Opinions

Nadat Sorrentino zich met de goed gelukte "This Must be the Place" in Amerika en Ierland bivakeerde, keert hij weer terug naar Italië met een vrijwel buitengewone film: La Grande Belezza, waarbij slechts 1 ding duidelijk wordt gemaakt; van buiten kan iemand nog zo'n stralend en spectaculair leven hebben, maar ondertussen...

We hebben het hier over Jep, die magistraal wordt neergezet door Servillo, een man, journalist en schrijver, met zijn keurige pak en gestyled haar die bloeit en blaakt op elk feestje in Rome, van de kakkers tot de glossy's tot gewoon zakelijke feestjes, in de charme valt bij de jongedame's en met een sigaar in zijn mond en een halve glimlach de menigde passeert en ongestoord meedanst. Glad als een aal, en toch wel een extreme vorm van assertieviteit, waar hij nog wel eens rake klappen mee uitdeelt. Overal zit hij bij, drinkt hij zijn drankje, lacht hij met iedereen mee en neemt hij zijn achterdochtige maatje Romano mee op sleeptouw, en laten we ook nog zeggen dat we het hier hebben over een man die inmiddels al 65 is... een geweldiger leven op die leeftijd kan je je toch niet voorstellen? Iedereen gaat met pensioen en achter de geraniums zitten en deze man gaat nog met alle leeftijden mee, en krijgt nog sjans van jongedames tussen de 20 en de 30.

Maar al snel word er al duidelijk gemaakt dat het van binnen allemaal wel tegenwerkt bij de man, en dat deze toch helemaal niet zo gelukkig is als dat het allemaal van de buitenkant lijkt, en ook dat wordt al meteen op een buitengewone wijze neergezet: Jep wordt geroepen om naar voren te komen voor een felicitatie voor zijn 65ste verjaardag, en daar staat hij, tussen de joelende mensen, de drankjes en het confetti wordt in het ronde gegooid, desnoods een beetje slow motion erbij en het meest irritantste auto-tune muziek op de achtergrond, maar daar... in deze videoclip achtige montage, gaat de man eens bij zichzelf nadenken. De gedachtes die pas op de 65ste loskomen: Is dit eigenlijk wel het leven die ik gewild heb? Hou ik mezelf niet voor de gek en probeer ik nu niet gewoon mijn best te doen om maar zo jong en perfect mogelijk te blijven? Heb ik al mijn kansen daardoor ook niet laten liggen? Daar maakt La Grande Belezza even een dompertje in deze oh zo mooie videoclip.

De zoektocht naar het leven die Jep dan uiteindelijk gaat maken wordt hier ook weer op een uiterst meeslepende wijze neergezet en als kijker gun je hem die kans ook wel, want een arrogante rijke klootzak is het niet, (al moet je hem op bepaalde dingen niet benaderen) een rokkenjager is het niet en een soort van Berlusconi is het ook niet, maar 1 ding is het wel; dit is wel de zoektocht van zijn leven, alleen wel een beetje erg laat, maar wel een mooie ondekkingsreis, wat Jep tot nieuwe ideeën brengt of oude ideeen voortzet, een soort van relatie opbouwt met de stripper Ramona (ook een sterke rol van Ferrili) die hij eerst helemaal op haar plaats heeft gewezen, en uiteindelijk ook al die onbeantwoorde vragen over zijn jeugd, die hem al decenia bezighouden.

Gewoonweg schitterend neergezet en ook heeft Sorrentino een uitgebreide ode aan Rome, waar ook zo zijn talloze mooie shots en plaatjes voorbijschieten en de sfeer ook lekker aangedikt is. De flashbacks zijn ook erg interessant en ook is er zelfs min of meer ruimte voor fantasy: Die struisvogels, wat ook hele mooie plaatjes opleverde. De toewerking naar dat antwoord van wat er nou in het verleden gebeurde wat Jep altijd zo dwars zat, is ook vrij spannend. Wat muziekkeuze (waar Sorrentino erg creatief in blijft) is het nu meer de mainstream-kant opgegaan, maarja, wat wil je anders bij spectaculaire feestjes? Maar niet alleen maar hoor... ook genoeg andere keuze.

