Opinions

Sterke rechtbank/gevangenis drama met inderdaad een anti-doodstraf. En dat anti-doodstraf word toch ook op een heel realistische en meeslepende wijze verteld. Kate Winslet speeld goed als de advocaat David Gale, de man waarin het in deze film allemaal om gaat. De film is een aaneenschakeling van: is Gale nou onschuldig? Is ie nou niet onschuldig, doordrenkt met veel gerotzooi met flashbacks waardoor de film je steeds op het verkeerde been zet. Het is net een soort detective in een ander jasje dat echt 100% de aandacht in het feit steekt dat Gale onschuldig verklaard moet worden. En daardoor blijf je gewoon geboeit kijken en probeer je zelf ook het raadsel op te lossen. Ook die moord was bijzonder: Het blijft steeds zo dat het de ene keer moord was en de andere keer zelfmoord en dan denk je ook wel eens van wat is het nou? Ook het einde was aangrijpend en ijzersterk en het is net te laat.

Ook de settings van Texas waren sfeervol.

Gewoon een zeer sterke film die een boodschap weggeeft.

4,0*

Weet nog dat ik hem in 2002 voor het eerst zag. Toen vond ik hem nog niet zo eng maar wel boeiend en de film zat wel grotendeels in mijn achterhoofd. Heb toch in zoveel jaar tamelijk veel onthouden. Nu ruim 7 jaar later maar eens de heruitgave gekocht (werd toch echt eens tijd dat ik hem op dvd moest hebben) en laatst weer herzien. En hij was toch weer even vermakelijk en genietbaar. Het begin is weer typisch Nederlands en ook best wel grappig (heb ik ook nog onthouden) Over dat die vier gasten geen zuurstof meer krijgen in de lift en een beetje puffend in het ronde gaan neuken. Hahaha. Verder was de rest van de film erg ammuserend en ik vond Huub Stapel wel erg goed spelen met een erg coole jaren 80 look. Verder zijn natuurlijk die scenes met die blinde vent die naar beneden dondert en die onthoofding nog steeds bijgebleven. Ook vond ik tussendoor Willeke van Ammelrooy ook weer goed meespelen als journaliste van de roddelpers. Dat einde vond ik net als vroeger ook opnieuw erg spannend. Die hartslag van dat levende demonische machine van de lift zorgde ook voor een portie huiveren. Ook bij die laatste seconden van de aftiteling.

Maar verder weer opnieuw erg genoten van deze allereerste echte Nederlandse horrorfilm. Ook wel blij dat deze is heruitgegeven. Nu zouden ze toch ook eens Amsterdamned en Do Not Disturb moeten heruitgeven vind ik. Amsterdamned heb ik ook in datzelfte jaar gezien en vond ik ook erg goed en was ook zo stom geweest om vroeger toen ie nog op dvd was niet mee te nemen. Ja en nu is ie dus uitverkocht en word niet meer gemaakt. Ik hoop echt dat ze die ook weer opnieuw uitgeven.

Maar voor deze een dikke: 4,0*

Mijn 3000ste stem. Dat heeft lang geduurd na mijn 1000ste (juni 2009) en mijn 2000ste (augustus 2012)

Robert Eggers heeft overduidelijk al wat met geschiedenis, folklore en mythologie. Na de sterke The VVitch komt hij nu met een iets kleinere productie op de proppen; The Lighthouse. Opmerkelijk is al meteen de zwart-wit montage in combinatie met het kleine 19de eeuwse decor. Zoals je kan raden speelt de hele film zich af op het kleine vuurtoreneilandje.

Het eilandje wordt bezocht door Thomas en Thomas (Wake en Howard) Wat ze daar nou precies moesten doen weet ik niet, maar het beloofd al snel wat te worden. Robert Pattinson en Willem Dafoe vormen hier een ijzersterk duo. Waar de film precies om draait? Nouja, verveling. Een beetje hangen op het eiland die steeds onder dreiging staat van zware stormen en groen en geel aan elkaar ergeren. Dafoe is een oude cynische rot die de naïeve binnenvetter Pattinson constant lastigvalt met allerlei doemverhalen en mythes. Dingen die nou niet goed zijn om een beetje hoop te creëren. Pattinson krijgt vervolgens ruzie met een meeuw, ziet visioenen van oa een zeemeermin, en zelfs tentakels en bekvecht steeds met Dafoe. Dan hebben ze eindelijk een oplossing gevonden tegen deze stuitende verveling: drank.

Naarmate de film voortkabbelt lijkt de waanzin steeds meer het piekpunt te bereiken, drijven de beide heren elkaar tot het uiterste en lijkt het uiteindelijk aan de kijker te zijn om er een eigen invulling aan te geven. Waar de film nou precies naar toe wilt is mij nog steeds niet duidelijk. Wel zijn de hele dagenschets en de verwijzingen naar allerlei mythes de kersen op de taart.

En hierbij weet The Lighthouse toch wel elke seconde te boeien. Vooral door de sfeer en het magistrale acteerwerk. De rest moet je nogmaals zelf invullen.

4,0*

Natuurlijk heb ik deze gekocht omdat er gore dingen inzaten en de bloederige trailer heb gezien.En inderdaad: de film is echt heerlijk over de top. Met heerlijke gore momenten:Hoofden worden in een keer tot moes geslagen, mensen worden gevilt, je darmen eruit halen om iemand te wurgen en natuurlijk: de gehaktmolen. Daarnaast zit er ook nog een hoop leuke humor in bv: dat zoontje van die directeur. Wel jammer waren die goedkope effecten soms. En als die gevangenis directeuruitgroeit tot een monster zie je duidelijk dat dat een halloweenpak is.

De rol van Ricky was wel erg goed. En dan nog dat leuke typische HongKongse melodrama der tussen.

Ik heb na het kijken van de film toch een emmer met sop en een dweil moeten pakken om al het bloed en vlees in mijn kamer op te moeten ruimen.

3,5

Na de feel good movie Fucking Amal waar nog een beetje hoop in zat krijgen we nu een rauwe hopeloze film van Moodyson. Waar je echt niet vrolijk van kan worden.

