Opinions

Gistern eindelijk gaan zien, schande dat ie hier nergens in W-N.Brabant draait, de dichstbijzijnde bioscoop was of VLissingen, of Breda, of Antwerpen.

Nou dan is de keus niet moeilijk: 'm op een groot scherm in Antwerpen gaan zien!

Heel eerlijk:

ik vond 'm goed, maar niet zo goed als ik gehoopt had.

Had eerst hier op moviemeter alle reaktie's zitten lezen en dat maakte mijn verwachtingen alleen maar nog groter!

Een heleboel dingen die ik hier las zijn toch echt jullie eigen interpretatie's en niet zo zeer wat je in de film daadwerkelijk te zien of te horen krijgt of bedoeld wordt.

ik dacht dat je echt issues aangestipt zou krijgen als: mag verzet ten kostte van alles gaan, is terrorisme geoorloofd en slachtoffers dragen hun steentje bij.

Maar dat viel wel mee, eigenlijk komt dat nauwelijks ter spraken, hoog uit ter loops.

En ik wist dat er niet heel veel actie in zou zitten, maar je kunt beter zeggen dat het gewoon praktisch ontbreekt, vond ik toch wel een tegenvaller.

Niet dat ik hem slecht vind, ik vind hem goed, heel intrigerend, maar had hem toch nog net iets beter of spannender of nog meer bijzonder verwacht.

Misschien moet ik hem eerst nog maar eens zien,

voor als nog nu 4 sterren

Deze een week of wat geleden weer eens opgezet.

Was ooit de eerste Tati film die ik zag en bleek de perfecte film om op de Belg-Frans te bekijken, wanneer je de Franse taal niet echt meester bent, want wat er in gezegd wordt maakte totaal niet uit.

Eerste film met het karakter Monsieur Hulot en dit is misschien wel de beste, want hoewel de volgende films natuurlijk veel mooier geschoten zijn en daardoor visueel meer indruk maken, heeft deze oudere zwart-wit film zeker qua beeldgrappen bij mij een streepje voor.

Voortdurend gebeurt er wel iets in beeld en Ik denk dat dit de film is die qua grapdichtheid toch wel het beste scoort van alle Tati films, al moet ik meteen toegeven, dat ik bij lange aan nog niet al zijn korte films heb bekeken.

De film weet ook perfect de vakantiesfeer van weleer te treffen, al dan niet afkomstig van oude prentbriefkaarten, die natuurlijk nooit zo echt heeft bestaan

en neemt het tegelijkertijd enorm op de hak, gebruikmakend van allerlei archetypes, zoals daar zijn de sportieve bal, de betweterige student, het schuchtere meisje, of het oudere echtpaar wat alles en iedereen aandachtig en kritisch bekijkt, zonder zelf ooit aan enige activiteit deel te nemen. Erg leuk gedaan.

Het is echter uiteraard Tati zelf in rol van Hulot, die de show steelt en zich onbedoeld door alles heen blundert en voor enige opschudding weet te zorgen bij de andere badgasten.

Echt een leuke film, die ik graag om de paar jaar kan blijven bekijken en bevat bovendien dé ultieme tip om Roland Garros te kunnen winnen.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze net zitten te kijken.

Erg leuk, lief, maar ook melig en maf filmpje over een man met zijn koe, waarmee hij vanuit Algerije naar Parijs wil reizen om naar de grote landbouwbeurs te gaan.

Uit eigen ervaring (ik heb ruim vier jaar lang tussen de koeien gewerkt) weet ik hoe grappig, maar ook eigenwijs en ondeugend deze beesten kunnen zijn.

Ik heb anderhalf uur erg genoten en een paar keer flink moeten lachen om de kapriolen van deze twee, die toch als snel het hart van de kijker weten te veroveren.

Leuke bijrol ook van Lambert Wilson.

Aanrader!

Een acht, ofwel vier sterren.

