Opinions

Erg goede voorganger van Babel. Wist trouwens eerst niet dat Babel van een triologie kwam. Maar toch heeft deze van Babel (en denk ook Amorres Perros die ik nog moet zien) 1 groot ding gemeen: een verhalendrieluik die over 1 bepaald oorzaak gaan en dat dingen met elkaar verbind. Babel had al zo'n schitterend vehaal. Ook in 21 Grams kom je hetzelfte methode weer tegen. Hoe goed het hierin ook word verteld, toch is het verhaal in Babel wat meer uitgebreider en groter. Al wil dat niet zeggen dat 21 grams ook wel behoorlijk ingewikkeld is. Aan het begin van de film denk je echt van: WTF??? dan is er echt geen touw aan vast te knopen en loopt echt alles door mekaar en moet je echt erg focussen op de tijdlijn en op de personages. Na ongeveer een half uur is het puzzel en de connectie tussen de 3 hoofdpersonages wel compleet maar toch hangt er wel een hoop omheen. Ik vond om te beginnen Sean Penn weer erg goed spelen als Paul Rivers, die eerst terminaal was maar na een donorhart toch weer in leven kon blijven, Benico delTorro als een robuuste ex-bajasklant Jack Jordan en Naomi Watts als een moeder genaamt Christine. 21 Grams word ook in lagen verteld, na een onduidelijk begin komen we bij het eerste laag waarbij Jack de kinderen en man van Christina aanrijd en de hart van de man van Christina gedoneert word naar Paul. Zo denk je als eerst: Nou is het eigenlijk al een beetje afgerond, nee, want nu gaan we naar de laag van de gevolgen van de hele situatie: Christina is helemaal kapot, Jack zit met een enorm schuldgevoel en Paul loopt fluitend met de hart van Christina's man door het leven. Maar dan komt er dus een connectie tussen Paul en Christina waar liefde en vooral vreemdgaan een rol spelen... en wraak. Want Christina wil dat Paul helpt om jack te doden. En zo komen we bij een verbazingwekkend climax Voor degene die de film nog niet helemaal begrepen hebben, kunnen ze me spoiler hierboven lezen.

Maar opzich toch weer heel erg knap gemaakt. Je moet wel heel goed de tijd nemen om zo'n drieluik te maken en de kijkers moeten ook heel goed opletten en nadenken, want het zit opzich rommelig in elkaar kwa tijdslijn. Net als bij Pulp Fiction en Memento. De armzalige achterbuurtlocaties van LA gaven ook een rauw sfeertje.


Voor Sean Penn was 2003 een topjaar, aangezien hij toen ook nog een prachtige rol kreeg in Mystic River. En Innaritu heeft ook met deze een prachtig werkje afgeleverd. Ik ga ook maar eens snel Amorres Perros op de kop tikken en ik hoop dat Innaritu in de toekomst ook nog een keer zon film gaat maken.

4,0*

Fijn filmpje die lekker loopt en ook nergens te lomp word met een dosis flauwe humor. Je zou inderdaad eerst verwachten dat dit weer zo'n derderangs high-school filmpje worden, maar dat is het verre van. Jonah Hill en Chaning Tatum zetten met veel plezier 2 sukkelige voormalige schoolrivalen Schmidt en Jenko neer die nu werken bij de handhaving. Nadat een aanhouding in het park van een groepje motorrijders mislukt, worden ze overgeplaatst naar een wel heel eigenaardige bureau, genaamd: 21 Jump Street, gevestigd in een voormalige kerk en wat gerund word door de grofgebekte Captain Dickson die subliem word neergezet door Ice Cube. Ze krijgen de opdracht om undercover te gaan op.... je raad het nooit... hun oude school. Daar is pas een leerling overleden aan een overdosis en moeten ze daar een drugdealer ontmaskeren. Ze moeten ook als gast inwoners spelen bij de ouders van de overleden leerling. Maar of ze zich wel aan de regels houden?

En zo krijgen we gewoon een heerlijke feelgood-komedie voorgeschoteld die heerlijk weghapt, met de ene memorabele moment na de andere. Een ding is zeker: Schmidt en Jenko maken er, door hun nostalgie op hun oude school, een flink zooitje van. De leukste momenten vond ik toch wel die achtervolging met die choppers, dat ze onder invloed van drugs maar de directeur moeten wijsmaken dat ze clean zijn, die hele toneelstukscene enz enz. En naast een dosis maffe komedie krijgen we tegen het einde ook nog een lekkere spectaculaire actiescene voorgeschoteld, die ook erg fraai geschoten is. Het einde was ook erg leuk.

Gewoonweg weer een erg leuke komedie die zeker goed te doen is. Heerlijk vermaakt.

4,0*

Als Britpop liefhebber moet je deze film gewoon gezien hebben. 24 hour pary People is echt buitengewoon een SCHITTERENDE muziekfilm en heeft het helemaal voor Brit-Pop liefhebbers en is de hele tijd door opbeurend en ludiek en pas als je deze film gezien hebt kom je der pas achter dat: de meeste muziek die je vroeger luisterde en geweldig vond, allemaal uit een plaats kwamen en daar oorspronkelijk waren opgegroeid: Manchester, en dat geeft mij toch wel een idee om daar als jaren 70 80 muziekliefhebber dan een bezoekje aan te brengen en misschien nog die echte The Hacienda op te zoeken. De sfeer is ook lekker rommelig en kleurrijk en het is erg mooi om allerlij bandjes voorbij zien komen. We krijgen hierin "net als in Control" weer een nagespeelde Joy Division groep te zien dat ook een van de ultieme hoogdepunten van deze film zijn. Alleen vond ik Sam Riley wel meer op Ian Curtis lijken dan Sean Harris. Maar de kijkers krijgen hierin wel voldoende informatie mee over het leven van Curtis en zijn groepje, de zelfmoord van Curtis en dat de rest van de bandleden de naam veranderen in New Order. Tussendoor krijgen we ook heel veel andere studio muziekjes te horen van Oa Iggy Pop, The Clash en The Stranglers, en dan nog nummers die ik nog niet eerder had gehoord. De film word ook regelmatig afgewisseld met oude docu-beelden naar filmische beelden. En dankzij deze film ben ik ook nog achter een naam van een groep gekomen: had een cassette bandje met muziek waarvan ik de groep niet meer wist omdat er niks op het bandje of op het doosje geschreven stond. En dan kijk je na jaren afvragen deze film en heee,, dat muziek klinkt bekend, heette dat nou al die tijd Happy Mondays?

