Log

Deze zojuist bekeken in het Italiaans met Engelse subs en deel uitmakend van de derde Spaghetti western box van Arrow.

Bijzondere film, die beslist geen doorsnee Spaghetti western genoemd kan worden, met een hoofdkarakter, een ex pistolero en levende legende, die als een antiheld wordt neergezet door Woods en zich verschuilt tegen steeds weer nieuwe uitdagers, die hij iedere keer om moet zien te brengen om te kunnen overleven, echter dit leven is hem steeds meer tegen gaan staan, waardoor hij zijn troost in de alcohol heeft gezocht.
Wanneer hij een aardige bar dame ontmoet, die hem wil helpen en met hem een nieuw leven wil opbouwen, blijkt ze te zijn vermoord door bende die achter hem aanzit en hij toch weer wordt getrokken terug in oude levensstijl en hij zijn lot niet langer kan ontlopen.

Woods zet een sterke en opmerkelijke rol neer, wellicht zijn beste uit carrière en de film is eerder een karakter studie vermomt als western, maar dé actie die er in zit is zelfs voor het specifieke genre uiterst gewelddadig en bloederig. Zo is er een lange, akelige scene waarin de bar dame in elkaar- en uiteindelijk wordt doodgeslagen.

De finale is sterk, maar de allerlaatste scene verassend en abrupt, maar gedurfd.

De muzikale begeleiding van Alessandro Alessandroni speelt leentje buur bij Morricone en dan vooral bij "Il Bueno, il Bruto,..." en met name "...Dollars More".

Opmerkelijk: het sympathieke jongetje uit deze film zou tot dik in zijn tienertijd een bekend gezicht zijn in Italiaanse films en op tv, maar echter later als volwassen man uitgroeien tot één van de grootste terroristen ooit van Italië en voor jaren de gevangenis in gaan!

Sterke film, één van de betere in het genre.

Een acht, ofwel vier sterren!

Gisteren in de namiddag eindelijk deze film, in het Italiaans met Engelse subs, uit de derde Arrow Spaghetti western box bekeken, na bij een eerdere poging, een jaar of wat geleden, gigantisch in slaap te zijn gevallen.

Behoorlijk goede Spaghetti western met hier en daar ook mooie camerabeelden van het ruwe berglandschap en een oranje ondergaande zon en een sfeervolle score.

Hill is goed in de hoofdrol en wordt bijgestaan door de usual suspects, waarbij Martin nu eens een keer een grotere rol als hoofdschurk vertolkt.
Ook een drietal mooie vrouwen, waarvan uiteraard de belangrijkste Massari, wiens artiesten naam "Lea" een eerbetoon was aan haar overleden verloofde Leo, die vlak voor hun huwelijk op 22 jarige leeftijd overleed.

Verhaal is -O! Hoe origineel!- wraakverhaaltje, waarbij Craig op jacht gaat naar de moordenaars van zijn jongere zusje en dat doet hij meedogenloos, zoals het uiteraard hoort.

Regisseur Bianchini levert een goede film af, hoewel hij zelf niet veel op had met het genre en tegen geweld in films was, maar helaas voor hem heeft hij menig commercieel werk als dit afgeleverd, inclusief de nodige horrorfilms.

Zo is er het verhaal dat hij zich schaamde om aan de bioscoopkassa te vertellen dat hij de regisseur van deze film was en hij een kaartje kocht, maar toen hij de zaal betrad en zag hoe de jeugd zat te juichen bij iedere moord, hij zich schuldig voelde vanwege de slechte invloed die hij met dit werk mogelijk bewerkstelligde.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Vorige week de nieuw uitgebrachte Duitse blu ray ontvangen en bekeken.

Redelijk amusante spionage parodie, die op het hoogtepunt van de James Bond gekte -na het eclatant succes van Thunderball- werd uitgebracht.
De producers wisten erg handig een bataljon aan advocaten te omzeilen door de broer van Sean namelijk Neil Connery te contracteren voor de hoofdrol en ze dus zonder enige regel te overtreden de naam "Connery" groot op de filmaffiches konden zetten. Sean was not amused!

De film zelf is niet meer dan wel aardig en vooral curieus maar kan natuurlijk niet in de schaduw staan van de echte reeks. Neil bezit niet het charisma en het talent van zijn oudere broer, maar wordt bijgestaan door vele bekende gezichten uit de "echte" Bondfilms, zoals daar zijn Daniela Bianchi (From Russia With Love), die er hier veel knapper en veel meer sexy uitziet met het lange weelderige blonde haar en de hippe kledingstijl, Adolfo Celi (Thunderball) is ook nu weer de schurk, Anthony Dawson (Dr. No) en zelfs Bernard Lee (M) en Lois Maxwell (Miss Moneypenny) zijn aanwezig in gelijksoortige rollen, maar kregen nu een veelvoud van hun normale salaris betaald.