Ook dat kleine vrouwtje was een goed pittig tantetje die Jep ook nog wel eens de schopjes onder zijn kont gaf.

Een parel van een film, dat mag wel even gezegt worden. De les hier is, luid en breed: Je bent nooit te oud om te leren!

5,0*

Zeer indrukwekkend!

Bij een sollicitatie zou je niet meer naar het uiterlijk moeten kijken, want als Tina er niet was geweest...

Nee, dat meen ik.

Wie is deze Tina? In het begin mag je dat als kijker wel een beetje gaan raden, maar dat ze onnatuurlijk is staat al meteen gerant. Haar aanwezigheid bij de grenscontrole bij de bootovertocht tussen Zweden en Finland komt goed van pas; ze heeft een bepaalde reuk en intuïtievermogen dat ervoor zorgt dat ze zonder enig moeite de verdachte arriverende passagiers eruit kan pikken. Meestal blijft het wel bij lichtelijke begrippen; bijvoorbeeld types die illegaal flessen drank kopen die in Zweden niet zijn toegestaan. De andere keer lijkt ze erom te schromen om met haar vermogen niet betrokken te raken bij een gruwelijke misdaad. Daarover later meer...

Op een dag pikt ze er een soortgenoot uit. Vore. Wel een man, maar met exact dezelfde buitengewone mimiek van Tina... en ook dezelfde gaven. Is dit het moment dat Tina zich minder eenzaam gaat voelen? In haar vrije tijd leeft ze onder een dak met een verveelde dertiger, dus daar heeft ze ook niet veel boodschap aan. Zelfs de communicatie met elanden of herten verloopt soepeler. Dit moet je letterlijk nemen...

Omdat Tina met haar gave ervoor heeft gezorgd dat ze een pedofielenring ala Robert M. praktijkjes heeft kunnen ontmaskeren, wordt er naast haar dienst bij de grenswacht, ook hier haar betrokkenheid gevraagd. Het bewijsmateriaal is hierdoor al sneller gevonden dan gepland en de dader is opgepakt. De dader... Op mijn werk is er een vrijwilliger in ziektewet in dienst die voorheen 25 jaar in een TBS-kliniek heeft gewerkt en dus ook dit soort mannetjes tegenover zich heeft gehad. Voornamelijk de omschrijving die hij ervan maakte; hoe charmant, ontwijkend en buitenissig ze wel niet zijn. Gräns weet me deze schets nu visueel na te vertellen. Rillingen! Bedenkend dat Robert M. ook trots is geweest op zijn praktijken . Als ontvanger bijt ik me toch dan altijd weer in het stof; slechts met de vraag waarom en hoe? Echter lijkt dit subplot ook wel degelijk een verbinding te hebben. Iets waar zelfs Vore iets te maken schijnt te hebben.

De momenten dat Vore en Tina dichter tot elkaar toe treden zorgt voor een hele bizarre, hallucinante maar toch wel betoverende momenten waarbij je de metaforen dat iets met eenzaamheid en het feit dat lotgenoten elkaar na jaren tussen het gewone voetvolk op de wereld gevonden hebben niet meer weg kunt denken. Onvergetelijk hierbij is die wel hele onaardse seksscene en die euforische tocht door de bossen terwijl er een Boards of Canada-achtige soundtrack op de achtergrond speelt. Gaandeweg kom je er niet alleen achter dat dit iets te maken zou moeten hebben met een Scandinavisch sprookje... Nee... Gaandeweg kom je erachter dat sprookjes gewoonweg niet bestaan. Zeker als we achter de waarheid van Vore komen... en het feit dat het bovenstaande subplot daarbij ook veel schokkender is dan we hadden gedacht.

En ja, dan dat einde...

En dan hebben we het ook niet over de sfeer en de decoratie gehad. Sober, regenachtig, ruraal, de ideale plaats voor dit type levensvorm... of hoe je het ook noemt.

Gräns weet hierbij in vele vormen te slagen. Van politiefilm tot thriller tot een buitengewone folklore-fantasy en zijn onnatuurlijke romantiek. Verwachtend dat dit pruttelend en saai zou worden, zit ik hier nog met vol verbazing deze recensie af te ronden. Eva Melander in de rol van haar leven! Dat kan je op je staart schrijven!

