Opinions

Toch nog in het holst van de nacht een berichtje. Ik weet niet hoe lang hij gaat worden, maar ik wilde toch wel zsm wat laten weten, al kan ik niet garanderen dat het een erg strakke en logische recensie wordt. Ik doe mijn best.

Wel een leuke film ja, maar veel meer niet, althans ik zie het er niet in. Serieus, als ik HarmJan hier een 5* aan zie geven, als gewaardeerd member, denk ik toch echt nu hardop dat ik echt veel gemist heb. Dan lees ik dat dit zo enorm diep zou gaan, ik zie het niet.

Ik weet het niet helemaal wat het is met deze film eigenlijk, ik heb me niet verveeld ofzo de 2,5 uur (toch wel gewoon lang!), maar er zijn gewoon nét te veel dingen die te wensen overlaat.

Het is wel echt een Nolan, veel te veel verhaal (nergens voor nodig), bij vlagen erg uitleggerig met veel dialogen om niks en weetjes die nergens toe leiden, qua scenes weinig wat écht imponeert, visueel een beetje mager (ik zou geen bovengemiideld shot kunnen ontdekken, afzonderlijke slo-mo's met de regendruppels waren wel mooi). De scenes in het hotel met Levitt zijn echt grote grote klasse, maar zelfs daar had visueel gezien nog meer in gezeten, niet eens bijster goed in beelden gevangen. Absoluut een erg strak concept ook, ik snap wel dat Nolan dit, eenmaal in zijn hoofd hebbende, graag wilde verfilmen. Dan is het wel jammer dat het concept verder niet erg veel navolging krijgt. Het concept staat centraal, de thema's blijven gehandhaafd, het verhaal is alleen redelijk clicherijk. Van de uitwerking was ik niet zo onder de indruk kortom, leuk maar wat standaard allemaal.

Brengt me bij de minpunten. Het eerder genoemde overdreven aanwezigheid van verhaal. Veel verhaal in film vind ik niks, leidt alleen maar af van waar het om zou moeten draaien (let op: puur persoonlijk!). Visueel valt er maar weinig te beleven als je kijk naar het budget, enkele aardige scenes, een paar hele goeie (in het hotel dus!), maar er zal geen shot zijn wat ik me ooit herinneren. Net als dat ik geen scene me echt zal heugen omdat het zo goed was. En het is nou niet zo dat het verhaal nou zo goed was dat je er alle aandacht op moest richten. Heist meets psychologie, maar dan wel net oppervlakkig genoeg om een groot publiek aan te spreken. Nergens had ik het gevoel echt de krochten van ons menselijk brein binnen te treden.
Daarnaast vind ik gewoon dat de film gekenmerkt wordt door een aantal interne inconsequenties (een voorbeeldje voor nu, eerst laten ze zien hoe snel iemand wakker wordt als hij niet dat gare slaapgoedje van Yusuf op heeft, vervolgens is de uiteindelijke 'Kick' gewoon wel nagenoeg hetzelfde als wat ze eerst tonen, wat dus eigenlijk niet zou moeten werken dankzij Yusuf)

Dat brengt me vervolgens bij mijn belangrijkste kritiek, met het slot kan Nolan overal onder uit komen. Die inconsequenties, wazige dialogen, je kan alles terugleiden tot 'ja maar misschien was het wel een droom, en alles lijkt echt enz enz'. Eigenlijk maakt het helemaal niks uit wat de film toont, met het feit dat Nolan het plot verder in het midden laat kun je echt alles verklaren. Opzich niet zoveel mis mee zou je denken, maar ik had echt sterk het gevoel dat Nolan zich echt was verloren in zijn hele idee over droom-in-droom-in-droom-in-droom-in-droom. Uiteindelijk gaat het ook gewoon bijna nergens over, en hangt het hele gedoe rond die Fischer er ook maar onzinnig bij, en dat terwijl het qua verhaal echt alle aandacht weet op te eisen. Maarja zoals ik al zei, eigenlijk kun je alles wel beargumenteren met 'het is misschien wel Cobb's droom! Mij iets te makkelijk.

