Opinions

Erg sterke film die eigenlijk ook zowat meer dan realistisch is. Om te beginnen vond ik het vooral mooi dat er in de hele film zowat geen straatje muziek of soundtrack te horen is en dat het (op praten en het achtergrondgeluid na) muisstil is, waardoor alles ook op een een of andere manier langer duurt en dat het ook spannender word. Het verhaal lijkt simpel, maar je hoort natuurlijk wel te begrijpen dat zo'n simpel verhaaltje een grote hoofdrol speelde na die aanslagen in London. We maken kennis met Mevrouw Sommers waarvan de wereld instort en voor haar de spanning pas begint waneer ze vanaf de aanslagen in Londen niks meer van der dochter heeft gehoord. En tegelijkertijd komen we ook bij Ousmanne ,wat was die uitstekend neergezet. Die zit ook met hetzelfte probleem en vertrekt vervolgens ook naar Londen.

Wat dan zo mooi is is dat Ousmanne en Sommers allebij weer een andere relatie hebben met hun zoon of dochter. Dat zie je maar aan de manier waarop Ousmanne zijn zoon al meer dan 15 jaar niet meer heeft gezien en toch helemaal geobserdeerd en bezorgt is waneer hij te horen krijgt dat zijn zoon na die aanslagen vermist is. Pas dan komt de liefde voor zijn zoon naar boven lijkt het wel. En zo heeft Sommers weer een goede relatie met haar dochter. Verder zijn de momenten waarbij Sommers en Ousmanne elkaar ontmoeten ook best bitter. Vooral omdat ze in het begin nog erg moeilijk met elkaar op kunnen schieten. En natuurlijk het keiharde moment dat ze te vroeg gejuicht hebben.

London River is dus zeker geen film om vrolijk van te worden. Alles word subtiel neergezet en het sfeertje blijft wanhopig en vol spanning. Die 87 minuten gaan ook als stroop voorbij. Vraag me trouwens ook af of dit nou een Franse of een Engelse film is.

Verder zeer pakkende vertelling.

4,0*

Inderdaad een rauwe en keiharde film en natuurlijk was er wel plaats voor wat Engelse humor maar voor de rest is dit een bikkelharde en toch schokerende film in de trent van Trainspotting. Er word ook erg goed in geacteerd en ze laten ook de intense emoties zien. Ze laten het op zo'n manier zien alsof je het zelf allemaal meemaakt. Er word ook mooi afgewisseld met het heden en sommige flashbacks van de nacht ervoor. Georgia Groom die Joanne speelde vond ik BTW een lief meisje. Stanly acteerde ook prachtig. Die samen met de naive Joanne probeert te vluchten voor der pooiers.

Al met al een bikkelharde realistische film. Duurt wel heel kort maar het is wel steengoed gemaakt.

4,0*

Prima misdaadfilm. Zo zie je maar dat er in de jaren 80 ook uit Engeland goede misdaadfilms kwamen.

Om te beginnen vond ik Bob Hoskins in zijn vroegere jaren geweldig. Ik moet ook steeds weer denken aan zijn rol als Bart in Unleashed. Hierin speelt ie ook een gangsterbaas die een gave uitstraling heeft en vaak met een paar leuke dialogen aan de bod komt. Film begint vrij rustig, op die aanslagen na dan, en vervolgens is het een jacht op de verader-thema (met die indrukwekkende koelcelscene) met een erg mooie climax. Ook de Londen locaties hebben een ideale achtergrond uiteraard. Toch wel weer leuk om te zien hoe het daar er in de jaren 80 uitzag.

Was voor 1 euro goed te doen.

3,5*

Mwa, was wel anders dan ik had verwacht. Er zaten nog wel leuke momenten in in deze Europese Indiana Jones achtige Jackie Chan Roadmovie. Was wel weer leuk om de jonge Jackie Chan weer eens te zien en zijn maat vond ik ook best wel goed acteren. Verder is alles maar slap en dun kwa verhaal en actie. Al vond ik die autoachtervolging wel erg leuk. De vechtscenes waren ook wel te doen.

Wat ik nou wel weer irritant vond is dat ze nooit precies vertellen op wat voor locatie het zich nou afspeeld. Dat vind ik meestal wel prettig bij films als ze ook vertellen waar het zich afspeeld al gaat het om een James Bond-kloon. Ook btw wel grappig dat zelfs alle Europeanen, Afrikanen en Arabiers vloeiend Chinees spraken.

Maar toch was deze film nog wel te doen.

3,0*

Het vervolg is wel beter dan deel 1 en eigenlijk ook helemaal uitgepakt. Wat begon met een project bij 1 regiseur word de tweede deel een begin van een nieuwe reeks geregiseert door meerdere regiseurs. Deel 2 komt kwa verhaal wel een beetje op hetzelfte neer maar dan wel met wat meer diepgang. Die meiden vond ik wel erg sexy en die tovenares was me toch een partij gestoord. De voodoo rituelen zijn ook weer nog pijnlijker en dit keer ook heerlijk realistisch in beeld gebracht bv het verbranden van die benen in een close up. Die scene met dat die ene meid in de soep bleek te zitten en dat iemand een stukje nagel van haar in zijn mond kreeg was ook vrijwel nasty.

Was gewoon weer lekker ritueel pijnlijk vermaak. Deel 3 maar eens een keer kopen.

3,5*

Anderhalf jaar geleden deel 1 en 2 mogen vertoefen, paar dagen geleden ook deel 3 en dit was ook weer een erg fijn filmpje in de reeks.