4,5*

Nou, ik ben dus niet flauwgevallen. Op dat gebied viel deze film wel reuze mee... of ik ben inmiddels al wel wat gewend.

Deze Franse horrorfilm draait om een een of andere studentensekte die zich voornamelijk bezighoud met het ontgroenen van nieuwelingen. Zoals het gaat krijgen de nieuwelingen letterlijk en figuurlijk de bagger over zich heen van de tweedejaars en zou je je in je achterhoofd moeten houden dat al die zogenaamde rechtenstudentjes, kakkertjes, en die geuniformeerde pinguïns die je regelmatig in de stad tegenkomt nog wel eens de meest onmenselijkste dingen op hun geweten zouden hebben. Justine en haar vriendin Alex proberen ook maar het masochisme in dit wereldje te ontarmen, want binnenkort mogen ze het op andere botvieren... nouja, al dan niet letterlijk. Want Justine verbergt een geheim... die ze langzamerhand openbaart: Kannibalisme... gewoon puur voor de lol lijkt wel. Oh! Gaat het die kant op? Nee... het gaat toch nog even ietsje dieper.

En ja... na die Ugly is dit toch ook weer niet echt een film waar je vrolijk van wordt, al mag de sardonische humor niet ontbreken. Je wordt gewoon erg boos als je je bedenkt dat dit ook gebeurd onder de jongeren die jou toekomst gaan bepalen. Afwisseling in de ontgroeningen in deze film is ook erg schaars. De ziekelijke sfeer blijft sterk aanwezig.

In ieder geval een goede reden om gewoon naar de bibliotheek te lopen in plaats van te gaan studeren.

En dan dat einde.... jjjjjjjuist...

En of dit nou het niveau haalt van films als Inside of Haute Tension.... helaas niet. De film gaat erg vaak naar een socialdrama kant op.... en dat is een term waar ik op den duur erg impotent van word. Al dan niet was dit zeker een leuk probeerseltje.

3,5*

Claustrofobie op een open plek. De ruimte.

Het lijkt me echt een benauwende en verschrikkelijke ervaring om verloren te raken in een eindeloze ruimte. Waar niemand je kan horen of vinden en waarbij jij slechts een bacterie bent. Het overkomt Ryan en Matt. Matt word wederom weer erg sterk neergezet als Cloony en is nog best wel een optimistisch persoon onder ons. Sandra Bullock, waarvan ik ook al heel lang niks meer van vernomen heeft keert hier terug als de best gespannen Ryan. Samen gaan ze op missie in de ruimte om een Shuttlemissie te begaan. Maar dan word de shuttle getroffen door een regen ruimteschroot en dwarrelen de twee in de ruimte met weinig hoop. De manier waarop dat word vertoond is echt magistraal. Vooral dat stukje waarbij Ryan verloren rondjes draait in de ruimte, net na dat ongeluk, en mede dankzij de Future Sound of London achtige soundtrack was adembenemend. En ja, zie jezelf nu maar te redden.

Maar of ik Gravity, ondanks de vele oogstrelende plaatjes en effecten, nou echt een superfilm vind, dat viel nog wel mee. Want een paar dingen hadden ze van mij echt weg moeten laten en het wil nog wel eens de onrealistische kant opgaan. Bijvoorbeeld hoe Ryan eventjes met gemak naar een sateliet of een capsule toe zwemt (die waren vast heel toevallig in de buurt en niet geraakt door dat regen van ruimteschroot.) De ruimte hierin word hier wel flink onderschat. Bovendien vind ik het sowieso al heel raar dat alles aan puin word bekogeld als er weer eens zo'n regen komt, behalve de capsule en Ryan (en Matt voor zijn dood zelf) Ook die happy end hadden ze weg mogen laten. En dat is best wel jammer en zeker als het om een arthouse regisseur gaat. Je gaat ervan uit dat dit gewoonweg net zo'n hopeloze kwestie word als bijvoorbeeld in een film als Burried, maar helaas snakt deze film nog wel erg naar de typische Hollywood effecten.

Alfonse Cuaron, die ook de fantastische Children of Men heeft neergepent, besteed hier dus nu uitgebreid aandacht van hoe het is om te verdwalen in de ruimte. Alleen, zoals gezegd had hij dat wel even anders moeten doen. Maar voor een 3D ervaring in de bioscoop, en de vele mooie plaatjes is deze film nog zeker wel te doen.