Het begin is wel een mispunt want dat verklapt al alles een beetje. Daarna worden we meegezogen in die troosteloze grauwe achterbuurten in een Russische stad dat alles behalve welkom en vrolijk is en de armoede en ellende gewoon om elk hoek komt kijken. En het leven daar... zo krijgen we kennis met Lilja die in de steek word gelaten door haar ouders en helemaal voor der zelf moet zorgen in een smerige kamer waar een ziekelijke ouwe vrouw de eigenaar van is. Echt... al vanaf het begin weet je gewoon dat de film alles behalve vriendelijk is. De rollen zijn ook heel realistisch. Lilja is gewoon prachtig neergezet en weet heel goed de kijker een medegevoel te krijgen. En dan komen we ook nog bij dat jongentje Volodja. Ook schitterend gespeeld btw. Ook iemand die meer op straat leeft dan thuis en elke dag ellende heeft met zijn vader en zelf ook nog amper 11 is ofzo. En zo krijgen we tussen al die ellende heen wel een hele goede vriendschap tussen de twee grote leeftijdsverschillen. Maar of de film daar vrolijker van word.... :Lilja ziet op dat moment enige verlossing in een kind van 11 want zelf word ze ook erg verwaarloost op school en door haar beste vriendin. Dan komen we bij het moment dat Lilja die Andrei ontmoet en vanaf dan gaan de remmen los. Volodka als jochie van 11 ziet al dat er iets niet goed zit en probeert Lilja ervoor te waarschuwen. Maar Lilja is eenmaal eigenwijs en laat het smerige Russische gemeenschap achter en komt via Andrei in Zweden. Ook niet rooskleurig want ook Zweden kent zo zijn troosteloze grauwe achterwijken. En zo zien we hoe Lilja in de val word gelokt en in het mooie verhaaltje van Andrei is getrapt. Ze word in de prostitutie gekickt door dat hulpje van Andrei. Wat een allemachtige klootzak was dat zeg. Die zouden ze zo zonder verdoving moeten castreren en verminken. En hoe rauw het ook mag zijn. Dit soort dingen gebeuren echt. En dan zie je dat Lilja geen kant meer uit kan en eigenlijk beter naar Volodka had moeten luisteren.

En dan komen we ook bij de meest emotionele stukjes van de filmdie dromen. En waar ik echt emotioneel niet tegen kan is tegen dit soort dingen in films. In het echte leven helemaal uitgebuit worden en in de dromen een goede leven leiden waarbij ze een engel is en Volodka ook en waarbij ze zo nog met elkaar spelen en dat alles beter is. Gewoon om te janken. Het einde is al helemaal een impact.

Lilja 4 ever is gewoon hard maar waar. En ook echt het echte voorbeeld. Al die andere films die hier op lijken: Loverboy, Het Zusje van Katia etc zijn weer te voorzichtig en emotieloos. Maar deze hakt er zeker in en straalt gewoon een brok ellende uit. Dit is in ieder geval weer een kijkervaring om nooit te vergeten.

4,5*

Had deze voor het eerst gezien toen ik 12 was en toen vond ik hem al goed. Nu weer herzien en hij was opnieuw weer super. Steven Soderbergh vind ik toch eigenlijk ook een regiseur die toch echt fijne films maakt, zo ook The Limey. Na 7 jaar herziening begrijp je de film ook meer. Terrence Stamp vond ik toch wel uitstekend spelen en ook dat hele verhaal eromheen bij hem was schitterend. Vind hem btw zo nu en dan wel opvallend op Clint Eastwood lijken. Ook die latino-buddy van hem had leuke onliners en het verhaal zit ook erg netjes in elkaar. Ik weet btw nog goed dat wel krom van het lachen lach om die scene dat Wilson die Mercedes van die badguy op zo'n leuke manier het ravijn in botst . Ja ik weet het, het is flauw.

Maar verder gewoon een aangenaam filmpje, met ook nog heel vaak een mysterieuze sfeer. Dat piano symphonietje vond ik ook luguber klinken en het einde was ook bizar.

Zit weer prima in elkaar. Weer petje af voor Sodenbergh.

4,0*

Zeker geen slechte film en ook beter dan dat ik had verwacht. Wat voor genre dit is durf ik niet echt te zeggen, misschien is het wel een nieuw soort genre in de jaren 10 want het gaat alle kanten op. Alles is lekker flitsend en creatief opgebouwt en het loopt allemaal uitstekend. Prachtige beelden ook en ook een klein beetje actie aan het einde. Het draait ook allemaal om die hoestbonbons die jou in een klap wijzer en slimmer maken en dus grenzeloos de wereld aankan schijnbaar. Doet me denken aan een zin uit het liedje "in the year 2525". Het resultaat is niet verkeerd en het leven schijnt zo een stuk eenvoudiger te wezen. Maar helaas zijn er ook nadelen.

Bradley Cooper vond ik ook helemaal niet slecht en is lekker actief bezig. Robert deNiro kan je denk in de komende tijd alleen in bijrolletjes verwachten, maar de paar shots waar hij aanwezig was, bejubelde de film ook op een of andere manier. Abbie Corbisch was ook goed en ook die gangsters zagen er wreed uit. En dat allemaal om die ene pil-merk.

Nee, prima film. Dit kon er wel mee door. Waarschijnlijk is dit wel wat nieuws.

3,5*

Weer een erg bijzonder filmpje van Jarmush en ook weer precies in zijn stijl. Subtiel, onwetend.

We volgen een nogal onspraakzame zwarte man die in Spanje stad en land afreist om klussen te klaren. Iedere keer krijgt hij een opdracht op dezelfte manier (op een terrasje met 2 espresso's en gaat daarna op pad. Wat ik hier zo mooi aan vind is dat de hele film (op het einde na) niet verteld wat die man allemaal in zijn schild voert en wat voor werk hij nou precies doet. Al vermoed je het als kijker wel weer een stuk sneller, waar je dan nog gelijk in hebt ook. Maar alsnog erg mooi gedaan.

Verder vind ik de Jarmusch stijl weer om te smullen en is weer lekker subtiel en stil. De mooie Spaanse landschappen en steden heeft ie ook schitterend geschoten en het lijkt hier en daar ook wel een beetje op een western. Die gitaarkoffer die de man steeds bij zicht draagt lijkt wel te zijn afgekeken bij El Mariachi/Desperado. Ook de soundtracks waren tof.

Wat mij betreft een prima film weer van Jim. Hij blijft zijn stijl niet verliezen.

