Opinions

toch maar verhoging naar 2,5 voorlopig. Eigenlijk deed Kevin Smith het zo slecht nog niet.

Best een moeilijk te beoordelen-film eigenlijk.

Deel 1 vond ik al matig maar deze was gewoon slecht. Decors konden zo af en toe nog wel de aandacht schenken maar voor de rest is dit niks. Soms lijkt het net alsof je naar zo'n Jetix teenage superehero's programma zit te kijken. Patrick Bergan vond ik wel redelijk acteren maar voor de rest is dit gewoon een slappe hap.

1,5*

Film lijkt veelbelovend: Pierce Brosnan, Stephen King, Leonard, Sience Fiction... Maar helaas, de film is vaak eeerrrg slap en matig. Brosnan deed het wel goed en het verhaal was opzich ook wel ok maar sommige scenes en die goedkope windows dos effecten zijn soms erg matig. Sommige onliners ook. Wel jammer. Jeff Fahey bakte er ook niks van en het einde is ook tenenkrommend. Nee, deze film kon me niet echt bekoren

Voor het verhaal en voor Brosnan toch nog een 2*

Stem verlaagt naar 1,5* Dit was gewoon ronduit een saaie prul.

Vanwaar toch al die negatieve reacties? Ik mag al eens blij zijn dat er dit soort films in Nederland uit mogen komen.

En wel van een hele andere kant... Dit keer eens niet over een ambitieuze giebelende verwende Nederlandse huppelkut, maar een extremistisch moslimmeisje. Ja, ik hoor de PVV-leuzen al aankomen. We krijgen hier echter wel een hele andere inzicht. We hebben het over Layla... een buitenbeentje binnen de moslimbevolking... en waarom? Omdat zij de enige in de buurt is die extremistisch is en elke wet van de koran naleeft... tussen de mensen die inmiddels al een beetje zijn verwesterd en wel snappen dat de orthodoxe mentaliteit allang al niet meer van deze tijd is. En inderdaad... er waren momenten geweest dat ik zelf ook wel een beetje een hekel begon te krijgen aan die Layla M. Zeker wanneer ze haar vriendin uitsluit en zegt dat ze volgens het koran dood moet... Dan heb ik ook zoiets van... Doe dat lekker bij je eigen soortgenoten... Maar dat geld bij mij voor alle geloven.

Maar alles veranderd wanneer Layla verliefd raakt op zijn skypevriend Abdel... Een inmiddels al wat meer doorgewinterde moslim extremist. Tegen beter weten in gaat ze met hem in zee... maar al gouw komt Layla erachter wat extremisme pas echt is en kan je in deze kwestie alles als naïviteit beschouwen.

Ook het einde was.... ja, een ware slap in youre face.

Nee, sterke film. Best wel opmerkelijk ook dat het door Mijke de Jong (een Nederlandse regisseuse) is geregisseerd.

4,0*

Erg fijn filmpje. Je ziet toch weer dat Sean Connery op zijn ouwe dag nog maar niet wil stoppen met de wilde rolletjes. LXG was om te beginnen visueel helemaal perfect en het is ook weer zo'n film waarbij de dingen uit de toekomst in het verre verleden worden gebruikt. De film was zoals gezegt prachtig opgebouwt met stijlvolle decors en locaties, en de personages waren ook stuk voor stuk erg leuk neergezet als soort van superhelden. Met daartussen genoeg spanning, actie en save the world gehalten. Kwa montage had het ook wel wat weg van een neo-noir film.

Ook leuk om Max Ryan weer te zien als die monster.

Verder erg geslaagde superhelden achtige film.

4,0*

Bustillo en Maury hebben er hier toch een prima epos van gemaakt. Geheel op hun eigen stijl.

Dit deel zou verwezen kunnen worden naar Texas Chainsaw Massacre 2 en The Devil's Reject... Waar het beide draait om een wraakzuchtige smeris die achter een bende psychopaten aangaat.

We beginnen bij Stephen Dorff, als wrede smeris... Zijn dochter is slachtoffer geworden van de chainsaw-gang, en door te wreken neemt hij de kinderen van deze familie af, door ze in een inrichting te plaatsen. Echter... nadat ik weer een beetje in een One Flew over the cockoosnest sfeer werd gedompeld, ontsnappen deze wanneer moederlief op bezoek komt en de boel ontgrendeld. Een bloerige moordende rooftocht is begonnen...