4,0*

Erg sterke film uit Bosnie die rustig opbouwt, je meevoert in het uitzichtloze bestaan van Sarajevo tot het erg pijnlijke, recht voor zijn rape climax. De Bosnische hoofdstad oogt ook grauw en totaal niet welkom. We beginnen met een moeder dochter-verhaal die proberen rond te komen. De dochter Sara is een losbandige puber die zich al jaren afvraagt of der vader is gesneuveld in de oorlog. Esmee wil daar maar al te graag geen antwoord op geven en aan het einde weet je ook waarom. Verder is het gewoon een soort aaneenschakeling van overleven en de comfrontaties in een arme stad. Sara die op school zit en Esmee die voor der geld in een stripclub werkt en zo met de maffia te maken krijgt. En natuurlijk het zeer pijnlijke, harde einde.

Gewoon een film die erg veel indruk op je maakt en gewoon moet zien. Niet echt bepaald een uitgebreid verhaal maar weer een soort voorbeeldje van iemand met een oorlogstrauma en de hele situaties en ellende eromheen. Ook de stad Sarajevo maakt het er niet vrolijk op. Wat een grauwe, vettige, saaie kutstad zeg.

Een impact waar geen woorden voor zijn, maar der zijn wel miljoenen van dit soort voorbeelden in dat soort landen.

4,0*

Had hem op school tijdens muziek les gezien.

Opzich was ie best wel aardig. Eigenlijk was die Jerry lee Lewis pedofiel om dat ie maar met zijn 13 jarige nichtje gaan trouwen (is trouwens nog incest ook)

3,0

Was hier al heel lang benieuwt naar, na vele gelijkenissen met Irreversible. Ik moet eigenlijk zeggen dat Thomas Clay volgens mij de Gasper Noe uit Engeland is als ik bv ook naar het plot van zijn film daarvoor "Motion" kijk, die toch best wel aardig neerkomt op die van Seul Contre Tous. Met Robert Charmichael gaat het de Irreversible kant op, en bij zijn film erna, Soi Cowboy, zie ik lichte puntjes van Enter the Void (al kwam die een jaar later) Toeval of wellichte inspiratie?

Deze film is zeker geen leuke film en inderdaad gewoon behoorlijk ziek en schokkend zoals je bijna kon verwachten. Ik zie trouwens dat deze wel erg word ongewaardeerd en dat er veel klachten zijn over dat het tot het einde weinig gebeurd. Dat klopt inderdaad ja, maar ik stoorde me er totaal niet aan. Het lijkt gewoon allemaal best onschuldig, Robert Charmichael zelf is een rustig persoon, buitenbeentje, speelt cello, is half bekakt en je zou niet zo snel zeggen dat het een kwaad persoon is. Dat slaat heel langzaam de andere kant op als hij in aanraking komt met verkeerde vrienden, drugs experimenteert en uiteindelijk raakt hij steeds meer betrokken en beinvloed door hele foute dingen.

Er word ook gezegd dat veel dingen in driekwart van de film overbodig zijn, maar ik vond dus toch totaal van niet. In het begin lijkt het overbodig maar uiteindelijk komen die momenten wel van pas bij het gruwelijke einde. Wat begon bij experimenteren, mond uit in een oase van waanzin en geweld en lijkt het ook naderhand 2 vliegen in een klap te worden. Allereerst die scene in het appartement van de DJ, met die groepsverkrachting die je niet te zien krijgt en in de slaapkamer plaats vind terwijl die DJ rustig zijn plaatjes aan het draaien is terwijl hij zich zo nu en dan ergert aan het gekrijs uit die slaapkamer. Behoorlijk ziek en met alle gevolgen van dien, of komen ze er door die vermissing/zelfmoord van dat meisje er toch mee weg omdat er niemand kan getuigen? En dan nog die ultra geweldadige zieke scene tegen het einde wat toch uiteindelijk wel veel zieker is dan die verkrachting uit Irreversible. Wat ik er erg bij misplaatst vond was die vis, wat me toch echt op een volkomen verkeerd moment op me lachspieren werkte. Maar het lachen vergaat je wel snel als die vrouw door al die jongens verkracht word en haar man machteloos moet toekijken. En uiteindelijk dan die besef dat die vrouw zwanger zou kunnen worden omdat Robert te snel kwam, en dat ze dan daarna..... ik bespaar het liever. Je word gewoon beroerd door die scene naderhand. Wat het de films erdoor zo interessant maakt blijft toch een raadsel. Entertainment is het zeker niet! Ik snapte alleen niet wat er bedoeld werd met die Wo II beelden aan het einde,