Happy Mondays krijgt hierin ook voldoende aandacht en is ook een beetje een nieuwe generatie muziek, laten ze in de film zien. Maar toch: als je het nummer 24 hour party people samen met Hallelujah vergelijkt hoor je toch wel veel verschil: Hallelujah is een disco achtig nummer en 24 hour party people klinkt erg als Britpop. Wel een heel lekker nummertje btw. En het hele jaren archief is ook netjes en op volgorde verteld. Ook de Sex Pistols krijgen nog een beurt in deze film. En naast een informatief Brit-pop verhaaltje transformeerd de film ook regelmatig naar een drugsfilm.

Maar verder gewoon een must voor de Britpop liefhebber. Kleurrijk, sfeervol en prachtige muziek. Gewoon een parel!

5,0*

"One of the best and controversial movies of 2004, Imdb". Tuuuuurlijk. Was denk lang zoeken tussen al die slechte reacties op IMDB om dan toch nog iets positiefs te vinden dat je op de dvd hoes kunt kwakken.

De film is gewoon bokke-saai, gaat echt helemaal nergens over. 2 mannen die een wilde avond beleven en dan blijkt er eentje besmet te zijn. En je weet het hele verhaal al meteen als je de plot al leest en je weet ook al hoe het afloopt. En om de film nog wat spannender te maken, kwakken we der een gijzeling in dat ook totaal onnodig is. Echt, alsof dit geregiseert is door een kleuter. Erg jammer dat Scott Speedman van Underworld hier nog in zit en hierin notabene ook nog acteert als een slappe zak en val je na 20 minuten gewoon in slaap, alleen kan je hem niet uitzetten want anders mag je niet stemmen.

Ook de settings en het camera werk was zeer goedkoop en zwaar irritand.

Nee, dit is toch echt weer een pareltje voor de wansmaak.

0,5*

Erg leuk filmpje uit Uruguay, en ja, waar gaat het nou precies over? Over drie jongeren die wat tegen de verveling proberen te doen, beetje dom rondhangen, bier drinken enz. Word het daardoor een vervelende film? Helemaal niet. Sterker nog, dit is gewoon imo best wel een feel good movie met heerlijke maffe wendingen.

Het draait dus om drie vrienden die alledrie van rondhangen een gewoonte hebben gemaakt en de sukkeligheid en domheid ervan afstraalt. Ondertussen nemen we ook geregeld een kijkje in hun priveleven, wat ook erg geinig is om te zien. De een moet voor zijn werk de hele dag in een reclameauto zitten die keer op keer de reclame uit de luidsprekers herhaald, en waar je op den duur ook een slappe van krijgt. De ander zit met zijn demente oma op de stok, en de andere is nog vrij neutraal maar komt op zijn beurt ongewild weer hele bijzondere mensen tegen, die echt hillarisch zijn. Zo bijvoorbeeld die gekke postbode (geniale personage! ) of die grofgebekte videotheekeigenaar. Op die manier word 25 watts een zeer genietbaar filmpje en, ondanks het niks anders dan saaiheid en verveling uitstraalt, helemaal nergens saai en vervelend word. Er is genoeg plaats voor humor en prima twists. Ook het zwartwit beeld vind ik vrij toepasselijk. Ik zie hier onterechte verwijzingen naar La Haine, maar bij die scene op het dak, met Seba en die Postbode, moest ik automatisch wel aan La Haine denken op een een of andere manier.

Prima film tegen de "verveling"

4,0*

Zeker een sterk verhaaltje, alleen had het van mij wel wat effectiever gemogen. Het zou pas veel effectiever zijn als Monty levenslang de bak in ging en dan gewoon de laatste vrije dag van zijn leven meemaakt. Maargoed, het idee zelf is al erg mooi.

En Edward Norton doet het weer helemaal goed. Die man die is echt zeker geschikt voor rauwe, uitzichtloze en depresieve rollen. Daarnaast is Phillip Seymour Hoffman ook weer erg goed als een onzekere, uiterst gevoelige vriend van Monty. De rest van de cast was ook zeker goed en iedereen had zo zijn meeslepende rol waar je over kon nadenken. Vooral die agent was ook lekker cynisch. Verder is de uitwerking het plot en soms wel een beetje van de hak naar de tak. Subtiliteit zou voor dit soort onderwerpen zeker geschikt zijn maar dat is bij 25th hour weinig te bekennen. Het is allemaal erg direct en snel. Maar maakt dat er zon film minder om? Nee.

We volgen Monty van zijn gelukkige tijd, tot het moment dat er drugs gevonden word in zijn kamer, tot de laatste 24 uur van zijn vrijheid. Wat ook lekker rauw en uitzichtloos word weergeven en Monty probeerd nog sterk genoeg te zijn en het lijkt erop alsof zijn 2 vrienden veel meer rouwen dan Monty zelf. Die scene in de disco is natuurlijk onvergetelijk en wat al helemaal memorabel is en al meteen gewoon de coolste en de scherpste onliner was was die spiegelscene!

Bij einde had ik niet gelijk door dat het nog een droomvisie zou zijn van Monty van hoe het allemaal zou zijn als hij uit New York gevlucht was, en ik dacht al: jezus wat een slap einde. Maar toch.... Dream on, Monty...

Zeker een geslaagde film die ik kon waarderen. Maar zou nog mooier geweest zijn als ie ietsje anders was uitgewerkt.