...nee, het loopt toch net even anders. Samen met een gegijzelde psychologe ontstaan er meningsverschillen en uiteindelijk wanneer de twee overgebleven zoons weten te ontglippen kreeg ik ineens eventjes een heel ander beeld over de desbetreffende familieleden. Een soort van coming of age achtige ontsnapping volgt.... en zijn ze verdacht sympathiek voor de psychologe.

De rurale uitgestreken kiekjes van Texas in de jaren 60 vond ik hier erg zomers en had op een een of andere manier een andere doch minder smerige sfeer dan in de voorgaande delen en het lijkt erop alsof de film iets dieper wil gaan dan slechts het hakken, zagen en bloedvergieten (ook al zitten er een paar heerlijke kills en zwaar geschifte momenten tussen) Het ziet ernaar uit dat de Franse regisseurs hier zo'n "wie zijn de goeie en wie zijn de slechterikken?"-thema wilen neerzetten. En wat zijn uiteindelijk de drijfveren? Ze waren op zeer jonge leeftijd gemanipuleerd door hun ouders, en in principe zouden ze in bescherming zijn genomen door uit de familie geplaatst te worden.... maar begon de ellende eigenlijk pas echt in de inrichting, mede dankzij de sadistische directeur en zijn bewaking.... en de electroshocks uiteraard. En dat maakt, ook dit deel, weer vrij uniek.

Ook de opkomst van de daadwerkelijke Leatherface is vrij netjes doch subtiel gedaan.... Zoals hierboven vermeld, je zou soms niet geloven dat zo'n persoon, die nog wel een beetje gevoel lijkt te hebben, om kan slaan tot een monster.

Conclusie: Dit was toch wel een klassiek vanouds wraakthematje, waarbij de kaart wat breder wordt opengevouwt. Met de regisseurs van Inside etc kon het natuurlijk ook niet misgaan. Een meesterwerk is het niet, maar potentie heeft deze nog wel.

4,0*

Heerlijke gestoorde romantische film waar Nicolas Cage het toch maar weer bewijst. Dit keer als een gefaalde auteur die zijn eigen bewust helemaal naar de klote wil zuipen en dat persee in schijnbaar zijn favo plaats Las Vegas waar hij dus ten onder wil gaan. En ja, zijn manier van zuipen zou ik dus echt nooit doen, in een uur tijd 10 verschillende flessen drank naar binnen lurken of gewoon in eenkeer een hele fles wodka achterover kieperen. Phooeeee. Daarnaast is zijn karakter lekker grof en vuilgebekt en alles lijkt te veranderen als hij het hoertje Sera tegenkomt. Bijde willen ze toch maar wat aan hun uitzichtloze leven doen maar of dat gaat lukken?

En aan het eind zie je Cage helemaal kapot gaan en door al dat drank loopt ie erbij als een oud mannetje, echt ziek om te zien. Mooie film voor een "Drank maakt meer kapot dan je lief is" reclame.

Uitstekende film.

4,0*

Hele interesante oorlogsfilm uit Israel. Bij Das Boot lieten ze al zien hoe waanzinnig en maniakaal je werd in zo'n krappe ruimte terwijl de dood om de hoek loert. In Lebanon komt dat een beetje op hetzelfte neer, maar dan in een tank. De gekte en de paranoia slaat gewoonweg keihard toe voor de bemanning en vooral voor het groentje achter het stuur. En let wel: heel de film speelt zich af in de tank, maar dat maakt het er niet minder interesant op.

Het is gewoon 90 minuten lang claustrofobisch worden en meevoelen met de bemanning, van wat voor afschuwelijke dingen ze allemaal op hun pad krijgen en opdrachten tegen hun zin moeten uitvoeren en getuige zijn van de gruwelijke oorlogsdaden. Echt een specifiek plot heeft Lebanon niet. Het is eigenlijk een soort van dagboek en om de kijkers in te zien hoe je het een dag zou moeten uithouden in een tank. Verder is het acteerwerk ook erg realistisch.

Maargoed, weer een van de betere oorlogsfilms en niet uit Hollywood.

