Opinions

Deze net zitten kijken, was afkomstig uit één van de Arrow boxen.

Vreemde afwijkende Spaghetti western met acteurs die er uitzien en zich gedragen alsof ze zo uit "Hair" gestapt zijn. De weirde psychedelische typisch eind jaren '60/ begin jaren '70 gitaar score bevestigd dit nog eens extra.

Cast bestaat voornamelijk uit toneel acteurs en dat is wel te merken met vaak uitbundige gebaren en reacties.

Pani gedraagt zich wel heel eigenzinnig en zelfbewust, maar na het eerste half uur te hebben overheerst verdwijnt hij geheel uit de film om helemaal op het eind weer deel te nemen.

De mooie Gravi is vooral heel erg lekker, dus van haar kan ik veel hebben.

Het duurt een eeuwigheid voordat de held van het verhaal Castel mee gaat doen en dan zien we eerst minuten lang hoe hij vernedert en gemarteld wordt, om vervolgens door zijn paard geholpen en bevrijdt te worden en het eindduel aan te gaan met zijn verzameling boemerangs. Heel apart, maar origineel en geinig bedacht.

Voor de rest is de film vrij minimalistisch met op het begin na zich geheel afspelend in verlaten en compleet vervallen spookstadje met nauwelijks een inwoner aanwezig.

Vaak vrij unieke montage en camerastandpunten qua western, maar uiteindelijk moet je toch ook met een wat beter uitgewerkt verhaal komen, want het werd nu regelmatig toch wat saai en langdradig.

Uiteindelijk toch ietwat tegenvallend.
Een zesje, ofwel 3 sterren.

Deze vanavond in het Engels bekeken (Wild East dvd) en dat scheelt nogal, zeker omdat je nu de originele stemmen van in ieder geval Nero en Wallach hoort en dat maakt het toch veel leuker!

Nog steeds geen echte klassieker, maar zeker niet slecht, al hoewel het verhaal wel erg rommelig en van hak op tak wordt verteld en er op een gegeven moment geen einde aan lijkt te komen.

Ondanks al het geschmier en lollig doen van beide hoofdrolspelers hakt één scene er toch behoorlijk in:
het fragment waarin Wallachs karakter ontdekt dat zijn zus en neefje zijn vermoord. De emotie spat van het scherm. Erg ontroerend.

Redgrave blijft het zwakke punt van de film: ze is niet knap, niet leuk en is vooral irritant.

Verder duidelijk een wat betere en kostbare productie met veel figuranten, explosies en een aardige soundtrack.

Doe er een halfje bij!

Deze een week of twee geleden ontvangen en bekeken op een Duitse dvd in het Italiaans met Duitse subs.

Steffen en Damon vormen een duo bevriende en samen opererende bounty hunters, die in een stadje terecht komen, met aan het hoofd schurk Luis Induni en de corrupte sheriff Piero Lulli, twee reguliere acteurs in dit genre.

Tevens wordt gesuggereerd dat Damon de zoon zou zijn van de twintig jaar eerder vermoorde man van Maria Martini, die haar man overigens zelf in de val lokte en inmiddels is getrouwd met dader Induni.
Dit gegeven wordt echter nooit echt goed uitgewerkt en de identiteit van Damon blijft vaag en in het midden gelaten. Hij komt dan ook -uiteraard samen met Steffen- pas echt in actie wanneer zijn vriendinnetje en haar vader door de bende worden vermoord.

Steffen is voor zijn doen wat minder houterig en stoïcijns, maar gelukkig niet zo "dolkomisch" als in een film als "Last train to Durango" (waar overigens Damon ook een rolletje in had). Damon is oké en oogt sympathiek, maar persoonlijk zie ik hem toch liever als inktzwarte schurk in een film als "Requiescant", waar hij -naar mijn bescheiden mening- het perfecte uiterlijk voor heeft.

Verder zien we ook nog Raf Baldassarre, die ik vooral ken van zijn rollen in verschillende Tony Anthony films.

Geen echte Spaghetti klassieker, maar met genoeg actie en intriges om te kunnen vermaken.

Een dikke zes, ofwel 3 sterren.