4,0*

Erg strakke rechtbankfilm en ook zeker een van de betere in jaren, vooral hoe het uiteindelijk allemaal onverwachts uitpakt. We maken kennis met de op eerste gezicht goudeerlijke rechter Haller (schitterend gespeeld door McConnaugy), die hoe dan ook al zijn moeite en energie in zaken stopt die volgens hem niet 100% opgelost zijn en wanneer er vermoeden is dat de verdachte onschuldig is hard achter bewijzen aangaat en dat nog vaak op de achterbank van een Lincoln met de bestuurder die zich nog wel eens verbaast over zijn kunstjes. Haller komt hij weer in een lastige zaak terecht waarbij er mogelijk 2 onschuldige mensen (waarbij het grotendeels draait om Louis Roulet, schitterend neergezet door Ryan Phillipe) de bak in zijn gedraaid en dat hij partij moet kiezen van wie die perfecte moord op die prostituee heeft gepleegd. Haller is dan nog erg sympathiek en wilskrachtig voor een potentiele moordenaar en doet er alles aan om beide partijen te helpen. Totdat zijn mede-advocaat word vermoord met zijn pistool Vanaf dat moment word de confrontatie erg verwarrend en Haller lijkt zich in eerste instantie nog vrij rustig te houden. Wat nou het hele mooie en verrassende van deze film was was dat als Haller erachter komt dat Louis degene is die hem erin geluisd heeft, dat hij vanaf dat moment van een sympathieke advocaat omslaat in een genadeloos figuur die bijna wel trekjes van een psycho lijkt te hebben op dat moment en Louis flink te grazen zal nemen. Je zou dan haast denken dat dit een rechter is die het recht in eigen hand neemt. Erg verrassend en bijzonder. De film begint nogal aan de saaie kant maar die mening word omvergeblazen als we op de 2de helft zijn.

Dus, hou je van rechtbankfilms, dan is deze zeker niet te missen! Prachtige film.

4,0*

Belgische horror dat toch opzich wel goed inelkaar zat. Het begin is al lekker creepy en zet de laat de kijker al meteen met vragen zitten. Daarna komen we in het normale leven van Marie terecht die uiteindelijk iemand ontmoet. Dan krijgen we een love story en trekt Marie in bij der nieuwe vriend Bobby, een mysterieuze maar doch op eerste zicht een sympatieke kerel. De film oogt om te beginnen wel erg grauw en het oogt natuurlijk niet prettig zo. En de film word ook al onheilspellender en onprettiger en dat vond ik voor een Belgische film nog best gelukt. De nachtmerriescenes zagen er goed uit en de film weet het donkere sfeertje er altijd wel in te houden. Er mag wel meer drama in zitten maar toch blijft het umheimlich. Zo zit je ook steeds met de gedachte van: hoe zou het nou wezen als jij (schijn) lekker veilig hoog boven in een flatje woont en in de kelder van die hele flat is er een griezelig gat naar een lugubere put. Ook Linkeroever zelf word als een buitengewone plaats beschreven.

Het einde is ook erg bizar en griezelig maar snap dan weer helaas niet wat er nou precies met die geboorte van Marie bedoeld word en was Bobby nou een mens of niet? Maar verder was Linkeroever een zeer geslaagde Belgische horrorfilm. Donker, onaangenaam en creepy. Trouwens ook nog van de regiseur van de uitstekende Dirty Mind. Deze zal ik iig niet snel meer vergeten.

4,0*

viel een beetje tegen, er zaten echt hele saaie stukken tussen. De gevechten zijn soms wel leuk

2,0

Ongelofelijk, wat was dit een slaapverwekkende saaie poepfilm die toch ook verdacht veel van een spotgoedkope B-film weghad. Er word echt 90% van de film allemaal eindeloze discussies en gewauwel gevoert terwijl die andere 10% nog een slecht en goedkoop gefilmd oorlogsverhaal is dat zich grotendeels op 1 locatie afspeeld.. En dan achter op de dvd-hoes allemaal plaatjes gaan plakken met allemaal oorlogsscenes. Die oorlogsscene was ook nog baggerslecht gemaakt en er zat ook totaal geen vaart in. Die helicopterscene is gewoon een goedkope computeranimatie en alles leek ook echt overduidelijk op een scene uit een b-film. En dan dat moment waarop die 2 broeders de hele tijd maar een beetje gewond in de sneeuw liggen te woelen en dan nog dat ellenlange gepiel met hun geweren omdat ze denken dat er vijanden op de loer liggen.

Afwisselend met allemaal dom gelul van de ene die zijn examen niet goed deed, naar het andere eindeloze gewauwel. Tom Cruise stelde me ook erg teleur. Echt, er word echt de hele tijd er flink op los gelult. Ik denk dat die acteurs aan het einde van de film gewoon schor waren en een droge keel hadden. En om de film effetjes boeiender te maken pleuren we er zo hier en daar een spotgoedkope, slechte oorlogsscene erin.

Iedereen kan ook een tweede deel van deze film maken. Laat iemand filmen met een handy camera en ga anderhalf uur lang een discussie voeren met een kennis. Echt veel verschil komt er dan niet.

Gewoon een oersaaie klotefilm. Vermijden als de pest (tenzij je slaapproblemen hebt)

0,5*

Weer zo'n leuk opgezet retrofilmpje waarbij het er op lijkt dat een jaartal veel meer prioriteit heeft dan het verhaal zelf.

Het gaat dit keer om het jaar 1989 en zijn elementen en zijn muziekkeuzes en zijn kleding en natuurlijk het ontbreken van smartphones en social media. Maar dan wel met de foefjes die achteraf gezien wel bespreekbaar werden of niet veel verschillen met die uit onze tijd.

Lisa is een rebelse zeventienjarige wiens leven is bepaald door de gewelddadige dood van haar moeder. Het is een gothictype en buitenbeentje en slechts populair onder een kleine selectie en haar half Vietnamese pleegzus (die een ongelofelijke uitzuiger van een moeder en een veel te goede vader heeft). Op een dag wordt ze geconfronteerd met een zonderling figuur dat haar huis binnendringt en lijkt de geschiedenis zich weer te herhalen.

Echter lijkt het hier om een zombie te gaan die helemaal zo gevaarlijk nog niet is. Sterker nog, er ontstaat een hechte band tussen deze twee. Zelfs een romance.

Het zal zo vele verwijzingen hebben, maar ik vond dit best een sympathieke en zelfs ontroerende opzet. Ze worden zelfs partners in crime om met de kwelgeesten in het dagelijks leven een appeltje te schillen (en om de ontbrekende ledematen van deze zombie te verzamelen, en met behulp van de zonnebank dit figuur up te graden)

Dit zorgt voor vermakelijke situaties.