Maar verder een zeer indrukwekkende film die je maar gewoon moet kunnen doorslikken. Ook de grauwe locaties aan de Engelse kust werkten goed mee en ohja.... Er komt muziek in voor die ze later bij New Kids gingen gebruiken. Maar dit is zeker geen film om voor de lol te bekijken.

4,0*

Had hem 3 maanden op de plank liggen en gisteren gekeken en het was absoluut een aanrader. Alles word uitgebreid verteld.

Alleen snap ik nou niet waarom die Amerikanen/Engelsen zonodig wilden ondsnappen want het kamp was toch zo erg nog niet, ze werden goed bezorgt en die Duitsers waren helemaal niet streng tegen ze, sterker nog: je kon ze vaak ondsnappen waneer je wil maar je kreeg toch ontelbare kansen van die Duitsers als een van hun dan betrapt werd. In werkelijkheid zou je dan toch ter plekke neergeschoten worden als je werd betrapt maar nee hoor: gewoon een weekje in de cel en het leven gaat verder.

Maargoed, ondanks dat was het een hele spannende mooie film. Die ondsnappingscene was verbluffend spannend en Steve Mc Queen, Charles Bronson en die andere ondsnapten speelde de sterren van de hemel. Met nog een mooi sfeertje ertussen bij de kruistocht. Je kon de film ook wel een beetje met een roadmovie vergelijken met een hele mooi achtergrond van Duitse heiden, bergen en dorpjes. Het is ook maar omdat ik van dit soort films hou.

5*

Best wel een vermakelijke film met een heel goed verhaal. Forrest Whitaker stal de show van Patrick Swayze en die Dong Duong vond ik ook zeer goed spelen. Dit was dit keer geen god bless America filmpje maar gewoon een serieuze film over dat niet alle Amerikanen zo wreed en meedogenloos zijn. (verhaal is trouwens echt gebeurt) Film is ook door een Vietnamees gemaakt.

Tip: ligt in de 5 voor 5 bak voor degene die benieuwt is. Eigenlijk best wel aan te raden.

3,5*

Leuk!

Eli Roth lonkt hier overduidelijk naar Trash-klassiekers als Cannibal Holocaust en giet hier een modern sausje overheen met wat meer budget. Het verhaal is in eerste instantie weer zo simpel as wat: een groep milieuactivisten hebben een succesvolle taak erop zitten in het Amazonegebied en tijdens hun vlucht terug begeeft de motor van hun vliegtuig het en storten ze neer. Driekwart overleefd het ook niet... waarbij het vaak in andere films zo is dat de hele team het overleefd. Ze zijn dan ook nog in het verkeerde gebied terechtgekomen.

Dit gebied word bewoond door een hele stam moordlustige kannibalen die een eer aan hun traditie hebben. Ze worden gesnapt en uiteindelijk vervoerd naar het stamdorp. De massale bevolking daar reageert met veel euforie om de nieuwe aankomende snacks. Vanaf dat moment komt de film toch wel erg schokkend uit de hoek en Eli Roth wind er weer geen doekjes om. En toch, heel langzamerhand kom je er achter dat ook dit weer een eigen draai gaat krijgen... en ergens voorspel je de boel ook wel een beetje.

Namelijk hoe Justine sympathie weet te krijgen van dat jongetje en het hele ding eromheen. Met name haar verbloeming aan het einde over de stam die al haar vrienden heeft uitgemoord. Dat was toch ergens een vrij schokkende ondertoon. Ook dat hele "wiet" gebeuren was geweldig! Echt een klassieke filmmoment!

Eli Roth heeft hier weer een fijn werkje afgeleverd. Is dit trouwens geen remake?