Wat de film wel de moeite waard maakt is het razende tempo, een verrassend leuke soundtrack (tot het laatste kwartier dan toch waar Zimmer zijn bovengemiddelde vorm helaas verliest in een opgeblazen grand finale ofzo, erg jammer). Een deel van de cast steelt de show. Wat mij betreft was Tom Hardy echt veruit de beste van allemaal, echt een geweldige acteur. Het is dat ik er toevallig achter kwam dat hij hier in speelde (geniaal in Bronson wat mij betreft), anders had ik me waarschijnlijk 2,5 uur afgevraagd waar ik die kerel toch van herkende, is echt totaal onherkenbaar als je Bronson gewend bent, op z'n stem na dan. Van Levitt had ik oprecht meer verwacht, speelt maar een saaie dork en kan vrij weinig aan met zo'n rol. Zie hem toch liever in een wat speelsere rol. DiCaprio deed weer wat hij altijd deed, vind het gewoon een aardige acteur, nooit slecht, nooit bijzonder. Verder had Page niet van mij gehoeven, beetje aangeplakte grauwe rol. Cotillard vond ik wel echt de slechtste van allemaal, zeker tegen het einde. Echt een plaatje vind ik, prachtige ogen, presteert alleen gewoon niet zo goed om al die rollen te respecteren.

Uiteindelijk wilde ik 2 alinea's tikken en werd het iets meer, en ik denk dat het nog wel langer kon. Morgen waarschijnlijk meer, nu een nachtje laten zakken.

3*

ps. Onbegrijpelijk dat er in recensies beweerd werd dat deze film zo ongelofelijk ingewikkeld was..

Niet onaardig voor een Pixar, zo hier en daar zijn de accenten wat anders.

Natuurlijk is het wel weer een achtervolging- en ontsnappingsspektakel, zo'n beetje de enige inspiratie die ze in een verhaal kunnen stoppen, maar het is hier en daar wat minder kinderlijk en wat grappiger dan anders. Niet elke grap is sterk of laat staan geslaagd, maar de pogingen zijn toch doorgaans wat beter.

Personages zijn verder ook wat leuker dan normaal, al met al soms wat saaiig, maar komen soms best grappig uit de hoek. De creativiteit in hun krachten is uiteindelijk wat beperkt, maar zo nu en dan zitten er wat leuke scenes in.

De visuele stijl is verder niet mijn ding, ziet er erg blikkerig uit, en er straalt weinig feeling uit de look. Zelfde geldt voor de behoorlijk passieloze editing en cameravoering.

Had er minder van verwacht. 2.5*

Ik weet niet, had bij deel 1 nog wel jeugdherinneringen die de boel duidelijk overeind hield. Maar deel 2 en 3 bevallen me gewoon minder, waarschijnlijk omdat ik die vroeger nooit heb gezien.

De toevoeging van Connery is in eerste instantie best aan de grappige kant, maar tegen het einde was het een geforceerd zooitje. Over de linie wel vermakelijk, maar hey c'mon het derde deel met herhalingsoefeningen van 'we worden op het einde nog even gevangen genomen, maar eind-goed-al-goed. Het wordt allemaal zo lamlendig. Dat een film als deze voorspelbaar is, vooruit, dat het niet bepaald origineel is, nee dat weet je van te voren, maar elke keer die zelfde verhaaltechnische plotjes erin, dat gaat wel serieus vervelen.

Nog wel lichtjes leuker dan deel 2, maar die vond ik dan ook wel behoorlijk sneu, deze gewoon te veel van hetzelfde.

2.5*

Nee.

Vond ik deel 1 nog steeds wel leuk en wat herkenbaar, dit deed me heel veel minder, de irritaties waren ook een stuk hoger.
Raiders of the Lost Ark was een stuk veelzijdiger dan dit, lijkt erg vastgeroest op één locatie en kan zich niet losmaken van de wel erg kinderachtige 'donkere sfeer'. De humor is erg bedenkelijk, waar de dialogen en droog gebrachte scenes in het eerste deel mij nog wel mee kreeg vond ik de grapjes hier geen enkele keer geslaagd, zelfs erg vervelend.

De bijpersonages zijn ook al erg vervelend. Dat Chinese ventje voorop, vooral door zijn irritante stem en slappe bijdrage in scenes die best vermakelijk hadden kunnen zijn. Nipt voor die vrouw die al bijna net zo irritant was. Indy zelf springt er hier zelfs enorm bovenuit, maar kan ook met geen mogelijkheid de humor en de speelsheid meer redden. De choreografie was ook een stuk zwakker.
Het 'donkere' randje is bijna lachwekkend, scenes op loopbanden gruwel ik steeds meer van vanwege de inspiratieloosheid en gemakzucht ervan, de scenes op de rails waren dan nog wel het leukste, maar wel erg typisch 'ze komen eerst in rap tempo dichterbij, en als ze eenmaal in de buurt zijn gaan de karretjes exact even hard, zelfs als er een balk voor ligt'. Tja..