Ooit zag ik van deze film ergens begin jaren '80 een kleine afbeelding van de poster bij ons in de plaatselijke krant staan en mijn nieuwsgierigheid was gewekt, maar het duurde daarna jaren voordat ik 'm op TV kon aanschouwen, weliswaar op de Belg-Frans, maar beter dan niks. Opgenomen destijds met mijn eerste video 2000 recorder. Sindsdien nooit meer gezien en compleet vergeten...

totdat ik een tijdje terug na lang zoeken een peperdure Japanse dvd vond en heb aangeschaft.

Film is feitelijk een roadmovie, die telkens onderbroken wordt door weer een worstelgevecht van de twee appetijtelijke dames, die samen met hun smoezelige en ietwat bedenkelijke manager Falk de V.S. doorkruisen opzoek naar eeuwige roem en het grote geld.

Klinkt als een goedkoop b-filmpje en feitelijk -uitgaande van het redelijk simpele scenario- is het dat ook, maar de manier waarop Aldrich het heeft aangepakt en in beeld gebracht en Falk de rol (en feitelijk daarmee de film) naar zich toe trekt, ontstijgt het dat niveau met verve.

Zowel Frederick als Landon zien er niet alleen fantastisch uit, ze zijn ook uiterst geloofwaardig als vrouwelijke worstelaarsters en ze weten zich ook goed staande te houden naast de sterk opdreef zijnde Falk.

De gevechten zijn, tegen alle verwachtingen in, uiterst realistisch, maar toch opwindend en vaak veel rauwer in beeld gebracht, dan je van te voren zou verwachten, je voelt als kijker soms bijna de pijn mee met de twee hoofdrolspeelsters. En de finale is een regelrechte voltreffer van jewelste!

Een film, die zonder meer voor mij een guilty pleasure genoemd kan worden.

Een acht, ofwel vier sterren.

Dit is wellicht de beste Spencer/Hill film van allemaal!

Echt hilarisch!

Wat Pleasance hier doet?? Hoogte punt uit Pleasance carriere!! ok overdrijven is ook een kunst!!

Maar wie heeft er niet na het kijken van deze film, ook al is het maar een keer, geroepen:

NEIN, NEIN, NEIN, du Dumfkop (ofzo iets, Duits is niet mijn sterkste kant, haha)

Deze gisteren avond zitten kijken in het Italiaans op een mooie Duitse blu ray.

Goede, amusante Spaghetti western, waarin Gemma dit maal een duo vormt met Adorf. De één een gladde, praatjes makende oplichter, de ander een wat ruwe, simpele ziel.
Samen proberen ze aan geld te komen (wat Gemma eerst van Adorf afhandig heeft gemaakt) om de farm, die Adorf van zijn vader heeft geërfd, op te kunnen knappen.

Federico Boido, een gezicht wat je vaker in dit soort films tegen komt, speelt de belangrijkste schurk, die met zijn bende, achter Gemma aan zit, namens zijn vader, een rol van Anthony Dawson (Dr. No, Red Sun), die tegen het eind zelf ook nog op komt dagen en zo mogelijk nóg sadistischer en gemener is als zijn zoon.

Mooi eindduel, met nagelbijtende spanning, met een afloop, die je -wanneer je een paar minuten eerder een beetje had opgelet- waarschijnlijk wel had kunnen raden, maar ik had natuurlijk weer niks door.

Sfeervolle, beetje melancholieke score van Morricone.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze ken ik alleen van destijds de video te huren!

Leuke film, hoewel iets minder dan de latere, ze zijn hier toch nog wat aan het zoeken naar de juiste formule, althans zo kwam het bij mij over!

Wat minder vaart en weinig actie, maar des al niet te min erg vermakelijk!

Deze een tijdje geleden aangeschaft en bekeken.

Bijna 30 jaar na hun eerste samenwerking met Borsalino (1970 van Jacques Deray) zijn Belmondo en Delon weer samen te zien als duo in een film. Helaas is dat ook het enige wat werkelijk de moeite waard is, want deze haalt het bijlange aan niet bij de kwalitatief superieure eerdere film.

Let ook op het even voorbijkomende, een paar seconden durende, hommage aan Borsalino incl. het muzikale thema.

De twee publiekslievelingen van weleer zijn hier al feitelijk op hun retour, maar hebben nog niets van hun charisma verloren:

Delon is nog steeds de gladde charmeur en Belmondo de joviale mannetjes putter die nog steeds zijn stunts zelf doet. Hangend aan een touwladder onder een vliegende helikopter roept hij: "Ik had nog zo gezegd dit niet meer te zullen doen!" En dat op zijn 65ste!