4,0*

Was wel weer een geslaagde Bakhuys film. Alleen dit keer wel wat trager dan Cloaca en Ik omhels je met 1000 armen, maar evengoed was dit ook wel weer boeiend. Vooral vanwege de sfeer en de flashbacks van Hendrix en die van der moeder. Leef! kan in eerste instantie beschouwt worden als een standaard familie drama, typisch op zijn Nederlands. Ook Peter Blok vond ik na Cloaco ook hierin weer erg sterk spelen. Het verhaal is toch wel boeiend en ook een soort puzzelwerkje.

Ook dat kleine bijrolletje van Frank Lammers als een dolgedraaide bestuurder vond ik ook erg mooi.

En wat ik ook een hele bijzondere scene (s) vond: Die scene dat er een jongen dreigt te verdrinken in de gracht en de jongere Anna red dat jongetje, en dan 10 jaar later zien we diezelfte jongen weer die die botsing maakt met zijn auto en alweer in de gracht dondert. Erg bijzonder stukje.

Maar toch was dit wel weer een geslaagd werkje van Van de Sande Bakhuyzen (wat een lange naam toch)

3,5*

Vond dit toch wel weer een zeer leuk Hollands filmpje. Om te beginnen vond ik het gewoon erg leuk om Viggo Waas in een film te zien spelen. Verder zit de film ook vol Absurdheden, en hele scherpe en droge humor. Daarnaast waren Rick Enkelkes en Alice Reys ook erg leuk en de montage was ook weer sfeervol. Ook de film in de film in het sepia zwart wit was bijzonder. Wat ook van die leuke scenes waren waren die: Strandscenes, Die Restaurant scene, die grote reclameposter en dat gevecht met die bovenbuurman. Dit zou nog wel eens wat van Jeunet geweest kunnen zijn. Ook het einde was hillarisch.

Vele slechte reacties boven, maar ik vond hem best zeer vermakelijk. Gewoon weer zo'n typische Hollandse Love it or Hate it film.

4,0*

Meer een rauwe familiedrama dan misdaad.

En zo bleken er ook nog de Krays te bestaan... Een van de meest gevreesde misdaadbroeders van London in de swinging sixties... Althans, dat word over deze heren gezegd. De dubbelrol van Tom Hardy is erg goed en weet hier prima te switchen tussen twee tegenpolen. Reggie als vrij braaf en schuchter mannetje terwijl Ron een tikkend tijdbom is als die zijn medicijnen niet neemt. Het misdaadgedeelte blijft echter wel erg vaak uit en wordt er zoals gezegd meer aandacht besteed aan de relatie tussen de broers... Ronnie met zijn roekeloosheid en Reggie met zijn liefde voor Frances. En ja voor de rest... Meer een observatie van het gewone leventje tussen de misdaad door.

En dat is wel ergens jammer. Ik had nog wel wat meer criminele activiteiten willen zien en actie. Het blijft allemaal zo op de achtergrond. De film weet verder dan weer wel te boeien en niet snel te vervelen... Maar er had wel wat meer in gemogen. Het neemt echter niet weg dat Tom Hardy hier weer prima werk van heeft gemaakt. Vele dialogen en de misdadige stukjes die er in te bekennen zijn zijn wel weer de zoethoudertjes.... Ook de agressieve buien van Ronnie zijn een hoogtepunt.

3,5*

Net niet...

Ik ontvang dit soort thema's altijd met veel liefde... en vol verwachtingen ging ik deze film bekijken. Ik had, zoals de vele omschrijvingen, weer een heerlijke onderhuidse Lynchachtige film verwacht waarbij je de spanning kon voelen... maar tevergeefs.

Deze film wil helaas iets teveel arthouse worden waardoor het weer zo'n typische huis tuin en keuken verhaal kant op neigt... nouja, met een Lemming in de afvoerpijp en een mysterieuze vrouw... dat laatste wil nog, samen met andere mysterieuze snufjes wel eens sterke stukjes creëeren maar uiteindelijk wordt je met de uitgangspunt blij gemaakt met een dooie mus. Verder weet ik nog steeds niet wat nou dat hele gedoe met die Lemming toevoegde aan deze film en het climax is ook totaal snel afgewerkt.

Nee, beetje een saaie zit dat met Lynch probeert mee te liften en krampachtig wat donkere elementen erin wilt toevoegen... Overduidelijk moest alles snel klaar zijn in plaats van dat er echt aandacht en liefde aan geschonken werd.