Hier de Engelse dvd gisteren van bekeken in redelijke kwaliteit.

Drie personen zitten achter een gestolen geld voorraad aan en proberen afwisselend elkaar de loef af te steken, of een verbond met elkaar aan te gaan, telkens met diegene, wiens samenwerking op dat moment het meest profijtelijk lijkt te zijn.
Uiteindelijk treffen ze elkaar alle drie op de plaats waar de schat zich moet bevinden...

Klinkt dit bekend? Het zou zo het plot van de veel beroemdere "The Good, the Bad and the Ugly" kunnen zijn, maar daar kan deze Spaghetti western zich natuurlijk totaal niet mee meten.

Hilton speelt de geheimzinnige pistolero, die het qua coolheid ruimschoots van de andere twee wint, 'Cookie' Byrnes de oorspronkelijk met het geld meegereisde medewerker van de bank, die het geld terug moet zien te krijgen, maar steeds meer voor eigen gewin lijkt te gaan en Roland de legendarische Mexicaanse schurk Monetero, die aanvankelijk verantwoordelijk was voor de diefstal, maar door één van zijn eigen mensen is verraden.

Het samenspel en het telkens weer elkaar te slim af zijn van de drie hoofdrolspelers is erg amusant en weet de film toch boven het gemiddelde uit te brengen.

Verder veel bekende koppen uit het genre, waaronder Riccardo Pizzuti, als één van de schurken en net als bij de latere Spencer & Hill films, is hij ook nu voornamelijk de sigaar wanneer de klappen opgevangen moeten worden bij de vele knokpartijen.

Film heeft genoeg actie en vaart en wordt besloten met wat een parodie lijkt op de finale van de eerder genoemde Leone film.

Goede sfeervolle score van De Masi.

Erg leuk! Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze film een paar nachten geleden bekeken en deel uitmakend van een blu ray met daarop 25 films gepropt.

Niet meer dan gemiddelde Spaghetti western, die met een openingsscène begint, duidelijk de aanzet tot een wraakfilm, maar daar vervolgens de rest van de film vanaf stapt (en je allerlei belevenissen in en rond een stagecoach te zien krijgt), om er in de laatste tien minuten weer op terug te komen.

Hoofdrolspeler Saxson is ok als soort van houterige Clint surrogaat, maar dan stukken minder charismatisch en talentvol.
Rest van de acteurs zijn toch van inwisselbare b-catagorie en dat geldt eigenlijk voor de hele film.
Redelijk amusant, hier en daar sfeervol, zeker in het Mexicaanse dorpje en Lucretia Love is een prachtige vrouw om naar te kijken, maar dan heb je het ook wel gehad.

Einde is wel erg flauw en makkelijk: de sheriff zegt tegen Saxon, dat hij heeft gehoord dat hij onschuldig is en dat hij vrij is om te gaan...! Oja, wie was er dan getuige van dit alles en dat wordt maar even gelijk voor zoete koek aangenomen? Dat is wel een hele simpele manier van een einde er aan breien!

Redelijke film voor de fans van het genre, maar geen aanrader.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Deze afgelopen maandag wezen kijken.

Ik vond de film niet meer dan "aardig".

Voor zo'n grote Amerikaanse productie verwacht ik gewoon stukken meer, dan een film die -op de grote namen na- toch niet veel verder komt dan een goed geproduceerde TV-film.

Alles werd recht toe recht aan vanuit het conventionele script verteld en in beeld gebracht. Nergens kwam je filmisch aan je trekken (op mss de (totaal onbelangrijke) scene met de platenspeler na)

De acteerprestaties waren doorsnee en vrij vlak.

Cruise deed het op zich wel aardig, maar zo als gewoonlijk nergens bijzonder en de twee Hollandse dames zijn natuurlijk hartstikke leuk om te zien voor ons Nederlanders, maar wat ze nou eigenlijk in deze Hollywoodfilm te zoeken hadden? De rollen waren te klein om euforisch over te zijn.