4,0*

Voor de 2de keer levert Frank Darabont weer een schitterende gevangenisfilm af, na Shawshank Redemption. Alleen gooit ie hier er nog wat fantasy in. The Green Mile is weer ronduit erg goed en wekt een hoop emoties op en alles klopt ook gewoon en is prachtig en verassend in elkaar gezet.

We beginnen bij de berjaarde Paul Edgecomb die in huilen uitbarst als ie in de berjaardenzaal op tv een bekend jaren 30 liedje ziet spelen, zijn vrouw vraagt zich af wat er is en het antwoord daarop is het hele verhaal die hij gaat vertellen. Over zijn jaren als bewaker in de dodencel. En vanaf dat moment worden we gelijk meegesleept in de troosteloze donkere cellencomplex, met mensen die wachten op hun zekere dood. En een nieuw deelgenoot.... de reus John Coffey, en als je hem zo ziet weet je het al meteen: die man kan gewoon geen misdaad hebben gepleegd. Zelfs die flashbackscene waarbij hij in wanhoop 2 dode meisjes in zijn armen heeft weet me nog absoluut niet te overtuigen. Hoe hij zo zijn dagen slijt in de cel is gewoon te ontroerend en somber om aan te zien. Maar aan de andere kant vind ik hem heel erg dapper en sterk en ik kan je nu al verzekeren dat dit een van de beste rollen is die ik heb gezien in mijn filmgeschiedenis. Het is alleen jammer dat Duncan daarna niet zo vaak meer in films tevoorschijn is gekomen. Paul Edgecomb word gespeeld door Tom Hanks, die ook gewoon helemaal goed is. Altijd zag hij het als werk om ter dood veroordelen te verzorgen en zo op de electrische stoel te plaatsen maar sinds hij Coffey moet onderhouden, zit hij er absoluut niet op te wachten om Coffey te laten executeren. Naast die 2 heren zijn er nog meer mensen in de cel met hun bijzonderheden. Zo hebben we ook nog de onbeschofde zwaargestoorde Wild Bill die nog hier en daar voor satire zorgt, de bad-cop Percy en de buitengewone Eduard met die muis. Percy was een echte machtsmisbruikende smeerlap die het alleen maar van kwaad tot erger maakte voor zowel de bewakers als de gevangenen. Het word pas helemaal mooi als iedereen erachter komt dat Coffey magische krachten heeft. Zo geneest hij dingen, maakt hij dingen goed en geeft hij zelfs Percy en Wild Bill op hun flikker.

En deze spoiler absoluut niet lezen als je de film niet hebt gezien:

Dan komen we uiteindelijk bij de scene dat het tijd is voor Coffey, wat meteen al de meest zwaarste scene van de film is. Coffey is er verdrietig om maar tegelijkertijd ook erg dapper. Maar we weten ondertussen toch wel dat Coffey onschuldig is. Zelfs de bewakers die hem op de stoel zetten hebben het er moeilijk mee. Maar toch ziet Coffey het als een verdiende loon omdat hij de meisjes niet van de dood heeft kunnen redden met zijn magische krachten. De executie is ook al gelijk een trauma voor Edgecomb en de rest van de bewakers. Terwijl iedereen die aanschouwt dat ie geexecuteerd word nog denkt dat Coffey de dader is. Keihard en om er een traantje bij weg te pinken. Het eeuwige leven dat Coffey Edgecomb heeft gegeven ziet Edgecomb als straf dat ie die executie heeft gepleegd, en dat ie zo naderhand iedereen moet missen waar hij om geeft omdat die nooit ouder dan 100 worden. Erg sterk, ontroerend en mooi verteld.

Kan me zowat niks slechts bedenken om The Green Mile. Hoe mooi kan je een film maken dat de kijker een enorme indruk achterlaat. Je moet ook wel een beetje goed in je vel zitten wil je deze film kijken.

5,0*

Leuke film van de regisseur van Blue Ruin, alleen mocht hij wel even ietsje grimmiger.

Het is weer zo'n typische film waarin een groepje vrienden stuiten op een totaal verkeerde adres... Dit keer een groepje punkers die niet veel succes krijgen op de muziekmarkt. Ze worden naar een een of andere bar in de bossen gestuurd met de veronderstelling dat daar geintereseerd publiek zit. Daar lijkt het op... totdat een van hun liedjes verkeerd valt bij de groep.