Najah fijn.... het is weer een schokkende, gore brei geworden met weer een paar erg pijnlijke martelmethode's die soms Saw nog wel eens verbleken. Vooral die vrouw (die herrezen moeder als ik het goed heb) was toch uber en uber wreed en moest bij die blik gelijk aan die psycho-wijf uit Inside denken. De rituelen zijn gewoon weer erg mooi gevonden en willen nog wel eens pijnlijk uitmonden. Vooral die 3de oog methode's zien er zo smerig uit en geven je zelf de neiging naar je voorhoofd te grijpen. Ook weer een mooi sfeertje. De reeks moet het niet hebben van de drukke grote stad maar gewoon van het rurale gedeelde van Thailand, wat ook vaak wel oogd alsof het is zich de middeleeuwen plaats vind.

Het einde snapte ik overgens niet helemaal.

Maar voor de rest was dit weer een zeer geslaagd deeltje.

3,5*

Erg geslaagde actiefilm met een vrouwelijke Rambo. Geena Davis van Stuart Little welteverstaan, die, waneer ze der achterkomt dat haar verleden niet klopt, overgaat tot harde actie, waar de vonken dus toch wel vanaf vliegen.

Deze film had ik een jaar of 8 geleden al gezien maar laatst nog op dvd gezien en hij is gewoon weer erg goed. De actiescenes zijn erg geslaagd en spectaculair, om maar te zwijgen over de fraaie stuntjes die Davis er in die tussentijd uithaalt. De besneeuwde locaties zijn ook goed, en de jaren 90 sfeer is weer te proeven. En dan hebben we natuurlijk ook nog Samuel L Jackson, die met zijn droge, scherpe humor weer er een feest van weet te maken.

Ideale zondagavond film.

4,0*

Oz Perkins kan goed door als moderne horrorregisseur. Zeker als het om sfeer gaat. Deze weet hij op een onderhuidse manier in zijn script te verweven en valt het kwartje vaak later. Na zijn drie eerste films lijkt Longlegs toch een iets grotere doorbraak te zijn. De behoorlijk creepy stills en teasers van vorig jaar zaten nog in mijn achterhoofd.

De film begint met een flashback; in 8mm formaat gefilmd. Waarin we een jong meisje zien die een leegstaande auto op haar erf opmerkt. En dan maken we meteen kennis met de karakter waar het allemaal om draait.

Ik moest wel een beetje slikken met Nicolas Cage. De man is al dertig jaar bekend met Hollywood-blockbusters en kaskrakerrollen, een zwerm B-films om zijn schulden af te betalen, tot een paar steeds sterker wordende afwisselingen in genres. Het is zeker geen slecht acteur, maar omdat hij al zo veelzijdig bekend is dacht ik dat zijn rol in een film als deze op een een of andere manier niet zo erg meer kon overtreffen. Om dan na zo'n lange loopbaan zo'n rol te krijgen? Dan zou het toch al niet zo eng meer zijn? Je ziet er nog altijd Castor Troy, Yuri Orlov, Roy Waller of Big Daddy erin terug.

Maar nee, hij is hierin haast onherkenbaar en hij weet toch al zijn talenten in te zetten om hier toch wel echt een zwaar gestoorde griezel neer te zetten. Alleen zoals je weet zal je hem niet al te vaak zien.

We gaan terug naar Lee Harker. Het meisje van de 8mm opname. Inmiddels is ze in de dertig en bevinden we ons in de jaren 90. In de besneeuwde afgelegen regio vinden er gruwelijke rituele moorden plaats die vrijwel op dezelfde wijze zijn verricht. De FBI lijkt het spoor bijster, maar dan lijkt deze Lee Harker meer over deze zaak te weten dan je zou denken. Bovendien valt ze in dezelfde categorie; de geliefde prooien van de dader.
Meisjes die op de veertiende van de maand negen jaar oud worden. Maar Lee Harker was dat ook. En toch is ze nog in leven. Wat is hier aan de hand?

Opmerkelijk hierin is al dat ze zo rustig blijft bij die scene waarbij ze met een zaklamp buiten gaat kijken, terwijl er op de achtergrond een schim in haar huis voorbij doolt. Zelfs wanneer er een brief op de bureau ligt. In plaats van dat alle alarmbellen afgaan en ze haar collega's waarschuwt gaat ze er rustig voor zitten om de tekens te ontcijferen. Daar klopt al iets niet.

Maar uiteindelijk is de ontknoping wel huiveringwekkend. Haar moeder die uiteindelijk al die tijd voor Longlegs heeft gemoord om haar dochter te kunnen sparen. En zodoende ook Lee's collega's weet te hersenspoelen. Nu weet je ook waar die poppen al die tijd voor bestemd waren.

Toch eindigt deze film wel vrij ad rem en ondanks het kwartje pas later was gevallen blijven er wel nog veel zaken open. Is deze film nou ergens ook bovennatuurlijk of zijn zowel Longlegs als Lee's moeder er gewoon zodanig goed in geweest om binnen nog geen uur een vader over te halen om zijn hele gezin uit te moorden?
Valt dit niet een beetje te vergelijken met de film Sinister? Maar ik heb weinig verstand van rituelen.

Desalniettemin was dit weer een beklemmende fraaie horrorproject van Perkins. De man lijkt nu echt aan de weg te timmeren zonder zijn oude elementen los te laten. In februari volgt alweer de film The Monkey. De trailer ziet er al lekker surreëel uit. Waar zal dit naartoe gaan?

4,0*

Dat is lang geleden... Dat ik van de Israëlische Bernstein zijn spionagefilm Ha Hov mocht aanschouwen. Hij heeft ook een erg lange pauze genomen, om vervolgens 11 jaar later in Amerika op te duiken met een wel heel andere film. Horror? Nee, niet echt... Maar wel sterk en bij vlagen ook onderhuids.

We volgen de schichtige tiener Maria die op haar school en in de omgeving als buitenbeetje door het leven gaat... en daarbij ook het mikpunt is van zowel de treiterijen op school als de minachting en onverschilligheid in de thuissituatie. Op een dag doet ze een vrij sinistere ontdekking als ze in de spiegel kijkt en haar spiegelbeeld een eigen leven lijkt te lijken, met de nodige donkere mimiek vandien. Eeeeeeek! Of toch niet helemaal?