Film zelf is alles behalve speciaal en ziet er uit als een doorsnee Tv film, maar de twee helden, te samen met de charmante Paradis, weten het toch nog vermakelijk te maken.

Eigenlijk had het hele doorsnee misdaadverhaaltje van mij niet zo gehoeven en had het wellicht leuker geweest wanneer het louter om de vraag had gegaan wie van de twee de vader van het Paradis karakter zou zijn, maar feitelijk bestaat zo'n film al (Les Comperes uit 1983 met Pierre Richard en Gérard Depardieu).

Alleen voor de fans van Delon en Belmondo.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Deze net bekeken op een Duitse dvd in het Italiaans met Duitse subs, veelte veel voor betaald overigens..

Feitelijk aangeschaft omdat hier de waarderingen zo goed waren, dat ik zin in deze film kreeg.

Dit is een uitermate sfeervolle Spaghetti western met Garko in een goede eerste western rol. Valt mij altijd weer op dat ik hem eigenlijk beter vind in zijn andere films, dan in zijn carrière bepalende rol van Sartana, waar ik hem niet meer dan wel oké vond.

Hier is hij écht goed en weet zowel ultra cool, als meer romantisch en emotioneel over te komen. Lang geleden dat ik de held annex pistolero met tranen zag in een Spaghetti western.

Rol van zijn tegenstander en schurk wordt ook uitermate goed en broeierig neergezet door Claudio Camaso (eigenlijke naam Claudio Volonté en tevens broer van de bekendere Gian Maria Volontè).

Verder zien we nog de mooie en zwoele Loredana Nusciak, die vooral bekend is van haar rol in de originele Django (1966 van Corbucci).

Tenslotte is er dan nog de prachtige muziek van Nora Orlandi, die werkelijk een grote stempel drukt op de sfeer van de film en uitermate goed werkt bij de toch al zeer sfeervolle beelden.

Verhaaltje is verder oké, maar niet echt heel bijzonder.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze net bekeken.

Matig werkje met dito special effects, alleen de moeite waard vanwege Famke, die feitelijk te goed is voor dit standaard b-filmpje, maar wel de film nog net dat beetje meer weet mee te geven.
Enige echt goede moment was wanneer de geest afrekent met haar nieuwe liefde, wie mij trouwens veelste jong leek voor haar, leek net nog een schoolknaapje.
Verder was de finale behoorlijk makkelijk en flauw, maar het blijft fijn om Neerlands meest succesvolle actrice in Hollywood bezig te zien.
Een zesje, ofwel drie sterren.

Deze van de week ontvangen en vanavond bekeken.

Keek ik van de week naar de spaghetti western "The man called Noon", die vooral op een Amerikaanse western leek, ditmaal was het precies omgekeerd, daar deze van oorsprong Amerikaanse western één en al spaghetti western uitstraalt en dan met name de Zapata variant.

Film komt wat traag opgang met te veel gemauw, maar na een minuut of twintig begint de vaart er in te komen en krijgen we toch wel een aantal goed geregisseerde actie scene's voorgeschoteld en blijft het tot het einde vermakelijk en vol spektakel.

De hoofdrollen worden leuk en doeltreffend neergezet door Brown en Reynolds, al is het wel even wennen om die laatste als Mexicaanse bandiet hier te zien, daar hij qua Amerikaans accent totaal geen moeite lijkt te doen om ook echt voor Mexicaan door te kunnen gaan.

Welch is er voornamelijk bij om haar sexy uiterlijk te tonen en hierbij zowel de Mexicaanse soldaten als ons, de kijkers, te verleiden (zodat je alle zwakke momenten prompt vergeet en door de vingers ziet). De scene, waarbij ze een heel bataljon soldaten op en in een trein afleidt, door langs de spoorrails, een douche te nemen, met slechts een blouseje aan, is zowel erotisch als te zot voor woorden en daar door hilarisch.

Fernando Lamas als wrede Mexicaanse generaal is goed opdreef en deed me qua uiterlijk ergens wel denken aan de Britse acteur Peter Wyngarde (Department S en Jason King).

