Opinions

Lollig tussendoortje, deze update van Robocop. Blomkamp doet weinig moeite te verbergen waar hij de mosterd vandaan heeft, en maakt er verder een leuk filmpje van waar de personages figureren. Ook Chappie zelf is niet erg sterk uitgewerkt, wat het uiteindelijk niet al te diepgaand maakt. Iets wat Blomkamp bij zijn vorige films wel voor elkaar kreeg. 3.0*

Laatst weer een stuk gezien, maar wat is Depp juist irritant in dit soort quasi-nichten rollen. Bijna hetzelfde als wat hij in Alice in Wonderland deed. Ik trek zulke flauwe 'gekke' personages op zo'n overdadige manier gewoon niet zo. De film zelf is een beetje een verkrachting van alles wat de boeken van Dahl uitstraalde (ik moet uitkijken met zo'n uitspraak, dat weet ik). Jaren 60 sfeertje, ouderwetse armoede, arbeiders voor grote hoge fabrieken enzovoorts. Dat zit er dan ook wel in, maar anderzijds staan die oempa-loempa's (die er toch al belachelijk uit zien) in hippe pakkies met strakke zonnebrillen te dansen op moderne elektropop liedjes. Werkelijk totaal niks aan meer zo. Die CGI past er ook niet helemaal bij vind ik.

De film haalt wat mij betreft alles uit het leuke basisverhaal, weelderige designs, en ondanks de veel te duidelijke CGI ziet het er allemaal wel erg gaaf uit. En ja het is een film die zeker niet verveeld. Maar toch een 0,5* eraf, de versie met Gene Wilder als Willy Wonka is gewoon op alle fronten veel leuker.

2.5*

Ben altijd wel fan van Benicio del Toro, ook in Che valt er verder ook weinig op hem aan te merken, maar echt indrukwekkend is het ook niet.

Was dit wel het geval geweest was de film een stuk interessanter geweest wellicht. Want verder is het allemaal heel erg oppervlakkig wat Soderbergh ons hier voorschotelt. Van het ene schermutselingetje naar een wat groter gevecht naar een oppepende speech zo nu en dan. Veel meer dan wat registraties van een jungle-guerilla tot een stads-guerilla is het ook niet. De tussenstukjes in zwart-wit met dat interview en de scenes bij de VN waren dan ook een welkome afwisseling. Vond die ook echt veruit de beste scenes uit de film. Verder duurt de film ook veel te lang, met nog in het achterhoofd dat er nog een tweede deel is. Hopelijk wat meer afwisseling daar.

Echter blijft staan dat de film wel zeer verzorgd in beeld is gebracht, met name de stadsguerilla vond ik zeer goed in beeld gebracht, maar eigenlijk had ik het tegen die tijd wel een beetje gehad. Wat minder oppervlakkigheid had de film veel goeds gedaan, ook al was dit duidelijk met intenties gedaan door Soderbergh.

Jammer. 2*

Draak van een film. Voor een horrorfilm wordt er akelig weinig gedaan met de potentie die de film biedt. Saai, niet-spannend en vooral suf. 1.5*

Erg bijzondere film. Zeer mooi in beeld gebracht, sfeervol en mysterieus. De film heeft een bepaald soort kilheid over zich heen hangen, maar het aller fraaist vond ik de manier waarop er bijna constant gespeeld werd met het geluid. Eigenlijk maar zelden sloot het achtergrondgeluid aan bij hetgeen in beeld plaatsvond, maar desondanks was het wel een onderdeel van het verhaal wat verteld werd.

Ruime 4*

Pff wat een zit. Red Cliff biedt aan de absolute war-strategy liefhebbers wellicht wel een fijne avond, maar ben je dat niet (zoals ik) kom je de film maar met moeite door.