Nee, waar spiegels in horrorfilms vaak de intentie hebben om extra angst aan te jagen lijkt deze spiegel de kijker aan het denken te willen zetten. Al wordt het er niet minder donkerder om.

Het spiegelbeeld moet de alter ego en/of ongeboren tweelingzus van Maria voorstellen. Ze luistert naar de naam Airam. En Airam maakt hierin strak duidelijk dat ze is geraakt door de observaties die ze over Maria deed. Maria zal eens wat vaker voor zichzelf op moeten komen... en dit neemt ze wel erg letterlijk.

Hoe dat in zijn beloop gaat? Aanschouw zelf, maar ik denk dat je het antwoord wel al kan raden. Interessant in deze kwestie is het moment dat de rollen tussen Maria en Airam letterlijk lijken om te draaien.

Ook komen de familiegeheimen boven tafel, en die zijn treffend.

Look Away zou je bijna kunnen beschouwen als zo'n typische Amerikaanse thriller... maar het gaat weer ietsje dieper. En daar hou ik van. De sfeer is lekker donker, het acteerwerk komt zeker goed door de verf en India Eisley zet hier wel een puike dubbelrol neer. Ook leuk om Mira Sorvino weer eens te zien. Inmiddels inderdaad geschikt voor een moederrol.

Goed.

4,0*

Hele knappe en mooie science fiction filmpje dat me aangenaam verrast heeft en waar ook alles gaat als een trein. Van mij een van de verassingen van 2012!

Het plot zit voor mij al erg sterk in elkaar en weet met de film ook steeds verder uit te pakken en het tijdreis thema word hier op een bijzondere wijze neergezet. Om het heel simpel zeggen vind er een samenwerking plaats tussen twee tijden.... en hoe? Criminelen van 30 jaar later worden 30 jaar terug in de tijd getransporteerd op een plek waar de beul (De Looper dus) klaarstaat met een geweer om, als de crimineel verschijnt, hem een extra gaatje te verkopen, waarbij de brokken bloederig vlees uit de wonden spatten. Een van de Loopers is Joe, die schitterend word neergezet door Joseph Gordon Levitt, een vakman in zijn beroep die zo nu en dan naar de oogstvelden van Kansas moet om weer eens iemand uit de toekomst dood te schieten, en daarnaast een redelijk gewoon social life heeft, totdat hij er via zijn collega achter komt dat er iets stinkt in dat beroep en uiteindelijk, op de kleed waar de veroordeelde komt, nu eens zijn toekomstige versie verschijnt.

En die word dus ook weer prachtig vertolkt door Bruce Willis, en je ziet dat hij al oud begint te worden, maar het nog wel steeds kan. Het verhaal word dan ook steeds interessanter , en boeiender. Het word ook pas helemaal mooi als we dan ook de jonge Joe als Joseph Gordon Levitt zijn leven verder gaat lijden in Shanghai, daar zijn werk doet als huurmoordenaar, 30 jaar later zie je hem als Bruce Willis, die dus daar word gearresteerd en waar zijn vrouw word vermoord door de Rainmaker. Zo word ie dus weer teruggestuurd in de tijd waar Joseph Gorden hem weer zo opwacht en zo zie je ook wat er eigenlijk allemaal vooraf ging (of tenminste, wat er gaat gebeuren). Vanaf dat moment word het ook weer steeds interessanter en beklemmender, want zo wil hij dus in 2044 de Rainmaker doden, die in die tijd nog maar een kind is.

En vanaf dat ogenblik veranderd de film in een kat en muisspel tussen de 2 joe's. We maken zo ook kennis met de stoere cowgirl Sara Rolins (Emily Blunt) en haar telekinetische zoontje (moest meteen aan Stalker denken), die dus op de moordlijst staat van de oude Joe, en de jonge Joe dat dus moet voorkomen. Wat tot knap in elkaar gezette momenten lijd. Dat zoontje Cid vond ik ook erg bijzonder. Het einde is ook erg goed in elkaar gezet.

Een film die dus, zoals gezegd helemaal werkt en erg smakelijk in elkaar zit. Het opmerkelijke was ook de toekomstwereld, die er op, de skyline en sommige auto's na, niet zo veel verschilt als onze tijd. Futuristische skylines, auto's en andere dingen worden drastisch gecombineerd met een boel dingen van onze tijd en een verpauperde wereld (film schijnt zich in de tijd af te spelen waar de crisis een hoofdrol speelt dus waarschijnlijk is dit geen goedkope hap-slik-klaar decoratie) Naast de stad vond ik de rurale settings in Kansas ook prima neergezet, met de toekomstige snufjes. Opmerkelijk waren ook sommige wapens (bv die geweer uit 1800zoveel die hier stevig gemoderniseerd word, of die cowboy pistolen als dienstwapens, en dat nog voor zo ver in de toekomst, echte crisis dus!) Bij sommige plaatjes met Joseph Gordon Levitt (bv die Liquidatie-scene vanuit de auto in Shanghai) moest ik erg denken aan Inception. En ja verder... gewoon schitterend plot en slimme trucjes en naderhand ook nog plaats voor een paar vette actiescenes. Meer kan ik er niet meer over zeggen. Gewoon een topfilm die zeker bioscoopwaardig is!

4,5*

Mmmh,

Ik moet zeggen dat ik niet echt een liefhebber vind van dit soort films. Ik vond deze niet echt leuk.

Wel erg mooi gemaakt, maar tot daar aan toe.

Ik hou niet zo van sprookjes.

3,0* voor het idee en omdat het goed gemaakt is.

Heb deze film met volle moed bekeken met me vader.

Ik vond deze nog wel redelijk na die twee andere.

Ik ben geen liefhebber van sprookjes.

Maar sommige gevechten in deze film en die olifanten vond ik wel mooi.

Aleen bij die grote spin moest ik mijn ogen dicht houden want ik kan niet tegen grote spinnen.