2,5*

Ik ben vaak teleurgesteld in de Nederlandse cinema... Ook al komen er zo nog wel eens pareltjes uit, het blijft altijd weer in het drama-gehalte hangen. Opzich niet erg want Lena was toch wel een pareltje van een film. Subtiel, rauw, donker en op vele gebieden ijskoud.

...en liever een Nederlandse drama die je raakt dan weer zo'n schreeuwerig BN-geval. Lena begint nog wel een beetje tam, maar al snel merk je wat voor vlees je in de kuip hebt. De dans-scenes zijn om te beginnen al erg sterk neergezet en wanneer we te maken krijgen met het uitzichtloze leven van Lena worden we wel steeds dieper meegezogen in de onheilspellende sfeer waarbij je als kijker al meteen weet dat er in Lena's nabije toekomst iets fataals staat te wachten... Ook de hoopvolle ontmoeting met Daan verzacht de boel niet... en de draai is toch weer even net ietsje anders.

Wat krijgen we eigenlijk? Eerst een lange reeks romantische scenes met de barmhartige Daan en de afkeer van Lena naar haar overbezorgde Poolse moeder. Dat Daan een crimineel is en dat dat ene pistool echt niet nep is kan je je al heel snel bedenken. Echter... dat Daans onverschillige vader, tevens sterk neergezet door Jeroen Willems, voor een nogal perverse plottwist zorgt zag ik weer niet aankomen.

Het einde is lekker direct... overduidelijk om een punchline te ontlopen.

Ja, hier kon ik zeker wel wat mee.

4,5*

Goede film, Met een prachtrol van Portman en Reno.

En die schurk ook.

4,0

alleen hij is niet op dvd in Nederland te krijgen.

Naah, ik ben bijna 21 en vind Chloe ook een lief knap meissie hoor.

En gister diep in de nacht deze maar eens aanschouwt. Het Zweedse orgineel was natuurlijk subliem en heeft vorig jaar ook in mijn top 10 gestaan. Toen er een remake ervan werd aangekondigt (deze dus) zag ik er wel er tegenop. Maar toen de film werd geregiseerd door Matt Reeves (van Cloverfield) en dat Chloe Moretz het vampiermeisje speelde, (wat ik dus te weten kwam vlak nadat ik Kick-Ass gezien had) werden m'n gedachten helemaal anders. En inderdaad. Let me In is zeker geen slechte remake.

Natuurlijk komt alles weer op hetzelfte neer als het orgineel, weinig nieuwe toevoegingen enz maar toch kwam deze wel goed uit de verf en was het opnieuw weer een donkere vampierenliefdes sprookje. Kodi Smith, die we al kennen uit The Road zet hierin dit keer een mooie rol neer van Owen, die uiteraard een buitensluiter is en dat zijn leven gaat veranderen als hij kennis maakt met Abbey, die weer erg mooi is neergezet door Moretz. Moretz is hierin vergeleken met Kick-Ass een stuk rustiger en onschuldiger, maar ook weer niet altijd onschuldig. Ik denk eigenlijk dat zij wel een beetje de remake gered heeft. Het mag ook wel een kopie zijn het orgineel maar ook het donkere duistere sfeertje is weer mooi meegekopieerd en weet het je toch ook een spannend, maar soms ook wel een beetje een depri gevoel te geven. Mede vanwege de troosteloze besneeuwde locatie en de levenstijl van de 2 kinderen. Ook het kalverliefdethema word hierin weer mooi weergeven en je ziet maar dat Zweden toch wel gedurfter is dan de states. Hierin laten ze de beruchte waarheid over Abbey niet expliciet zien. De kills van Moretz waren ook weer lekker bruut en hierin lijkt ze wel weer even Hit Girl, maar dan in de vampieren versie.

Al met al een zeer gelukte remake. Even duister en even mooi en gelukkig ook niet zoetsappig en overdreven. Wat vaak gebeurd bij dit soort films in Amerika.

4,0*

Goede film, Had deze in 2004 geleend samen met de andere delen en elke dag weer een deel gezien.

Maar deze was echt wel goed. Ik houd wel van een combinatie van actie en komedie. En er zit nog een grappig einde aan ook.

4,0

Net zo goed als deel 1.

