Opinions

Regisseur Aki Loumihis, die de voltreffelijke mozaïkfilm Frozen Land op zijn naam heeft staan, was ik alweer bijna vergeten. Logisch, want voor de rest is er niks van hem echt internationaal uitgebracht. Ook toen ik 8-Ball opmerkte dacht ik, hey, verrek; das de regisseur van Frozen Land. Ook hier schetst hij weer een lekkere, kille, stoere, geschifte, en vooral uiterst realistische misdaadfilm neer, met geheel dezelfte trucjes die hij ook in Frozen Land gebruikte.

Want ook hier krijgen we te maken met verschillende verhaallijnen die erg interessant zijn. Voornamelijk draait het om tatoo-girl Pike, die na een leven vol drugs, drank, hoerderije, onder toezicht van een zwaar gestoord vriendje in de gevangenis beland en weer, met een pasgeboren baby, op het punt staat om haar leven weer op te bouwen in de maatschappij. Ze doet dit ook op geheel haar eigen wijze en blijft lekker rebels en afstandelijk van al die hulpjes en eigenlijk ook alles wat met haar verleden te maken heeft. Dit verloopt echter toch anders dan gepland, want ook hier luid weer de boodschap; eens je een puntje van je nagel in de rivier van misdaad hebt gestoken, kan je moeilijk meer met je hoofd naar boven komen. De film weet hierbij ook erg sterk op te bouwen wanneer haar oude vriendje weer op de stoep staat, ze met tegenzin toch weer sporadisch iets met hem begint en dat we zo weer een blik mogen werpen in zijn geheime wereldje, en laat Pike's vader Elias (erg mooie rol trouwens) nou ook net een politieagent zijn samen met zijn depressieve gescheiden collega Ollie, en ja, er gebeuren daar dingen die Pike ook maar beter niet kan weten in haar nieuwe leven.

Toch jammer dat er verder geen films van deze man hier uitkomen want ik snak nu toch wel naar meer van hem. 8-Ball (Pallo) was in ieder geval een prima en weer een verrassende drama dat lekker aanleunt tegen het misdaadthema, met ideale timings en foute coole momenten; een lijk in stukken zagen met een joint in je bek. Dat Hollywood daar nog niet in is opgekomen. Ook de kille, grauwe settings van Helsinki waren weer ideaal. En een misdaadfilm die eens een keer goed afloopt?.... Mag ook wel weer eens.

Net zoals Frozen Land krijgt deze ook van mij de volle mep.

5,0*

Tegenvaller met Al Pacino, je kan duidelijk zien dat hij even snel geld moest verdienen.

De hele film zit rommelig in elkaar en word het na 10 minuten eigenlijk 1 saaie brok. Wat wel zo is is dat het einde wel weer verassend is, maar verder is deze film gewoon matig opgebouwt en zit er amper vaart in. Ook oogt het allemaal erg goedkoop. Maarja wat wil je voor een DTV-film? Van uitgever Bridge kan je zo'nbeetje weinig verwachten. Het acteerwerk probeert goed te zijn maar faalt ook op sommige momenten en een beetje meer actie zou de film ook wel geholpen hebben.

Maar dit is een beetje een missertje. Ook wel jammer omdat het van de regiseur van Red Corner is. 2,5*

Ach, erg fijn filmpje alweer. Lijkt erop alsof dit een soort alternatief is van de Spaanse film Tesis, het concept komt overgens wel op hetzelfte neer, maar dan met een Hollywoodsaus en een detective verhaal. Om te beginnen was Nicolas Cage weer erg goed en het onderwerpje is natuurlijk niet om over naar huis te willen schrijven. Snuff, oftewel, naast dierenporno, incestporno en plas, poep en klysmasex de ziekste porno-thema die er bestaat. En daar gaat 8MM ook flink mee tekeer. Die Snuff moord op video was ook lekker bruut en Cage als Wells raakt erdoor bezeten en gaat de zaak flink serieus nemen en ik moet zeggen, alles pakt echt prima uit. De film is gewoon ziek en ook zeker niet subtiel, voorzichtig zoals de meeste Amerikaanse willekeurige film. Tis ook echt mooi om te zien hoe Cage zelf veranderd in een monster... tegen de daders dan. En ook word de film hier en daar ook erg spannend en eng bv in dat huis tegen het einde en dan ook met die geschifte soundtrack van Aphex Twin op de achtergrond.

Wat mij betreft een zeer geslaagde detective, met dit keer iets anders dan alleen maar een doodeenvoudige moord.