3,0*

Ook net als de eerste niet erg mooi, en langdradig.

Soms zat ik echt te denken: komt er nog een eind aan. Maar nee.

Wel mooi gemaakt maar zoals gezegt: ik hou niet van sprookjes

2,5* voor het idee

Erg geslaagde film waarvan ik altijd dacht dat het een comedy was aangezien de DFW hoes. Maar dat was het dus niet. Dit is eigenlijk een hele aparte film vind ik. De film heeft zowat 8 verschillende gernes (waarvan die komedie er toch weer een beetje bij hoord) en komt in de introductie met Cage in een verwoest gebied en aan het eind en in vele stukken in de film over als een documontaire. Alles zit goed in elkaar en Nicolas Cage doet het weer uitstekend en alles zit er in. docu/actie/oorlog/romantiek/komedie/drame enz enz. De locaties waren aan de ene kant in een ruime selectie maar soms ook eentonig. Maargoed wel allemaal heel toepasselijk en mooi. Die slow-motion met die AK-47 zag er ook fantastisch uit.

Zoals gezegt een aparte film met zowat alles erop en eraan. En natuurlijk ook gebasseerd op de serieuze werkelijkheid. Cage deed het zoals gezegt weer uitstekend en die Oekrainer was ook geweldig met zijn droge humor.

Prima film. Zeker aan te raden.

4,0*

You're a vampire Michael! My own brother, a goddamn, shit-sucking vampire aldus zijn kleine broertje.

Wat een heerlijke jaren 80 vampierenfilm. Ook gewoon helemaal into de jaren 80 rocksfeer en een hoop subtiele humor. Gezinnetje komt in de stad, Michael, de oudste zoon heeft nieuwe vriendjes die vampieren blijken te zijn en vervolgens word ie er zelf ook een. Dat geeft veel tegenslagen voor zijn familie. Michael vond ik erg leuk gespeeld maar zijn rol word meer gestolen door zijn jongere broertje Sam en ook zijn opa. We krijgen gewoon een lekkere bizarre film voorgeschoteld dat zich afspeeld in een obscuur stadje in Louisiana. Waar die vampierengang eigenlijk al langer bekend was. Het is ook gewoon erg leuk als de rest van de familie er maar achter moet zien te komen wat er nou maar met Michael aan de hand is. Ohja... ook die 2 vampire hunters waren geweldig en het einde was om te smullen.

Heerlijk vermakelijk vampierenfilmpje in een erg leuk jasje.

4,0*

Toch weer een zeer goede film van Lynch na eerder Blue Velvet gezien te hebben. Alles word ook weer lekker donker gefilmd waardoor alles ook een beetje creepy overkomt. Het verhaal is ook echt onbegrijpelijk en een onoplosbare puzzel want je weet nou toch niet waar de film over wil gaan. Verder vond ik dat er wel zeer goed in werd geacteerd door Bill Pullman als Fred Madison en die dubbelrol van Patricia Arquette. En ook vooral die rol van Pete door Balthazar Getty. Die ook iets wegheeft van de ene Fred. Toch komt Lost Highway wel een beetje over als een schyzofrene thriller.

Naast al die creepy donkere momenten ook wel wat geinige momenten bv: die bumperkleefscene. De muziekverzameling was ook fantastisch met onderandere David Bowie, Rammstein, Nine Inch Nails, Smashing Pumpkins en This Mortal Coil. (vaag dat er van die laatste niks op die score-album staat. . Maar voor de muziek is deze film ook goed te doen. Waar ik me dan nog wel aan stoorde was dat overbodige liefdes, neuk, zoen scenes om de haverklap die ook wel eens vervelend begonnen te worden. Maargoed verder had deze film toch wel een hele hoop in zijn mars. Die Mystery man kwam ook erg eng over en zorgde ook voor een perfecte aanwezigheid op de duistere momenten. Ook die scene met dat Fred en Renee in bed liggen en Renee naar Fred toebuigt en dat er ineens een eng gezicht in Renees gezicht verschijnt was ff een schrikmomentje.

Zou Lost Highway trouwens ook geen inspiratiebron geweest zijn van de Franse film Cache van Haneke? Met die videobanden enz?

Maar voor de verder rest weer een zeer aangename Lynch-film. Probeer het maar eens te begrijpen. Ben nog steeds benieuwt naar de andere films van Lynch. Heb momenteel nog Wild at Heart liggen en wat nog op mijn lijstje staat zijn Twin Peaks, Mulholland Drive, Dune, Elephant Man en Eraserhead (jammer dat de laatste moeilijk te verkrijgen is)

Maar voor deze een 4,0*

Sofia Copolla ken ik nog wel van The Godfather 3 als de dochter van Michael Corleone, nu mag ze het werk van der vader overnemen en deze film maken. Lost in Translation was een erg fijne subtiele film, een echt verhaal heeft deze dan weer niet, en je kunt zien dat dat ook niet altijd nodig hoeft te zijn. Het is gewoon meer een soort van een relatiethema en een blik in het leven-verhaal. Het draait ook voornamelijk om Bill Muray die zijn chagerijnige vrouw een beetje opzij schuift en met een andere vrouw die wat enthiousiaster is Tokyo intrekt. Je kan dit een beetje beschouwen als een soort reis door Tokyo. Alles is subtiel en levendig en dat maakt de film ook helemaal niet slecht zoals Hypergrypnie beweerd.

Verder gewoon een ideale arthouse film die ik ook veelste laat heb gezien. Voor deze de Duitse Cherryblossoms gezien die dit thema overneemt.

4,0*

Gosling lijkt wel door Refn te zijn opgeleid om dit spektakelstukje te mogen maken. Lost River is zeker een kunstzinnige doch sfeervolle film vol prachtige plaatjes van een verpauperd stadje dat op zinken staat en waar de crisis de overhand heeft genomen. Het verhaal is soms nog wel erg ingewikkeld om goed te kunnen volgen... hierbij zou je haast wel naar David Lynch kunnen lonken en het sfeertje is lekker donker. Alleen wel jammer dat de sfeer niet zo beklemmend is als Lost Highway of Inland Empire... iets wat ik wel had verwacht.