4,0*

Prima film van David Boyle. In ieder geval iets heel anders dan Trainspotting. Het verhaal is natuurlijk standaard, het lijkt trouwens ook wel alsof 28 days later een inspiratiebron is geweest van I Am Legend die een beetje hetzelfte verhaal heeft. Ik vraag me trouwens wel af hoe je nou een film kan maken terwijl je eerst een paar miljoen mensen van de straat moet houden om er een verlaten wereld van te maken. Het was trouwens wel goed opgezet. Het verhaal kennen we ondertussen wel. Ik vraag me trouwens wel af waar dat virus nou steeds vandaan komt. De zombies oftewel de besmetten zagen er best goed uit en de film is ook soms lekker bloederig en goor. Een heldenfilmpje is het ook niet. De mensen proberen hierin te overleven terwijl er in de USA meteen al hier en daar zware wapens te vinden zijn. Alhoewel ik de personages wel een beetje te normaal en vrolijk vond overkomen voor een verlaten wereld met een dodelijk virus en besmette zombies die op de loer liggen. Maargoed...

Was de hoofdrolspeler Jim nou trouwens ook die dokter helemaal aan het begin als die rovers die besmette apen willen willen stelen die rovers wou tegenhouden?

Al met al een zeer vermakelijke film. Op naar 28 Weeks later. 28 Months later zou toch ook komen?

4,0*

Prima vervolg op 28 Days Later. Dit keer schuiven we even 28 weken verder en Engeland bouwt weer langzaamaan op na het meedogenloze virus uit deel 1. Het begin is alweer lekker bloederig en we maken al gelijk kennis met Robert Carlyle die na een afschuwelijke gebeurtenis terug keert naar London om zijn kinderen te zien. Alles is onder controle en er zijn veilige zones gemaakt in Londen waar de mensen zorgeloos kunnen leven. Totdat de 2 kinderen moeders gaan zoeken in de gevaarlijke zone, en waneer ze die gevonden hebben en ze ook meegenomen word naar een labaratorium gaan we weer terug bij af.

Het virus breekt weer los en we mogen opnieuw vluchten voor de moordlustige zombies. Dit keer de kinderen van Carlyle want die is ook geinfecteerd. samen met een geheim agente en sniper Doyle, mooi neergezet door Jeremy Renner. En zo word het weer een spannende overlevingstocht in deze bloed en splatter festijn.

Al met al zeker weer een vermakelijke film, maar niet veel beter dan 28 Days Later. Dit is nu meer een leuk leegloop vermaak-film, met nog wel een paar fijne toepassingen. Maar in ieder geval weten we wel wat ons te wachten staat in 28 Months Later, nadat je het einde heb gezien.

3,5*

28 Days Later... Ik weet nog dat ik hem gezien heb in de zomer van 2008, toen Free Record Shop ineens volop titels van 20th Century Fox en MGM in de 2 voor 15 hoek gooide. Wat een tijden...

Maar nu moeten we, inmiddels 17 jaar later (en 23 jaar later wbt de tijd in de film) streamen en is 28 Years later toch gekomen. 28 Weeks later was een direct to video. De Months is nooit gekomen en dan keert Boyle ineens weer terug met zijn concept.

Hoe hij dit heeft uitgewerkt? Een zeer knappe openingsscene in die kinderkamer met een uiteindelijke tijdsprong waarin heel de Verenigd Koninkrijk in Quarantaine is. (Dus wij merken zogenaamd weinig tot niks van de zombieplaats; hooguit met soms wat fragmenten op het nieuws in komkommertijd) Er is wel een eilandje nabij de kust dat virusvrij is en waar de overlevenden het wiel opnieuw hebben uitgevonden, maar waar we ook ineens bijna terugkeren naar de middeleeuwen. We hebben Jamie (Verrek, dat is die kerel die Kick Ass speelde) die zoontje Spike onder zijn hoede heeft. Spikes moeder echter ligt ziek op bed. Zoals bepaald moeten er wel eens vrijwilligers het vasteland intrekken om voorraad bij elkaar te sprokkelen en Spike krijgt op zijn twaalfde de kans om met zijn vader mee te gaan.

Het ecosysteem van Engeland is vastgeroest en de tijd staat hierin letterlijk op nul. De beplanting neemt het werk over en nog altijd schuilt het gevaar op de loer. Ditmaal lijken nieuwe virusvarianten voor dikke kruipende zombies en zelfs libertijnse zombies en de zogenaamde alfaman gezorgd te hebben.
Maar vader en zoon weten zich wel te redden en met enige kleerscheuren terug te keren naar het eiland. Maar dan kriebelt het bij Spike om terug te keren naar het vasteland. Hij is uiteindelijk in de veronderstelling dat een verdwenen dokter daar schuilt (verwijzing naar Apocalyps Now?) die zijn moeder kan genezen.

Terwijl hij weet dat zijn vader vreemdgaat neemt Spike zijn moeder mee naar het vasteland. Een buitengewoon moeder en zoon-band ontstaat hier, waarin Spike zelfs de leiding op zich neemt en zijn moeder hem maar volgt en hem voor "vader" uitmaakt. Een leuke bijrol ook van die Zweedse militair. Een fraaie retroverwijzing met die oude vervallen Britse Intercity-trein (die in 2002 nog reed) en dan zeker ook wel de euthanasiescene van Spikes moeder.

En ja, een zombie die zwanger is terwijl de baby virusvrij is. Daar had ik wel een beetje mijn bedenkingen bij.

Boyle heeft er, ondanks enkele fouten en vreemde zaken, toch nog prima aandacht in gestoken. De decors en de settings zijn prachtig, het acteerwerk is prima en de soundtrack van Young Fathers werkt hier ook prima in mee.
En ja, dat abrupte einde... Boyle had er kennelijk zin in om meteen met een nieuw deel te beginnen die volgende maand al uitkomt in de bioscoop.

