blijf je je dat ook afvragen, want er wordt feitelijk niets concreets uitgelegd en het einde is dan ook min of meer een anti-climax.

De acteurs zijn over het algemeen goed, hoewel Gere zelf niet echt opmerkelijk aan het acteren is.

Voor deze film geldt: goed zolang het duurt.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Deze een paar weken geleden gezien.

Film is een kruising tussen overlevingsdrama en romantisch drama, op beide vlakken laat hij nog al wat steekjes vallen.

Om te beginnen is de speelduur relatief kort, dit heeft zo zijn voor en tegens:

de verhaaltrend is lekker vlot, maar het is allemaal wel erg oppervlakkig en ik had veel meer van de overlevingstocht willen zien en minder hoe het erna verging, incl. het onvermijdelijke drama en soapgehalte aan het slot.

Ondanks alles gaat het de twee hoofdpersonen relatief makkelijk af om te overleven en weer de beschaving te bereiken. Ik had meer hindernissen en tegenslag willen zien.

Gebaseerd op een boek (roman) van Charles Martin (nooit van gehoord). Wanneer het een verhaal op ware feiten zou zijn gebaseerd, had je nog kunnen zeggen, dat ze zich wel min of meer aan de feiten hebben moeten houden (hoewel Hollywood daar nou nu niet bepaald om bekend staat), maar gezien dit niet het geval is, had men de tocht toch wel stukken spannender en moeilijk kunnen maken.

Aan de acteurs ligt het niet, beiden hoofdrolspelers hebben genoeg kwaliteiten en starpower om het geheel naar een redelijk einde te brengen, maar er had gewoon meer in gezeten.

De verloofde van het vrouwelijk karakter, gespeeld door een bijna onherkenbare Dermot Mulroney en neergezet als een zeurende nerd, steekt wel erg schril af bij Alba en je kunt als kijker de afloop dan ook wel raden.

Aan de positieve kant: de hoofdlocatie in de bergen is adembenemend mooi te noemen en je krijgt dan ook prachtige natuurlandschappen van besneeuwde bergtoppen te zien.

De film is niet echt slecht, maar ook nergens werkelijk bijzonder en je krijgt tijdens het kijken het gevoel het allemaal al eens eerder én beter te hebben gezien.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Vond hem in de bioscoop behoorlijk tegenvallen (en op dvd lukt het me niet hem in z'n geheel te bekijken, want ben er al twee keer bij in slaap gevallen!).

Het duurt eeuwen voor het "verhaal" opgang komt en er is totaal geen chemie tussen de twee hoofdrolspelers (het is voor hen te hopen dat dat in het echt wel zo is!).

Jolie is natuurlijk wel lekker om naar te kijken (en ik neem aan Pitt voor de vrouwelijke kijkers ook!) en hier en daar is de film wel grappig, maar dat is niet genoeg om twee uur te kunnen boeien. De film duurde zo wie zo veelste lang.

drie sterren en da's wel heeel coulant.

Deze gisteren gaan zien:

was wel een aardige tijdspassering, maar hylarisch niet echt. De keren dat ik echt heb gelachen zijn op 1 hand te tellen, hoewel ik het eind in de filmzaal wel weer leuk vond.

De beste scene's vond ik in het restaurant en op de fiets.

Verwacht geen film waar van je in een deuk ligt, maar je kunt er wel een gezellige middag mee hebben.

3 sterren.

Deze laatst op blu ray bekeken in het Italiaans (Engels was volgens mij niet beschikbaar).

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van deze film gehoord, hoewel ik toch op het einde van mijn jeugd en begin tienertijd behoorlijk wat films van Spencer/Hill ben gaan zien en een handvol boeken over hun films in de kast heb staan.

Gezien ook de supporting cast had ik redelijk hoge verwachtingen, maar die werden niet volledig in gelost. Probleem is dat de film zich zelf iets te serieus neemt voor een melig verhaaltje als dit. Ook wordt er van acteurs als Gleason (die toch behoorlijk wat smiechtige karakters heeft neergezet in zijn carrière) en de zwoele Perrine niet goed van hun talent gebruik gemaakt.