Wat het verhaal/de film zelf betreft:

de echte spanning ontbrak.

Uiteraard zaten de makers met het probleem dat praktisch iedereen toch wel weet hoe de uitkomst van de aanslag is, maar dat hoeft geen probleem te ZIJN.

Kijk bv naar de film The Day of the Jackeal, die gaat over een aanslag op de Gaule. Iedereen weet wel dat die laatste nooit vermoord is, toch weet die film de spanning telkens meer op te voeren tot aan de finale toe.

Helaas is dat bij Valkyrie totaal niet het geval, dus duidelijk een tekortkoming van script en regisseur.

De daadwerkelijke aanslag wordt sowieso vrij magertjes in beeld gebracht en de reden waarom het mislukte nauwelijks verklaard.

Kortom: nergens echt slecht, maar veelste veel doorsnee.

Hier ga je niet voor naar de bioscoop!

Een vijf, ofwel 2,5 ster lijkt me voor nu zat.

Deze film al een paar keer bekeken. Echt zo'n lekkere wegkijkfilm, waarbij je niet heel geconcentreerd hoef te zijn, met een paar leuke meiden in de hoofdrol, zich afspelend in een sfeervolle omgeving in de Ardennen.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Mel Wallis DeVries en de film volgt het boek aardig, maar de finale met een compleet andere dader wijkt vreemd genoeg sterk af en is niet per se een verbetering.

De vier hoofdrolspeelster acteren vrij naturel en weten geloofwaardige karakters neer te zetten (en ben het dus niet eens met veel van de negatieve meningen hierover), maar de drie jongens zijn erg matig en inwisselbaar.

Jammer dat Brood er niet wat meer in zat, want zij speelde het meest sympathieke en relaxte karakter.

Echter Lonsdale is zonder twijfel de meest fotogenieke van het stel en heeft enorm veel charisma, ze zou zo aan een meer internationale productie kunnen deelnemen.

De locatie, het afgelegen vakantiehuis in de besneeuwde bossen, is prachtig en effectief, maar er had qua spanning toch meer mee gedaan kunnen worden.
De finale is meer treurig, dan werkelijk spannend en daardoor ietwat een anti-climax (in tegenstelling tot die van het boek).

Geen topper, maar zeker niet slecht en aardig kijkvoer.

Een dikke zes, ofwel drie sterren.

Deze eind vorige week uit de bus gehaald en bekeken.

Wow! Dit was fantastisch! Voor mij DE beste Spaghetti western naast die van Leone.

Ik ging bijna denken dat dit genre me toch niet zo kon bekoren, na een aantal toch niet zo geslaagde films, maar deze maakte weer alles goed. Echt van begin tot eind genoten.

Allereerst is de film erg vlot en voortdurend gebeurt er weer wat en kan zo de gehele c.a. twee uur blijven boeien. De film bevat zowel spanning, als emotie, als humor en dat vaak in een rap tempo achterelkaar afgewisseld.

De hoofdrolspelers zetten allen een goed karakter neer. Weliswaar wat in de lijn van hun eerder gespeelde personages ligt, maar hier erg goed gedaan.

Zo is er Nero, die de persoonlijking van coolheid is. Hij is echt fantastisch en blijkt dus ook de nodige humor te kunnen brengen.

Daarnaast is dan Milian gezet, die in al zijn uitbundigheid en breed gebarend een subliem contrast vormt. Uiteraard is dit zijn kenmerk, maar ik vond hem zeer, zeer goed in zijn rol zitten en hij weet ook zeker enige nuance hier in te brengen, door ook emotie aan zijn rol toe te voegen.

Ze zijn aan elkaar gewaagd, want de een doet beslist niet onder voor de ander. Zo zijn feitelijk de rollen ook geschreven: voortdurend proberen ze elkaar te slim af te zijn en zo delft de een het onderspit en zo is het de beurt aan de ander.