Deze film is volgens mij een protest tegen de crisis in Detroit, waarbij de plaats is gefigneerd tot Lost River, een plaatsje vol verschoppelingen, gekken, macabre figuren en armen die proberen te overleven. Zo ook Bones, die met zijn koperdiefstal winst probeert te maken zodat het huis van zijn familie niet wordt ontnomen. Daar word al snel roet in gegooid wanneer hij oog in oog komt te staan met de psychopatische Bully. Een van de iconen die voor mij door mogen in de geschiedenis van de filmpsycho's. Ondertussen probeert Bones moeder ook een bijdrage te leveren door zichzelf te verkopen in een surrealistische theatergenootschap.

Zoals gezegd, de sfeer is goed en vele plaatjes zijn prachtig (lees, die lantaarnpalen in de rivier) maar het had van mij wel ietsje beklemmender mogen zijn. Dat neemt niet weg dat ik ben meegezogen in het fraaie wereldje die Gosling hier geschapen heeft. Ergens moest ik kwa onderwerp ook wel denken aan Beasts of the Southren Wild.

Prima protestfilm. Gosling moet er meer maken.

4,0* tot nu toe.

Deze was beter en spannender dan JP 1.

Ik heb deze in 2000 gezien maar toch kan ik me herinneren dat ik deze spannender vond dan deel 1. Ondanks ik deel 1 voor de laatste keer in 2005 heb gezien.

Heb deel 1 op band en niet deze.

Even wat herinneringen terughalen van wat ik spannend vond:Dat Malcolm en zijn familie een gewonde baby t rex hebben gevonden en meenemen naar de camper. Als het nacht word loopt malcolm even een rondje door het bos en hoord in de verte voetstappen, hij rent naar zijn camper toe (en op dat moment kreeg ik het echt warm van de zenuwen), veilig? nee! De moeder T rex kijkt door het raampje van de camper naar de baby t rex die hij wil terug halen, Ian spaart zijn moed bijeen een doet de deur open en geeft de Baby T rex, en de moeder t rex doet nog effe niks tot ie die camper in het refrein ramt Enz Enz. Ook spannend was die tentenkamp iedereen slaapt en de voetstappen waren van veraf te horen op een gegeven moment steekt die T Rex zijn kop in de tent van Malcolms vrouw en dochter en iedereen word wakker en vlucht, de t rex heeft de tent om zijn kop HAHA en malcolms gezin is van de t rex ondkomen gelukkig. De achtervolging begint en even later belanden malcolm met al zijn legermaatjes in hoog gras vol raptors en dan worden alle team genoten opgevreten en alleen malcolm en zijn gezin redden het en zo hebben ze dit keer geen T rex achter hun aan maar raptors, ook geestig was die T Rex in de stad.

ja even wat oude herinneringen

in 2000: 4,5

Prima Nederlandse mozaïkfilm. Mozaïkfilms hebben altijd wel wat... Zo ook deze in Rotterdam geschoten Lotus... met een paar sterke observaties uit het hedendaagse leven van enkele bewoners. Al blijft de boel vaak wel subtiel. De film focust zich op allerdaagse omstandigheden... van een huisvader die zijn homoseksuele gevoelens probeert te verbergen voor zijn gezin, tot een autistische jongen, waarbij Jack Wouterse hier een sterke rol als vader neerzet... tot een gehandicapte jongeman die bijna zijn uittrede doet in de instelling... Ja, verder eigenlijk ook niet.

Wel talloze mooie beelden van Rotterdam en een vrij kil sfeertje... De vertellingen weten nog degelijk te blijven en de Hollandse overacting blijft gelukkig uit. Goed geacteerd, prima opbouw en de dialogen zijn ook zeker goed te doen. Prima rollen van Jack Wouterse, Raymond Thiry, Gaite Janssen... wel jammer van Georgina Verbaan.

3,5*

Secrets make you stronger
No. Secrets make you darker.

Ondanks dat de prenten Seul Contre Tous, Irreversible en Enter the Void me erg geraakt hebben; hikte ik wel een beetje tegen Love aan, waardoor de dvd twee jaar op de plank bleef liggen. Ja, allemaal leuk en aardig; een pornofilm in 3D... Maar om nou bij de aftiteling een rauwe lul over te houden of om handelingen te zien die je ook gewoon op Pornhub kan vinden (en niet twee uur duurt)... Ja, ik had gedacht dat het niet veel zou worden. 9 songs van Winterbottom zat ook nog vers in mijn achterhoofd.

Maar gelukkig was dat niet het geval. Het begin wil er echter al wel op wijzen dat de piemels en de kutten niet worden gecensureerd. Daarna werd ik toch wel alsnog in een typische Noé sfeer gegooid. De innerlijke stem van de zekere Murphy en dan vooral de benauwende uitzichtloosheid en wanhoop die je mee weet te zuigen; ondanks dat de man gewoon een vriendin en een zoontje heeft. Nee... op een Seul Contre Tous achtige wijze krijgen we wederom te maken met diepe zelfhaat en desintegratie. Maar waarom eigenlijk? Het telefoontje van de moeder van een ex vriendin, de zekere eigenzinnige Electra beloofd al niet veel goeds.

En zo volgen we verschillende tijdsbestekken die zich voordeden in de periode tussen Murphy en Electra. De subtiliteit ontbreekt hieraan en we krijgen meteen de harde werkelijkheid te zien; afwisselend met wat rustigere momenten, betoverende momenten, pijnlijke momenten... Nee, niet toewerkend naar een climax, niet van achter naar voor... Nee, op een manier waarbij je soms hoop voelt tussen de scene's waarin het allemaal totaal niet aan de haak is.