Erg braaf allemaal, als je dan ziet hoe die lichamen worden 'verscheurd' door krokodilen... Ik begrijp best dat gore hier totaal ongepast is, maar dit is wel heel erg 6+-approved.

Meer ergernis dan vermaak. 2*

Niet heel slecht, maar nogal vlak en te doorsnee om over 2 jaar nog herinnerd te worden.

Maar weer eens drie keer niks van meneer Soderbergh.

Die man krijgt het toch maar weer voor elkaar, zo'n hoogst onboeiend 'tussendoortje'. The Informant is heel sporadisch 'aardig', maar meer dan een gniffeltje hier en daar wordt het niet. Voor de rest heb je te maken met een veel te warrig verhaal, waar de 70's style je door de strot wordt geduwd, mede door een tergende soundtrack die werkelijk kant nog wal raakte. Sowieso was het me al helemaal onduidelijk waar die stijl op sloeg, aangezien alles zich in de jaren 90 afspeelt.

En verder vooral een vreselijke saaie vertoning, de film komt geen moment op gang en kabbelt met wat wendinkjes voort en gaat maar uit als een nachtkaarsje. Damon doet het best aardig, maar het is duidelijk een gemaakt typetje wat na verloop van tijd veel te karikaturaal wordt.

Sodebergh lijkt het allemaal wel prima te vinden. Beetje aanmodderen en er komt maar weer een 'tussendoortje' uit. Bij Che kreeg hij het ook al voor elkaar een enorm nietszeggend werkje in elkaar te draaien, en ook hier draait hij alle potentie de nek om.

Wilde eigenlijk een 1* geven, maar voor die 2/3 keer gniffelen komt er nog een halfje bij, Damon verdient het wel.

1.5*

ps. was ik toch bijna die voice-over vergeten, mag ook genoemd worden als hoogst irritante 'luchtigheid' die ook alweer een zwaar overbodige toevoeging genoemd mag worden.

Bij een film met de naam 'Inglourious Basterds' had ik wat meer Basterds verwacht.

Een nieuwe Tarentino triggert mij toch nog steeds wel, hoewel ik al niet meer zo 'fan' ben als ik een jaar of 6 geleden was. Heb Death Proof niet eens gezien, dat heb ik door het uiteentrekken van het Grindhouse-project een soort van geboycot in de hoop het later nog eens op DVD te zien, maar dat is er nog steeds niet van gekomen. Anyway, Tarentino is altijd wel leuk, en daarom dag 1 maar gelijk de zaal opgezocht. Verwachtingen waren na de trailer toch ook best hoogespannen.

Eigenlijk ook wel typisch een film waarvan de trailer veel leuker is dan de film. De trailer is ook echt duidelijk een publiekstrekker, lijkt in de verste verte nog niet op de film! En eigenlijk vind ik dat vooral jammer. De trailer is lekker fout, vlot en vooral erg komisch. De film zelf is behoorlijk traag, en daar ligt toch wel een zwakte. Komisch is het allemaal 'slechts' bij vlagen. Zitten wel een aantal heerlijke scenes in (Eli Roth als Bear Jew , Pitt's "Italiaaans" , vrijwel alles met Landa , een bulderende Adolf tijdens de voorstelling ). Toch is dat duidelijk maar bij vlagen. Ik mis Tarentino een beetje. De dialogen in Inglourious Basterds hebben nergens de flair van die van Pulp Fiction, Reservoir Dogs en Kill Bill 2, de actiescenes waren helemaal summier in vergelijking met eerdergenoemde films. Maar waar ik dan toch vooral verbaasd over was, waar waren de Basterds nou. In het eerste anderhalf uur heb je ze één keer 'in actie' gezien. Zelfs dat viel tegen, want die scene duurde net een minuutje. Verder een (overigens vrij mooie scene) met de aftermath van een hinderlaag, maar zoals gezegd, ze kwamen nog amper aan bod. En zelfs in de kern van de film, Operation Kino, kun je amper van de Basterds spreken, daar er maar drie feitelijk deelnemen.

Volgens mij had hier een prachtige opbouw in kunnen zitten, wat hinderlagen van de Basterds, een verhaal wat op de achtergrond wat zich een beetje ontwikkelt, Basterds die betrokken raken en tot slot de grand finale. En daar loopt de film voor mij ook wel een beetje mank. Tarentino lijkt te veel een verhaal te willen vertellen en gaat te veel kanten op. Dialogen zijn niet al te scherp waardoor ze te lang lijken voort te duren, scenes die een beetje abrupt beginnen (in dat café bijvoorbeeld, in eerste instantie moet je toch even kijken wie daar nou aan tafel zitten).