De film begint met een openingsgevecht waar direct de toon wordt gezet, bloed spuit door het beeld, en er wordt gestrooid met slow-motions en in- en uitzoomeffecten, en zo worden de 'helden' wat voorgesteld. Ach, deze scenes gaan nog wel, al ben ik er verder niet verzot op.
Het enorm lange middenstuk was dan weer zo onwaarschijnlijk tergend, ruim een uur lang feitelijk geen gebeurtenis van betekenis, met als uitkomst dat we toch maar weer gaan vechten. Onnodige romantische aspecten en dat soort vulling. Boring.

Overigens was het immense budget goed te merken aan de aankleding, echter de gevechten lieten nogal wat te wensen over. In formatie lopen de tegenstanders bijvoorbeeld letterlijk de speren in. Als dan één van de helden het opneemt tegen -pakweg- 100 speermannekes wordt hij keurig bediend, het wordt hem totaal niet moeilijk gemaakt. Als de eerste twee tegenstanders aanvallen staat de rest keurig 4 meter te wachten tot ze aan de beurt zijn, en dat keer op keer op keer..
Het leukste fragment van de film was misschien nog wel die baardman die een bodycheck uitdeelde tegen dat paard, niet zozeer dat dat nou zo 'cool' was, eerder lachwekkend, maar eerlijk is eerlijk, ik moest ook lachen.

En dan komt er nog een deel 2 ook..

Geinige film.

Af en toe wel grappig, voor de rest ontzettend luchtig, en vooral best leuk. Maar wel een enorme vrouwenfilm natuurlijk. Had er verder zeker geen problemen mee, en heb me vermaakt hoor, maar dit blijft natuurlijk nooit lang hangen. Toegevoegde waarde van lik-me-vestje en realisme hoef je ook niet te verwachten, ondanks dat gepoogd wordt herkenbare situaties centraal te stellen.

3*

ps. Dat je tijdens de aftiteling nog allerlei 'grapjes' kreeg vind ik maar mateloos irritant. Kan iemand mij uitleggen waarom dat niet gewoon voor de aftiteling kan?

Niet zo bijzonder.

Wel een aardig filmpje, verveelt nauwelijks. Sfeertje is top, verhaaltje redelijk, Nicholson goed. Maar nergens buiten de lijntjes dit, een best wel doorzichtige moordzaak-film, met de herkenbare opbouw en tegen het einde wordt er getracht je hier en daar op het verkeerde been te zetten. Het plot was allerminst verrassend.

Verveelt verder in geen opzicht, maar buiten de stijl- en sfeervolle setting is het niks meer dan 'wel leuk'.

3*

Ooit eens in de bus met school naar London gezien, kon me nauwelijks boeien, Johnny Depp niet op zijn best. Verder een simpel einde..

2.5*

Heeft wat mij betreft lang niet de impact van andere verslavingsfilms als Requiem for a Dream en Trainspotting.

Ik vond dan ook dat er niet erg goed geacteerd werd, vooral niet van 'Detlev', was erg teleurstellend. 'Christiane' zelf deed het dan al wel wat beter, maar de wat meer emotionele scenes kwamen ook niet al te goed uit de verf.

Verder vind ik dat de film wat makkelijk voorbij gaat aan de achtergrondproblematiek van Christiane F. De echte Christiane heeft te kampen gehad met mishandeling van haar vader in haar jeugd, de film gaat daar echter bijna integraal aan voorbij, op een klein fragmentje in het begin na. Nu lijkt het wel een beetje alsof Christiane gewoon een meelopertje was die erbij wilde horen, maar volgens mij is dat nou net helemaal niet de essentie als je bedenkt dat ze als klein meisje mishandeld is.

Een andere pijnlijke constatering dat het verhaal ansich aangrijpend is, zeker omdat het gewoon nog kleine kinderen zijn, maar verder dan dat het allemaal heel erg is vind ik de film ook niet reiken. Des te jammer dat de mooie scenes op een hand te tellen zijn. Ook zonde dat wanneer de kinderen eenmaal verslaafd zijn (pakweg halverwege) je niet meer te zien krijgt dan 'We moeten echt wel stoppen', en dat keer op keer, en hoe naief kun je zijn door dezelfde dag weer te beginnen als je net clean bent, maar misschien werkt het wel juist zo met verslavingen.