4,0*

Mooie 2de regiefilm van en met Kitano. Alleen is me 1 ding om te beginnen niet helemaal duidelijk: is deze hele film nou een droom van iemand terwijl hij op de plee zit te pitten? Maar evengoed is dit ook een fijne film. Kitano zet opnieuw een mooie rol neer voor zichzelf als homosexuele gangster. Hij komt wel pas in de 2de helft van de film aan bod. Hij speelt niet echt de hoofdrol maar hij kan er altijd iets moois van maken. Persoonlijk vond ik deze film ook best wel iets weg hebben van Sonatine (oa die strandscene en die machinegun scene) Het lijkt wel of Kitano in Sonatine wat dingen dunnetjes uit deze film heeft overgedaan.

Maar toch vond ik dit voor een Kitano-film niet echt al te best. De film is wel heel goed maar is nou net geen 5 sterren waard zoals alle andere Kitano's. Violent Cop heeft hetzelfte, maar goed ik heb me hiermee ook kostelijk geammuseerd. De typische humor mag ook niet ondbreken met oa die karaoke bar. En de lekkere bloederige geweldscenes. En we weten nu ondertussen ook al dat Kitano in elke gansterfilm het loodje legt.

Opnieuw prima filmpje maar helaas niet Kitano's beste. Die kwamen pas later. Ook hierin ontbreekt helaas weer de muziek van Joe Hasashi die elke Kitano-film compleet maakt.

4,0*

Orgineel nog niet gezien maar ik vond dit toch wel een zeer geslaagde remake. Met een prachtige samenwerking van Christian Bale en Russel Crowe die er bijde een sublieme prestatie van maken. Bale kwam met zijn baardje en zijn wilde kapsel weer anders over. Hij heeft altijd wel wat speciaals in films maar hierin liet ie opnieuw zeer goed talent zien en Russel Crowe maakt het plaatje compleet. 3:10 to Yuma is gewoon een zeer aangenaame terugkeer van de betere western.

Sfeer en decors zitten ook erg goed in elkaar en zo nu en dan krijgen we nog wel eens een heerlijke shoot-out voor geschoteld die er ook fantastisch uitzagen en ruimteschots aanwezig waren. Deed soms ook een beetje aan John Woo denken. Sfeertje is ook meeslepend en op de oude jaren 60-70 wijze gedaan. Het verhaal is natuurlijk niet orgineel omdat dit een remake is maar wel heel mooi.

Met als eindpunt: uiterst genietbare western. Christian Bale heeft het weer eens voor elkaar. Het einde was ook erg mooi.

Moet het orgineel ook maar eens zien.

Voor deze: 4,0*

30 days of Night zou nog wel een remake kunnen zijn op de Zweedse horrorkomedie Frostbiten, aangezien het onderwerp: (30 dagen nacht in de poolcirkel) hetzelfte zijn. Maar toch is deze film een tikkeltje serieuzer en ook helemaal niet slecht. De sfeer en de locaties van het dorpje zijn lekker donker en ijskoud, de spanning is vollop aanwezig en de gory momenten zijn ook niet om teleurgesteld over te zijn.

En natuurlijk blijven dit soort thema's gewoon leuk en vermakelijk maar hierin draait het ook niet echt om heldendom maar wel op een kwestie van overleven. We hoeven dus geen Blade of Resident Evil gehalte te verwachten. Wel zit er hier en daar nog wel fijne actiescenes in, maar ach, dat hoort erbij. Acteerwerk was ook uitstekend. Josh Hartnett die ik nog wel ken als komiek van Lucky Number Slevin is weer heerlijk op dreef en ook die oppervampier in de cel weet er iets leuks van te maken. De vampieren zelf zijn ook heel mooi en angstaanjagend gemaakt. Die scene met dat Kitka gebeten werd en zijn arm nog verliest in die tandwielen en al zo depri was vond ik wel afschuwelijk.

Het einde vond ik ook erg mooi en toch wel ontroerend voor zo'n film.

Verder wel een must voor horror slasher fans. Gewoon een nieuwe thema van 2007, zonder dat het eens een keer een remake is.

4,0*

Weer een leuk Frank Miller filmpje. (was deze film vroeger ook geen strip) De film oogt erg donker en soms lijkt het ook zwartwit. Kwa beeld heeft de film iets weg van Sin City. De gevechten waren lekker bloederig en soms ook mooi in slow motion verfilmt en dan zie je dat in slo-mo de armen, benen, hoofden en bloed in het ronde vliegen. Ook waren de trollen weer van de partij en hele grote neushoorns/olifanten. Met daarnaast nog een vleugje geschiedenis en wat melodrama. Wat me wel is opgevallen is dat deze film grotendeels met de computer is gemaakt.

"mayby wont these guys something to drink"

4,0*

Wat toch een ZAAALIGE actiefilm Dat ook zo'n beetje alles had: Keiharde heerlijke over de toppe actie, Botte humor, Roadmovie-tintje en Tarantino elementen. In ieder geval was 3000 Miles to Graceland naar mijn mening toch wel een droom voor iedere actie/geflipte film-liefhebber. De rollen van Kurt Russell en de uiteindelijke tegenstander Kevin Costner, die de hele film door vermomd als Elvis zijn zijn om te smullen en de inhoud is echt fantastisch en gevarieerd. Het is gewoon zo´n soort bizarre film. Eerst krijgen we te maken met die casino-overval die die Elvis vermomde gangsters plegen gevolgt ongelovelijke geweldige over de toppe actiescene dat de film al helemaal goed maakt. Stijlvol gefilmd, kogels vliegen in het rond en is ook grotendeels in Slow-motion. Die actiescene was om te beginnen gewoon HEERLIJK!!!! Daarna krijgen we te maken met verraad en word Russell ineens de good-bad guy en Costner de Bad-bad guy. Dan gaan we op reis in een bizare wereld dat ook wel een beetje in het straatje valt van U-turn. Doordrengt met droge en botte humor en ook een overtolligheid aan drama. Die achtervolging met dat Wombats-bestelbusje was ook echter om te gillen en het einde: die schietpartij op de haven was al helemaaaaal geweldig waar je als Die-hard actiefan een harde van krijgt. zooo over de top en zo explosief. Echt wat ik heel graag wil zien.

Vond ook de rol van Cox als de lady in de film erg leuk en ook der zoontje.