Lisa Frankenstein oogt als een typische tienerkomedie, maar dan wel met een dosis zwarte humor en een portie ranzigheid. Het tijdsbestek wordt goed neergezet, alsof men nog altijd afstand wilt nemen van de éénentwintigste eeuw. Het einde is vrij fris en de soundtrack (Galaxy 500, The Chameleons, Pixies) is de kers op de taart.

Leuke film.

4,0*

Erg knappe film.

De titel zegt het eigenlijk al. We volgen hier een groep vaders, moeders of buurtgenoten van een burgerlijk Amerikaans wijkje die voornamelijk achter feiten aan lopen, roddelen, poseren, op zoek zijn, opscheppen... en dat allemaal terwijl de kinderen van de desbetreffenden afvragen waar hun ouders nou in hemelsnaam mee bezig zijn. We krijgen zo een soort van late coming of age voorgeschoteld bij de stukjes tussen Sarah en Brad... Terwijl ze ondertussen beide getrouwd zijn, al is Sarah haar man, die een fetish heeft voor travestietenporno, wel een beetje beu en Brad's huwelijk wil maar niet werken aangezien Brad steeds jong wil blijven. Een roekeloze wrokkige ex-agent met zijn obsessie voor rugby... en dan ook voornamelijk de vrijgelaten pedofiel Ronnie en zijn vastberaden moeder.

Ik had verwacht dat dit iets zou worden als Jagten of Broken. Min of meer gaat het, voornamelijk bij de scene's met Ronnie... Maar dat is het dus niet. Sterker nog, in plaats van rauw, heeft de regisseur ervoor gekozen om de film zo luchtig mogelijk te houden. De sfeer is grotendeels vrij sympathiek en soms haast sprankelend. Voornamelijk die scene's tussen Sarah en Brad leken erop alsof ik naar een liefdesfilms tussen twee tieners zat te kijken. Voornamelijk die skatescene met Brad was daar een voorbeeld van. De scene's met Ronnie waren veelal pijnlijk... Voornamelijk die date, de lange adem van zijn moeder en de uiteindelijke dood van zijn moeder... en in tegenstelling daarvan dat Ronnie het maar heeft geaccepteerd dat de hele buurt hem haat en schandpaalt... Over luchtig gesproken. Je krijgt hierbij soms het gevoel alsof de regisseur de kijker dwingt te nuanceren.

Ja, dit was een sterke mozaïkfilm. Eentje die niet zo heel hard aankomt, maar je wel weet te raken.

4,5*

Heerlijke fijne luchtige komedie en dit is ook een van de komedies die niet zo typisch Amerikaans is. We krijgen hierin te maken met een meisje die leeft in een erg onevenwichtig gezin. Het hele gezin bij elkaar is ook zo fantastisch neergezet. Het feest begint ook waneer de film omslaat in een roadmovie, waar we naast de hele rit aan bizarre dingen en scherpe grappen ook nog mogen genieten van de sfeer dat je in een roadmovie mag verwachten. Dat meisje Olive vond ik toch prachtig spelen en was als 7 jarige toch de enige normale in het gezin. (want ja.. een junkie-opa hebben, een suicidale oom en een muisstille geraakte broer) Het is niet alleen maar ellende en chaos, de humor komt ook regelmatig om de hoek kijken. Dat stukje met die toeter in die bestelbus en het feit dat de het busje eerst 100 meter moeten duwen voor ie start is al geniaal.

Het einde slaat al helemaal in als een bom. Modeshows gaan uit van perfectie maar dan ook nog kinderen van 7 publiekelijk voor lul zetten?? Daar heeft Olive (en het gezin) wel een stokje voor. Was ook prachtig om te zien hoe die keurster afging als een gieter.Onvergetelijk

Schitterende komedie voor (niet te) jong en oud.

4,0*

Geslaagde detective film die kwa onderwerp ook wel een beetje in het rijtje past bij Insomnia, Fargo en Crimson Rivers. Onderwerp: moordzaak in een sneeuwerig, afgelegen oord. Opniew vond ik Forest Whitaker weer uitstekend acteren. Whittaker is over het algemeen eigenlijk altijd wel goed en de sfeer van Hastings is bijzonder somber en grauw. Ook is het verhaaltje wel mooi en duidelijk verteld. Vooral die Mr Rodriguez vader alias moordenaar vond ik bijzonder onprettig. Vooral die moorden die hij pleegt door het slachtoffer ongegordeld meelaten rijden en vervolgens hem dood door keihard ergens aan te botsen.

Gewoon een geslaagd detectivje met weer een geweldige rol van Whittaker. Mooi verhaaltje, mooie settings en achtergronden. Ja, deze kan der wel in.

3,5*

Na twaalf jaar is John McClane weer helemaal terug van weggeweest. Dit keer met een kale kop en krijgt ook te maken met veel meer technologie dan in de andere DH films. Dit keer word er van Die Hard 4 een big-brother achtige film van gemaakt dat een beetje in de categorie van Enemy of the State en Eagle Eye valt. Bruce Willis doet het weer als vanouds en heeft dit keer ook nog zijn puberdochter en de nerderige vriend van der op sleeptouw. Vooral die laatste zorgt voor veel leukigheden. Ook krijgen we te maken met een nieuwe tegenstander alias hacker, prachtig gespeeld door de toekomstige Hitman 47: Timothy Olyphant.

Het verhaal is natuurlijk weer een beetje hetzelfte als de vorige films en de over de toppe zit er ook erg goed in bv: Die Brandblusser die een helicopter naar beneden spuit, Die politieauto in een Helicopter laten racen, Die achtervolging met die straaljager en die vrachtauto noem maar op, de tonnen aan schade stijgen de lucht in. Ook de actiescenes waren lekker modern en spectaculair.

Van mijn kant is dit een hele mooie come-back van onze McClane. Na 12 jaar komt de Underworld-regiseur nog met een geslaagd vervolg.

Yipee Ka-Yee Motherfucker!

4,0*

Dans Macabre de film!

Na het prachtige en extreem geweldadige kunstwerkje Inside moest ik ook gewoon het volgende project van Bustillo en Maury checken, die vreemd genoeg wel in Nederland is uitgebracht, en Inside dan weer niet. De filmfreak uitgave is ook erg mooi, alleen klopt het plot niet helemaal want deze film vind helemaal niet in Ierland plaats. De film zelf is erg knap gemaakt weer en gaat ook wat meer de fantasie/sprookjes kant op. Alleen is deze helaas wel een stukje softer dan Inside. En ook jammer, heel jammer, dat Beatrice Dalle maar een piepklein rolletje kreeg. Zij had beter de rol van Jessel kunnen spelen.