Het is het toch allemaal een beetje net niet. Brad Pitt als Aldo Raine is geen Samuel L. Jackson als Jules en al helemaal geen Harvey Keitel als Mr. White. De muziek heeft lang niet zoveel kracht als de soundtrack van Kill Bill, misschien op de openingsscene na. Dialogen zijn zoals gezegd niet altijd even scherp, en de top scenes zijn iets te weinig aanwezig naar mijn zin. Het is alsnog wel een geinig filmpje hoor, de ondertiteling was erg cool bijvoorbeeld, je vermaakt je genoeg met zo'n geweldig personage als Landa, Pitt doet het aardig. Maar dat is het dus ook wel, aardig, amper meer, niks minder.

Zit op een dikke 3* nu.

Leuk filmpje.

Ziet er goed uit, soms wat goedkoop qua cameravoering en acteurs, maar qua vormgeving was het zeker de moeite waard en ook het kleurengebruik was sterk. Soundtrack was iets wisselvalliger, soms wat aardige stukken maar vaak ook iets te drammerige bedachte muziek bij de scenes.

Verder een redelijk verhaaltje maar meer dan een kapstok is het niet. Vond het einde wat vergezocht maar uiteindelijk is het allemaal redelijk leuk uitgewerkt.

Kleine 3.5*

ps. die scenes van de posters met die Incubus' waren wel een hoogtepunt

"Sweeeeeeeet"

Lynch heeft in ieder geval begrepen wat de fans willen zien. Vooral erg veel sfeer en een film waarin je alles behalve een voorgekouwd verhaal voorgeschoteld krijgt. Inland Empire is dan ook een extreme Lynch eigenlijk, van dit alles is alles in het kwadraat aanwezig.

Ik beschouw mezelf niet als een Lynch-fan, toch zeker wel een Lynch-liefhebber. Vind dit echter niet zijn beste werk, Mulholland Drive en toch ook Eraserhead vond ik iets sterker, maar Inland Empire weet zich nu toch gelijk op het podium te nestelen, en met verve. 3 uur lang een verschrikkelijk beklemmende sfeer houdt de film voortdurend interessant. Extreem goede overgangen tussen de scenes bovendien, met een geweldige soundtrack, en het sfeervolle donkere geluid wat Lynch hier niet voor het eerst optimaal weet te gebruiken. Laura Dern laat hier zien een geweldige rol neer te zetten in dit type film. Beter dan in Wild at Heart en Blue Velvet wat mij betreft, ook omdat ze hier wel echt de ruimte krijgt door de absolute hoofdrol neer te zetten. Uitstekend.

Toch ook nog wel wat minpuntjes mbt het verhaal. Het eerste uur vond ik beduidend sterker dan het resterende deel. Vanaf het punt waar de verhaallijn volledig losgelaten wordt is de film toch telkens net wat minder dan het eerste uur. Denk dat dit ook net is wat mij tot een Lynch-liefhebber en niet tot fan maakt. Mulholland Drive bijvoorbeeld werd natuurlijk halverwege totaal anders, maar volgde ook daarna in zekere zin een verhaallijn. In Inland Empire is daar nog maar nauwelijks sprake van. Toch net niet helemaal optimaal dus, althans voor mij dan.

Kom op 4*

Fascinerende film! Maandje of anderhalf terug deel 1 gezien, maar dat viel me toch behoorlijk tegen, twijfel toch wel een beetje of die niet nog een herkansing dient te krijgen. Innocence beviel me echter meer dan uitstekend.

Komt dan ook voor een groot deel op de conto van het visuele aspect, wat ziet dit er schitterend uit zeg. De mooiste dingen zitten nog wel in kleine details, als een belletje van een winkel en het oog van een vogel die absurd mooi zijn uitgewerkt. De muziek is geweldig in zijn ondersteuning, en een diepgravend verhaal met een aantal sterke meer korte actiescenes creeeren een unieke en bovenal geweldige sfeer.

Ik ben nog lang niet goed genoeg thuis in de wereld van de anime, pas dit kalenderjaar mee begonnen, maar waar ik vooralsnog bang was dat deze Sci-fi kant me niet echt zou bekoren na Akira en GitS 1, en juist wel blij was met de wat kinderlijke Ghibli-fantasy, lijkt met GitS 2 toch ook hier het kwartje te vallen.