Wel een hele gave soundtrack, dat wel, en dat trekt de film voor mij net tussen een 2.5* en 3* in, maar als geheel vind ik het toch allemaal net wat te magertjes voor een voldoende.

2.5*

Dickens' verhaal heeft toch nog steeds een probleem met de nogal eigenaardige moraal. Althans, de verfilmingen ervan dan. Het moraaltje zelf lijkt namelijk nogal cynisch, waardoor je je bijna niet kunt voorstellen dat Dickens dit echt als een optimistische en opbeurende clou wilde presentreren, maar ik ken het verhaal verder alleen van verfilmingen en dus kan ik daar niet zo veel over zeggen. In de films, ook deze laatste Disney-animatie is de moraal weer uiterst vreemd.

Grumpy old man, materialist en egoist tot op het bot, krijgt te zien wat hij het effect is van wat hij allemaal uitricht en hoe zijn toekomst eruit ziet. Die ziet er niet al te rooskleurig uit. Dan gooit hij dus het roer om, erg opportunistisch en rijkelijk te laat als je het mij vraagt en niet bepaald met een altruïstisch motief, maar toch is het allemaal eind goed al goed in dit verhaal. Het komt altijd zo vreemd over...

Maar ook buiten dat vond ik deze film niet al te succesvol. Te achtbaanritterig, te langdradig. Wel knap gemaakt maar iets te gelikt voor het sfeertje. Mimiek en bewegingen enzo kwamen ook een beetje vreemd over. Om nog maar te zwijgen over de hemeltergende soundtrack.

2*

edit: vond hem wel opvallend griezelig trouwens, niet geschikt voor de jongsten onder ons.

Leuk gedaan, maar er had toch duidelijk heel wat meer in gezeten.

Het is natuurlijk geinig zo'n situatie van jongeren met plotselinge enorme krachten handheld te volgen, dicht bij de personages etc. Het vermaakt dan ook wel, zeker omdat de film toch al niet lang duurt.

Op bepaalde vlakken laat de film echter toch wel te wensen over. In het begin wordt er duidelijk gekozen voor een handheld amateurcamera concept. Halverwege kan een van de karakters blijkbaar de camera laten zweven en besturen, waardoor het concept grotendeels overboord wordt gegooid, met gewoon gelikt camerawerk. Het werd allemaal nogal ridicuul om te zien dat de personages die in drukke discussies verwikkeld waren ondertussen ook nog de aandacht konden behouden de camera rond hun heen te laten cirkelen, in en uit te zoomen en de boel perfect te registreren.

Daarnaast vond ik de CGI juist erg matig. Vond het vreemd om te lezen dat men daar zo van onder de indruk was, zag er zeker in het begin erg goedkoop uit. Die scene in het begin met die lego was bijzonder lelijk vond ik, maar vooral ook de vliegscenes kwamen totaal niet geloofwaardig over. Zeker als ze het voor het eerst uitoefenen zie je de tuigjes nog bijna hangen, en de scenes in de wolken is erg duidelijk bluescreen-werk. Vond ik toch echt tegenvallend voor deze tijd (dan vergelijk ik het even met iets als District 9 bijvoorbeeld).