Het verhaaltje is weer prima in elkaar. We maken nu kennis met Lucie, een thuisverzorger die een rondleiding krijgt in een villa waar de meer dan 100 jaar oude voormalige danslerares Jessel in coma ligt. Aangezien er in de villa ergens ook een schat is verstopt komt ze 's nachts weer terug met 2 vrienden om de boel daar leeg te roven. De sleutel van de schatkamer hangt gewoon om mevrouw Jessels nek, en dat merkt het toch niet. En zo bereiden ze zich voor om hun slag te slaan.

Ze komen er langzamerhand achter dat ze in het verkeerde huis terecht zijn gekomen en dat er wel meer schuilt achter Jessel. Vanaf dat moment lijken de 2 regisseurs wel vanalles uit de kast te trekken, want naast horror, krijgen we dus ook een soort van duister, bovennatuurlijk sprookje voorgeschoteld waar ook nog kannibalisme en vampieren een rol in spelen. Het huis lijkt wel een eigen leven te leiden en zo vinden ze ook een opgezet meisje, dat al gauw de dochter van Jessel blijkt te zijn. En ook Jessel staat op uit der diepe slaap....

Wat we dan krijgen is een bloedstollende kat en muis spel tussen (de bovennatuurlijke krachten van) Jessel en de 3 inbrekers, waarbij het claustrofobische sfeertje uit Inside gewoon weer terug is te voelen. Ik moet dan nog wel zeggen dat het een behoorlijke warboel kan worden omdat er zoveel verschillende lagen uit de kast worden getrokken. De flashback scenes waren ook erg bijzonder en verontrustend, waarbij we Jessel nog zien als een behoorlijk ijskoude balletlerares, waar je liever geen les van wil krijgen. En zo zien we ook de link tussen haar en der (nu opgezette) dochter Anna, die graag de stukken vlees uit haar dansgenootjes scheurde. Dat "zweven" hadden ze wel weg mogen laten, want dat werd me weer iets te zoet.

Maare... ohja, terug naar het kat en muisspel (het loopt soms erg door mekaar heen zoals ik al zei) We kunnen wat dat betreft de zelfde moorden verwachten als in Inside, maar helaas nu wel ietsje minder sadistisch. Ook een bijzonder moment is wanneer Anna tot leven komt en Lucy red van haar moeder, die ook van plan was een pop van haar te maken. Ook hoe ze met zijn tweeen Jessel te lijf willen gaan. Het einde vond ik weer een beetje te mierzoet.

Een film die je nog wel even tot je moet laten doordringen want dit is eigenlijk iets heel anders dan een gewone Franse horrorfilm. Voor doorgewinterde horrorfans is dit waarschijnlijk een love it or hate it, als je een hekel hebt aan sprookjes. En nu ik het me bedenk kan je deze film min of meer ook wel vergelijken met de Chinese Re-Cycle. Alleen was het sprookjes gehalte daar wel een stuk hoger.

Bijzondere en aparte film. Love it, or hate it, of gewoon een bewuste andere draai van de regisseurs.

4,0*

Boontje komt om zijn loontje.

Jawel, eindelijk weer eens zo'n concept. Rumley op de regiestoel. De man heeft al rake klappen weten uit te delen met Red, White and Blue en de kortfilm van The Abc's of Death.

Ja, wat krijg je als je als vader... je zoon als een een of andere zwakzinnige mongool door het leven laat slepen; vol propt met pillen; afzondert van de rest... Dan creëer je een wereld waarvan zoonlief niet meer beter weet.

Stelling: vader moet voor zaken naar Londen en laat zoonlief James achter met zijn bedleggerige moeder. Hulpinstanties zouden de boel in de gaten moeten houden, maar James... de jongen die na al die jaren eens wil laten zien dat hij het ook allemaal zelf kan (dus, voor zijn moeder zorgen), laat het er niet bij zitten om het ijs door te breken... en op wat voor manier.

Natuurlijk, de manier hoe hij werd behandeld.

Dit zorgt voor een weer pijnlijk en toch wel rakend concept. De film wordt ook met het moment steeds chaotischer en nachtmerrieachtiger. Terwijl het begin nog niet zo veelbelovend was.

Echter is dit nou niet een parel. Het is allemaal een beetje een aaneenschakeling van momentopnames en 1 + 1 = 2 dingetjes... Ik miste de subtiliteit. Ook de montage was behoorlijk goedkoop... Het is maar dat het concept ijzersterk is, maar met Red, White and Blue had Rumley waarschijnlijk wel wat meer budget.

Verder vraag ik me af in welke tijd dit zich afspeelt: Jaren 80? 90? Gezien de auto's en instantiewagens...

Het einde was voor mij nog niet helemaal duidelijk: Was James niet gewoon een schyzo van zijn eigen vader?


Ik kom op een 3,5 uit.

Indrukwekkende vroegere film van Araki. Een soort Thelma & Louise maar dan met homo-jongens.... die dus beide besmet zijn met AIDS.

Indrukwekkend omdat... Ten eerste: Je mag de titel serieus nemen want in 1992 was er nog geen remedie voor Aids en betekende deze besmetting gewoon dat je mocht aftellen naar je dood. Mits je het jaar 1996 haalde, toen de remmers tegen deze ziekte werden uitgevonden. Maar zover was dat nog niet. Ten tweede; om even heel politiek en actueel te doen: er was nog geen woke en geen tergende nadruk op dat LGBTHi-gehalte, dus The Living End kan en mag GEWOON een film zijn en Araki was ook gewoon een regisseur van cultfilms en niet van Gay-cinema. De geaardheden mogen gewoon nog bijzaak zijn. De situatie in de film is veel belangrijker. En dat was ook met My Own Private Idaho. Ja, er zijn homoseksuele figuranten. So what?

Ik kon me prima storten op de situatie, dat echt verre van rooskleurig is. Luke is een jongeman die te horen krijgt dat hij seropositief is. Een scene nog net zo ongemakkelijk als die van Kids. Het is gewoonweg einde oefening. Je leven ligt overhoop en je weet dat je de toekomst wel kan vergeten.

Hij zwerft rond, op zoek naar een doel en weet ook nog op een ludieke manier een gestoord stelletje te omzeilen en hen het pistool te ontnemen. Dan loopt hij Jon tegen het lijf en lijkt zijn wereld niet meer zo klein te zijn. Ook hij is seropositief. Dit lijkt een mooi moment te zijn om je samen met je lotgenoot uit te schrijven voor het leven door nog samen alle kicks uit het leven te halen en dat natuurlijk te combineren met een roadtrip.