Het is eigenlijk bijna een beetje een film dat in de categorie van Shame valt. Waarin het al duidelijk wordt dat seksualiteit en affaires je kunnen maken of breken... ook al lijkt het zo alledaags te zijn. Noé weet je toch opnieuw mee te slepen in een claustrofobische nachtmerrie, en toch wel afwisselend met iets romantisch. Hoogtepuntjes waren die cumshot; waarbij de klodders zelfs in de zwarte beeldbalken te zien zijn, die travestiet, die scenes met Noé, die droogkomische scene met die politieagenten in de hoerentent, die orgyscene, die hartverwarmende eerste ontmoeting... De soundtrack was ook keurig op zijn plaats.

Wat ik echter niet vond linken was: Het feit dat Electra resoluut Murphy in het gezicht spuugt en de benen neemt wanneer ze te horen krijgt dat het buurmeisje per ongeluk is zwanger gemaakt. Iets waar de relatie ook permanent eindigde, terwijl ze hiervoor al wel vaker hebben ingestemd met overspel en triootjes (of dat Murphy zich met een weddenschap door een travestiet liet neuken). Die scene voelt net aan alsof het Murphys allereerste slippertje is.

De acteurs waren ook behoorlijk overtuigend en realistisch. De wispelturige Electra, de lieve naïeve Omi, de labiele Murphy... en zelfs Gaspar Noé mag ook een rolletje spelen als die perverse kunstenaar. Ook de typische Noé elementen geven wederom de handtekening: Zijn favoriete kleur rood, die filmposters, psychedelische beelden, schaduwkanten van Parijs... Jaja...

Ja, dan wel twee jaar verkeerde verwachtingen van deze prent gehad. Terwijl deze gewoon prima werkte op de donkere, ijskoude en winderige herfstavond... en waarbij de lome claustrofobie zelfs nog tot een dag later te voelen is.

Erg grappig ook om erachter te komen dat deze al erg snel out of print is gegaan en er hoge prijzen voor geboden worden.

Gelukkig hoef ik ook niet zo lang te wachten op Climax.

4,5*

Aardig Tarantino-achtig filmpje

De film lijkt ook voornamelijk van de man zijn werk te hebben afgekeken... en ook komen er een hoop elementen van Natural Born Killers voorbij. Het is weer heel degelijk en welbekend in elkaar geflanst. Een overval gaat mis, wat ook meteen een kettingreactie van problemen veroorzaakt en Watty en zijn vriendin moeten vluchten. Zijn vriendin Sherlene (leuk neergezet door Zwelleger) schrikt ook totaal niet van het feit dat ze moeten vluchten voor zowel de politie als de maffia en ziet er de kick van in.

Dit brengt ons naar enkele hilarische momenten en personages. Die gehandicapte hippie bijvoorbeeld, die Bob en Creepy (typische huurmoordenaars) en ohja... ook momenten waarbij de stem erg word verheven bij het onderwerp "dat we de lul zijn" "mislukte overval" en "de politie zit achter ons aan" in gelegenheden als restaurants en winkels... alsof dat soort onderwerpen er bij de bezoekers e.d. het ene oor in en het andere oor er weer uitgaan.

Verder heeft de film wel zo zijn mooie plaatjes die typisch zijn voor dit soort thema's

Aardig tussendoortje.

3,5*

Lekkere A-24 productie weer.

LGBHTI heeft naast de doorgeslagen negatieve zaken ook zeker wel positieve dingen. Uiteindelijk lijkt kunst, cinema en literatuur dit te redden. Met deze opzet is er weer een fraaie film opgeleverd dat een beetje aanvoelt als een moderne versie van Thelma & Louise. Ware het niet dat deze twee jaar voor de daadwerkelijke release afspeelt.

1989 dus, zo blijkt gaandeweg. Je zou bijna kunnen zeggen dat, naast de fraaie retro-opzetten, dat vele makers bepaalde onderbelichte en onbesproken zaken hier willen upgraden. Zaken die destijds nog als gewoontjes geacht leken te worden (vleeskeuring, femicide, het conservatieve taboe rond homoseksualiteit dat in Amerika nog bezig was met wegwerken). Love Lies Bleeding weet hierbij een fraaie Lesbische film noir te worden met twee ijzersterke rollen van de vrouwen waar het om gaat.

Lou is een verveelde medewerktster van een sportschool die vast zit in haar routineuze klusjes tussen de machomannetjes. In haar privéleven ziet ze met lede ogen hoe haar zus als stront wordt behandeld door de gestoorde JJ en krijgt ze bezoek van de FBI die haar vertelt dat haar vader zich met illegale wapenhandel bezig houdt. Zo komt ze ook oog in oog met de biseksuele bodybuildster Jackie. Een vrouw die haar leven voorgoed zal veranderen.

De verbintenissen tussen deze twee dames lijken nauwer te liggen dan men heeft kunnen denken. Jackie heeft ook een geheime affaire met JJ; om op haar beurt dichter bij Lou's vader (Prachtige kop van Ed Harris) te komen om te kunnen werken in de wapenhandel. Is er sprake van toeval? Gaan er ogen open? Hoe dan ook; het loopt drastisch uit de hand.

De vergelijkingen met Thelma & Louise deden nogmaals geregeld de kop op steken. Zeker na het moment dat ze wraak nemen op JJ. Ze werken zichzelf steeds dieper in de nesten. Zeker als we ook nog de alibi Daisy in het spel komt en Jackie ook nog deel moet nemen aan een bodybuild-toernooi.

Love Lies Bleeding is een zeer genietbare en creatieve film waar je niet zo goed een genre aan kan vastplakken.
De setting in New Mexico past perfect bij dit concept en de film blijft naar de goede richting borduren.
Ook de nadrukken op de spieren van Jackie, en dan uiteindelijk die metaforische uitwerking waarbij ze in een reus veranderd is erg fraai weergeven. Alsof er, net zoals bij Heavenly Creatures ook nog ruimte is voor een klein beetje fantasie.