4.5*

Onverwacht toch wel erg leuk deze van de broers. Een stuk grappiger weer dan de vorige, bij vlagen zelfs best ontroerend en een fijn sfeertje en dito muziek. Weinig verhalend maar gewoon een serie strubbelingen om als folkartiest overeind te blijven, tussen het crashen op de bank en van allerlei collega-artiesten, een reisje naar Chicago met de nodige obstakels, en een niet afgesloten cirkel op het eind. Isaac doet het eigenlijk wel bijzonder goed. Leuk ook nog om Bob Dylan op het eind op te voeren, terwijl Llewyn net alles heeft opgegeven.

Hangt tussen 3.5 en 4* in. Meer bijzonder dan ik had verwacht. Rekende een beetje op een weer 'gewoon leuke' Coen maar dat niveau ontstijgt hij toch wel.

Een bij vlagen intelligente thriller met vooral een sterke Clive Owen. Aan de andere kant was Jodie Foster weer matig als altijd, en was het plot wel een beetje mager.

3*

Strakke film. Afgezien van een iets gezapiger middenstuk zat ik er goed in. Met name vanwege de fijne regie met sfeervolle cameravoering. Vond het iets minder de Mann-stempel dragen dan ik gewend ben (van bijv. Manhunter) maar de film is verder interessant en spannend genoeg. Ook de prestaties van Pacino mogen er zijn (Crowe is wat minder, te karikaturale invulling).

3.5*

Te makkelijk.

Ik wist dat dit van de regisseur van Saw was. Kreeg er daardoor niet direct veel zin in, maar m'n vriendin wilde wel graag gaan, vooruit dan maar.

Schrikeffecten werken wel zo nu en dan. Maar zonder effectieve spanningsbasis is het allemaal niet meer dan 'BAM HA we schrokken en weer verder met de film..'

Het begin was nog wel redelijk spannend en mysterieus, halverwege draaide het flink om en werd het een soort veredeld spookhuis van de kermis, iets wat uit een dooie hoek wegloopt dat doet je wel even opveren, maar dat is het dan ook wel, verder lach je er om dat je schrok.. Soms is het veel te getelofoneerd allemaal, soms best verrassend. Moment waar ik wel echt van achterover viel was het moment dat die moeder dat bloedrode hoofd achter Wilson zag. Toen beloofde het ook nog wel wat te worden met die wezens, maar in vol ornaat zag dat beest er echt totaal belachelijk uit. Had meer weg van een travestiet met Halloween dan iets wat voor een demoon moest doorgaan. Daarvoor had je ook nog de introductie van dat rare nerdenduo en die vrouw, die als een soort halve Darth Vader achter het zoontje aan ging. De film kreeg op dit punt iets totaal belachelijks eigenlijk...

Verder was dat huis ook maar een allergaartje van wezens. Die met die rode kop was echt zielig, die ouwe vrouw waar Wilson zo bang van was vooral duf, beste uit dat huis waren wel die familieleden met die akelige poppenglimlach.

Zo'n film die totaal niet eng of spannend is, en dan zijn felle scares niets meer dan een terugkerende gimmick.

2*

Evenals het eerste deel begint Insidious: Chapter 2 buitengewoon spannend en scary. Net als in deel 1 wordt het niet veel later veel te belachelijk. Hier zo ongeveer als de dobbelstenen tevoorschijn komen en er toevallig een N en een O binnen een afstand van een meter naast elkaar liggen, dat dan als bovennatuurlijke boodschap opgevat wordt. Dan hebben we ook weer Peppie en Kokkie en hun avonturen in het Grote Enge Huis, en een zeer vergezocht verhaaltje met niet alleen 'the other realm' naast de wereld van de levenden, maar dit keer kunnen we ook nog tijdreizen op de een of andere manier...

Veel te rommelig en over de top, en na de eerste 45 minuten gewoon niet meer spannend. Bovendien dit maal in een flauw afkooksel van de vorige film, binnen het subgenre wat Wan nu drie keer op rij heeft geprobeerd, en van zichzelf al niet bijster origineel is.

2.0*

Bijzonder aangename verrassing.

Om te beginnen valt het script op. Erg solide met wat uitschieters. Eigenlijk gewoon een bijzonder goed geschreven verhaal.

Verder vallen een aantal dingen op. De film is erg ingetogen en subtiel, wat alleen maar te prijzen valt. Enige nadeeltje is dat het bij vlagen net wat te saai werd. Belangrijkste positieve element vond ik de locatie, en het feit dat er altijd daglicht was. Gaf een soort surrealistisch tintje mee, dat leek alsof alles een droom was, omdat je echt geen idee had wanneer er onderzoek werd gedaan etc. Het besef van tijd weghalen vond ik wel een leuke zet hier eigenlijk.