Humor is weinig te bekennen en de sfeer lijkt; ondanks de mooie plaatjes, in het teken te staan van de uitzichtloze toekomstscenario. Vrijwel een rit naar de afgrond zelf, terwijl de gemoederen soms ook hoog oplopen, om dan vervolgens het besef te hebben dat de jongens alleen elkaar nog hebben, of lijken te hebben.

Kenmerkend aan Araki is nog altijd de broeierige sfeer en uiteraard een hele playlist aan muziek dat niet in de toplijsten staat. Titel is ook vernoemd naar een nummer van The Jesus and Mary Chain. The Living End was voor mij een indrukwekkende kijkervaring. Ik mis deze tijd.

4,0*

Met Dogtooth nog in mijn achterhoofd, Lanthimos's nieuwe opzet The Lobster aanschouwd in Lantaarn/Venster met niethie. De man heeft zich echter van Griekenland verplaatst naar Ierland. Speciaal voor Colin Farrell?

Ondanks Dogtooth al behoorlijk schokkend was, en als een vieze houten splinter onder je huid ging zwemmen in je bloedbaan, had ik me nog niet zo heel erg verdiept in The Lobster en dacht er ook niet echt bij na hoe extreem deze wel niet zou wezen. Maar Lanthimo's is nog niks verleerd. The Lobster begint al meteen met een tijdperk waarbij je al meteen denkt; What the fuck? En het lijkt zo simpel uit de mauw geschud te zijn maar je moet er ook maar opkomen. We bevinden ons in de toekomst (of fantasiewereld) waarin iedereen verplicht is om een geliefde te vinden binnen een bepaalde tijd. Aangezien het voor sommige mensen nog best lastig wil zijn en de manier van aanpak nooit echt werkt zijn er zelfs Hotel's (lees strafkampen) geopend om een handje te helpen. Maar dat helpende handje is ook alles behalve vriendelijk. Kim Jong Un zou er benauwd van worden heb ik zo het idee.

Om te beginnen speelt Colin Farrell hier behoorlijk goed, maar zet hier ook een hele andere rol neer dan dat ik van hem gewend was. In mijn achterhoofd is het nog altijd een rebelse, grofgebekte actie, komedie of thriller held, maar hier is ie amper te herkennen. Hij heeft hier wel een hele burgerlijke look en ook is hij tamelijk wat aangekomen. Hij mag de rol op zich nemen als een van de lotgenoten (de Loners) die zich onder de vrijgezellen bevinden, en gedwongen worden om mee te spelen met het spel.
De regels zijn simpel; vind iemand binnen een bepaalde tijd of je mag het overdoen. Maar dan wel als een dier welteverstaan. Misschien maakt dat soort even ietsje meer kans dan de mens. En voor de eerste keer in zoveel tijd besefte ik me dat ik een wereld voor me zag die echt diep, maar dan ook diep fucked up was. Om te beginnen de emoties; het lijkt erop alsof de meelevende vriendelijkheid en de dominante sadisme hier amper uit elkaar te halen zijn. Het is bijvoorbeeld heel gewoon om even tussen de liefdevolle moment om te slaan in een psychopaat als je je gepikeerd voelt, of om lekker rustig verder je ochtend door te maken op het terras terwijl er een paar meter verderop iemand uit het raam is geflikkerd. De locaties zijn ook lekker kil en afstandelijk, maar ook artistiek. Vooral die boslocaties waren erg facinerend. Zo nu en dan kom je wel eens een diersoort tegen van degene die het niet hebben gered. Deed me erg denken aan de stripboeken van Bilal. Zelfs tot lang na de film blijf je maar denken; met wat voor wereld ben ik nou in aanraking gekomen?

Wat ik wel een beetje een knelpunt vond was dat de film toch net iets teveel tijd rekte, waarbij de overzicht in de symboliek, waar in dit geval de regisseur ook net iets te diep in gaat, erg vaag en vrij onavolgbaar werd voor mij en de film ook wel lijkt te moeten kiezen uit vijf verschillende eindes. En waarbij die zogenaamde bosspelletjes ook erg van de hak op de tak worden neergezet.

Verder had Rachel Weisz ook een erg mooie bijrol. Vooral dat letterlijke liefde maakt blind actie, was pijnlijk en onvergetelijk.

Verder was dit wel een hele bevremende kijkervaring. Aangenaam maar ook iets om kippenvel bij te krijgen. Het overschot van een half uur moet je ook maar met een korrel zout nemen, want dat dit een kunstwerk genoemd kan worden is gegarandeerd.

4,0*

En zo zie je weer eens een oude Polanski.

Veel verwachtingen en een goede opbouw. De jaren 70-shots van Parijs, de rol van Polanski, het appartement en zijn vreemde buren en trekjes... en die zelfmoord van de vorige bewoner. Welke kant gaat het op?

En hier duurt de film in eerste instantie te lang. Het idee staat als een huis en zeker het feit dat dat hele appartementencomplex in handen is van een sekte, waar Polanski dan de nieuwe prooi van is kwam behoorlijk goed uit de verf. Maar op het moment dat Polanski zichzelf kleed als de overleden bewoner gaat het echt in het laatste kwartier alle kanten op en is het veelste vergezocht.

En dat is erg jammer. De ritueeltjes van Trelvolski (cafébezoeken), de hallucinaties, die maffe asociale vrienden van hem, de eigenzinnige doch donkere spannende sfeer en personages en de opbouw verveelden niet en wisten kleur te vormen. Maar net zoals Rosemary's Baby bouwt de film eigenlijk vrijwel op naar iets povers. Alsof Polanski haast had met de afwerking. Want die laatste shot.... Tsja...

Maar zoals ik al zei: Het idee staat als een huis en vandaar een 3,5*

Trouwens Gister gekeken en hij was echt leuk joh en grappig, Die britten hebben wel humor.

Enne Sting van The Police kom je ook tegen.

En die namen zijn ook om te lachen:Bacon, Soap, Plank, Hatchet Harry, Rory Breaker, Dog en Nick the Greek.

5,0

Opnieuw een bewijs dat een film, die zich op één locatie afspeelt, erg goed kan zijn.