Gewoon een zalige film. Verhaal is dun maar daar moet je de film ook helemaal niet voor kijken. Ik heb er iig zeer van genoten en ook erg vaak een adrenaline-stoot gekregen met deze geweldige prent. Zeker een aanrader voor fans van U-Turn, Tony Scott, Tarantino, geflipte roadmovies en keiharde actie.

4,5*

Toch wel een redelijke Franse Policé-filmpje. Met goede rollen. De hoofdrolspeler lijkt soms op Robert deNiro dus ik denk dat hij wel goed gekozen is voor de remake. De film is vrij goed alleen sommige dingen waren wat minder en kwamen nogal traag op gang. Dan heb ik het nog wel eens over die slappe melodrama. Maargoed, voor de rest was dit een zeer vermakelijk filmpje. Met een mooie Parijze achtergrond en soms erg mooie actiescene's. (bv bij dat overval en op die industriegebied)

Voor de rest een vermakelijk filmpje om eens een keer te zien.

3,5*

Beetje een vage film maar toch nog hier en daar best leuk gevonden. Het is ook een beetje een film dat van het ene onderwerp naar het andere switcht en lopen verschillende verhalen doormekaar. Maar kon er nou niet bepaald iets uithalen. We beginnen bij die 3 willekeurige mensen die wel heel lang aan de bar zitten en vanallerlij leuke filosofische onliners met mekaar bespreken, vervolgens volgen we even kort die slager en die pianostemmer. Komt er inene een Moordthema boven en daarna volgen we voor de rest van de film die vrouw. Die dus naar zo'n dorpje gaat waar der familie en vrienden wonen en waar ze een begrafenis moet bijwonen. Die wandeling van het station naar dat dorp vond ik ook erg mooi gedaan. Je komt zo even de sfeer proeven van het desolate grauwe maar toch zeer indrukwekkende rurale Russische kiekjes. Die hele gedoe met al die maffe ouwe wijven die van allerlei vage rituelen hebben met poppen en met ode aan de dood van hun gezelschap, vond ik wel heel erg vaag en wist nou niet echt wat ik er uit moest halen.

Maar verder is deze film wel erg kunstig in elkaar gezet. Dan krijgen we zon Roboten spin en zo nu en dan komen er een rij strooiwagens voorbij. De beelden van het rurale Rusland met, zoals gezegt, die wandeling, en ook die shots van die Industrieterein in Moskou waren ook indrukwekkend. Het is alleen een film die je net goed moet opvatten denk. Maar de opbouw was wel mooi.

3,5*

Toch altijd weer heerlijk. Buiten is het donker en regent het. Het is laat en dan is het altijd toch weer een goed tijdstip om er weer eens een Jap/Chi/Ko/Thai Horrortje derin te gooien. The Uninvited was ook weer een zeer geslaagde horrorfilm (nouja, laten we meer zeggen thriller) maar toch is het soms wel een beetje vaag.

De film begint bij dat met die 2 meisjes die in de metro worden achtergelaten en even later dood worden aan getroffen. Ok, dat is ook het doel van het verhaal. Maar even later komen er allemaal dingen naarboven waarvan je je afvraagt of dit nou nog wel met dat onderwerp te maken heeft en haakt het een beetje af tot een psychologische thriller. Waarom nou ineens die baby die van de flat naar beneden word gegooit en hoe zit het nou met al die flashbacks? Toch wel een beetje vragen die blijven borrelen. AL moet ik zeggen dat die flashbacks en bepaalde nachtmeries wel mooi zijn weergeven met weinig muziek en veel stilte waarbij het toch spannend word. Echt eng is ie niet maar het blijft evengoed wel boeien. Ondanks die vragen.

Al bij al wel weer een vermakelijk, boeiend Asia-horrortje.

3,5*

Prima vervolg op de eerste deel van F4. Alleen vond ik deze toch ietsje beter dan deel 1. Er komt nu meer vaart in en alles gaat ook nu om het bestrijden van de slechterik ipv het ontstaan van de Fantastic 4. Visueel zit de film ook nog mooier in elkaar en de film heeft ook zo zijn mooi gekozen locaties. Die scene in Londen bv: Waarbij de hele Tames werd opgeslokt in een gat en heel Londen droog kwam te staan, of die scene met die London Eye zaten ook perfect in elkaar. Daarnaast ook vele andere Locaties zoals die eindscene in Shanghai. En ik vraag me ook af: sinds waneer hebben ze in de Zwarte Woud in Duitsland beren?

Wat ook mooi was was dat dit deel een opvallend acopalypisch tintje had. en het ook af en toe een beetje de richting van Rampenfilms opgaat. Dat maakt de boel ook goed. Vooral die scenes in de ruimte en waarbij we in een shot in de ruimte die ene grote wolk te zien krijgen die zich om de wereld wil slokken. Er mooi.

Gewoon een aangenaam vervolg waar nu ook een beetje meer vaart inzit. Ook de 4 waren weer Fantastic en de humor mocht namelijk ook niet ontbreken.

3,5*

Na vorige week Melancholia gezien te hebben, was ik ook erg benieuwt naar deze, en ik kan het opnieuw zeggen: wat werkt zo'n thema toch lekker! Geen heldendom, maar gewoon een verdovende angst en verwarring om het feit dat de aarde sneller vergaat dan je denkt. Dat maakt het gelijk realistisch en de kijker zelf voelt de angst ook mee.