Verder vond ik de personages erg matig. Met name de ontwikkeling van het personage Andrew was absoluut niet sterk genoeg. Verandert eigenlijk in een oogwenk van vredelievende nerd met persoonlijke problemen een maniakale gefrustreerde gek. Zijn ontwikkeling is eigenlijk te duiden aan de hand van drie scenes. De eerste is die teleurstelling met dat meisje, daarna zie je hem die spin uit elkaar trekken, en tot slot vervolledigt hij zijn transformatie in de scene waarin z'n pa weer eens tegen hem tekeer gaat. Deze scenes volgen elkaar in dusdanig rap tempo op dat in een tijdsbestek van nog geen 10 minuten in de film een personage totaal het tegenovergestelde wordt als wat hij daarvoor was. Mijns inziens heb je voor zulke karakterontwikkeling veel meer ruimte nodig, dit maakte het allemaal een beetje ridicuul. Van een jongen die naar Tibet wil, van iemand die zich als een ubermensch ziet.. al durf je het als filmmaker al aan om zo'n twist in je film te stoppen (met welke reden dan ook, familieproblemen of de invloed van de straling waaraan ze hebben blootgestaan), je moet echt van goeie huizen komen, en zoiet sop z'n minst over een langer tijdsbestek uitwerken wil je de kijkers meekrijgen.

Maar buiten de minpunten, vond ik het toch wel een vermakelijk filmpje. Lekker snel en met name het einde is redelijk spectaculair, al had ook daar nog wat meer ingezeten qua niveau. 2.5*

Erg zwak hoor. Verschrikkelijk irritante sensatiezucht straalt ervanaf. Eigenlijk is de film ook buiten het eerste en laatste kwartier ongelofelijk saai, de hele ontwikkeling komt 5 kwartier lang geen steek vooruit, en de hoofdpersonen doen dan ook feitelijk niets meer dan wat door de stad cruisen. Wat was het allemaal nietszeggend zeg.

De Bad Guy was ook gewoon een loser, helemaal niets wat interessant aan zijn karakter was. Sowieso waren de acteurs allemaal behoorlijk matig, geen enkele waar ik ook maar een beetje van onder de indruk was. Tegen het einde wordt hij dan maar vrijgelaten en -hoe afgezaagd- loopt hij direct tegen zijn slachtoffer aan.

Laatste stuk was sowieso echt te belachelijk voor woorden, die belachelijke scene bij die kruidenier ook, daar stapelden de ridicule elementen zich razendsnel op. Dat bloed tegen het plafond terwijl hij met een hamer(!) sloeg, misschien leuk voor in een over the top actiefilmpje met een knipoog, Kill Bill ofzo, maar dit pretendeerde dan een serieuze 'keiharde' actiethriller te zijn. Vervolgens die quasi-dramatiek erachter geplakt. Echt heel erg hoor.

The Chaser was uberhaupt helemaal niet zo hard. Die gore-elementen beperkten zich tot een scene in het eerste kwartier, en zelfs dat stelde echt geen zak voor. Die actie-choreografie was ook bijzonder matig, en over de achtervolgingsscenes die niets meer waren dan wat lui die achter elkaar aan sjokten zullen we het maar helemaal niet hebben.

Troep. 1,5*

Magistrale film. Echt een ronduit heerlijk ritje van 100 minuten.

Het heeft hier en daar zo zijn oneffenheden. Het camera-effect bij achtervolgingen is leuk maar qua uitwerking kon het wat scherper. Bovendien is het qua kleurengebruik zo af en toe net wat te flets, maar misschien dat je met In The Mood For Love wat dat betreft ook gewoon te gewend bent. Het eerste van de twee verhaaltjes stopt nogal abrupt, ik had zelfs het eerste minuut niet door naar een andere agent te zitten kijken, had gevoelsmatig veel meer met het verhaaltje gedaan kunnen worden. Verder is de film wat mij betreft echt schitterend. Leuke verhalen met aardige symbolen, scherp ge-editte scenes en uitstekende camerabewegingen en posities. Erg levendige cinematografie. Leuke soundtrack ook.

Maar de grootste attractie is de fotografie van Doyle. Ik ben nu echt gek op reflecties, prachtig om te zien hoe het kader van het schot opgedeeld wordt in een scene die plaatsvindt, maar de focus ligt op de weerspiegeling van -bijvoorbeeld- een vissenkom, een bekasting van een roltrap, of wat dan ook. Wat al net zo mooi is zijn die meervoudige spiegelshots via het glas of door het water. Mooiste scene was uiteindelijk toch wel met die kaarsen, wat zag dat er prachtig uit! Simpel maar effectief.