Het begon weer eens met een explosieve actie scenen en die pesci als gletz was ook om te lachen. Ook die scene met die bom op de wc was lachen.

4,0

Natuurlijk krijgt deel 3 ook een verhoging naar 5 sterren. Heerlijke buddyfilm gewoon met alles erop en eraan en Joe Pesci maakt de feest al helemaal compleet.

Ook niet vergeten deze te verhogen naar 5 sterren. Na 4 jaar weer eens herzien. (eindelijk deel 3 en 4 gevonden op dvd) en deze werd na de tweede kijkbeurt ook veel beter. Naast Gibson, Glover en Pesci ook nog prachtige rollen van Jet Li en Chris Rock. Deel 5 moet btw ook maar eens een keertje komen.

Heel goed.

Ik herinner me nog wel dat ik als kind op zijn tijd graag wel eens een Krimi mocht zien; die snauwende Duitse rechercheurs, de vlotte handelingen en acties, autoachtervolgingen... Ik zie hier meerdere mensen het woord Krimi gebruiken en inderdaad: The Silence is een verlenging ervan. Alleen niet vlot of vol met actie... Nee, deze moet het hebben van de subtiliteit.

Ik had echter daarentegen ook verwacht dat dit misschien niet zoveel ging worden, maar de twee uren gingen zo voorbij... Eerst het plot... De film is een aaneenschakeling aan observaties... Althans zo voelde het wel. We worden bij het begin meteen al gecomfronteerd met twee pedoseksuelen die op een warme zomerdag halverwege de jaren 80 weer eens tijd maken om op jacht te gaan. En jawel... De regisseur schuwt hier helemaal niks en duwt de kijker meteen met zijn neus op de feiten. Echter... wil hij hier ook een verband maken tussen een daadwerkelijke roofdier en een meeloper... genaamd Timo... Die laatste krijgt later meer aandacht.

23 jaar later wordt er op precies dezelfde plek weer soortgelijke sporen gevonden en de 13 jarige Sinneka is verdwenen. Best wel een klap in het gezicht aangezien we eerst een lichtelijke zomerse coming of age-achtige begin voorgeschoteld kregen. Natuurlijk weet je als kijker al meteen hoe het afloopt... Echter, focust de regisseur hier overduidelijk op de gevolgen van deze verdwijning... De wanhopige ouders, de ouders van het eerdere vermiste meisje die weer met het verleden geconfronteerd worden, de politie die weer alle moed bijeen moet schrapen om zich voor te bereiden op het ergste, gevolgd met de thuissituaties... Maar dan ook voornamelijk het hele verhaal rond Timo, de meeloper die je wel erg op je gesteldheid weet te werken... Zeker wanneer hij weer oog in oog komt met zijn vroegere vriend.

Dan de sfeer... Die was hier dik in orde. De Zuid-Duitse rurale omgeving, de zomerse hitte is haast te voelen, de soundtrack is onderhuids freaky en wordt ook regelmatig toegepast en de sfeer is broeierig en benauwd... Ook die kinderporno-opnames (dat masker, die blik in die ogen van dat meisje, het idee) waren gewoon doodeng. Ook lukt het de film om de kijker te laten meeleven in de personages.

En natuurlijk: Het einde is knap lullig.

Aangenaam verrast door deze film. Ik ga zeker Who Am I? en Sleepless opsnorren.

4,0*

Opzich wel een vermakelijk leeglopertje met zijn hele overdreven en leuke dingen. Mark Dacascos mocht ik ook weer graag zien als Bad Guy en Coolio als een gepolitoerd negertje als mede Bad Guy. Het verhaal is slap als dunne poep maar sommige momenten zijn zo lekker over de top en overdreven. Vooral die scenes: die achtervolging tussen die Lamborghini en die Formule 1 wagen door Shanghai, Die gevecht op die Rolls Royce die word opgetilt door die Heli en dat gevecht op die glasplaat op 300 meter hoogde Actie was niet echt veel aanwezig maar de aanwezige zagen er wel goed uit. Ook de mooie typisch Hong Kongse acrobatische gevechten zijn hier wel ruimschots aanwezig.

Toch wel een prima leeglopertje maar geen hoogvlieger.

3,5*

Fijn werkje weer.