Conclusie: A24 heeft hier weer een product afgeleverd dat typisch in het plaatje van dat bedrijf past en waarbij bewezen wordt dat experimenteren nog zeker wel kan in deze tijd.

4,0*

Dit keer laat Australië wat van zich horen kwa moderne slasher-horrors. The Loved Ones is ook weer lekker gestoord, ziek en painful. Het begint allemaal als een vrij standaard liefdes/jaloezie soapje waarbij Lola, na hem uit genodigd te hebben om samen naar de schoolbal te gaan, een blauwtje oploopt van de al bezette Brent. Lola is teleurgesteld maar ondertussen knapt er ook al iets in haar. (of beter gezegd, er is altijd al iets in haar geknapt) Dan maar op de andere manier: Brent ontvoeren en gevangen houden in haar huis met haar vader (die even gestoord is), daar zelf een bal oprichten en vervolgens, uit heel veel liefde, hele smerige en ziekelijke taferelen met Brent uitvoeren. En wat waren die Lola en haar vader gestoord zeg. Lola wil haar zin en vader kan alleen maar tevreden zijn als Lola haar zin krijgt.

En die zijn ook zeker weer niet van de poes en als kijker vertrek je zelf regelmatig van de pijn. Vooral bij die scene met het feit om in een geboord gaatje in het hoofd kokend water te gieten zodat Brent zich kan aansluiten aan de (door Lola en haar vader gemaakte) verschoppelingen in de kelder. Wanneer Brent in alle macht toch een payback kan uitvoeren is dat toch wel weer heerlijk. Ook wanneer Lola aan gort word gereden. Tja, boontje komt om zijn loontje.

Gewoonweg weer een lekkere zieke film van de Aussies en voor de fans van de moderne (Franse) slashers gewoonweg weer een aanrader.

4,0*

Erg mooie film van Jackson. Kleurrijk en inderdaad soms mierzoet, al dan niet met een sterk concept.

Het is een beetje het vanoudse verhaal over hoe je als dode je naasten en nabestaanden observeert. Dat overkomt de 14 jarige Susie. We bevinden ons in de tolerante jaren '70 waar de seksuele vrijheid en de nuchterheid de orde van de dag is. Althans, ik geloof wel dat het de bedoeling was van Jackson om die sfeer te gebruiken. De nuchterheid zorgt er ook voor dat vele dingen overzien worden waarbij er minder aandacht wordt geschonken aan seksuele roofdieren. Susie komt op een dag oog in oog te staan met haar buurman George Harvey, een nogal opzienbarende man. Ze bezwijkt onder zijn actie en vervolgens mag Susie, voordat ze naar de hemel gaat, toezien hoe haar familie onder haar verlies gebukt gaat, hoe haar buurman ermee wegkomt, en zelfs.... nog even wat dingetjes rechtzetten om toch met een acceptabel gevoel afscheid te mogen nemen van haar leven.

Tegen de verwachtingen in weet Peter Jackson hier frappant uit te pakken. De jaren 70 settings worden hier erg sfeervol weergeven, maar ondertussen zijn de dromerige settings in de tussenwereld ook kleurrijk en oogstrelend. Ik moest een beetje aan Re-Cycle denken. De verhalen die rouleren tussen Susie en de familie Salmon zijn ijzersterk en weten je nog vaak wel een complexe kijk te geven. Haar vader Jack wordt hier wederom erg goed neergezet door Mark Wahlberg, een man die moet en zal weten wat er met Susie is gebeurd en vervolgens nog voor veel meer ellende in het gezin zorgt. Ook de kijk in het leven van George Harvey word steeds zieker.

De loop naar het einde is ook erg mooi. Song to the Siren van This Mortel Coil erbij... Het is maar dat ik inmiddels een beetje doorgewinterd ben anders rolden de tranen over mijn wangen. De karma van Harvey was heerlijk.

Een prachtig maar snoeihard sprookje.

4,0*

ik vond hem wel redelijk

Die Denise die als 17 jarige met iedereen in bed duikt, zulke meiden van die leeftijd zijn er maar weinig.

Ook wel grappig die scene dat denise het met twee dronken mannen doet en bijzonder dat dat die micheal haar bedrogen had

3,0*

Eindelijk weer eens een lekkere no nonsense Nederlandse bioscoopfilm ipv dat het weer verbannen wordt als TV-Film.

Hard, rauw, intens en schokkend. Loverboy windt er geen doekjes omheen en weet je te raken. Echter is het wel vreemd dat de film zich in het heden afspeelt. Je zou bijna moeten denken dat dit een concept is dat zich plaats zou moeten vinden in de jaren 2000. De term loverboy is al een tijdje uit de omloop en vervangen door pooierboy of tienerpooier, er is veel meer toezicht op prostituee en je moet er belasting over betalen (althans als het raamprostitutie is), en ook de manieren hoe de meiden worden verleidt voor ondergrondse praktijken nu toch wat meer digitaal gaat in plaats van die ene charmante jongeman die je even aanspreekt? Maargoed, bagatelliseren moeten we natuurlijk ook niet doen. Want het komt, ondanks de vrijblijvendheid wel wat zichtbaarder is dan pakweg vijftien jaar geleden, nog steeds voor.

Maar Loverboy is niet zwart wit en het lijkt goed en kwaad drastisch door elkaar te willen gooien. Terrence is een vader van een negenjarig dochtertje en zit gigantisch in de knauw met de jeugdbescherming die zijn dochter onder toezicht willen zetten. Ook heeft hij een schuld lopen bij de lugubere mensenhandelaar "De Slager" (Man, wat was dit een monster. Vrijwel net zo eng als de recente personage Longlegs). Hoe Terrence in deze wereld terecht is gekomen blijft vaag. Maar waarschijnlijk is het nu ook zaak om in het nu te blijven leven om de toekomst te redden.