Enkele geweldige scenes maken het uiteindelijk af, heerlijk laatste kwartier. Iconische momenten in een memorabele film. Tony Leung is altijd geweldig, wel wat sterker dan de rest van de cast, maar Faye Wong is daarom niet minder charmant. In The Mood For Love is uiteindelijk nog wel een (stuk) mooier, visueel ook wat meer afgewerkt en inhoudelijk ook wat sterker, maar dat maakt dit alsnog wel een uitmuntend film.

4.5*

Best een goede film.

Met name de karakters vond ik het sterkste punt aan de film. Het verhaal was soms wat overdreven warrig gemaakt, maar voor de rest steekt het verhaal wel netjes in elkaar.
Camerawerk en montage waren bij vlagen nogal rommelig, terwijl het ook soms juist heel vloeiend was. Beetje apart om te zien dat de kwaliteit door de film per scene veel kon verschillen.

Verder vond ik de film overigens helemaal niet zo hard als vaak beweerd wordt. Dat het leven zo zwaar zou zijn in de Favela komt in zijn geheel niet naar voren in de film. De jeugd lijkt wel automatisch gangster te worden omdat het gewoon zo hoort . Sowieso vond ik het einde wel een tikje zwak. Een paar mannetjes van 8 die de stad overnemen, tja..

3.5*

Ouderwets oerdegelijk Hollywood-sentiment.

De hoofdpersoon voldoet natuurlijk volledig aan het Amerikaanse ideaal. Iemand die hard voor zijn familie werkt, doorstrijdt en nooit opgeeft, er is letterlijk niks op hem aan te merken, dus iedereen kan zich identificeren met hem. Het ultieme sympathieke wezen. Alleen dat al gaat volledig langs me heen, ik geloof er niks van, mensen zijn niet perfect.

Verder een hoop vals sentiment, maar wel degelijk gemaakt. Stoorde me er ook niet bijzonder aan, maar vond de film qua timing een beetje falen door een uur lang op te bouwen naar dat laatste gevecht, een erg saai stuk was dat. Slotgevecht was wel mooi in beeld gebracht.

Verder wel goed geacteerd enzo, maar ik had toch weer mijn twijfels bij Crowe (dat accent?) en vind hem qua voorkomen gewoon nooit zo overtuigend.

Goed gemaakt dus, maar plat als een dubbeltje, en over-sentimenteel. En in godensnaam, waar sloeg die loftrompet nou op 'We live in a great country..'

2.5*

Erg mooi. Mocht alleen heel soms net iets scherper uit de hoek komen. Maar voor de rest mooi verteld, mooi geschoten, en met veel symboliek, humor en filmhistorisch besef. 4*

Grauwe setting, aardig sounddesign en een paar spannende scenes. Toch weet het allemaal niet echt door te komen door een wat afgezaagd scenario. Het leekin het begin op een soort Ils uit te draaien, maar gaat maar richting de zombie-hoek wat het niet echt sterker weet te maken. SFX zijn ook allemaal iets te opvallend. Toch denk ik dat er best rek zit in deze jonge regisseur.

2.5*

De enige Jeunet die ik nog niet heb gezien, maar ook deze is weer heerlijk.

Gewoon een hartstikke leuk filmpje met de gebruikelijke Jeunet formule; Visueel schitterend, een zeer originele vormgeving, maffe personages, veel sfeer en een dosis humor. Ik vind het gewoon een erg leuke regisseur en hij weet altijd een juiste snaar te raken.

Verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar de personages en de humor maken het zoektochtje leuk om te volgen. Perlman is een uitstekende dommige spierbundel.