Na IBoy en I See You kon ik het ook niet laten om deze op te snorren. Ook hier weet Adam Randell er een mindfuck van te maken.

Het lijkt een beetje een kruising tussen The Game en de welbekende ontvoeringsthrillers, maar dan in een minimale setting. We volgen hierbij ook een zeer doodnormale jongeman Matt die samenwoont met zijn vriendin Anna. Op een dag wordt er ingebroken en gaan de inbrekers er met Anna vandoor. Matt, wakker wordend uit zijn bewusteloosheid ziet een mobieltje voor zijn neus liggen en vanaf dit ogenblik begint er een race tegen de klok, zoals bekend.

Ook hier toont de regisseur zijn liefde voor Londen. Gelikte shots en welbekende locaties en een adrenaline-verhogend kat en muis spel. Maar is er eigenlijk wel een kat en muisspel?

De hele psychologische twist, waarbij Matt eigenlijk op zijn geweten wordt getriggerd vond ik vakkundig en scherp uitgewerkt en wist me daarbij op het verkeerde been te zetten.

Prima soundtrack ook (met name Eyen van Plaid), samen met enkele leuke fondsten: Dat hoertje... of die scene in die Indiase fastfood keet.

Prima vermaakt.

4,0*

Boek nog niet gelezen en deze bij de kringloop meegenomen waar ik werk. Ik vond deze zeker nog wel te doen.

Wat wel een beetje een vreemd verhaal wordt is het tijdsbestek waarin deze film zich afspeelt. Aan de ene kant lonkt het erg naar de jaren 50 of 60, het tijdsverschil tussen de zwartwitbeelden en het heden is niet te zien aan de hoofdpersonages en in het Vondelpark zie je zo nu en dan de eigentijdse dingen voorbij komen (laptops, smartphones, stijlen die in die tijd nog niet bestonden). Per ongeluk of expres gedaan? Of was er te weinig budget?

Minpuntje.

Desalniettemin is dit wel een vermakelijk filmpje met zijn charmes. Panda is een intrigerend maar mysterieus Belgisch meisje die de twee klunzige studenten Mees en Boellie (en zelfs de zwerver Kees) doet overdonderen en meesleept in de zonnige avonturen in en rondom het Vondelpark. Zomers en sfeervol is de film wel zeker en ook de lompe karakters (neem bijvoorbeeld de moeder van Mees) zijn leuk gevonden. Ook het verhaal rondom Kees en het feit dat zijn oude liefde wel heel dichtbij blijkt ze zijn zorgt voor een glimlach. Ook de Jazzsoundtracks sterkten de sfeer aan.

Het Leven is Vurrukkulluk is daarbij toch nog een sympathieke NL-film geworden die erg wil lijken op de oude Hollandse kaskrakers en dat ook "bijna" lukt. Weisz had toch even iets zorgvuldiger mogen zijn met de tijdsgeest.

Maargoed, whatever...

Nu het boek maar eens opsnorren.

3,5*

Wel een redelijke Nederlandse film die wel op vele momenten mier en mier zoet is. Maar de montage en het idee zijn wel erg mooi. Met hier en daar potentiele sf-elementjes. En let op: waneer Bennie en Gini in de "hel" terechtkomen, krijgen we de rest van de film in splitscreen te zien. Zowel het leven van Bennie als het leven van Gini. Opzich is dit natuurlijk weer de zoveelste Nederlandse liefdesfilm in alweer een ander jasje maar toch weten de vele montages en elementjes (die soms zelfs een beetje aan Noe doen denken) de film nog wel eens uit het drijfzand te trekken. De personages spelen best ok en de "hel" (wat eigenlijk gewoon de wereld is waarin wij leven) is wel erg pessimistisch neergezet. Ook de bijrol van Tygo is bijzonder. Zou overgens wel leuk zijn als je in een korte tijd een straaljagerpiloot kan worden of een auto kan besturen, lees hemel.

Opzich een geslaagde romantiekfilm met fijne elementjes.

3,5*

Nou, wat was dit...

Ik had deze samen met Misterwhite en Niethie gezien. Mijn plan was eigenlijk die Angolese film, maar die was uitverkocht.