Melancholia was een kunstwerk en visueel een pareltje en daar is heel veel moeite in gestoken. 4:44 was eigenlijk een B-film, weinig budget en meer een huis, tuin en keuken verhaaltje (ok in dit geval een appartement) Maar om te zeggen dat dat minder is? Helemaal niet, ik vond dat die manier van filmen juist nog realistischer en zelfs ook onschuldiger overkwam. Alles lijkt zo normaal, en ook het feit dat je op de achtergrond het leven gewoon door ziet gaan geeft je eigenlijk wel de rillingen. Abel Ferrara zou natuurlijk niet aan die hele straat hebben gevraagd of ze aan de film wilde meewerken, maar ik vind dat echt wel iets hebben. Auto's, Taxi's rijden gewoon ongestoord naar hun bestemming en de mensen doen ook gewoon ongestoord hun ding, maar dan ook uiteraard met die doemscenario in hun achterhoofd. Als kijker zit je je ook gewoon bij elke stadsbeeld en elk moment te bedenken, straks word dit allemaal weggevaagd. De iewat lege stadse New Yorkse sfeer is trouwens wel weer helemaal zoals we het van Ferrara gewend zijn. De angst en de gekte is er ondertussen wel. We krijgen ook te maken met Cisco, heel erg goed neergezet door Dafoe en zijn waanzin is bijna net zo goed als in Antichrist. Cisco woont samen met zijn nieuwe vriendin Skye in een rommelig appartement en het gedrag en de gevoelens van de 2 zijn net een kameleon die van kleur veranderd. Met andere woorden, ze weten gewoon totaal niet hoe ze met de laatste dag van hun leven (en dat van de rest van de paar miljard mensen) moeten omgaan. De ene keer neuken ze wat, de andere keer schelden ze mekaar verrot, dan krijgen ze weer de slappe lach samen, en de andere keer zijn ze verlamt van angst. Psychologisch zat de film ook helemaal goed inelkaar en de angst is, zoals gezegd, gewoonweg mee te voelen. Regelmatig werd ik echt een beetje misselijk of kreeg ik gewoon de rillingen over me rug. Vooral ook bij die skype scene's, dat er nog even gedag word gezegt tegen de rest van de familie, ook bv met die Chinese bezorger en die weerzien van Cisco en zijn dochter.. Ook die moment dat Cisco een wandeling maakt, je kijkt gewoon naar de voorbijgangers en je vraagt je af hoe zij zich voelen over het onherroepelijke nieuws. Sommige gaan inderdaad ongestoord verder, de anderen zuipen zich lam, vieren feest en de andere schreeuwen het gewoon uit van wanhoop. Die groene noorderlicht die naderhand boven New York verschijnt was ook een adembenemende opzet.

De laatste 10 minuten van de film zijn nog wel het verstikkendste. Alles werkt ook gewoon helemaal goed mee om de kijker (nouja wat mij betreft dan) een benauwend gevoel te geven. Vooral bij de stroomuitval van de stad, ontvangst valt uit, we kijken ook nog even naar de status van de rest van de wereld, alleen dat moment dat de wereld vergaat, had wat mij betreft iets anders gemogen. Dat het beeld lichter werd was wel subtiel, maar die Skye had op dat moment gewoon haar mond moeten houden, want ik neem aan dat je niet meer praat of hijgt als je dood bent. Dat was een kleine tegenvaller.

Maar verder is dit gewoon weer een nieuwe verrassing in zijn genre, waar ik ook zeker meer van ga opzoeken. Ik snap ook gewoon niet waarom deze zo ongewaardeerd word. Wat wouden jullie nou precies zien in deze film? Ik vond de hele psychologie en de "saaiheid" juist verstikkend en meer dan realistisch. Ja, ik denk dat je zelf ook geen spannende of avontuurlijke dingen wil doen als je weet dat je 4:45 niet meer haalt. En een pedofilm? Die actrice was al 41 hoor (ook al leek ze wel 20 jaar jonger) Gewoon voor mij, een uitmuntende comeback van Ferrara met een film, waar je de hele 85 minuten zou denken: Wat zou ik doen?

Please laat deze op dvd uitkomen!!!

4,5*

Slechte film? Hier was toch niks mis mee? Dit keer een interessante drieluik uit Turkije. (en de eerste Turkse film die ik heb gezien)

Om te beginnen was de montage en het geknutsel met de drie verhalen doormekaar hier wel meeslepend en lekker chaotisch neergezet en weet daardoor ook de aandacht erbij te houden. Ook weet de film nogal lichtelijk te variëren met de genres. We volgen hier dan een Taxichauffeur alias drugscourrier, die zichzelf altijd maar in de nesten werkt en onder druk staat van de maffia en wanneer hij de tas met geld, die hij bij zijn baas had moeten afleveren, verliest door een "aardbeving"( ) is het hek helemaal van de dam en gaat dus het vanoudse regeltjes van de maffia-thema aan bod. Een immigrant uit Afrika die ipv Parijs in Istanboel is terechtgekomen en nu weer, via grimmige werkjes, weer de mogelijkheid terug te verdienen om door te gaan naar Parijs (ook de flashbacks van hem waren erg sterk, en een zuster die er met moeite het beste van probeert te maken. En zoals we mogen verwachten, de personages komen uiteindelijk tensamen, en alles draait ook om dat tas met geld.

Voor mij gewoonweg een erg geslaagde poging uit Turkije om ook eens een mozaïek-verhaal te maken. Prima montage en ook een uitgebreide selectie kiekjes van Istanboel. Af en toe valt er nog wel eens wat te lachen (vooral bij Metin) en verder schommelt de film van human-drama naar misdaad.

Goed.

4,0*

Ik vond hem wel redelijk. Die Shoot-Out duurde idd 44 minuten. Maar er zaten ook minpuntjes aan: die schiet partij word echt ongelofelijk slecht in beeld gebracht, die camera vliegt maar in het rond en in 44 minuten vallen er maar twee doden en dat is bijna onmogelijk

Verder goede rollen van Mario Van Peebles en Madsen. Het is net alsof die bankrovers pas Heat hebben gezien, en het einde was ook aardig.


*****3,0*****

Weer een aardig tijdje geleden dat ik weer een film zag met Eddie Murphy. Nu maar eens besloten aan de 48 hrs delen te beginnen, en ook dit stond weer gerant voor een dosis heerlijke typische jaren 80 actiekomedie, dat er dan hier en daar wel lekker ouderwets ruig aan toe gaat terwijl er ook genoeg ruimte is voor humor.