4*

dikke teleurstelling.. Natuurlijk zie ik ook de visuele pracht wel (bijvoorbeeld die geweldige scene met die spiegels op het eind), maar het verhaal is zo overheersend dat je aandacht daar niet altijd op gefocust kan zijn. En dat verhaal, tja, behoorlijk simpel levensverhaal met rise and fall elementjes die eigenlijk nog een beetje interessant blijft omdat je wil weten wie of wat Rosebud is.
Dan komt het einde wel erg rauw op je dak, teleurstellend. De hele film blijkt dan ook helemaal ergens anders over te zijn gegaan dan een zelfbenoemde 'American' die kennelijk erg invloedrijk was. Volgens mij haalt een herziening deze film nog verder onderuit, zie niet zo wat hier nog echt interessant aan zal blijven.

2* voor de cinematografische vondsten, vooruitstrevend en modern. Je ziet aan alles wat een invloed deze film heeft gehad. Helaas deed het me zeer weinig.

Onderhoudend, maar mist iets extra’s… komt toch bij vlagen wat gehaast en generiek over voor mij. Beetje een vlakke film die niet echt heel veel indruk maakt.

Ik heb ook het idee dat het misschien komt omdat de late Sovjet bureaucratie 30 jaar na deze film dusdanig meer bekend is dan toen, dat het wellicht met de huidige bril wat clichématig overkomt.

Na Keane ook maar gewaagd aan Clean, Shaven.

Ik weet niet goed wat het is met de films van Lodge Kerrigan. De twee films die ik zag waren zeker interessant, en allebei memorabel, maar allebei krijgen ze een doorsnee 3*. Clean, Shaven is ook wel beetje zo'n film die naderhand aan kracht kan winnen, waar je later nog met positieve gevoelens aan terugdenkt, en die je binnen een jaar graag wilt herzien. Maar toch vind ik deze voor nu niet wat ik had gehoopt. Kerrigan's films blijven voor mij allebei wat te lang in zo'n opbouwende fase hangen, wat weinigzeggend ofzo. Opzich is het kijkje in het hoofd van deze tamelijk verwarde vader erg mooi, met die camera dicht op de huid, het werken met vaag achtergrond geluid enz. Maar dit houdt Kerrigan een uur vast, zonder zijstapjes of iets dergelijks, om pas een kwartier voor tijd to the point te komen.

Er waren twee scenes die ik niet snel zal vergeten; 1. waar de hoofdpersoon bij die balie van het adoptiebureau komt, en het geluid van het tikken van de klok, en de omgeving vertraagd. Erg knappe scenes. 2. waarin hij z'n nagel afwipt, denk ik bijna vanzelfsprekend voor iedereen een heftige scene. Heb altijd wel een weerzin gehad voor loszittende nagels, tanden enz, zijn bijna altijd wel scenes in films waarbij ik moeite heb te blijven kijken.

Wellicht dat die enkele scenes achteraf nog wel genoeg indruk maken om een latere verhoging (bij een herziening) te verantwoorden. Voor nu kom ik helaas niet verder dan 3*. Kerrigan is een erg getalenteerd regisseur, ook voor mij met veel potentie. 'Claire Dolan' zou ik dan ook binnen niet al te lange tijd ook graag willen zien.

Al net zo onleuk als deel 1.

Wat men om te beginnen ziet in Jay en Silent Bob blijft me na Clerks I en II en een halfuurtje Jay & Silent Bob Strike Back ontgaan. Verder is dit deel qua humor net zo slap, maar nog wat wijsneuzeriger en drammeriger, en is het allemaal zo bedacht leuk en geschreven, terwijl het uiteraard erg ad-rem en 'uit het leven gegrepen' over moet komen, werkt gewoon echt niet op deze manier.

Duffe personages als die nerd, tot ronduit zielige scenes met die ezel, maken het echt een slap geheel. Enige scene waar ik dit keer om kon lachen was het 'racistische' verhaal van Randall. Was wel geinig, ook niet meer dan dat. Laatste kwartier is echt belachelijk.

1.5*

Ad-rem, maar dan niet echt.