Bij het opzetten van dit soort films weet je al meteen dat de samenloop alles behalve prettig zal zijn, en inderdaad. De film begint bij Locke die net klaar is met werken, in zijn auto stapt en de rit naar huis.... nee niet naar huis, ondergaat. Vervolgens is deze film een samenhang aan telefoontjes die steeds benauwender en killer worden. Na een fatale fout in het verleden kan Locke niet meer terug en moet hij zijn hele leven opzij zetten om de fout recht te zetten. Hierbij spelen enkele jeugdtrauma's ook een rol.... ja heel triest allemaal, maar de uitwerking is toch wel een onderhuidse klap in het gezicht. Het mooie hiervan is dat je als kijker zelf mag invullen of de film een happy end heeft of niet of dat Locke nog enigszins een moreel besef heeft of niet.

Locke wordt hier erg realistisch neergezet door Tom Hardy en ook Hummingbird regisseur Steven Knight wist hier een onheilspellende script te verwerken. Ook de donkere sfeer en de vele shots van het leven op de snelweg weet je hier het gevoel mee te geven alsof je naast hem in de auto zit.

Sterk filmpje. Niet wereldschokkend, maar je zou het zelf niet willen meemaken.

4,0*

Heerlijke foute, retro science fiction waar Guy Pearce toch echt wel de film letterlijk en figuurlijk op het rechte been houd. Hij moest wel in een hele melige bui zijn toen hij hierin werd gecast, zelden zoveel schitterende, hillarische en scherpe onliners bij elkaar gehoord. Hahaha Het plot is natuurlijk zo dun als wat. Guy Pearce speelt gevangene Snow die zijn vrijheid terugwint als hij in een ruimte gevangenis de dochter van de president bevrijd uit handen van een zooitje meedogenloze gevangenen die daar de boel gegijzeld hebben, en ja, dat lijd tot een leuke aaneenschakeling aan actie, gestoorde psycho's (bv die getatoeëerde kale) geklooi tussen de dochter en Snow, en een hoop leuke onliners. Mensen worden ook om het minste geringste doodgeschoten en alles is lekker over de top.

Tot zover het verhaal. De settings waren ook behoorlijk goedkoop en klopte voor geen meter. Helemaal leuk vond ik die motorachtervolging die er verdacht uitzag als een videogame. De futuristische settings zijn ook een bijeengeraapt zooitje, maar toch werkt het allemaal erg goed bij een film als deze. Ik zie het als knipogen naar de jaren 80 B-actie/sf vermaak.

Wat mij betreft gewoon genoten van dit filmpje, Guy Pearce is hier ook gewoon bijna op zijn best, dankzij zijn onliners.

3,5*

De Oostenrijkse Ich Sehe Ich Sehe zit nog in mijn geheugen, en deze twee vrouwen verruilden het Alpenland voor Amerika om een film als The Lodge te maken. Ik heb het lang uitgesteld om deze te zien, maar nu is het er eindelijk van gekomen. En halen de regisseuses het niveau van hun debuut?

Zeker weten. Ondanks de sfeer en het klimaatomgeving anders is, zie ik hier zelf ook de gebruikelijke overeenkomsten met het debuut. Twee verwante kinderen, een afgelegen huis en een vrouw met mentale problemen, en waar de kinderen zo hun vragen over hebben. Maar het pakt wel anders uit.

Al heel snel kruipt The Lodge onder je huid en lijken de mindfucks al snel op te duiken. We volgen een huisvader wiens ex-vrouw de zoon en dochter aflevert. Er ontstaat al meteen een ongemakkelijke sfeer. De wond van de scheiding is nog lang niet geheeld en wanneer vader over nieuwe trouwplannen begint met zijn nieuwe liefde lijkt er iets bij moeders te knappen.

Zodanig dat ze zichzelf neerschiet. De kinderen verkeren in diepe verdriet (Dochtertje Mia meer dan zoontje Aidan althans) en tijdens de begrafenis lijken alle schuine ogen op vader te zijn gericht. Dan volgt er een nieuwe drempel. De kinderen zouden wel eens een keer kennis moeten maken met zijn nieuwe geliefde; genaamd Grace, maar deze lijken het absoluut niet te zien zitten. En al helemaal niet om met haar in een vakantiehut ergens in de afgelegen besneeuwde toppen opgescheept te zitten. Je zou denken aan concurrentie, maar volgens zoon Aiden is er wel meer aan de hand. Echter dat de broer vooraf onderzoek heeft gedaan en zo te weten komt dat Grace, deze nieuwe geliefde, een voormalig sektelid was lijkt wel iets te snel te worden weggegeven. Of kan het nu juist wel degelijk spannend worden, nu ze Grace nog moeten ontmoeten.

Ze trekken naar het huis en Grace lijkt nog wel een beste sympathieke vrouw. De setting in dat blokhut in sneeuw is meer dan fantastisch en ook qua ontbreken van soundtracks weet de film onder je huid te kruipen en soms een mindfuck te worden. Op de juiste timingen weten de makers je de rillingen te bezorgen of je voor te bereiden. En laat ik hier nu ook eens een hele originele jumpscare te hebben meegemaakt. (Dat ze tijdens het slaapwandelen ineens achter een orgel staat) Misschien is het feit dat je van de afkomst van Grace weet, toch helemaal zo verkeerd nog niet... Maar waar gaat het in hemelsnaam heen?

Dat lijkt slechts voor de kijker in te vullen zijn. Het kan zijn dat Grace op de vlucht is voor de sekte, maar het zou ook niet onrealistisch zijn dat de ouders van de kinderen al tot de sekte behoorden en dat die zelfmoord van hun biologische moeder een soort ritueel is. Het einde is in ieder geval weer net zo akelig en het volgende minuut daarin zag ik niet aankomen. Heftig!

Ja, dit was horror zoals het moet zijn en dat is te danken aan het Europese bloed. Het blaast al die popcorn-horror in ieder geval frapant opzij. En onderwerpen over sektes komen altijd wel goed uit de verf. Je weet bij voorbaat dat het al absoluut niet goed zit. En dan moet de rest nog komen...

4,5*

Louis Letterier, na een handjevol Engelstalige films ala Transporter, Unleashed en Clash of the Titan op zijn rekening genomen te hebben, besluit hij het nu eens in zijn eigen moederstaal te zoeken. Namelijk met The Takedown.

The Takedown? Verrek, het is een vervolg op die ondergewaardeerde maar toch zo leuke On the other side of the tracks met Intouchable-ster Omar Sy. Die momenteel weet te schitteren in de Franse cinema.