De filmscore van Goldsmith is sfeervol, maar niet echt heel bijzonder, of gedenkwaardig.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Deze film mij zelf op blu ray cadeau gedaan en 's middags op mijn verjaardag bekeken.

Ooit een jaar of dertig geleden op de BBC bekeken, maar kon mij er niet veel meer van herinneren, behalve dat het toen wat tegen viel.

Film begint vrij sterk met een mysterieus plot over een zogenaamd geheimzinnig monster wat schepen aanvalt en doet zinken. Wij als kijker vermoeden al dat het hier om de nautilus zal gaan en uiteraard wordt dit na een tijdje ook bevestigd.

Helaas wanneer het geheim bekend is gemaakt, komt het verhaal wat tot stilstand en dit gaat ten kosten van de vaart. Pas in het laatste gedeelte van de film wordt het weer stukken boeiender en krijgen we de iconische scene met de strijd met de reuze inktvis.

Film komt ietwat oubollig over en dit wordt nog eens versterkt met hier en daar wat overdreven acteerwerk, met name Douglas schmiert er lustig op los. Ook Lorres typische stijl valt hier onder.

Mason is vooral Mason en weet zich tussen al het geschmier goed staande te houden.

De art direction is wel top te noemen, met name de Nautilus ziet er fantastisch uit.

Een behoorlijk leuke zit, zeker voor Nieuwjaarsdag, maar iets meer vaart en een wat strakkere regie had het net nog wat beter gemaakt.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze gisteren in Antwerpen gaan zien. Had er na alle negatieve berichten niet veel zin meer in, maar vriendin wilde hem graag zien, dus dan maar op een groot scherm.

Film was wel ongeveer wat ik er van verwachtte, hoewel einde nog meer tenenkrommend dan ik vermoede.
Film begint zeer rommelig, zonder -zo lijkt het- enige samenhang. Dit gaat zeker zo'n drie kwartier door.

Dan lijkt het, wanneer Cusack in beeld komt, aanvankelijk toch nog wat te gaan worden. Zeker het begin met de krater in Yellow Stone Park en met een hilarische rol van Woody Harrilson, is behoorlijk spannend en met zeer gave special effects.

De geloofwaardigheid is dan al snel ver te zoeken, maar ik vond vooral met het eerste vliegtuigje in de lucht de effecten erg geinig gedaan. Toen viel er, al dan niet onbedoeld, nog wat te lachen.

Helaas, begint daarna de film steeds slechter en slechter te worden.

Dit heeft voornamelijk twee oorzaken:

de film neemt zich zelf veelste serieus
het melodramatische lijkt per minuut erger te worden

De film heeft ook een aantal vreselijke karakters.

De Amerikaanse president, gespeeld door Glover, die zijn rol qua dramatiek waarschijnlijk baseerde op de figuren uit de gehele bouquetreeks, SLECHT, SLECHT!
De stereotype oudere muzikanten(George Seagal waarschijnlijk als een kind zo blij dat ie nog eens gevraagd werd voor een grote Hollywoodfilm), die nog even eent telefoongesprek hebben met hun kinderen.
De stereotype patserige Russische zakenpief, waarvan je al bij voorbaad vermoed dat ie waarschijnlijk (zo akelig mogelijk) om het leven zal komen.
Het domme blondje met het hondje
De nieuwe vriend van mams, die toch net niet sympathiek genoeg is om het te gaan overleven....
Zucht.. de lijst is eindeloos.....

..en dan nog het vreselijke einde...
Ik heb al behoorlijk wat rampenfilms gezien, maar dit sloeg alles.
Tenenkrommend.
Met de haren er bij gesleept, om toch vooral maar een happy end te forceren.

We gaan er aan, alles wordt vernietigd......oh, nee toch niet....
na 27 dagen is alles weer ok en kunnen we weer verder met alles te verklooien...
Had veel sterker geweest als echt de hele aarde ontploft was of iets in die geest.

Hoewel de effecten door de bank genomen zeer goed zijn, is helaas de film zelf niet al te best.

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze afgelopen weekend ook gezien.

Tja,.. ben niet zo'n fan van Amerikaanse westerns (uitzonderingen als High Noon en The Wild Bunch daar gelaten).

Voor mij zijn dit soort films veel te traag en het langzaam naar de revolver grijpen en op je gemak kunnen richten (zonder zelf geraakt te worden) komt bij mij nooit zo geloofwaardig over.