Overduidelijk gescript, geschreven, bedacht en geoefend. De humor mist verrassing en speelsheid, terwijl je nou net dat zou verwachten van een film gemaakt door vrienden met amper budget. Slechts enkele keren wordt dat doorbroken, maar voor de rest zit je te kijken naar zogenaamde uit het leven gegrepen dialogen, die op quasi-snelle manier over en weer over de toonbank gesmeten worden. Qua timing en intonatie zit elke dialoog er gewoon helemaal naast, je vraagt je toch af hoe je dan toch zo'n ogenschijnlijk populaire praatkomedie hebt gekeken. Er zit totaal niks natuurlijks in, en het is één lange brij van saai gelul.

Wat de humor zelf betreft, die is niet aan mij besteed, zelfs met die 'alledaagse ergernissen' kon ik niet veel. En grappige seksdialogen (over jezelf pijpen enzo...), ik dacht dat je dat tussen pakweg 12e en 18e deed, dit waren dus twintigers ja?

Ik heb me niet kapot geërgerd, maar het was wel een saaie bedoeling. Het is ook niet dat ik de humor vreselijk slecht vind, maar er heerst continu het gevoel "misschien leuker als je er bij was". Gelukkig duurt ie niet zo lang. 2*, 2 of 3x gegniffeld, that's it.

Pijnlijk ongrappige film doordrenkt met irritante sentimentele feelgood. Clichématig en voorspelbaar ook. Moeilijk om dit uit te zitten, zeker met een sloot aan reclames ertussendoor. Bizar slechte film. 1*

Nog voor de film goed en wel begonnen is dropt Noé al wat inspiratiebronnen, en weet je al een beetje wat je te wachten staat. Wat volgt is -afgezien van een paar wat té lang uitgerekte personageduidingen- een rush naar de ondergang. Erg destructief weer (uiteraard).

Vanavond de vierde keer voor mij, en nog lang niet vaak genoeg.

Blijft gewoon een unieke film. 38 jaar later nog actueler dan toentertijd. Niet alleen het zinloze geweld, maar toch zeker vooral de vraag in hoeverre criminelen zijn te genezen, en daarbij horend in hoeverre criminaliteit gedetermineerd is.

De vraagstukken in de film zijn ook nog steeds niet verouderd en dat maakt A Clockwork Orange een film die in nog geen 100 jaar gedateerd zal zijn. Het feit dat er geen enkele film is die hier ook maar een beetje op lijkt (althans, ik ken ze niet) zegt genoeg.

Buiten de geweldige basis van het verhaal zorgt het taalgebruik, de humor en de muziek voor de finishing touch. Die eindscenes in het ziekenhuisbed vind ik eigenlijk toch altijd wel de mooiste. Elke keer weer met een brede glimlach voor de TV, prachtig. Visueel vind ik A Clockwork Orange niet eens zo heel bijzonder, als je dat vergelijkt met 2001 bijvoorbeeld, maar het ziet er verder natuurlijk allemaal heel verzorgd uit.

Niks minder dan briljant, en gaat toch maar gewoon naar de 5* hoor, beter laat dan nooit.

Poeh dat viel niet mee. Erg tegenvallende avonturenscifi van Spielberg, die ik toch al nooit echt heel goed vind, maar toch vaak wel op vermaak aardig scoort. Dat vond ik hier voornamelijk praktisch afwezig met een erg langdradig verhaaltje die qua cheesiness nog het meest aan de status van Spielberg refereert. Dat laatste half uur is eigenlijk te erg voor woorden als je het mij vraagt en een vrij bittere pil als je toch meer verwacht na een lange aanloop. 2.0*

Dit vond ik toch allemaal aardig vreselijk.