Dan is er nog Palance in weer 1 van zijn doorgedraaide schurkenrollen, ditmaal met slechts 1 arm en met een valk als metgezel.

Het einde vond ik ook geweldig en is feitelijk open voor eigen invulling.

Alles is mooi en sfeervol in beeld gebracht en begeleidt met een originele Morricone soundtrack, waarvan de titelsong aanvankelijk vragen (lees: verwondering en een opkomende irritatie) oproept, maar zo vaak herhaald wordt dat je hem tenslotte gaat missen, wanneer hij eens niet wordt gebruikt. Meteen na afloop maar een cd besteld.

Ik kan eigenlijk geen enkel minpunt bedenken, dus in zijn genre wat mij betreft perfect!

Laat ik eens gek doen:

een tien, ofwel vijf sterren!

Deze gisteren bekeken, opgenomen van het MGM Moviechannel.

Typisch Britse comedy uit de jaren '70, incl. oudbollige humor.

Regisseur Donner weet met dit script niet te kiezen tussen een onvervalste comedy en thriller. Beiden blijken bij deze film niet al te best te werken.

Alleen Niven weet met zijn bekende Britse klasse en waardigheid het niveau nog wat op te krikken.

Alleen voor mensen die werkelijk niks beters te doen te hebben.

Mijn excuus: ik zit al een paar dagen met een zeer been thuis.

Een vier, ofwel 2 sterren.

Deze net gekeken via het onvolprezen MGM kanaal.

Geinige vroege film met Cage.

Je zou bijna vergeten dat, voordat hij in al die actiefilms ging spelen, Cage voornamelijk te zien was in meer alternatieve werkjes zoals deze film, waarin hij totaal met alle remmen los gaat qua performance.

Film komt wat traag op gang, het eerste half uur was maar zo zo,

maar toen ik er eenmaal in kwam, was het erg goed.

Het is dan ook moeilijk om vast te stellen wat de beste scene was, want de ene absurde situatie volgde de volgende in rap tempo op.

Cage is super als totaal van de pot gerukte idioot/psychopaat/freak roepend midden op straat:

I'm a vampire! I'm a vampire!

Beals ziet er als vampira ongeloofelijk sexy uit, maar ze acteert bizar slecht, gelukkig is haar rol niet al te groot en moet ze er vooral verleidelijk uit zien.

Zeker een aanrader.

Een acht, ofwel vier sterren.

leuke film, je moet hem alleen niet als horror film gaan zien, maar als spannende avonturenfilm.

Jackman is goed gecast en Kate lijkt er per film lekkerder uit te gaan zien (jammiejammie!!).

Alleen jammer dat Dracula hier een watje is (Christopher Lee, where are you when we need you??) en dat het monster van Frankenstein niet een gevaarlijke tegenstander is.

Met de special effects zijn ze wat te ver doorgeslagen (maar dat is onderhand een trade mark van deze regisseur).

Deze leuke, spannende film biedt genoeg vermaak,

wat mij betreft: 4 sterren!

Dit vond ik in mijn tienertijd al tijd een te gekke film. Mijn vader had hem opgenomen op zo'n oude video, een groot bakbeest nog voor de videosystemen, V2000, Betamax en VHS er waren.

We zien ook al wat typische Moore 007 trekjes in wording:

wanneer hij in een bus zit en door de mafia achtervolgd wordt zwaait hij ze spottend en lachend toe. ok: het spottende knikje in Spy en FYEO is iets subtieler, maar toch!

Leuke film en gave Saintmuziek.

Deze maakt ook deel uit van mijn Sartana Saga dvd set, maar heeft verder niets met Sartana, of wat er ook op lijkt, te maken, behalve dat het dezelfde hoofdrolspeler Garko heeft.

Dit is meer een detective verhaal, zich afspelend in het Wilde Westen, dan dat het echt een western is.