Nick Nolte is prima als politieagent Jack Cates die na een fatale incident 48 uur de tijd heeft om een zaak op te lossen en de moordenaar van zijn collega te vinden. Het gaat heel moeilijk worden maar toch blijkt er wel een hoop te zijn, de eigenwijze, brutale gevangene Reggie Hammonds, die dus weer fenomenaal word neergezet door de destijds nog piepjonge Eddie Murphy. Die 2 zijn water en vuur bij mekaar en een politieagent die in samenwerking gaat met een gangster... dat moet niet al te best gaan. Toch lijkt Cates Hammonds toch wel flink te onderschatten want het schijnt dat de zaak steeds beter loopt met zijn hulp.

En zo heb je gewoon weer een erg fijne typische jaren 80 buddy movie, met dit keer een agent met een crimineel wat gewoon bol staat aan hillarische momenten en oneliners. Ik heb ervan genoten.

4,0*

Hahaha, die was echt een ongelofelijk grappige leuke film, met een kruising van Engelse en Amerikaanse humor. Jackson speelde leuk en had de hele film door een kilt aan en die Robert Calyle met zijn Fuck, Fucking gescheld de hele film door. (Engelsen zeggen blijkbaar Fock, Focking) Daarnaast zijn de lollige actiescenes ook leuk en krijgen we Meat Loaf ook nog even te zien.

Het leukste vond ik met die skinheads wanneer ze een verkeerde pilletje inslikken en hun hele broek voor schijten. ^O_ of met die rokende Mini cooper.

Veel platte humor, geweld voetbal(hooligans) en vieze dingen. Dat zijn mijn soort films.

4*

Jean Claude van Damme is weer terug met Six Bullets. Ik vond dit weer een uitstekende film en weer lekker ouderwets vermakelijk. Met toch ook nog een plot die je wel een beetje aan het denken zet. Wat is van Damme nu? Hij is weer terug in een rol als Ex-huurmoordenaar/undercover Samson Gaul, alcoholist, nadat hij een klus om een jongentje uit de handen van een groep pooiers van een kinderprostitutie te halen, drastisch heeft verkloot en door zijn actie nu ook alle verstopte kinderen stierven. Nu is hij een uitgerangeerde slager die regelmatig een kwart van zijn fles Wodka achterover kiept en niet meer dorst een nieuwe klus aan te nemen. Ondertussen is de familie Fayden op vakantie naar Moldavie (waar de film zich plaatsvind) en het is al geen goede opening, want hun dochter is inene vermist. Het enigste hoop dat ze hebben is Samson Gaul.

En dat zorgt weer voor comfronterende momenten, maar de actiegehalte is hier wel een beetje gedaald en je ziet ook wel dat Van Damme (ondanks hij nog wel een paar fraaie kunstjes laat zien) dat zijn dagen als fanatieke actieheld zijn geteld. In plaats daarvan word er hier meer aandacht besteed aan een serieuzer onderwerp, waarbij vader en moeder Fayden samen met Gaul de dochter uit handen van de slavenmaffia moeten halen, en word er meer geonderhandeld dan geschoten. Zeker niet erg, want dit blijven wel indrukwekkende thema's. De aanwezige actiescenes zijn wel goed. Acteerwerk is ook voldoende en ook de zoon en dochter van Jean Claude mogen een rolletje meespelen. Dat de film in Oost Europa is opgenomen straalt er soms net iets te dik af.

Goed!

3,5*

Na het fantastische Storm (2005) van de Zweedse duo-regisseurs nu eens een Amerikaanse film van hun geprobeerd, die hier opvallend vaak werd uitgesteld met de release. Ik dacht dat ze wel weer een baanbrekende film/geesten en/of psychologische horror klaarstoomde. Het was wel een horror/thriller maar het was ook echt alles behalve eng, spannend, pakkend, boeiend, of verrassend. Alles is gewoon zo beroerd, guur en bombastisch neergekwakt dat je je gewoon continu zit te ergeren en verder is het ook gewoon vaak een behoorlijke lange vervelende gortsaaie meuk, zonder dat er ook maar wat verrassends gebeurd of dat er spanning is. De acteurs waren nog wel ok, maar de film is wat dat betreft gewoon erg oninteressant uitgewerkt, om over de voorspelbaarheid maar te zwijgen. En dat na een sublieme film als Storm. De 2 Zweden hadden zeker wel dringend geld nodig, die ze in Zweden moeilijk konden krijgen.

Zelfs de trailer beloofde al weinig goeds. En Dead Silence is trouwens 10 keer beter. Maargoed, genoeg over deze saaie prul.

1,0*

Had hem laest nog herzien en ik vond hem nog beter dan de eerste kijkbeurt. De introductie is al goed. De decors zijn ook erg mooi en Schwarzennegger speelt weer erg top. Vind het af en toe best leuk als er futuristische en dingen van deze tijd door mekaar worden gemengt. De film zit ook vol leuke momenten. Ook er leuk dat Schwarzennegger en zijn kloon de klus klaren.

Stem verhoogt naar 3,5* Ik hou wel van dit soort SF films.

Erg strak filmpje uit het Franstalige gedeelte van Canada, met ook een onderwerp waar ik wel maar mag kijken, want het is toch gewoon een schitterend idee waar je evengoed met plezier naar kijkt: een vader die iemand die zijn dochtertje verkracht en vermoord heeft, gaat martelen. Een betere straf is er niet voor dat soort smeerlappen, en al helemaal als het uitgevoerd word door de vader. De dvd-hoes die verwijst al de film naar Saw, maar hier loopt het toch net even iets anders uit.