Het acteerniveau is bijzonder hoog, maar dat valt te verwachten van Scandinaviers. Visueel is het wat te degelijk om een echt hoog cijfer te verantwoorden, maar voor de rest vond ik dit toch wel een bijzonder leuke film. Duurt ook precies lang genoeg eigenlijk.

Dikke 3.5*

Doodgewoon gangster rise (de fall zal wel in deel 2 komen..) filmpje. Te doordeweeks om echt te beklijven, maar verder zijn dit soort misdaadfilms altijd wel aan mij besteed.

Deze is namelijk met oa een wat te vliegende start niet heel goed verteld, maar Cassel is altijd geweldig. Audiovisueel ook degelijk, maar meer ook niet. Tijdsbeeld vond ik wat te modern weergegeven worden, kwam niet echt over als de jaren 60.

Wel grappig deze geschiedenis van Frankrijks beruchtse misdadiger op beeld te zijn. Geloof niet dat ik deel twee heel veel anders ga beoordelen.

Kleine 3*

Het lijkt me inderdaad duidelijk dat Nolan zijn eer wilde bewijzen aan Tarkovsky en Kubrick. Dat merk je aan de hele sfeer van het universum (2001), naast de familiaire/filosofische aspect (Solaris) en de inhoud van de film. Gravity lijkt me een ander verhaal, dat is gewoon het laatste referentiepunt van veel mensen..

Al met al was ik lang best onder de indruk. Ik vond Nolan's pogingen tot gelaagdheid vrij geslaagd, al begint het allemaal wat los te komen vanaf uur 2. Hoewel ik Nolan visueel nooit zo geweldig vind uitblinken maakt hij er toch een overweldigende film van. Het heeft visueel een bepaald soort massa en intensiteit over zich. Verder behandelt de film best wat interessant vragen. De manier waarop ze gesteld worden zijn misschien niet waanzinnig origineel, maar je voelt uiteindelijk erg mee met de ambiguïteit van de personages.

Tot het laatste half uur zo'n beetje was ik dus best onder de indruk, maar dan gaat Nolan toch wel weer flink de mist in als je het mij vraagt. Het verliest zijn voorbeelden nogal uit het oog en maakt er een veel te dik aangezette, overdreven melodramatisch slot van. Eigenlijk vond ik hem de ene na de andere matige keuze maken. De verder prima soundtrack wordt echt te blazerig. Dan krijg je de fase in de tessaract i.c.m. de beelden van zijn jonge en volwassen dochter die er echt veel te veel aan waren. Bij die scenes dat hij als een soort poppenspeler met dat horloge aan de gang was dacht ik echt 'komaan zeg'. En dan heeft McConaughey het ook nog overleefd omdat er nog een hereniging met de dochter in moet komen. Echt een hele slechte keuze.

Ook een weinig succesvolle keus: onze gevatte robotvrienden die meer te zoeken hebben in de nieuwe Star Wars film.

Erg jammer dus, want er had gewoon veel meer ingezeten.

3.0*

Aardig filmpje, en nu we ons door de Twilight-reeks hebben gesleept wel grappig om te zien dat de makers daarvan ongetwijfeld hier een hoop mosterd vandaan hebben gehaald.

Begon sterker dan het laatste stuk, werd allemaal wat slepender en langdradiger. Het eerste stuk met Cruise is een stuk interessanter dan het hele gebeuren in Parijs, wat er een beetje achteraan bungelt. Sfeervol is het wel, met een paar mooi geschoten scenes. Verder een hoop expressionistische decors, leuke effecten en wat theatraal acteerwerk. Grootste pluspunt vond ik de cynische toon van de film en enkele grappige details zo hier en daar (vooral op het einde met Sunrise etc.).

Jammer genoeg boeit het na verloop van tijd steeds minder, had toch meer in gezeten dan nu het geval is. 3*

Niet dat je er veel van verwacht, maar dit was nog wel slechter dan dat. Ondermaatse B-film met zeer slechte acteurs, vreselijke personages, belachelijk melodrama, waardeloos geregisseerd en effecten waar bij vlagen energie in is gestoken maar geen moment kan overtuigen (en dat anno 2014 waar een beetje consument al programma's beschikbaar heeft die hier meer mee moeten kunnen). Had op een lome zondagmiddag behoefte aan een plat alles-kapot filmpje, maar heb me vanaf minuut 1 zitten ergeren aan eigenlijk alles. Die 2 mafketels, wat was dat? Die eind goed al goed filmpjes op het einde, wie bedenkt dat? Die kleine windhozen in het begin die bijna net zo veel schade aanrichten als dat enorme gevaarte op het einde. Is het dan zo veel moeite om tenminste de indruk te wekken dat je iets fatsoenlijk hebt willen maken?