En wat we dan krijgen... een soort survival-horror waarbij de bandleden het moeten zien te overleven tegen de meedogenloze bezoekers (en de eigenaar)... Het verloopt vanaf dit punt wel een beetje op de automatische piloot helaas... ondanks vele leuke dialogen en enkele vette kills. De eigenaar zelf komt ook niet echt over als een meedogenloze bad-guy... Blijkbaar heeft Saulnier niet echt heel veel plezier in dit werkje gehad. Die geblondeerde vrouw steelt dan weer wel de show van iedereen.

En zo weet Green Room nog wel een degelijk filmpje te blijven, maar het is ook niet vreemd dat deze niet in de bioscoop is beland.

Toch nog een 3,5* omdat bepaalde stereotypen altijd blijven werken in dit soort films.

Van Paul Greengrass en Matt Damon kregen we de afgelopen decenia verassend prachtige vervolgen van The Bourne Identity voorgeschoteld. Matt Damon is zowieso altijd een held met zijn prachtige uitstraling en hij is echt geschikt voor wat voor filmrol dan ook. Paul Greengrass kennen we naast de 2 Bourne films ook van de realistische films als Bloody Sunday en United 93. Met Greenzone krijgen we een combinatie van bijde. En mijn verwachtingen waren ook al erg hoog bij de film, en wat is het resultaat: een ultieme, schitterende, spannende oorlogsklassieker waarin alles gewoon klopt.

Het begin van de film is een mokerslag en je word gelijk al meegezogen in de benauwde oorlogssfeer waarin we zien hoe een groot gezin bezig is met vluchten. De camera schud aan alle kanten en alles is zo chaotisch dat het net lijkt alsof je er zelf bij bent, en de rillingen kwamen echt over mijn rug toen op het moment dat die auto's met vluchtelingen wegreden en de camera langzaamaan omhooggaat en ons de skyline van Bagdad laat zien die aan alle kanten gebombardeerd word. En dan is dit nog maar het begin van de film. Zelden zo'n realistisch en huiveringwekkend begin gezien. En dan zit je ook maar te denken: dat gezin die vlucht.... zo zijn er nog een paar miljoen gezinnen die moeten vluchten met die situatie. Vervolgens gaan we over naar dat Amerikaanse leger, waar het allemaal om draait, die Bagdad binnenrijden en maken we kennis met Roy Miller, die toch echt weer schitterend is neergezet door Matt Damon. En alles begint ook, zoals het bij een leger ook begint en een ding is zeker: misleiding. De missie lijkt op zijn rolletjes te verlopen en de Amerikanen gaan alleen achter de slechterikken aan die handlangers zijn van Sadam Hussein en krijgen zelfs een Irakees hulpje alias vertaler, genaamd Freddy, die ik ook naast Matt Damon het beste van allemaal vind. Vooral die scene waarbij Freddy, Miller uit de brand hielp met dat boek was zeker een onvergetelijke scene. En natuurlijk lijkt het allemaal zo leuk en aardig en dat de Amerikanen heus zo slecht nog niet zijn en er zijn voor de vrede, maar dat is natuurlijk allemaal misleiding, en dat is ook waar Green Zone om draait. Naderhand begint de naieve Miller lucht te krijgen van de zaakjes en op deze manier word er in de film duidelijk gemaakt dat de Amerikanen echt niet in Irak zijn voor vrede of hulp maar enkel en alleen voor de olie en om macht (logisch ook dat ze in het begin die kernwapen niet hadden gevonden). En die mooipraat van vredesmissies is enkel een smoesje om hun doel te bereiken. En zo kom je er toch achter dat ze zo lief en warmhartig nog niet zo zijn. In het begin denk je als kijker ook automatisch: die Amerikanen zijn toch wel goed en helpen de armen en de slachtoffers. Nou, dat maken ze dan nog duidelijk ook waneer we uiteindelijk de Green Zone ingaan en datzelfte leger daar tijdens hun vrije tijd doodleuk hun eigen vermaken in een Villa met een groot zwembad, Amerikaans voedsel en honderden bikinibabes om hun heen.... Want Green Zone is toch wel een stukje Amerika en de rest van Bagdad telt niet.