Afin, zoals bekend: we maken kennis met verpleger Bruno Hammel die samen met zijn vrouw en 8 jarig dochtertje een rustig leven lijd. Totdat zijn dochtertje word verkracht en vermoord. De dader word, dankzij het DNA al snel opgepakt, maar Hammel vind dat niet genoeg. Hij bereid zijn wraak voor, huurt een blokhut in een ontraceerbaar gebied, kaapt de boevenwagen op een buitengewone manier, ontvoerd de kinderverkrachter Anthony Lemaire en laat zo voor hem zijn gruwelijke payback beginnen. Ondertussen proberen Bruno's vrouw en collega's op hem in te praten via de telefoon waar dan ook het psychologische machtstrijd begint. 7 Days is niet alleen maar een martelfilm en blijft wel realistisch. Bruno is eerst nog op dreef om elke dag (binnen 7 dagen) Anthony te martelen, maar uiteindelijk beseft hij dat hij er steeds minder mee bereikt en dat hij er niet warmer of kouder van word, alhoewel ik wel erg veel respect voor hem had (sorry, Kinderverkrachters mogen van mij nou eenmaal gruwelijk lijden) , maar later gaat dat respect ook weg als hij op TV een moeder van een van Anthony's slachtoffers hoort zeggen dat ze "Anthony allang vergeten is" waarbij de bezeten Bruno ook nog eens die vrouw ontvoerd om het leed bij haar onder ogen te laten zien. Bruno begint iig wel de controle te verliezen. Zoals gezegd: echt veel voldoening heeft hij er niet van: dat zie je ook maar aan het einde. Ik denk dan gewoon: of je nou voldoening ervan hebt of niet: Die Anthony is wel even goed op zijn plaats gewezen, ten koste van zijn mannelijkheid een paar flinke wonden en botbreuken. Nogmaals: van mij mag je een monster zijn, als het om kinderverkrachters of loverboys gaat. Dan vind ik je eigenlijk niet eens een moordenaar, maar ook geen held.

Verder gewoon een hele sterke provocerende film, waarbij je als kijker ook zelf mag kiezen aan het einde of je je erdoor van gedachten veranderd bent (mocht het bijvoorbeeld bij jou als vader overkomen) of niet. Het einde van de film, met de aftiteling als volgt, had wel een beetje een Seidl/Haneke feeling op een een of andere manier. Verder een hele knappe film die even iets anders doet met het wraak-thema.

4,0*

Gewoon een leuk chipsfilmpje. leuk om zo nu en dan te kijken. Het verhaal is natuurlijk heel dun maar wat geeft het. Wesley Snipes speelt goed en de humor van hem is ook leuk(sisterfucker ) De actiescenes zijn ook wel in orde(met die overval bv) maar soms een beetje te snel in elkaar gezet. En nog als dieptepunt 2 leuke autoachtervolgingen. Ik vond Boekarest ook een goede locatie. In ieder geval beter dan die eeuwige LA.

Gewoon een prima actiefilmpje. Toch maar eens proberen als tussendoortje.

3,5*

Mooie afsluiter van de triologie. Al kan ik de term triologie hier nou niet echt in vinden. 71 fragmente was eigenlijk meer een mozaikfilm met inderdaad een aaneenschakeling van onderandere nieuwsfragmenten (waaronder veel oorlogsbeelden) en ook stukjes uit het gewone dagelijkse leven van enkele mensen. Daarbij vond ik die stukjes met die Roemeense jongetje (bij die metro), die tangram en dat tafeltennis zeer indrukwekkend. Al moet ik wel toegeven dat de film heel moeilijk te volgen was en dat ik nu nog steeds aan het denken ben over de volgorde van het verhaal. De film deed me ook heel erg aan Hanekes latere Code Inconnu denken en heeft ook wel wat weg van Crash. Het laatste scene met die bank en die afsluiter met Michael Jackson was ook een erg mooi climax. Het gaat dus ook echt meer om die 19 jarige jongen die gek word en eerst afreageert met dat tafeltennis en vervolgens pistolen gaat jatten om een halve bank overhoop te schieten als idee.

Verder was 71 Fragmente... niet zo verontrustend als de andere 2 van de triologie, eigenlijk is dit er wel een feel good movie mee vergeleken. Verder was deze ook heel uitstekend, ondanks ik nog even moet nadenken om de precieze volgorde.

4,0*

Heel fraai portret van Eminem. Vroeger zag ik hem vaak op MTV en hoorde je hem ook continu op de radio. Verder heb ik nooit echt wat van hem gevolgd, maar deze film versterkt je interesse toch weer wel. 8 Mile gaat nu min of meer over het leven van Eminem. Alleen dit keer speelt ie niet onder zijn artiesten naam maar als Jimmy B Rabbit. Dat had eigenlijk niet echt gehoeven.

Maargoed, zijn levensverhaal word wel erg mooi neergezet en alles neemt plaats in de groezelige achterbuurten van Detroit, waar hij dus is opgegroeid. Het is dus niet echt bepaald een plaats waar je wil leven, dat was allang al duidelijk. En ja, het gaat weer op de bekende manier: Straatarm persoon, leeft in een stacaravan, met zijn jonge stiefmoeder (prachtig neergezet door Kim Bassinger), en zijn stiefzoontje en het volgt weer de typische leven van de straat. Hij probeert al jaren zijn grootste droom (rappen) waar te maken maar dat loopt vaak zonder succes, en is vaak het pispaaltje als "Blanke" rapper. Regelmatig voert hij oorlog met zijn tegenpartij onder leiding van Papa Doc en hangt hij rond met zijn vrienden. Heeft een wankelmoedig baantje en de relatie met zijn vriendin Alex (prima gespeeld door Brittany Murphy) loopt ook niet altijd op zijn rolletjes. Maar het straatleven en het op de bek gaan zorgt er wel voor dat hij steeds sterker in zijn schoenen staat en toch opnieuw de uitdaging aangaat als rapper. Wat natuurlijk uitmond tot die sterke rap-wedstrijdscene waarbij er wederzijds gedist word. Opzich wel een scene met veel spanning en die teksten zijn oh zo goed! Vooral die laatste song van Eminem hoe hij de hele Papa Doc crew eruit zingt, en Eminem (eeh ik bedoel Jimmy B Rabbit) het begin maakt van zijn succesvolle carriere.

Ja, dit was zeker geen verkeerde film. Of je nou Eminem kan waarderen of niet. Mooie opbouw, prachtig acteerwerk, Eminem laat zien dat hij wel goed acteren kan, en hele sterke teksten. Hier ben ik zeer te spreken over.

4,0*