Ook kon ik eigenlijk niet er in geloven dat Bale en Crowe "cowboys" waren, vooral Bale zag er niet uit. Sowieso leek iedereen net hun kleding uit de feestwinkel gehaald te hebben, zag er allemaal veel te netjes en onecht uit. Alleen Peter Fonda (die ik aanvankelijk niet eens herkende) kon er mee door.

Geef mij maar een spaghetti-western met Clint, Nero, Van Cleef, Bronson, Hill etc en die sneller schieten dan hun eigen schaduw, daar beleef ik veel meer lol aan.

De enige die wel cool was was Ben Foster en die kon zich hier en daar ook lekker uitleven.

Hoewel het verhaal tergent langzaam werd verteld, was ik op zich wel benieuwd hoe het af zou lopen.

Einde was helaas erg ongeloofwaardig, feitelijk belachelijk.

Een magere zes, ofwel 3 sterren.

Deze net bekeken.

Film speelt zich geheel af in een ver afgelegen dorpje in Alaska en doet uiteraard meteen denken aan Carpenters "The Thing", maar dan met vampiers.

Helaas kan deze film nergens aan die bijna 30 jaar oude genre-klassieker tippen. Ook de steeds groter wordende paranoia ontbreekt hier volkomen, hiervoor in de plaats krijg je wat onsmakelijke, bloederige scene's, die ook al snel gaan vervelen, daar het meeste toch net buiten beeld plaats vindt.

Het eerste half uur is zelfs ronduit saai te noemen, daarna is het hier en daar redelijk amusant, maar -op een paar aardige shots en schrikmomenten na- te doorsnee om werkelijk te kunnen blijven boeien.

Eindconfrontatie is ronduit belachelijk te noemen.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Deze gisteren eindelijk ook gezien.

Verfilming van stripverhaal van Frank Miller (dat ik overigens nooit gelezen heb) en dat is te merken OOK!

Fantastisch geschoten beelden, een visueel festijn, wat zijn weerga -iig op deze manier- niet kent.

De gevechtscene's zijn briljant in beeld gebracht, fantastisch gemonteerd en lekker bruut en flitsend.

Echter de rest van de film vond ik behoorlijk saai, zeker de eerste helft. Het kwam nauwelijks boven het niveau van een soap uit, of -zoals je wilt- boven dat van de niet al te beste TV-serie Spartacus.

Dat viel dus behoorlijk tegen! Eigenlijk zat ik telkens te wachten totdat het spektakel weer begon en dat zal van de twee uur alles bij elkaar een goed half uur geweest zijn (schat ik).

Qua acteren was het niet geweldig. Niet echt de A-categorie acteurs, die op waren komen draven.

Hoofdrolspeler Butler kwam wat zijn uiterlijk betreft geloofwaardig over, totdat hij zijn mond open deed en met een zwaar accent ging praten en ik niet echt meer kon geloven dat daar de koning van de Spartanen stond.

Naar het einde toe werd het wat beter en kreeg Headley ook meer de kans nog wat van haar rol te maken.

Ook de inbreng van de zogenaamde "Onsterfelijken", die meer weg hadden van monsterachtigen en eerder in LOTR thuis hoorden, maakten het er niet geloofwaardiger op.

De laatste paar minuten vond ik dan wel weer geweldig, zeker de toespraak op het eind.

Moeilijk beoordelen deze film.

Gevechten: briljant!

De rest: erg matig en vaak saai.

Met veel moeite een mager zesje, ofwel 3 sterren.

Net zitten kijken op Filmbox.

Aardig. Volgt braaf de gebruikelijke verhaalstructuur van de typische tienerhorror film, incl. de bekende clichés.

De twee hoofdrolspeelsters doen het niet onaardig en zijn leuk om naar te kijken.

Voor de rest niets speciaals, laat staan ook maar één memorabele scene.

Finale is rond uit zwak te noemen, zonder een werkelijk bevredigend einde.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Deze zojuist ook eens bekeken.

Zoveelste haaien film, met dit keer twee jonge dames, die in een duikkooi onderwater vast komen te zitten.

Niet onaardig voor een keertje en hier en daar zelfs behoorlijk spannend, maar vooral zeer claustrofobisch.

De twee hoofdrolspeelsters werken wel iets wat op de zenuwen, door hun onophoudelijke geschreeuw en hysterie, maar ik vond het toch spannend genoeg om 'm uit te willen kijken.