Maarja, leuke geschiedenissetting, en ook geheel op één locatie, maar daar blijft het bij. Want wat een lange zit dat totaal nergens heengaat. Ja, een paar van die lakeien die wat door de broekstof heen aan hun pik lopen te wrijven alsof ze schaamluis hebben, om vervolgens een hele reeks aan orgies plaats te laten vinden. Een beetje over iemand heen pissen... en klaar..

Die twee dames waren wel aantrekkelijk, maar daar bleef het bij. Het laatste kwartier waren we de zaal uitgelopen. Wat een kutfilm.

0,5*

Toch niet slecht.

De film toch maar opgesnord met de zeer geslaagde Forever Rich in de achterhoofd. Dus de spot van de regisseur over de typische Top Notch rappertjes heb ik onthouden en hoe het ook went of keert; het leventje van deze drie zeventien a achttienjarige jochies is, ondanks alle euforie en stoerigheid, ook niet 100% perfect en brandschoon.

Het tempo, zonnige beelden van Amsterdam, (soms surrealistische) personages en een vorm van spot neem je toch niet van de film af. Het deed me qua sfeer en vlotheid een beetje denken aan de oude vergeten film Siberia van Robert Jan Westdijk. Actueel is het zeker. Bilal Wahib speelt hier het irritante drammertje dat zich samen met Gregg heeft laten inpakken door hoe het leven eruit zou moeten zien. Overvloed door de testosteron en de hormonen laten ze zich slecht door een groep meiden helemaal op de kast jagen. Alsof dat beetje erkenning van die vier meiden meteen het laatste is. Ze hebben echter pas tijd vrij in de Jimmy Woo en de twee jochies zetten dus alles op alles om juist uitgerekend deze chicks te lijmen. Alleen staan ze niet op de lijst, dus bellen ze hun vriend DJ Dex en volgt er een wilde tocht door Amsterdam, nota bene in een invalidewagetje, om de organisator te vinden.

De film houdt je aandacht er toch wel bij en er zitten ook genoeg interessante momenten in: Bijv die mislukte hoerenbezoek die de vriendjes voor elkaar verbloemen, die confrontatie met die oude witte man, die studentenvereniging.

Echter zou de film nog rakender zijn geweest als ze de club totaal niet binnenkwamen. Dan bleef de film toch wel weg van de clichés.

Zoals ik zei: zeker niet slecht en een andere kijk die ze op een karikaturale manier durven neer te zetten. Je vergeet hierbij ook eventjes die omstreden actie wat Bilal begin dit jaar had gedaan. Maar ook dat is wel goed zo. De excuus is gemaakt. Zal wel in dezelfde impulsieve baldadigheid gebeurd zijn zoals je het in vrijwel de hele film zit.

3,5* (door het einde een 0,5* aftrek)

houterige bondfilm. Saaie locaties het is wel al 3 jaar geleden maar ik kan het me nog herinneren. En die actiescenes paste helemaal niet in een bondfilm.

2,0

Mooi werkje weer van Anderson. Het is weer lang geleden dat ik iets van hem gezien.

Licorice Pizza lijkt niet echt een verhaal of samenloop te hebben. Het is gewoon een vertelling uit de zomer van 1973 in Los Angeles. Ik heb hier tussen de recensies al de 21ste eeuwste brillen voorbij zien komen en Anderson durft zijn vingers nog te verbranden aan het feit dat het toen gewoon allemaal anders en minder hysterisch was.
En dat is ook wel eens fijn.

Allereerst treffen we voormalig kindacteur Gary Valentine (sterke kennismaking met de zoon van Phillip Seymour) die in de eerste scene als een blok valt op de schoolfotograaf Alana. Gary is vijftien jaar en heeft de zaken door zijn carrière aardig op orde. Alana is vijfentwintig en ploetert nog steeds met het leven en haar karakter en woont nog thuis bij haar ouders en zusters. Daar waar Gary volhoudt wil Alana haar vingers er niet aan verbranden. Het leeftijdsverschil zou roet in het eten moeten gooien en op die manier zal er niks te bewijzen vallen. Of toch wel?

Eigenlijk richt de film zich voornamelijk op de moeizame en wispelturige band tussen dit duo. Gary probeert allerlei alternatieven te verzinnen om Alana bij zich te hebben, en Alana blijft maar worstelen met de vragen en de twijfels. Dit weet zich een lijn te trekken door de film, waarin de zomerse jaren 70 settings van een LA dat nog compleet anders is een hoofdrol spelen. Anderson lijkt hierin uiterst zijn best gedaan te hebben om de sfeer te laten voelen. De soundtracks erbij ingegrepen, de taal, de kleding... je weet het wel... Maar ook, het contrast tussen toen en nu.