In beide genres echter voldoet de film niet en het resultaat is dat het zowel als detective als western te kort schiet en daardoor niet kan boeien.

Veel gepraat, weinig actie, of zelfs maar een redelijk interessant verhaal en Garko lijkt zijn rol en de film niet al te serieus te nemen. Kinski heeft een wat grotere rol dan normaal, maar kan de film ook niet redden.

Matig tot doorsnee en oninteressant.

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze jaren geleden gezien. Viel toen wat tegen. Kinski en Reed zijn zoals gewoonlijk intens, maar veelste goed voor een vrij doorsnee Engelse thriller als deze. Voor iedere goede film die beide heren op hun naam hebben, staan zeker vijf prullen.

Toch begint de film vrij sterk en worden ze ook geholpen door een goede cast (Williamson en Susan George), maar van misdaad thriller gaat het langzaam maar zeker over in horror-onzin.

Niet echt slecht, maar ik verwachte er gewoon een stuk meer van.

Een zes, ofwel drie sterren is zat.

Deze had ik tot nu toe altijd gemeden, omdat het me niet veel leek.

Gisteren bij gebrek aan beter (ik had eigenlijk naar Hellboy 2 willen gaan, maar die bleek hier niet in de buurt te draaien) toch maar eens geprobeerd.

Tja, het begin was zeer zeker goed en zelfs vol drama te noemen.
Dat was ook eigenlijk het enige echt goede aan de film.

De rest was flauw, totaal niet geloofwaardig (hoewel de film wel degelijk als zodanig wordt voorgesteld) en bij vlagen zelfs saai te noemen.

Ze hadden er best een goede film van kunnen maken over een jonge ex-bergbeklimmer die een zoektocht naar zijn verloren zus opzet en ten koste van alles haar terug wil vinden.

Probleem was dat er telkens weer wat bij werd verzonnen (bv dat lekkende explosieve spul), wat mss wel spectaculaire beelden en actie op leverde, maar niet een al te beste film.

Oh! En dan was er ook nog een hopeloze poging om er tegen het einde nog wat romantiek in te brengen (tussen O'Donnell en de ex-Bondgirl), wat totaal niet werkte, overbodig voor het verhaal en redelijk genant was.

Dit is er echt 1 die ik nooit meer hoef te zien. Qua bergbeklimfilms: geef mij maar The Eiger Sanction, maar die is dan ook van Clint!

Vanwegen de regelmatig toch wel mooie beelden en redelijk spektakel: een mager zesje, ofwel 3 sterren.

Vertigo is één van mijn favoriete films, er was jaren geleden zelfs even een periode dat ik deze film ieder weekend bekeek,

...maar er is ook iets vreemds mee aan de hand:

het ligt aan mijn gemoedstoestand of ik het halverwege de film een geniale vondst van Hitchcock vindt om feitelijk de clou te verklappen, of dat ik dit als zwaar teleurstellend ervaar en van te voren weet ik nooit hoe ik er op zal reageren. Een week later kan het weer compleet anders zijn.
Geen idee of dit een normale reactie is bij deze film, of dat dit typisch bij mij het geval is.

Van de ene kant had ik liever gehad dat je samen met het hoofdkarakter ontdekt hoe het precies allemaal in elkaar steekt, het neemt op dat moment toch een groot deel van de opgebouwde spanning weg,
van de andere kant dwingt Hitchcock je nu na deze onthulling je sympathie voor Stewart te verleggen naar Novak en dat is natuurlijk heel slim gedaan. Je kunt het niet helpen om mee te gaan leven met het door haar gespeelde personage, zeker ook omdat die van Stewart steeds onsympathieker en fanatieker wordt, hij begint bijna zelfs psychopathische trekjes te vertonen, in zijn speurtocht naar de in zijn ogen perfecte vrouw, die hij door toe doen van zijn eigen tekortkomingen is verloren (of in ieder geval dat heeft men hem doen laten geloven).
Als kijker vraag je je voortdurend af hoe dit zal gaan aflopen en je hoopt dat het voor het veel sympathiekere Novak personage goed zal komen.

