Opinions

Had er net wat meer van verwacht, maar het is wel behoorlijk tof. Subtiel onderhuids, gelaagd, en met een hele coole soundtrack. 3.5*

Nooit eerder gezien. Snap de term 'ultieme kerstfilm' direct. Het is een uberwarme en superpositieve film, tot op het naïeve af. Verder erg ouderwets uitgewerkt, met een moraal die je dwars door je strot wordt geduwd. Het maakt het misschien niet heel geloofwaardig allemaal, maar je kunt haast niet negatief worden van een filmpje als deze.

Niet geniaal, wel leuk. 3.5*

Beetje erg popie-jopie filmpje met een beetje hetzelfde euvel als de films uit Ocean reeks. Allemaal een beetje in elkaar geflanst met het idee dat je er een leuke setting in kan stoppen.

Probleem met zulke films is dat je het moeiteloos uitzit, maar dat het geen moment boeit wat er gebeurt. Daarbij ziet Norton er niet uit en vindt hij het ook allemaal wel prima, toch wel jammer want is samen met Sutherland de enige acteur met wat niveau. Voor de rest doe je het met Wahlberg die er ook niet zoveel aan kan doen dat hij een kleurloos acteur is, Statham die veel te braaf is, een erbarmelijk slechte rapper waarvan ik geen idee heb wat hij er komt doen, en een vervelende nerd. Tot slot is Theron niks anders dan het excuus voor een vrouw in de film. En die mini's, wat zijn ze toch leuk en lief en schattig ( ), maar ze zijn ook nog stoer met een flink motorblok en allerlei trappetjes waar vanaf gereden wordt. Het lijkt wel een rekensommetje deze film, een film voor jong en oud, voor de man en de vrouw.

Hou het er maar op dat je weinig echt slechts kan zeggen over zulke filmpjes, want je verveelt je er echt niet mee. Meer dan dat is het niet, identiteitsloze tussendoortjes, heel af en toe kan het wel.

2*

Best lollig als je er affiniteit mee hebt. Italo blijft, als je het heel sec bekijkt, mega fout, simplistisch, en plastic. Echter vanuit retro-perspectief werkt het eigenlijk heel goed. Ik heb, in de jaren 90 als basisscholier, via familie, wel wat met Italo gekregen, dus het was een leuk weerzien, ook al ging dit wel echt meer over de echte jaren 80 sound en dat was deels wel voor mijn tijd. Als docu was het alleen niet al te best, rommelig, veel indrukken maar weinig informatie. De balans hangt daardoor een beetje in het midden. 2.5*

Weer een briljante Tarkovsky.

Wat een shots zeg, die man is echt buitenaards goed. Al in zijn eerste grote film komt zijn briljante spel met water geweldig naar voren. Die reflecties man

Dat gecombineerd met verder ook al geniaal camerawerk maakt de visuele kant alweer buitengewoon sterk. Een veelvoud aan geweldige scenes weer (en dan met name die in het berkenbos, briljante spelletjes, en wat een shots ). Die surrealistische dromen erbij werken ook geweldig natuurlijk, Ivan is een geweldig personage, zijn leeftijd en 'onschuld' in ogenschouw nemend. Het verhaal van Ivan's Childhood is voor een Tarkovsky erg toegankelijk, maar dat is amper erg. Zal hooguit bij herziening wat minder interessant zijn vrees ik, maar ach..

Verder een geweldig surrealistisch randje met die dromen ertussen, wat een prachtig contrast creeert.

Maar bovenal ziet het er geweldig uit. We schrijven 1962 en Tarkovsky begint maar net. Wat een genie. Dit was mijn 4e Tarkovsky, en ik vind denk ik alleen Stalker ietsje beter.

4.5*

Wow, Zvyagintsev doet het gewoon nog maar een keer. Twee films, en tweemaal raak.

Cinematografisch overtreft hij bij vlagen The Return zelfs, heb af en toe met kippenvel op de armen gezeten. Die scene in het begin waar Alex de heuvel afloopt met dat silhouet, werkelijk waanzinnig. En wat te denken van die shots tegen het einde met het beginnende waterstroompje, of de reflectie van een stel takken in het autoraampje. Kan zo nog wel even doorgaan.

Het verhaal is een stuk complexer dan in The Return, maar uiteindelijk wel erg goed te volgen. Erg aangrijpend vooral, waar uiteindelijk de gehaaste Alex zijn fout om in te grijpen, zonder al te veel aandacht voor Vera (mooie scene ook aan die eettafel in die context), pas inziet als het allang te laat is. Geweldige geacteerd ook weer door Konstantin Lavronenko, die ook in The Return al fantastisch was.

Ook de sluimerende en hypnotiserende soundtrack mag genoemd worden. Af en toe erg aanwezig bij sleutelscenes, maar nooit hinderlijk, en altijd sfeerverhogend.

Zvyagintsev is een moderne versie van Tarkovski, overeenkomsten op visueel vlak (de scenes in het bos deden met sterk denken aan de visuele kant van Ivan's Childhood), vertellend lang niet zo complex, maar kent toch ook wel zekere overeenkomsten (bijvoorbeeld met Zerkalo), en de score deed me dan weer sterk denken aan Stalker.

Prachtige film dus, iets houdt me van de 5*, en ik denk dat dat vooral te maken heeft met, weer, The Return. Dat had aan zijn verhalende kant toch iets geniaals vanwege zijn simpele effectiviteit, The Banishment vergt toch een hoop meer aandacht. Misschien dat een verhoging er alsnog wel inzit in de toekomst.

4.5* voor nu.