Verder is de tijdsduur niet vreselijk lang en wordt de tijd onderwater effectief gebruikt zonder dat het langdradig wordt.

Ook leuk om Modine weer eens in een rolletje te mogen aanschouwen (Wat is hij oud geworden, zeg!).

Zeker niet slecht!

Een dikke zes, ofwel drie sterren.

Deze zojuist zitten kijken na eerst het origineel te hebben gezien.

Een soort van vervolg, feitelijk slechts in de titel, want dit maal gaat het over een groepje tienermeiden die vast komt te zitten in een grottenstelsel onder water en uiteraard worden ze ook nu aangevallen door een stel haaien.

Hoewel van een nog een groter popcorngehalte is deze toch over het geheel gezien vermakelijker, spannender en spectaculairder dan de eerste film.
Het meisje wat in het begin gepest wordt is uiteraard uiteindelijk degene, die zich het beste weet te verweren en te overleven, maar dat had de geoefende kijker natuurlijk al meteen door.

Aardige tijdpassering met een aantal keren effectieve schrikmomenten, behoorlijk wat spanning en zo mogelijk nog claustrofobischer als het origineel.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Maakte destijds een enorme indruk.

Voor mij sowieso de eerste film die ik zag van Murphy, die fantastisch op dreef is en -behalve met de eerste Beverly Hill's Cop film- nooit meer zo goed zou zijn.

Hoewel vandaag de dag wat verouderd maakt deze prent nog steeds indruk.

IJzersterk duo Nolte-Murphy, coole one liners en harde actie.

Genoeg voor een paar uur ontspannen kijkplezier!

Geef hem een acht, ofwel 4 sterren!

Deze zojuist gekeken op de WDR. Helaas bleek ie een uur later pas te beginnen, waardoor ik dacht dat ie niet meer kwam en ik het eerste kwartier ben mis gelopen.

Mwaaa... veel zal ik er niet aan hebben gemist... het was allemaal niet geweldig.

Onder de vele Spaghetti westerns zitten ook zeer vele doorsnee werkjes en dit was er duidelijk één van.

Hoofdrolspeler Hill kon er mee door, maar daar was dan ook alles mee gezegd, want erg veel charisma had hij niet en was inwisselbaar voor vele andere gelijksoortige tweederangs acteurs, die je in dit soort van b-werkjes ziet rondlopen en hij is zeker géén Terence Hill.

Toch was niet alles slecht, want zo had je onder de schurken maar liefst drie bekende, reguliere koppen rondlopen, te weten Fajardo, Lulli en Pazzafini, die werkelijk in tientallen films, in dit specifieke genre, opduiken, maar niet vaak, misschien wel nooit, alle drie tegelijk. Toch wordt dit totaal niet benut en is alleen Fajardo nog aardig op dreef, hoewel de finale duidelijk teleur stelt.

Helaas, het enige écht opwindende aan de film waren de mooie danseressen, waarbij we ook nog, door een aantal "gewaagde" camerashots, onder hun rokken konden kijken.

Als kers op de taart gingen de dames ook nog mee doen aan het saloongevecht, maar... ik geef meteen toe: wanneer dit alles is wat spannend was aan deze film, is dat wel een heel mager resultaat.

Een vier, ofwel 2 sterren.

Deze film stond samen met Red Blood Yellow Gold op een pas aangeschafte Wild East dvd en leek mij aanvankelijk niet veel.
Soms kan een mens zich echter behoorlijk vergissen. Waar ik de andere film ietwat vond tegen vallen, ervoer ik deze film juist als ijzer sterk.

Kookie Byrnes, die ik overigens altijd slechts kende van zijn vermakelijke optreden in Grease, als de volledig met zich zelf ingenomen presentator van het dansfestijn, blijkt in de drie Spaghetti westerns, die hij heeft gedaan, een zeer goede keuze te zijn. Hij deed mij ergens wel wat denken aan een zeer jonge Eastwood.

Het verhaal, hoewel de inmiddels bekende paden betredend, wordt zeer vlot en energiek verteld en weet de volle anderhalf uur te boeien, met hier en daar een twist.
Dit is qua plot duidelijk de "op jacht naar de schat" variant, waarbij de held zich onder de schurken mengt en uiteraard ergens halverwege wordt gesnapt en betrapt, vervolgens volledig in puin wordt geslagen, maar nog voor het einde schoonschip zal maken.