Kenmerkend is inderdaad die klap op de billen maar ook voornamelijk die scenes met die waterbeddenveilingen. Hierin krijgen we een inkijk in de boomermentailiteit van de zelfbevrediging. Zonder halfnaakte dames geen show. En dat terwijl Alana zich erdoor laat verleiden om succes te maken. Iets waar men nu op terugkomt.

Onvergetelijke scenes waren die ontsnapping uit het politiebureau en die vrachtwagenscene. en ook de rol van Tom Waits was fantastisch.

Nogmaals, de film koetelt en krabbelt lekker door deze lome zomer heen en lijkt uiteindelijk wel een standpunt duidelijk te maken die we toch wel allemaal op zouden moeten volgen: Liefde overwint alles. Daar komt geen wetgeving bij kijken; en dan vind ik 15 en 25, afhankelijk van de omstandigheden, minder schokkend dan bijvoorbeeld 15 en 35.

De film eindigt wel abrupt.

Maar conclusie; dit was een prachtig experiment en de acteurs zijn fantastisch. Alana is een poeslief karakter ten opzichte van druktemaker Cooper. Maar deze afwijkingen vormen vaak een verrassende match. En dit is de zoveelste film die dat bewijst. Ook leuk dat Sean Penn weer eens te bewonderen was. Wat wordt de man grijs.

4,5*

Toch wel heel veel meer dan ik had verwacht.

Het is af en toe nog wel eens bijhouden met die Zweedse regisseurs die in een korte tijd hun heibel in Amerika zoeken. Soms moet je nog even nazoeken of ze nou Snabba Cash hadden gemaakt of Let the Right one in. Nou, in dit geval de strakke misdaadthriller Snabba Cash, en de uitstekende Safe House. Life kan ook zeker in het rijtje thuis.

Zoals gezegd had ik er niet heel veel van verwacht. De recensies waren middelmatig in de kranten meen ik me te herinneren en er werd ook meerdere keren gesproken over een complete Alien Rip Off. Het begin leek ook wel een standaard SFtje te worden waar er inmiddels al velen van zijn, maar toch... met de minuut pakte dat toch wel even anders uit.

Is er leven op Mars? Die vraag stellen we nou al meer dan honderd jaar. In deze film lijkt het antwoord bevestigd te worden; een bemanningsteam in een satelliet ontdekt een stukje weefsel, dat schijnt te kunnen ademen en te bewegen. Daar moet de vlag op uitgehangen worden! Echter lijkt het onschuldige stukje weefsel helemaal niet zo onschuldig te zijn. Dit klinkt cliché, en misschien is dat het ook wel een beetje... maar toch slaat Lapidus hier een hele andere en subtielere richting in. Als kijker wist ik me toch elke minuut mee te leven in de situatie en de claustrofobische angst wist me hier onder mijn huid te kruipen. Geen heldendom, geen eindeloze moed en allerlei trucjes om jezelf te verdedigen... dit is puur overleven. Bijna een beetje The Martian goes to horrorland. De acteurs wisten me stuk voor stuk te bekoren en hadden zo allemaal hun eigenschappen. Ook leuk dat er gebruikt wordt gemaakt van verschillende nationaliteiten, en vooral die Japanner was erg amusant. Ook de rest van de crew speelde erg goed en het monster werkt ook goed mee.

En ja dat einde was rondom genadeloos... en hoe simpel bedacht eigenlijk... boven de zoveelste eindes waarin er op het laatste nippertje een reddingscapsule komt, dat het buitenaardse kwaad wordt uitgeroeid met een zooi explosieven... of dat een zonderling op een planeet toch uiteindelijk nog gevonden wordt en terug naar aarde word gebracht... Echt subliem!

Ervan uitgaand dat dit een leegloper zou worden, heb ik toch nog wel naar een erg sterke SF zitten kijken die aan alle kanten klopt. Waar Ridley Scott het niet heeft gedaan bij Alien Covenant, doet Lapidus het hier wel.

4,5* (Zou eerst 4,0* worden, maar het einde gooit er een schep bovenop.)