Zes verhalen in godbetert 3 uur, waarvan er eigenlijk geen enkele ook maar een beetje weet te boeien. Afzonderlijk zou niemand er naar gekraaid hebben, maar deze verhalen worden zo hier en daar wat aan elkaar geknoopt, en dan is het ineens geweldige cinema? Wat mij betreft niet. Het eerste anderhalf uur wordt je eigenlijk niets wijzer en is het vooral neerzetten van de verhaaltjes en de personages, daarna verwacht je een soort van alomvattende clou, een interessant thema of ontmoeting in bepaalde zin, maar dat komt er niet. De onderlinge verbanden zijn veel te gering, en het levert verder ook totaal geen andere -interessante- invalshoeken op. Het blijven zes, nogal lullige, on-originele verhaaltjes die allemaal wel aan een al bestaande film/verhaal zijn te linken, met links en rechts wat overlap/oorzaak-gevolg relaties. Maar het is allemaal zo afstandelijk en onboeiend, en dat is toch wel triest in drie uur film. Geen van de personages heeft diepte, het blijven allemaal scripttools die de plotjes draaiende houden, en als de onderlinge samenhang tussen de personages ook nog eens zo gering is, dan begrijp ik echt de appeal van dit verhaal niet.

Blijft daarnaast staan dat elke van de zes verhalen het met de zelfde set aan acteurs moet doen. Dat is dan nog wel de aardige variant van deze film, het zorgt toch voor enige afleiding in de vorm van acteurtje-spotten. Leukste stuk was dan ook de aftiteling, waar je de lege plekken die je nog niet had ontdekt kon invullen, en er zijn een aantal rollen die echt totaal niet te herkennen zijn. Maar waar ik me wel over verbaas is hoe lyrisch iedereen over die make-up is. Oke sommigen zijn onherkenbaar, maar dat alleen is toch geen kenmerk van goede make-up effecten? Sommige van de acteurs werken eigenlijk wel in elk van de rollen (Hanks overtuigt vrijwel elke keer), maar de miskleunen zijn soms ook niet te zuinig zo groot. Ik noem Jim Sturgess en Hugo Weaving als Aziaten, Hugh Grant als ouwe man, Hugo Weaving als een zuster van een bejaardentehuis, een Michael Jackson-blanke Halle Barry, en bovenal, dat Aziatische meisje als blank grietje met sproetjes en rossig haar aan toe. Al die scènes waren op het belachelijke af. Leuk dat je elke keer met dezelfde acteurs werkt, maar als je je als makers keer op keer in allerlei bochten moet gaan wringen om die en die acteur nog ergens op te laten draven kun je je afvragen of dit project wel zo'n goed idee was.

Verder ziet de film er professioneel en duur uit, maar weten de beelden geen moment te imponeren. Zo'n segment als dat in Neo Seoul is duidelijk de eyecatcher van deze film, maar die stad ziet er zo ongeïnspireerd uit. Blade Runner, maar dan wat gelikter en bovenal had je geen moment het idee naar een stad te kijken waar mensen wonen, het was allemaal decor en achtergrond, opgenomen in een studio voor schermen met camera- en geluidsmensen in elke hoek, en geacteerd al kijkend naar de camera met ingestudeerde dialogen. Al moet ik zeggen dat de actiescènes in dat segment er wel erg fijn uitzagen. Ook de audio van de film is totaal inwisselbaar, en dat ik nu al niet meer weet hoe het muziekstuk waar de titel van de film op slaat klinkt zegt eigenlijk ook wel genoeg.

Allerbelabberst project als je het mij vraagt. Gek genoeg kijkt het nog wel weg, tempo ligt hoog, en het is toch nog wel zo'n film waarvan je wilt weten 'hoe of wat'. Uiteindelijk is het een lege huls met oninteressante personages, verhalen en werelden, met een paar ronduit pijnlijke scènes waar de make-up department erg zijn best heeft gedaan de acteurs overal te kunnen laten opdraven. Audiovisueel verder ook totaal niet boeiend, en over de sfeer hebben we het maar helemaal niet.

1.5*

Ik snap het idee van deze film wel om alles een beetje te laten sluimeren en nauwelijks ergens naar toe te werken, maar echt interessant wil het niet worden helaas. Er worden te opzichtig parallellen opgeworpen waar dan nauwelijks iets mee gedaan wordt. 2.5*