Qua acteren is het dik in orde: goed spel van Stewart en Novak weet de twee verschillende persoonlijkheden goed -en verschillend genoeg- overtuigend neer te zetten. En wat maakt ze iedere keer weer een enorme indruk op mij: ze is werkelijk een plaatje. Wat een geweldige, mooie vrouw was dat!

Dit is toch wel Hitchcocks beste film, die begint als een soort van spookthriller annex thriller mysterie en weet jou, de kijker, iedere keer weer op het verkeerde been te zetten en dan is er de climax waarbij de regisseur de intensiteit nogmaals opvoert. Helaas is dan net de laatste halve minuut ietwat teleurstellend en komt eigenlijk volledig uit de lucht vallen.

Toch vind ik dit een fantastische film, prachtig in beeld gebracht, fraai kleurgebruik en begeleidt door de briljante score van Bernard Herrmann. Pure klasse!

Een meesterlijke film, die ik keer op keer kan bekijken: een tien, ofwel 5 sterren!

Gisteren gekeken en vond hem zeer vermakelijk.

Erg goed gemaakt, qua stunts en special effects kan ie wedijveren met de beste Hollywood actiefilms.

Nergens serieus te nemen en zo moet je hem ook het best bekijken.

De karakters zijn ook van bordkarton, maar het knappe van een acteur als Wouters is dat hij er toch een bepaald gevoel in weet te leggen, waar mee hij zelfs in een paar scene's weet te ontroeren.

Goed, snel tempo, grappen en ongeloofelijke scene's wisselen elkaar snel af.

Met veel kunde en gevoel voor film EN humor gemaakt.

Ik lag in ieder geval regelmatig dubbel vh lachen.

Vier sterren.

Huh? (Een van de) beste Bondfilm??? Ik vind dit een van de saaiste van allemaal. Het schiet niet op! Nergens echt spannend tot op het einde na dan op the Golden Gate, da's wel aardig.

Tanya Roberts kan misschien wel iets maar akteren hoort daar helaas niet bij.

Grace Jones is een goede henchman (of beter vrouw), maar het duel met Bond waar je de hele film feitelijk op zit te wachten komt maar niet, dat zou het zelfde zijn wanneer in Goldfinger het gevecht met Oddjob er nooit was gekomen. Zwaar balen!

De scene's in Frankrijk duren veel en veelste lang en dat je al weet dat Tibbit vermoord is, helpt qua spanning ook niet bepaalt, het had veel effectiever geweest wanneer je daar als kijker samen met Bond achter was gekomen.

Snap niet dat jullie dit een goede Bondfilm vinden, kan toch niet tippen aan bv Goldfinger, the spy who loved me en For your eyes only, maar dat is mijn mening!

Wat mij betreft 2 sterren.

Deze afgelopen weekend aangeschaft en bekeken.
Was zeker twintig jaar geleden dat ik deze nog zag.

Aardige actie/spektakelfilm, nergens echt een klassieker en kan zeker niet tippen aan films als Ben Hur en Spartacus. Daarvoor is de productie iets te simpel en heeft hij de tand des tijds niet geheel doorstaan.

Douglas is (door zichzelf) goed gecast als zoon van Vikinghoofdman en het is sowieso te prijzen, dat hij bijna de gehele film met een verminkt gezicht durft rond te lopen.

Curtis daar en tegen weet niet volledig te overtuigen, hoewel men geprobeerd heeft via een stoerbedoelde baard hem wat mannelijker te laten lijken, blijft hij een beetje een babyface houden.
Leuke bijrollen van Borgnine en James Donald.

De finale met het gevecht tussen Douglas en Curtis boven op een toren is razendspannend, maar de scene, die me nog het meest was bijgebleven was, waarbij je Douglas, wanneer ze bijna met het vikingschip in de thuishaven zijn aangekomen, van de ene roeispaan op de andere ziet lopen/springen.