4,0*

We hebben uit Amerika nu wel een enorme vracht aan oorlogsfilms gehad (waarbij het thema anno 2013 al inmiddels behoorlijk is afgestompt) over WO: II, maar ook uitsluitend de Irak-Oorlog en de Vietnam-Oorlog. Nu komt Rusland eens met zo'n film, over een oorlog die ze ook zelf zijn begonnen, namelijk die tegen Afghanistan.

En we mogen er al een Full Metal Jacket film van verwachten. Het eerste uur speelt zich af op de militaire kamp, waar de hoofdrolspelers hier worden geintroduceerd als de soldaten, met allemaal zo hun eigen privé-levens die met elkaar combineren of botsen, van een zachthartige mannen tot kunstenaars, tot jonge vaders, tot mannen met een gezin, en waarbij ze ook helemaal uitgekafferd mogen worden door hun generaal Dygalo, met een dikke knipoog naar Sgt. Hartman. Hier word het eventjes dunnetjes overgedaan.

Ook de scene's in het slagveld zijn erg goed gedaan, en er is hier ook geen haartje aan sensatie en "heldendom" te bekennen, waarbij de film toch realistisch weet te blijven. Geen juichende militairen kort na een slachtpartij, geen stoerigheid vlak voor een missie, gewoon pure angst en de wil om te overleven. Ondertussen ook met een hoop onheil tussen de crewleden.

Gewoonweg een erg knappe Russische oorlogsfilm, waar Hollywood nog wel een puntje aan kan zuigen.

4,0*

Nou, toch nog gevonden in concerto en heb eigenlijk niks gemist.

Na de schitterende muziekfilm 24 Hour Party People maakt Winterbottem toch een ultieme misser met zijn nieuwe muziekfilm. Het is gewoon een en al neuken neuken neuken met daartussendoor een concert. Waar slaat dat op? Gaat totaal nergens over. Als ik sex wil zien dan ga ik wel naar een willekeurige porno site waar het allemaal nog oh zo explicieter is dan deze prul. De concerten daarintegen zorgde maar voor een beetje variatie maar het is meer domme sex dan muziek. Dus zelfs die mini concertjes van de goede muziek kunnen het niet redden want die domme porno overtreffen het.

Prul: 0,5*

Was wel pure toeval....

De makers wilden een film over de brandweer maken en dat gebeurde toevallig nog bij de wtc op 11 september.

Vond het een goede docu trouwens. had hem een jaar na de aanslag gezien.

4,0

Het begin van de film vond ik wel best bizar en goed. Maar even later stort de film gewoon frapant als een kaartenhuis in elkaar en word het maar een beroerde verwarrende film met alleen maar herrie en vaagheid. Die vage cyborgachtige gast maakt het er de film naderhand ook steeds minder op en verder word je gewoon niet vrolijker hoe langer je der naar kijkt. Het rammelt gewoon aan alle kanten. Verder is de film nog voor weinig gemaakt, dat is overduidelijk te zien maar dat maakt verder niet veel uit. Ik kan van 964 Pinocchio nou niet bepaald dingen opnoemen waar ik warm van kan lopen. Gewoon ronduit een teleurstellend rommeltje. Niet echt aan mij besteed.

1,5

Mindere film, als je het over Aja hebt.

De man heeft in Frankrijk de sublieme Haute Tension op zijn naam staan en ben ik toch wel zeker te spreken over het werk wat hij in Amerika heeft verricht. Bij deze film zien we maar weinig van zijn stijl terug.

Het verhaal spreekt me wel aan (al is het natuurlijk wel, net als Horns, een boekverfilming)... We volgen een bijzonder jongetje... Bijzonder met een hoofdletter B welteverstaan want hij is 8 keer van de dood ontsnapt... de 9de keer valt hij van het ravijn... en overleeft dat ook.

Vervolgens wordt de film op een erg verwarrende manier door elkaar gehaald waarbij je niet meer weet wat de volgorde is... Louis in coma, Louis bij de psycholoog, de volwassen Louis... Het verhaal is nog wel een prima poging.... Maar dan de uitwerking... Kom op Aja... Waar is je stijl? Ik had vaak echt het idee alsof ik naar een TV-film zat te kijken. Verder is het ook allemaal net iets te braafjes voor een man die bekend staat om zijn explicite horrorfilms... En buiten dat... Het was gewoon erg braaf.

Die hele verband met Louis vader en dat ene monster was wel interessant bevonden en soms bevat de film nog wel enkele mooie plaatjes... Maar er had meer in gekund.