Het verhaaltje is behoorlijk absurd, Neil speelt een plastische chirurg annex hypnotiseur annex liplezer die omgeschoold wordt tot spion en hij blijkt ook aan boogschieten te doen en krijgt in de finale hulp van zijn mede boogschietvrienden en de pijlen vliegen dan ook om je oren. Wat het echter nóg een tikkeltje maffer maakt is dat Neil Connery in deze film iemand speelt die wordt genoemd... Neil Connery! En zijn oudere broer, de ervaren spion, wordt dus ook gewoon "Connery" genoemd. Ik snap dat ze de naam "James Bond" niet konden gebruiken, maar zo werd het toch wel ietwat van de pot gerukt, eerlijk gezegd.

De muziek is in handen van Ennio Morricone en Bruno Nicolai en is naar behoren, al deed de titlesong mij meer denken aan een spaghetti western, maar dat is ook niet zo vreemd gezien dit duo voor dat genre menig score op zijn naam heeft staan.

Het is geen goede film, dus wie niet iets heeft met Bond, jaren '60 films en maffe half mislukte Italiaanse parodieën, kan deze beter overslaan, maar ik heb mij er wel bij geamuseerd.

Een mager zesje, ofwel 3 sterren.

Deze destijds gaan zien en kreeg je na betaling van je kaartje een kartonnen 3D brilletje erbij overhandigd.

Verhaal stelt niets voor en heeft niets gemeen met de eerste twee films en lijkt louter in dienst te staan van de af en toe gebruikte 3D effecten, die wel aardig waren, maar tegenwoordig bij een normale tv uitzending of blu ray niet meer echt werken (je herkent ze wél). Blijft over een zeer middelmatige film met een toch zeer behoorlijke cast, maar men had beter moeten weten, want het was in die tijd bijna een gegeven: Quaid contracteren voor een hoofdrol en je hebt een flop aan de kassa!
Het duurt ook een eeuwigheid voordat de grote haai verschijnt en dan gaat het wel even los, maar niet genoeg om de film nog te redden. Over de klasse van Spielberg met het origineel zullen we het maar helemaal niet hebben.

Het is ook weer niet vreselijk slecht, maar nergens echt spannend of meeslepend, wat het origineel natuurlijk wel was. Pure pulp, maar niet echt op een hele leuke amusante manier.

Met veel moeite een vijfje, of wel 2,5 ster, maar misschien is dat zelfs nog te veel, maar de volgende film was nóg slechter!

Na eerst in de Kerstvakantie op zondagavond deel I te hebben bekeken op Duitsland, was een dag later dit vervolg aan de beurt.

Net als het eerste deel wordt ook dit deel dodelijk serieus gebracht en is er voor enig frivoliteit nauwelijks plaats. Dit hoeft zoals gezegd geen belemmering te zijn om er niet van te kunnen genieten, maar deze film was wel erg donker, zowel letterlijk als figuurlijk.

Hoofdrolspeler Civil als D' Artagnan moet nog meer de film dragen en dat doet hij naar behoren, maar de rest van de musketiers blijven vrij kleurloos en daardoor inwisselbaar al is Cassel zoals gewoonlijk goed.

Green als Milady blijft net als in deel I niet gevaarlijk en dominant genoeg en kan daardoor niet genoeg haar stempel op het verhaal drukken, ook wordt voor het grootse deel van haar oorspronkelijke storylijn afgeweken en lijkt ze ook niet echt aan hetzelfde "einde" te komen.

De film mist ook ten opzichte van het eerste deel het meer avontuurlijke gedeelte en lijkt soms zelfs meer gericht op het politieke aspect en religieuze conflict (katholieken tegen protestanten).

Uiteindelijk vind ik deze twee nieuwe adaptaties van het welbekende verhaal van Dumas toch ietwat teleurstellend en ben ik blij dat ik het niet heb aangeschaft.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Deze in de Kerstvakantie op Duitsland zitten kijken.
Aardige -zoveelste- adaptatie naar de roman van Alexandre Dumas. Deze film onderscheidt zich in die mate dat het allemaal veel serieuzer gebracht wordt als dat we meestal gewend zijn. Dit is niet per se beter en hier en daar wordt er ook behoorlijk afgeweken van het oorspronkelijke bronmateriaal wat in praktisch alle gevallen nadelig uitpakt.

Grootse nadeel vond ik dat, op de altijd goede Cassel na, de andere musketiers vrij doorsnee en kleurloos waren en nauwelijks ook herkenbaar, wat het toch allemaal wat minder maakte, ook de rol van Green als Milady was relatief klein en daardoor minder dominant en belangrijk voor het verdere verhaal verloop.

Niet slecht, maar ook niet geweldig, maar wellicht een aardig begin voor een sterker vervolg?

Een mager zesje, ofwel drie sterren.