In eerste opzicht lijkt Terrence geen man met kwaad, maar neemt hij wel het aanbod aan omdat hij geen andere keuze heeft. Om het bedrag terug te kunnen betalen en om dus ook zijn dochtertje te redden van de Slager moet hij eventjes in een paar dagen drie vrouwen inpalmen voor prostitutiepraktijken. Voordat hij het weet leidt hij een drastisch dubbelleven. Eentje waarbij jeugdzorg en ook zeker zijn dochtertje maar beter niks van kunnen weten. Maar hoe lang blijft dit geheim waterdicht? En verloopt alles ook wel volgens de planning.

De intense nadruk op dit wereldje is er goed op gelegd. Met chantage en bedreigingen wordt er gedaan wat er gedaan moet worden en zelfs de klanten lijken de volledig zichtbare onheilen koud te laten. Een akelige scene was bijvoorbeeld met Bart Klever als klant en hoe hij het bange meisje naar zich toe tut alsof het een kat is. De klanten hebben niet zoiets van; het stinkt hier en ik moet hier zo snel mogelijk weg. Politie bellen ofzo. Maar hoe genadeloos Terrence ook overkomt, continu krijgt hij last van zijn geweten. Maar hij is als een pop aan de touw voor de Slager.

En ja inderdaad... De vergelijking met A Serbian Film kwam inderdaad wel aardig dichtbij. Hele sterke uitwerking ook op het laatst wanneer Terrence het vastgeketende slachtoffer het mes overhandigd om dan uiteindelijk de Slager neer te steken.

Dit is hoe het hoort te zijn. Nederland kan het wel. Dat bewijst deze film toch maar weer. Niet voor mensen met een zwakke maag.

4,0*

Met Lake August nog in mijn achterhoofd, eentje die ik de plank een beetje vond misslaan, ook deze maar aanschouwd omdat twee users deze film hadden verkozen op het IFFR. Allereerst vond ik deze wel een stukje beter dan Lake August ook al is het zo leeg en somber als wat. Ik kan nu wel concluderen dat het leven op die groezelige Chinese platteland, emotioneel gezien geen doen is, of je moet er net aan gewend zijn. Een arts gaat zijn eenzaamheid ontvluchten en pakt de trein om verder in de provincie zijn neef op te zoeken. Wat er dan verder gebeurd; niet echt veel. Voornamelijk de observatie van de arts, de bijeen geschraapte creativiteit onder de bevolking en de scene's met zijn neef. Verder is het alleen maar meeleven en meevoelen, en ik kon me daar wel in bekoren. De film schommelt ook soms een beetje richting de feel good gehalte, tussen het drassige somberheid van de provincieplek in.

Best ok!

3,5*

Artistiek filmpje uit China. Het communisme is echter nergens hier in terug te vinden.

Film speelt zich als het goed is ook af in Beijing en schetst hier een erg interessante tweeluik. Het eerste verhaal was een beetje ala Tarantino, en volgt hier drie amateuristische jongelui die een bank willen overvallen (wie wil er overigens nou geen bank overvallen in een film zou je haast denken) Nadat de wegen tussen de drie scheidden, blijft er nog één van de vrienden over om het verhaal af te maken. Hij denkt het geld bij elkaar te hebben gesprokkeld om in de VS een nieuw leven te gaan leiden met zijn vriendin, maar die blijkt echter al iemand anders te hebben. Het tweede verhaal was eigenlijk wel lekker cynisch. Een politieagent die met zijn impotentie voor ergenis zorgt bij zijn vrouw, die dan maar vreemd gaat met de zwemleraar van hun zoontje. Erg grappig maar ook rauw en scheef concept. De uitwerking in de lockerroom word echter op den duur helaas een beetje langdradig.

Prima film uit China, alleen zoals gezegd word er hier wel een hele andere mentaliteit geschetst van China dan ik had gedacht. Een gijzelnemer zou toch allang al lijfstraffen krijgen en opgesloten worden in een stenen ruimte, ipv dat hij sympathie krijgt van een inspecteur?

4,0*

Paula van der Oest is toch wel een van de personen die een betere bijdrage leveren aan de Nederlandse cinema. Hiervoor had ik Tonio gezien, een rouwverslag dat je diep raakt, nu mocht ik weer een zenuwslopende vertelling aanschouwen... Het ware verhaal rond Lucia de B.

Lucia de B lijkt in het begin rare trekjes te hebben als zuster. Ze is vrij afstandelijk en zwijgzaam tegenover haar collega's en vaak eigenwijs. Wanneer er een baby overlijdt word zij aangewezen. Het bewijs: de rare eigenzinnigheden van Lucia, met als kers op de taart: Dat er meerdere baby's waren gestorven op de afdeling waar ze werkte.

Wat we dan krijgen is een rechtbankdrama, waarbij Lucia vecht voor haar vrijheid. Ze wordt levenslang veroordeeld, terwijl de twijfels buiten het juridische veld blijven opspelen. De ene partij vind dat ze schuldig is, en de andere partij geloofd er geen snars van. Als kijker voelde ik de spanning, zeker bij de scene's waarbij er hoger beroep wordt gedaan.

Op lange termijn is dit wel een film om boos van te worden, waarbij je wel hoopt dat het rechtssysteem hier flink door elkaar is geschud. Want vaak lijkt het er inderdaad ook op dat roddels en enkele momentopnametjes voldoende genoeg zijn om iemands leven te verwoesten. Dat het nou eenmaal plaatsvind, daar kan je weinig aan veranderen... maar dat het rechtssysteem daar naar gaat leven, dat moet niet kunnen.

Van der Oest richt zich hier ook bij op het traumatische verleden van Lucia... Natuurlijk, ook zoiets wordt tegen je gebruikt.

En dan dat einde: Ik voelde een zee van opluchting.

Hoop dat dit een duidelijke boodschap is.

4,0*