3,0*

Best wel te pruimen maar ik vond die patricia nogal iritant

2,0

Redelijke achtervolgingsthriller dat wel op de automatische piloot gaat en waarvan het plot al telkenmale is gebruikt. Maargoed, ik heb me er nog wel mee kunnen vermaken. De achtervolgingen zijn weer spannend en het hele samenzweringspel ook. Met daartussendoor nog een paar actiemomentjes en aardig acteerwerk. Prima niemendalletje.

3,0*

Christus, wat ik nou toch heb gezien is toch wel heel erg. We kennen nu al zoveel films die moeten shockeren, maar Inside is denk ik wel een van de ergste, afgrijselijkste en gestoordste films die ik ooit heb gezien.

Alles begint rustig aan. Al is het begin met die ongeluk ook niet bepaald fijn. Naderhand lijkt het de eerste 10 minuten niet op een horrorfilm maar meer op een drama. Vond trouwens Allion Paradis ook schitterend spelen als de zwangere Sarah, waar het ook allemaal om draait. Naderhand speelt de film zich bij Sarah thuis af en begint zeer langzaam maar heel zeker de grootste nachtmerie die je maar kan bedenken. Alles word in het begin heel subtiel en geheimzinnig gedaan waneer die onbekende vrouw regelmatig Sarah stalkt en waar je niet meer ziet dan alleen maar een schim of een gezicht, wat ook echt bijzonder eng is neergezet. Vooral met bv dat stukje waarbij Sarah op de bank zit en waneer de camera even achteruit gaat zie je die vrouw der gezicht in die donkere gang die verdwijnt alsof ze wegschuift en niet loopt. Maar later begint de film helemaal los te komen en komen we nu echt oog in oog te staan met die vrouw (Dalle), waarbij ik toch bijna geen enkele psycho-personage kan verzinnen die hier tegenop kan. Zelfs Peter en Paul uit Funny Games zijn nog brugpiepers vergeleken met dit afgrijselijke onmenselijke monster. Wat volgt is gewoon een lijn door aan gruwelijke slachtpartijen en een wanhopige Sarah die derzelf en der ongeboren kind maar probeert te beschermen. Wat ik echt afschuwelijke scenes vond waren dat Sarah perongeluk der moeder dood omdat ze dacht dat die vrouw de deur wou openen, die kat die het ook niet bespaard blijft en ook gewoon de andere slachtoffers (de politie en die gevangende jongenman) die een voor een op een gruwelijke wijze worden toegetakeld door dat wijf. De Trauma angst, wanhoop en verdriet van Sarah is ook heel goed te voelen en de film is eigenlijk op deze manier een kwelling voor de kijker waar dat wijf geen centje meedogen bij heeft. Hier kan echt geen Saw of andere puberhorror met de zogenaamde oh zo gruwelijkst mogelijke martelwerktuigen tegen op. En wat heb ik toch vreselijk genoten toen dat wijf der gezicht werd verbrand door Sarah, toen kon ik wel naar de tv brullen van STERF!! VUILE GORE K****RTRUT!!!! , en dan ineens veranderd de film helemaal en komen we achter de meest onverwachte waarheid dat echt de spijker op zijn kop slaat. En waar je bij kan zien dat die psychobitch maar een normale zwangere burger was met een man.... tot dat ongeluk dan. Ook de beruchte buikopenknip scene en de feit eromheen was ook meer dan verbazingwekkend en schokkend.

Ook de soundtrack en die stukjes IN de baarmoeder zijn erg sterk.

Dit was toch weer een erg bijzondere ervaring in me filmleven met een film die nog zeker heel lang in me hoofd zal blijven spoken. En dan zeggen ze maar dat Martyrs ooh zo schokkend is en al een uitzonderlijke leeftijd van 18 jaar moest krijgen in de bioscoop in Belgie omdat de film oh zo schokkend was. Martyrs is nog een Villa Achterwerk programma vergeleken met deze gruwelijke film. De 83 minuten gingen iig zo traag als stroop voorbij.

Kijk deze film niet onvoorbereid! Je zult er spijt van krijgen!

4,5*

Opzich wel een mooie comming on age film over twee zwaar puberende gezusters waarbij ik Elena toch een behoorlijke mooie meid vond. Het draait hier natuurlijk weer om het standaard pubergebeuren: Perfectie, jaloezie, en vooral seks. De scenes tussen Elena en de nogal egoistische rokkenjager Fernando die met zijn mooie praatjes Elena verleid. Wat uiteindelijk ook leid tot een nachtmerrie waar Elena langzaamerhand mooi ingeluisd word. Alleen word dat in deze film op de meest uiterst subtiele wijze neergezet. Vooral die hele rit-scene is bijtend. Vooral met die dolgedraaide moeder. Dat einde vond ik echt heel vaag en erg plotseling. Met die verkrachter die zo even uit het niets komt. Waar was dat nou precies voor nodig?