1*

Een van de mooiste roadmovies ooit gezien met vooral pluspunten in de shots (met name de landschappen) en soundtrack. De vraag of je van materialisme echt gelukkig wordt is lastig te beantwoorden, en erg persoonsgebonden. Dat dit bij de hoofdpersoon duidelijk niet het geval is levert in ieder geval een bijzonder mooi verhaal op. 4*

Best een leuke film, maar moet zeggen dat ik geen moment dubbel heb gelegen. Daar was het allemaal een beetje te braaf en politiek correct voor. Denk dat er ook niet zo veel zal blijven hangen, maar de film is absoluut vermakelijk en de hoofdrollen zijn sterk.

Dat het denk ik niet echt verheffend is, is aan de ene kant wel fijn, want het had zomaar te sentimenteel kunnen worden. Alleen op het einde wordt het wat meliger, met de ontwikkeling van Driss als klein (flauw) smetje. Qua uitwerking is het allemaal wel een beetje standaard moet gezegd worden.

Maar zeker een leuk filmpje, geen moment verveeld, en de speelduur is eigenlijk perfect. De echt memorabele momenten zijn wel iets te beperkt voor een echt hoog cijfer.

Kleine 3.5*

Viel me vrij lang nog best mee gezien het gemiddelde, maar op het eind wordt duidelijk waar het gemiddelde en de kritiek vandaan komt. Genant misplaatst, grotesk, vergezocht is nog een understatement. Zo'n film waarbij de vader dan ineens pas op het eind van de film lijkt te herinneren wat hij allang had kunnen weten enzo. Toch wel jammer want het had een vrij originele take op the Boogieman kunnen zijn.

Verder een beetje rare rollen links en rechts. Het gaat eigenlijk vooral over Owen en zijn dochtertje. Van Houten en Bruhl hebben allebei rollen die letterlijk helemaal niks aan de film toevoegen. Je krijgt vooral de indruk dat ze er inzitten om een beetje door Europa heen op naamsbekendheid te teren.

Het laatste stuk nekt de film volledig, sloeg echt als een tang op een varken allemaal, en dat overheerst toch uiteindelijk. Dat het eerste stuk niet eens zo slecht was doet er niet eens meer toe.

1.5*

Schitterende film eigenlijk. Bijzonder naargeestig sfeertje ondersteund door de soundtrack, met bijpassend bijzonder camerawerk die de paranoia ondersteund. Goed gespeeld ook, het wordt een geloofwaardige intrede in de belevingswereld van de personages. Een paar prachtige scenes met mooie effecten tegen het einde zijn eigenlijk de kers op de taart. 4*

Inderdaad niet al te best, erg veilige, beproefde, sentimentele middle-of-the road cinema. Eigenlijk wel wat je van Eastwood verwacht dus. Freeman mag dan wel op Mandela lijken, qua acteren blijft er niet meer veel van over dan het nadoen van de beste man. Verder is de film zo plat als een dubbeltje. Mandela is haast een onmenselijke held, en het suggereren dat zo'n toernooi wel even de verdeelde natie tot één wist te versmelten is ook niet te harden. Eigenlijk is het al vanaf minuut één, waar je dan dat contrast tussen blank en zwart ziet, vooral op sportgebied een groot moralistisch gebeuren wat om de haverklap nog maar eens herhaald en onderstreept wordt. Zo krijg je de dik 2 uur wel vol ja, maar natuurlijk duurt deze film veel te lang. Veel scenes zijn dan ook te doorzichtig dat het allemaal aan iets 'echts' lijkt te ontbreken (dieptepunt was toch echt wel met dat vliegtuig hoor ). En dan had je die inspirerende lesjes nog, die elke keer ondersteund werdendoor vreselijk typische muziek.

Het enige wat me echt meeviel waren de Rugby-beelden zelf. Ik weet best nog wat van het spelletje, maar dit zag er toch nog opvallend goed uit. Doorgaans is sport in film toch niet om aan te zien.

1.5*

Hele mooie film.

Broeierige sfeer, ondersteund door de cinematografie. Prachtige beelden, en vooral de natuurbeelden die niet op zichzelf staan, maar echt onderdeel uitmaken van het verhaal vielen op. Verder ook een hele mooie soundtrack, een bijzonder verhaal, en een acteur met uitstraling.

