Log

Aardige maar ietwat te korte documentaire gebruikmakend van Moores eigen geschoten homemovies, maar gezien alle tapes die er nog gevonden zijn (en die even in beeld te zien waren) is er uiteindelijk toch vrij weinig van daadwerkelijk gebruikt, wellicht stonden er iets teveel persoonlijke dingen op.

Verder vond ik het ook vrij irritant dat de docu is ingesproken door Steve Coogan, Moores stem imiterend en zo wordt er gedaan of Moore zelf alles aan elkaar praat.
Hadden ze niet gewoon iemand bijvoorbeeld één van zijn zoons het van commentaar kunnen laten voorzien? Dit is wel erg gekunsteld en nep.

De vele interviews met beroemdheden zijn erg kort en oppervlakkig en ik had het interessanter gevonden als er wat meer tijd voor was uitgetrokken, al hoewel ik met name het commentaar van Collins en Walken wel degelijk wat vond toevoegen.

Iets uitgebreider en met een wat langere speelduur had een nog wat betere en interessantere documentaire kunnen opleveren.
Voor nu vooral leuk voor de fans van Moore, waar ik mij uiteraard onder kan scharen.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze net zitten kijken, was afkomstig uit één van de Arrow boxen.

Vreemde afwijkende Spaghetti western met acteurs die er uitzien en zich gedragen alsof ze zo uit "Hair" gestapt zijn. De weirde psychedelische typisch eind jaren '60/ begin jaren '70 gitaar score bevestigd dit nog eens extra.

Cast bestaat voornamelijk uit toneel acteurs en dat is wel te merken met vaak uitbundige gebaren en reacties.

Pani gedraagt zich wel heel eigenzinnig en zelfbewust, maar na het eerste half uur te hebben overheerst verdwijnt hij geheel uit de film om helemaal op het eind weer deel te nemen.

De mooie Gravi is vooral heel erg lekker, dus van haar kan ik veel hebben.

Het duurt een eeuwigheid voordat de held van het verhaal Castel mee gaat doen en dan zien we eerst minuten lang hoe hij vernedert en gemarteld wordt, om vervolgens door zijn paard geholpen en bevrijdt te worden en het eindduel aan te gaan met zijn verzameling boemerangs. Heel apart, maar origineel en geinig bedacht.

Voor de rest is de film vrij minimalistisch met op het begin na zich geheel afspelend in verlaten en compleet vervallen spookstadje met nauwelijks een inwoner aanwezig.

Vaak vrij unieke montage en camerastandpunten qua western, maar uiteindelijk moet je toch ook met een wat beter uitgewerkt verhaal komen, want het werd nu regelmatig toch wat saai en langdradig.

Uiteindelijk toch ietwat tegenvallend.
Een zesje, ofwel 3 sterren.

Deze net zitten kijken en deel uitmakend van één van de Arrow boxen.

Behoorlijke spaghetti western van Carnimeo met Hunter in aardige hoofdrol.
Van rol naast Wayne in de klassieker The Searchers naar rol van Jezus naar spaghetti westerns is een opmerkelijke en niet bepaald een teken dat je carrière helemaal goed is verlopen,
desalniettemin heeft Hunter nog steeds een brok charisma met zijn blauwe, priemende ogen en weet hij het scherm met gemak te vullen.

Lulli is voor de verandering een keer geen boef, maar aan de goede kant van de wet, al keert hij na het aardige begin niet meer terug.
Het zijn hier echter de dames die vooral indruk maken:
Petit is groots in haar schoonheid en kan ook nog aardig acteren, al heeft ze een super overbodige naaktscene, die bij mij eerder een lachbui veroorzaakte dan opwinding. Serieus, je bent met een groepje ruige mannen op stap en dan ga je midden in de nacht, in een beekje, in een verder verlaten bos, eventjes lekker bloot zwemmen, want dat is logisch?
De groep waarmee Hunter en Petit op weg gaan om haar man te redden, bestaat uiteraard zoals dat in dit soort van films gaat, uit een gemêleerd gezelschap, inclusief een tricker happy priester en de onvermijdelijke Pazzafini, nou wanneer je die bij je hebt hoef je verder geen vijanden te hebben.

Redelijk amusant Italiaans werkje met vaak niet alle daagse locaties en muzikale score van veelvraat Gianni Ferrio, die in zijn hoogtijddagen wel 30 scores per jaar afleverde, inclusief het titellied gezongen door Julia de Palma en hier in de film geplaybackt door de beeldschone ex-miss Italia Daniela Giordana.

Tegen het einde duurt het vuurgevecht wel erg lang, maar verder een niet onaardige actierijke en mooi in beeld gebrachte Italiaanse western. Niet slecht!

Een mager zeventje, nou vooruit 3,5 ster.

Deze eindelijk gisteren avond ook eens geheel afgekeken zonder er bij in slaap te vallen. Zat in één van de Arrow boxen, waarvan ik het meeste nog moet bekijken.

Zelfde hoofdrolspelers als in "10,000 Dollars Blood Money/10,000 Dollari per un Massacro", maar de sfeer en feel van deze film is geheel anders. Hier wordt vooral toch ook op de karakters gefocust en aan het begin van de film deed het geheel zelfs wat on western achtig aan.

Beide hoofdrollen wederom vertolkt door Garko en Camaso, ze zijn onechte broers van elkaar waarbij Camaso de moord op zijn vader, die hij zelf heeft begaan, in de schoenen van Garko schuift, deze wil na tien jaar gevangenis wraak,

maar wie een Vendetta verwacht, die uiteindelijk uitmondt in een sidderend duel tussen de twee broers komt bedrogen uit.

Wel krijgen we een soort van kat en muis spel tussen de twee, die elkaar vaak toch nodig hebben ondanks de strijdt tussen elkaar, de vergelijking van Caine en Abel wordt dan ook meer dan eens gemaakt.

Camaso zet zijn rol vol passie en emotie neer, terwijl Garko vooral heel onderkoelt en rustig speelt a la Clint Eastwood in de dollar trilogy.

Muziek is wederom van Nora Orlandi en ook nu weer is het zeker een meerwaarde, die zeer sfeer verhoogend werkt.

Kortom: Behoorlijk goede spaghetti western, die boven het gemiddelde uitkomt, maar geen echte klassieker genoemd kan worden.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.