Maar verder nog best een interesante film.

3,5*

Redelijk sterke film over het feminisme in de Arabische landen. Al word het helaas soms een beetje te arty. Of ik moet de tijd van het diepzinnige arthouse een beetje gehad hebben. Persian Cats wist echter met het soortgelijke thema veel beter uit te pakken. Al moet ik wel zeggen dat de opzet nog prima gedaan is. Farah is een stoere meid met een mooie stem en de soundtracks zijn ook prima gedaan. Daar blijft het wel zo'n beetje bij, want voor de rest wist het mij niet echt meer te pakken. Het mocht wel even wat rauwer als het aan mij lag.

3,0*

Wel een redelijk vermakelijk filmpje maar net geen toppertje. De film komt nogal traag op gang en het lijkt in het begin ook alsof de film in een tuin is opgenomen en het is vaak een beetje saai. Maar er komt even later vaart in. Dan worden de decors ook mooier en de actiescenes zijn dan weer een beetje op de Matrix-style gefilmt. Theron speelt redelijk als Aeon. Ook is het Berlijn als opname locatie een perfecte plek. Er worden wel vaker SF-films in Berlijn opgenomen. Maar toch is de film, ondanks de opkomende vaart net geen toppertje. Misschien komt het ook wel omdat de film erg kort is en is afgelopen voordat de echte dingen beginnen.

Ook vind ik dit een beetje raar: Eerst zie je Aeon in het jaar 2415 en aan het eind krijg je een flashback van haar in het heden. Betekend dat Aeon dan al 390 jaar oud is of is ze nou gekloont?

Desalniettemin toch een 3,5*

Erg fijn, kleurrijk en sfeervol sprookje.

Al is het niet altijd goed te volgen. Ik drukte nog amper op de play-knop van mijn DVD-speler en ik werd overspoeld met een massa aan weirdness, knutselwerkjes, gekke figuranten en dingen die overduidelijk moeten lonken naar een... tekenfilm? Heel veel stop-motion-scene's en rare dingen met eten. En dan is er ook nog een mensmuis, iets met uitrekkende benen, en voornamelijk bloemen. Okay... knippert even met ogen. Al met al: we begeven ons in een hele surrealistische versie van Parijs... je zou haast aan een feelgood-versie van Bilal denken.

De cast is in ieder geval om te smullen: Romain Duris speelt een sterke rol van ondernemer Colin... is het weer erg leuk om Audrey "Amelie" Tatou te zien die er nog net zo schattig uitziet als in Amelie zelf... en welja... Omar Sy is ook van harte welkom als huisbaas alias chauffeur alias... Of L'Ecume de Jours een feelgood movie zou moeten zijn is nog een raadsel. We krijgen hier een buitengewone romance voorgeschoteld tussen Chloe en Colin, maar op een dag wordt Chloe ziek omdat er... jawel... een bloem in haar longen groeit... Waarbij er nu een manier gevonden moet worden om Chloë in leven te houden. Maar poepoe, het is nog wel een kwestie van je kop erbij houden.

Want om op de decoratie terug te komen... je komt ogen te kort en Gondry lijkt wel echt alles uit de kast te trekken. Overduidelijk moet dit een soort semi-jaren 60 verhaal zijn... de rellen van '68 komen voorbij en de spionage wat betreft die typemachines komt hier ook geregeld de hoek om kijken. Dan wel op een manier dat daar ook hedendaagse techniekjes bij zijn toegevoegd waarbij ze: net zoals bij een smartphone, alles kunnen volgen, dus overtypen. En dan die hele politiebrigade in die Swatbus met poten... hoe kom je erop? Jaja, we krijgen hier wel Parijs van de meest aparte kant te zien.

Zo, nu even op adem komen...

En dat hij hier zo wordt ondergewaardeerd... onbegrijpelijk....

Conclusie: een heerlijk, kleurrijk, surrealistisch verhaal waarbij je ogen te kort komt.

4,5*

Eindelijk weer eens een film over homoseksualiteit zonder dat het er zo gigantisch op benadrukt wordt.

Maar van Ozon moest dat ook alleen maar goed komen. En dat was het ook. Een verfilming van een boek van een Engelse schrijver die nu op mijn lijstje is komen te staan. Ik verwacht daar veel afwijking in, afgezien van het onderwerp zelf.