Omar Sy is na tien jaar terug van weggeweest als Ousmane en het lijkt erop dat hij na die lange tijd de banden moet zien te hervatten met zijn voormalige collega Monge. Waar Ousmane nog altijd de trekjes van de straat blijft houden, maar ondertussen wel kampt met zijn rol als huisvader van een puberzoon, lijkt Monge zijn midlife-crisis vakkundig te kunnen weg te moffelen. Dan op het Gare Du Nord wordt er een halve lijk gevonden in een van de harmonica's van een TGV. Maar waar is de andere helft dan?

Met een beetje tegenstribbeling gaan Ousmane en Monge samen aan de slag en verruilen ze de Parijse getto's voor een oord bij de Franse alpen. Een oord die wel de voorbeelden van Marie Le Pen in acht neemt. De andere helft van het lijk wordt al snel gevonden, ze moeten het trieste nieuws neerleggen bij de moeder terwijl de kippen in haar woonkamer rondlopen en komen erachter dat het weer eens om drugs ging.

Loin du Periph ofwel The Takedown is gewoon weer een plezier om naar te kijken. De speursmurfenwerk wordt afgewisseld met heerlijke en soms ook wel erg foute puberale humor. Daarnaast lijkt de film ook de vele actuele zaken op de schop te nemen (MeToo, woke, de rechtse opstand in Frankrijk, de term "narcist"... maar opvallend genoeg zie je daarentegen van de corona niks terug) en zijn ook de vechtpartijen en achtervolgingen prima van de partij. Het pief paf poef lijkt hier een beetje vaak vergeten te worden.

Leuk Netflix-vermaak voor de zondagavond. Ik ben een van de recordkijkers geweest.

4,0*

Een lekker geflipt, druk filmpje alweer. Het hotst en botst alle kanten op en gaat ook lekker vlot en snel. Om te beginnen is het verhaal wel errrg dun, maar het gaat hierin om hoe je zo'n situatie het beste kan doen. Vandaar ook dat de film zich 3 keer herhaald maar dan met een ander aanpak. Oh, dat ging de eerste, tweede keer niet goed dus draaien we maar terug om het anders te doen. hahah

Daarnaast vond ik Franka Potente ook een lekker wijf in deze film die denk wel eerst maandenlang een hardren-training moest doen voordat ze in deze film kon spelen. Wat ook opvalt is die lekkere kont van haar waar je zowat grotendeels naar zit te kijken. Ook der vriend vond ik erg leuk spelen als die mafkees die natuurlijk dat tasje met geld achterlaat in de metro. Erg leuk ook om dan te zien dat het einde in het eerste filmpje frontaal fout gaat, de 2de keer lijkt het goed te komen, maar nee... toch weer niet, en de derde keer gaat alles helemaal foutloos en word het einde toch nog mooier dan verwacht en zijn ze nog rijk ook. Dus dat geld winnen bij die casino was toch niet voor niks geweest.

Gewoon een zeer leuke 80 minuutjes dat ook erg modern oogt en het niet lijkt alsof het uit 1998 komt. De soundtracks zijn ook heel mooi en klinken tof. Voor de rest gewoon geweldig regiewerk en humor. Wat wil je nog meer?

4,0*

Weer een lange tijd geleden dat ik een Kubrick heb gezien. Maar eens Lolita gekeken, een van zijn vroegste films. We krijgen hierin een buitengewone relatie voorgeschoteld. Een 40er met een meisje van 14. En op een een of andere manier zorgt de film er toch voor dat je niet gelijk die Humpert uitmaakt voor een pervert omdat je verliefdheid en charisma niet kan onderdrukken. En of het nou 12 is of 50, of man en man of vrouw en vrouw. Het begin lijkt nog wel onschuldig. Lolita is een typische rebelse puber dat gewoon naar school gaat en gewoonlijk ruzie maakt met moeders als ze het er weer eens niet mee eens is. Humpert is smoorverliefd op Lolita en trekt zich, via der moeder, steeds meer naar der toe, wat uiteindelijk toch nog uitmond op een relatie tussen die 2 met het erg grote leeftijdsverschil. Het lijkt ook wel alsof de remmen steeds losser gaan en dat blijkt dat zo'n relatie alleen maar destructief kan zijn. De onzekerheid van Humpert zorgt er natuurlijk alleen maar voor dat ze Lolita steeds meer dingen verbied, ze mag geen enkel contact met andere jongens enz enz. De film pakt ook steeds psychologischer uit na de breuk. Het thema Schyzofrenie komt er uiteindelijk ook in voor.

Het begin/einde is ook bijzonder.

Prima film van Kubrick, dat ook overgens grotendeels werd overgedaan in Het Debuut uit 1977.

3,5*

Allejezus, wat word deze film hier ongewaardeert en komen de cijfers niet hoger dan 2,5* Wat is dit??

Nu maar eindelijk eens een zeer positief bericht.

London Boulevard vond ik toch een dijk van een film en Colin Farrell speelt toch weer erg goed en is erg cool als bodyguard van Charlotte (schitterend gespeeld ook door Knightsley.) Na zijn criminele verleden besluit hij dat werk maar gewoon aan te houden alleen is ook dat baantje niet altijd even rooskleurig. Charlotte is namelijk een hoofddoel in de roddelpers en word dag en nacht door de papparazzi gefotografeerd en geschoffeerd. Ook word het er niet makkelijker op wanneer zijn beste vriend (een zwerver) door zinloos geweld word vermoord en Mitch ook weer langzamerhand terug bij zijn criminele maatjes valt die hem ook totaal nog niet zijn vergeten. Ik vond die maffiabaas ook echt prachtig neergezet door Ray Windstone, wat een geweldige cynische en grofgebekte gast was dat zeg. Ook Colin Farrell kon der weer wat van overgens.

Verder is dit gewoon een film die van top tot teen lekker loopt en het is weer iets wat je van een Britse misdaadfilm mag verwachten; erg veel botte cynisme en extreem geweld en heel veel vloeken en schelden. Nee, in London Boulevard gaat het nog wel flink te keer. Ik vond bv die scenes dat Mitch die twee papparazzi gasten een koekje van eigen deeg geeft, of dat van: welke neger is de dader? bv echt geweldig.

Ook het einde was nog best apart. Mitch was er dan toch beter vanaf geweest als ie die jonge dader die zijn vriend heeft vermoord had neergeschoten zonder te twijvelen.

Maar voor de rest een prachtige film. Niks mis mee en ik heb er uitbundig van genoten.

4,5*