Hoewel iets wat gedateerd amusement, toch nog altijd leuk om te zien:

een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze vandaag in de bios te Breda gaan zien, daar was een soort van Elvis weekend, incl een Elvis tentoonstelling in het casino.

Erg leuk om eens een Elvis film op het grote doek te kunnen zien, zeker een zo'n kleurrijke als deze te Las Vegas!

Lekkere weg kijk film, ook voor niet-fans zoals ondergetekende.

Verhaaltje stelt niet veel voor, maar de muzieknummers en Ann- Margret zijn geweldig om de aandacht er genoeg bij te houden.

Einde is wat abrupt.

Zeker een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze afgelopen weekend bekeken op een Duitse blu ray in het Italiaans met Engelse subs.

Dit was -zover ik weet- de enige Spaghetti western met Gemma, die ik nog niet had gezien.

Hij wordt hierin gekoppeld aan Benvenuti, dat was destijds in Italië een populaire bokser, die naast zijn sportcarrière ook heeft geprobeerd een filmcarrière op te starten. Helaas voor hem is het bij deze ene film gebleven.

Wanneer je hem in deze film bezig ziet, is ook wel snel te begrijpen waarom het niets is geworden:

het ontbeert hem aan de nodige charisma, zeker naast klasbak Gemma.

Het is wel mooi dat qua stunts hij zeker niet voor Gemma onderdoet. Beiden staan hun mannetje in de actie- en knok scenes.

Wat de film betreft: die stelt niet zoveel voor, het is een komische western, met de nadruk op komedie, en minder western.

Huerta speelt weer eens de morsige bandiet, die op de lachspieren werkt, maar het is toch écht de oogverblindende Rome, die de show steelt en beide heren -en daarmee óók de kijker- om haar vingertjes windt.

Verder bevat de film een komische knokpartij, die duidelijk een voorloper is (en wellicht zelfs voorbeeld) voor de Trinity films met het duo Spencer/Hill.

Nergens echt geweldig, maar een aardige tijdpassering.

Een mager zesje, ofwel 3 sterren.

Deze gisteren bekeken op het onvolprezen MGM kanaal.

Vaak genoeg met de dvd in mijn handen gestaan, maar achteraf blij dat ik hem nooit heb aangeschaft.

Deze Franse film, over de lotgevallen van een dief te Parijs omstreeks begin vorige eeuw, kabbelt rustig voort terwijl er nauwelijks wat van emoties of werkelijke spanning te bemerken zijn.

Belmondo lijkt zich -voor zijn doen- zeer timide en emotieloos door de film heen te loodsen, zelfs wanneer hij krijgt te horen dat zijn oom al zijn geld heeft verdonkermaand is er nauwelijks iets van woede te bespeuren.

Alles wordt vrij afstandelijk getoond en als kijker doet het je vrij weinig.

Gelukkig is er dan nog een acteur als Julien Guiomar, als nep priester, die nog wat leven in de brouwerij brengt en een voor mij onherkenbaar jonge Bujold voor het vrouwelijk schoon.

Verder werkt de film totaal niet naar enige vorm van climax toe en is het plotseling uit.

Niet slecht, maar ook geen klassieker of zelfs maar aanrader!

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze na jaren (midden jaren '80) pas geleden weer eens op TV gezien.

Ik blijf van mening dat dit niet echt een hele bijzondere film is.

Nergens echt heel spannend, of goed, maar wel een aardig tijdsverdrijf.

Sinatra doet het vrij aardig, Howard is zoals zo vaak de knorrige meerdere en Mulhare steelt de show, wanneer hij zich voor Duitse commandant moet uitgeven.

Het einde was het enige wat ik me nog kon herrineren en dat is nog steeds een behoorlijk tragisch slot.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.