We bevinden ons aan de Normandische kust anno 1985. Alexis is een wat schuchtere 16 jarige jongeman die zichzelf zoekt. Zijn zoektocht lijkt zijn lot te bepalen als hij op een dag besluit alleen de zeilboot uit te gaan gooien en door een storm in de Noordzee over de kop slaat. Mag hij geluk hebben dat hij wordt gespot door David, die hem van de verdrinkingsdood redt?

Je weet waar het naartoe gaat. Alexis en David voelen zich aangetrokken tot elkaar. Daar waar Alexis nog wel liever zijn nieuwe ontdekking wat op de achtergrond houdt voor zijn arbeidsklasse-ouders, voelt hij zich wel redelijk benauwd door de vrij manische moeder van David die hem aan alle kanten bewonderd. Toch lijken de jongeheren per moment wat stapjes verder te gaan. Ondanks de mooie beelden (bijvoorbeeld met de brommer) zou het nog wel een standaard liefdesverhaal kunnen zijn. Maar de jongens hebben ook wat van elkaar gemeen.

Alexis is behoorlijk bezig met de dood en alles erop en eraan, en David doet hem een opmerkelijk voorstel.

Tussendoor komt de Engelse Kate buurten en kan ze zich tussen hen mengen. Maar zoals je kan verwachten zal Ete 85 geen sprookje worden.

Toch weet Ete 85 luchtig te blijven, dan wel niet rakend. De splitsing in het verhaal; het zomerverhaal en de momenten dat Alexis zijn rechtszaak afwacht weet hierin prima toe te werken naar een verrassend einde.

Het is Ozon gelukt om de juiste benodigdheden uit de kast te halen. Realistisch acteerwerk, de subtiliteit, mooie zomerse sferen en de bij de tijd passende soundtrack. Ook al ben je zelf geen homo, dit is een sterke aanrader!

4,5*

Na 11 jaar weer een film van Hadzihalilovic. De vrouw van Noé.

Het thema komt weer een beetje op hetzelfde neer... al volgen we nu een groepje jongens van rond de 10 jaar. Nicolas woont samen met zijn moeder op een eiland en samen met vele andere leeftijdsgenootjes worden ze onder de hoede gehouden door volwassen vrouwen. Je weet in het begin al dat dit absoluut geen zuivere of betoverende zaak gaat worden. Nicolas brengt zijn dagen in verveling door, speelt met zijn vriendjes in de zee... en als hij iets fouts doet, is het weer tijd voor een genetisch onderzoek.

De film wordt met het moment meer steeds grimmiger en duisterder, en die volwassen vrouwen lijken ook steeds enger te worden. Spreken we hier over een sekte? Gezien dat ritueel op het strand. Wat ik echter wel opmerkte in deze film was een ijzersterke metafoor: Namelijk het feit dat kinderen in het hedendaagse leven door de instanties worden gebruikt als producten... met de nodige diagnoses erop volgt. Voornamelijk die bedriegelijke sympathie van die vrouwen vond ik er een mooi voorbeeld van... want die sympathie zorgt er voor dat ze aan het lijntje gehouden worden.

Echter, blijven er toch wel enkele dingen open: Hoe worden die jongetjes zwanger? Hoe komen die vrouwen aan die zuignappen op hun rug? Hoe zit dat nou met die zeester; is er echt daadwerkelijk een jongetje verdronken? Allemaal nog niet helemaal doorgekomen, maar dat stond de spanning zeker niet in de weg.

Want de sfeer is onderhuids en donker, maar blijft gelukkig wel ver uit de buurt van de suspensehorror die we al telkemalen in zowel Hollywood als Arthouse vorming hebben gezien.

En ja, dat einde... Schitterend! Tot na de aftiteling laten afspelen.

4,0*

Ook een typisch Miike-filmpje. Was trouwens de eerste Miike-film die in Nederland uitkwam. Maar helaas is het toch wel een beetje een tegenvallertje. De schokkende dingen gebeuren pas tegen einde en het begint allemaal een beetje slowly. Maargoed. Toch wel weer leuk. Die langdurige martelscene aan het eind kan je gewoon zelf ook voelen en trek je er soms echt een pijnlijk gezicht bij. Vooral bij hoe Asami allemaal naalden in dat slachtoffer steekt en de voet erafsnijd met een pianokoord, Dat geluid erbij. AAARRG En natuurlijk kiri kiri kiri kiri(dieper, dieper) bij dat insteken van een naald. Maar toch was me iets toch niet helemaal duidelijk. was die martelscene nou een droom of werkelijkheid?????

Toch wel een geslaagt Miike filmpje. Alleen jammer dat het begin erg sloom is.

3,5*