De hoofdschurk wordt vertolkt door Madison, zelf een behoorlijke naam en ster in dit specifieke genre en hij doet dat op een geweldige en charismatische manier.

Voeg daar nog aan toe een goede, sfeervolle score van Francesco De Masi, met een aanstekelijk hoofdthema, wat als een oorwurm snel in je hoofd blijft hangen.

Kortom: dit is een vermakelijke en goede film, zeker een aanrader!
Een acht, ofwel vier sterren.

Deze net bekeken.

Ooit al eens jaren geleden eerder geprobeerd, maar toen afgezet. Hij zit in de Belmondo dvd box, dus vandaag een nieuwe poging gedaan.

De film begint erg goed met prachtige auto's en het geeft je een soort van ouderwets zomergevoel, wat je alleen uit (zwart/wit) films uit de jaren '50/'60 krijgt.

Daarna wordt de film, wat mij betreft, steeds meer overladen met nietszeggende conservatie's, die wel heel natuurlijk overkomen, maar meestal de film geen moment verder helpen.

De Jumpcuts, waar iedereen het altijd over heeft, komen vaak nog al amateurachtig en vooral overbodig over. Alsof de regisseur geen andere manier wist zijn film op een bepaalde lengte te krijgen, wat eerlijk gezegd meer als een tekortkoming aan doet, dan op genialiteit.

Verder is de Jazz-achtige score totaal misplaatst en brengt het ieder moment van spanning vrijwel meteen om zeep,

.....maar... dan is er nog Belmondo, die werkelijk fantastisch is in deze film. Uber cool, met hoed en zijn sigaret ferm in de mond.

Samen met Seberg acteert hij zeer naturel, alsof beiden de tekst ter plekke bedenken en uitspreken.

Ook alle bijrollen worden goed tot zeer goed in gevuld.

Voor mij een aardige, ietswat pretentieuze film. Geen meesterwerk.

Voorlopig houd ik het op een zes, ofwel drie sterren.

Eindelijk deze film afgelopen weekend uit het plastic gehaald en bekeken (was door alle comentaren hier wel voorbereid dat ie niet super zou zijn), maar ik vond hem wel aardig en hier en daar zelfs tamenlijk goed.

De actie scene's zijn mooi gedaan, Theron ziet er erg lekker uit, de locatie's te Berlijn, zijn origineel en goed uitgekozen en het ziet er allemaal zeer gelikt uit!

Tot zo ver de positieve aspekten.

Wat ik minder vond was dat het verhaal wel heel snel en de gebeurtenissen wel heel makkelijk allemaal verliepen (tuinscene was welliswaar gaaf, maar moeten we nu geloven dat niemand hen op heeft gemerkt terwijl ze al die capriolen uithaalden en ze gewoon ongezien het gebouwencomplex binnen kunnen gaan?!) en het verhaal hier door niet echt kon boeien.

De acteurs waren, behalve Theron, allemaal van b-niveau, maar dat werd dan verhuld om op de aftitels bekende namen groot neer te zetten, die in werkelijkheid maar zeer bescheiden rolletjes hadden (Postlethwaite, McDormand).

Leuk om naar te kijken, maar zelfs in het genre geen klassieker.

3 sterren!

Deze laatst besteld en ontvangen.

Hier kan ik vrij kort over zijn:

vrij teleurstellend vervolg op het leuke en redelijk onderhoudende eerste deel.

Script is verbazingwekkend zwak en vooral totaal niet boeiend.

Halverwege dacht ik: Waar zit ik nou eigenlijk naar te kijken en vooral: gebeurd er nou eindelijk eens iets redelijk spannends?

Film en script zijn rommelig, onsamenhangend en totaal niet interessant.

Verder is het ook vrij onhandig en verwarrend dat een aantal bijrol spelers uit deel1 weer mee doen, maar nu een andere rol vertolken.

Main villain is op zich nog wel goed, maar eindconfrontatie stelt dan weer teleur.

Vrij teleurstellend rommelig zooitje. Zelfs Van Cleef -hoewel nog steeds cool- lijkt redelijk op de automatische piloot zich door de film heen te maneuvreren.

Een vier, ofwel twee sterren.