Klopt vrijwel helemaal, al vond ik het einde een beetje te melig. Opzich een mooi einde hoor, maar het botste een beetje met het meer subtiele karakter van de rest van de film. Desalniettemin erg genoten, had een heel ander soort film verwacht op de een of andere manier, maar dan wordt je nog eens blij verrast. 4*

Niet heel erg boeiend.

Kijkt wel weg, verveeld niet zozeer, maar echt machtig interessant is het ook niet. Het scheelt al een hoop dat Downey Jr. erg geschikt is voor een rol als deze (al lijkt hij ook weer niet veel verder te komen, zijn rol als Sherlock was zowat dezelfde), en de humor zeker in het begin is erg fijn, anders had er wel heel weinig overgebleven. Jammer dat het na een uurtje met de humor alweer zo goed als over was. Het verhaal gaat het eerste uur nog wel, tegen het einde geloofde ik het allemaal wel. Bridges is nou ook niet bepaald een interessante bad-guy natuurlijk.

2.5*

Vond hem nog een stuk leuker dan deel 1.

Misschien omdat ik deze in de bioscoop heb gezien, en de eerste niet, maar de beleving was een stukje groter. Scripttechnisch is het weer niet echt denderend, maar de humor was nog wat langer en sterker aanwezig dit keer, waarmee het in deel 1 halverwege wel een beetje over was. Downey is sowieso echt een held.

Toevoegingen als een enorm ass kickende Scarlett zijn erg aangenaam, en de actie vond ik ook wat verzorgder (al kan dat zoals gezegd misschien ook komen omdat dit wel een echte typische bioscoopfilm is). Het slotgevecht was behoorlijk gaaf, met een mooie locatie, en erg strak in beeld gebracht en ge-edit.

Vooral hierom een vol punt hoger dan 1 (dikke 2.5* t.o.v. een krappe 3.5* voor deze). Zitten toch nog wel een aantal magere zaken in, dat Russisch van Rourke klinkt helemaal nergens naar, en sommige scenes zijn vrij merkwaardig. Daarnaast zie je de CGI er helaas weer iets te vaak aan af. Maar bovenal is het erg grappig en vlot gemaakt.

Kleine 3.5* dus.

Ik kan me ergens wel vinden in de recensie van Mamanus, sommige momenten is het inderdaad behoorlijk flauw, en zeker niet alles werkt (meer niet dan wel). En ik heb niet een keer écht moeten lachen.

Desondanks heb ik me hier toch wel mee kunnen vermaken, paar scenes zijn wel leuk (die gekopieerde Untergang-scene bijvoorbeeld ). Bovendien duurt het niet lang, en zijn er wel geinige details.

Het is echter ook allemaal nogal voor de hand liggend en wat slapjes om echt erg leuk te worden, iets wat je met die concept toch wel beter had kunnen doen. Nu is het een beetje van het niveau matige internet-persiflages uitgesponnen tot een speelfilm. Maar toch is het nog redelijk vermakelijk allemaal, al kan ik niet echt dingen aanwijzen die ik heel goed vond werken. Meer afzonderlijke dingetjes zoals het USA-bashes waren wel geinig, en ook die VN-vergadering vond ik wel lollig qua set-up, maar overal had er wat meer uitgepakt moeten worden.

2.5* dan maar, vrij gul.

Gisteren binnen gekregen op DVD, vandaag meteen kunnen kijken.

Irréversible heb ik al tijden op het kijklijstje staan, de lovende verhalen over de cinematografie en de verhaallijn spraken mij bij voorbaat al aan.

Vanavond besloten gelijk te kijken dus, en om maar meteen duidelijk te zijn: GE-NI-AAL!

Dit moet echt de meest walgelijke film in de geschiedenis zijn. De cinematografie is in zijn algemeenheid fantastisch, het camerawerk springt er visueel natuurlijk het meest uit. Verschrikkelijk veel aandacht aan besteed, hoe van binnens- naar buitenshuis, danwel voertuig wordt geswitcht is zo fascinerend subtiel en vloeiend gedaan. De kleuren passen volledig in de fase van het verhaal op dat moment, evenals de beklemmende muziek.

Ook maar weinig films die in anderhalf uur zo'n gigantisch contrast weten neer te zetten, beginnend in een nachtmerrie, eindigend in een sprookje (of andersom, hoe je wil). De verschillende anekdotes door de film heen, beginnend in de eerste scene, passen meer dan perfect in het verhaal, en in de hele setting ansich.

Tot slot nog lovende woorden voor de cast, en met name voor Cassel, die echt een verbijsterend goede rol neerzet.

Fascinerend geniale film. 5*