Aanwezigheid van Slim Pickens is dan nog wel redelijk leuk.

Voor een Hill film lijkt er behoorlijk wat geld in te zijn gestoken, maar voor de Amerikaanse markt en bioscoopbezoeker is dit niet meer dan een van de vele typisch jaren'70 doorsnee actiewerkjes en daardoor totaal niet bijzonder, of opvallend genoeg.

Zeer doorsnee, een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Deze een week of twee geleden weer eens bekeken op het MGM Moviechanel, nadat ik hem sinds de jaren '80 niet meer gezien had.

Aardig Bronson actievehikel, met aardig uitgangspunt.

Hij krijgt goed tegenspel van Lettieri en dat levert een aantal vermakelijke en spannnende situaties en scene's op.

Nergens echt denderend of bijzonder, maar wel vemakelijk.

Een voldoende, ofwel zes sterren.

Deze een week geleden gaan zien.

De afgelopen jaren moeten ze bij Universal tandenknarsend hebben toegekeken hoe anderen de ene na de andere Superhelden film uit aan het brengen waren, terwijl zij zelf de rechten niet bezaten om ook zoiets te gaan doen.

Blijkbaar heeft toen iemand bij Universal geopperd dat zij nog altijd de klassieke monsters hadden en daar probeert men nu ook een franchise van te maken en zelfs deze films met elkaar te verbinden.

Feitelijk slaat dit nergens op, want wat hebben b.v. Frankenstein en Dracula met elkaar te maken (in de jaren '40 kreeg je wel films als "Frankenstein meets the Wolf man" en die waren nou niet al te best).

Ook de poging de films met elkaar te verbinden via de Dr. Jeckyll figuur komt wat gemaakt en wanhopig over. Zeker omdat dit karakter nou niet bepaald bekend staat om zijn interesse in andere mensen en zijn leiderscapaciteiten. Net als alle andere monsters is hij vooral met zich zelf bezig en beslist geen weldoener. Wat dat betreft hadden ze ook b.v. Dracula voor deze taak kunnen nemen, dat had net zo idioot en absurd geweest.

De film dan... begint nog best aardig in Egypte, maar maakt men helaas de fout de actie al snel te verplaatsen naar het huidige Engeland en veel van de magie en het klassieke avonturenfilmgevoel is daarmee verdwenen en krijgen we een vrij kleurloze (letterlijk en figuurlijk) blockbuster voorgeschoteld, die vlees nog vis is en weet ik nu een week later al niet meer waar de film ook al weer precies over ging.

Hoofdrolspeler Cruise wordt wel verweten dat hij in deze film nog al op de automatische piloot aan het spelen is, maar ik vond hem zelfs bij momenten gewoon heel erg slecht.

Bij één van de promofilmpjes wordt beweert dat Cruise altijd al een grote fan was van de originele jaren '30 film. Nou heb ik dat voor een paar maanden geleden helemaal nooit eerder gehoord en lijkt dit meer op promo gezever, maar er is tijdens de film in ieder geval niet veel van te merken, want erg enthousiast lijkt hij niet. Zeker wanneer je het vergelijkt met de Mission Impossible reeks, waar hij duidelijk zichtbaar wel voor de volle 200% voor gaat.

Deze nieuwe versie heeft behalve de vliegtuigcrash aan het begin verder eigenlijk geen enkele memorabele scene, heeft niet het entertainment gehalte wat de 1999 versie ondanks al zijn tekortkomingen wel duidelijk had en zal zeker niet een klassieker worden als de nog steeds als zodanig bekend staande en wat mij betreft nog altijd niet overtroffen Boris Karloff versie uit de jaren '30.

Deze nieuwe versie is over een paar jaar waarschijnlijk dan ook compleet vergeten (of SBS moet hem ieder half jaar uit gaan zenden, zodat ie je strot uitkomt)

Voor nu een vijfje, ofwel 2,5 ster.