En het is dan toch ook wel ondertussen duidelijk dat Roy Miller er mooi is ingetrapt in die mooie verhaaltjes. De scene waarbij hij er word ingeluist en gevangen word genomen door die Irakeze handlangers van Hussein is ook de finaletrap. Vooral waneer zijn team hem gaat opsporen en waneer die Freddy die terrorist neerschiet. Matt Damon smeekt hem om terug naar huis te gaan omdat hij zelf al beseft dat hij Freddy gewoon verraden heeft en zichzelf als meeloper voelt van zijn team vol leugenaars. Wat op datzelfte moment ook erg grijpend is is dat het vanaf dat moment dat het vuur gestaakt is alles lijkt op een Happy End. Maar niet veel later gaat de camera weer omhoog en krijgen we weer de skyline van Bagdad te zien waar in elk straathoek oorlog word gevoerd, een happy end zit er dus niet in. Een oorlog heeft geen happy end. De eindshot met die Humvee's door die olievelden was een klap op de vuurpijl en ook zo'n beetje het antwoord is op alles.

Green Zone heeft mij zoals gezegt gewoon buitengewoon verrast. Niet alleen vanwege die prachtige rol van Matt Damon maar ook omdat deze film de kijker gewoon met de neus op de feiten drukt en ook president Bush gewoon terugslaat. Dat was ook te zien bij die scene waarbij bush op die grote scherm te zien was. Verder hoef je na het zien van Green Zone eigenlijk al niet meer informatie te zoeken over de Irak oorlog. Ook is Green Zone veel beter dan The Hurt Locker trouwens. Waarom die film overal bovenaanstaat (zelfs boven Avatar) snap ik echt niet. Green Zone is in ieder geval de nieuwe film die in het rijtje oorlogsklassiekers komt te staan.

5,0*

Erg frisse komedie.

Ben Stiller weet toch wel altijd goed te blijven in zijn genre en weet de films toch vaak niet soapy en zoetsappig te maken en er altijd een scherp komisch randje aan te breien. Dit is ook weer een leuke film van hem. Stiller speelt een neurotische veertig plusser die enkel en alleen op de hond van zijn broer moet passen en uit verveling slechts klachtenbrieven naar allerlei bedrijven stuurt, een hondenhok bouwt, vervelen, en uiteindelijk een soort van liefde bedrijven met huisassistente Florence wat ook zijn ups en downs heeft.

Greenberg weet ook verder gewoon verrassend uit te pakken en het hier en daar ook weer eens flink uit de hand te laten lopen. De klunzigheid van Stiller is ook echt om te gillen af en toe. Ook die hele feest-scene was geweldig waarbij Greenberg zijn eerste drug(s) uit probeert. Geniaal!

Gewoon aangenaam verrast door deze film waar ik toch eigenlijk al veel van verwachte. Toppunt van de kansloosheid!

4,0*

Net als de versie uit 2013 een fijne moderne versie van Hans en Grietje. Allen nu wat serieuzer dan de zojuist genoemde versie.

Na zijn twee vorige films weet Oz Perkins weer een mooie en duistere sfeer te creëren. Zus en broertje Gretel en Hansel worden verstoten door hun geestezieke moeder en moeten overleven in het bos. Dan komen ze, na veel wikken en wegen, aan bij een huis met een bijzondere architectuur. Het hele buffet dat ze door het raam aanschouwen kan de verleidingen niet weerstaan.

En dan maken ze kennis met de mysterieuze oude vrouw die op eerste gezicht heel aardig lijkt, maar waarbij je weet dat ze geen goede benamingen heeft.

En zo weet Perkins de film als een slow burner naar het onherroepelijke einde toe te werken.

Gaandeweg wordt er geëxperimenteerd met telekinetische krachten, kannibalisme en toffe nachtmerrie-sequences. De sfeer is kleurrijk doch donker en de rollen en het tijdsbeeld zijn goed neergezet. Die kat zorgt nog een beetje voor sympathie in de tent.

Goede versie van een sprookje dat door de eeuwen heen al is aangetast door de vele Disney-gehaltes.

4,0*

Liam Neeson is echt een laatbloeier. Pas in de laatste jaren lijkt hij zich echt te verdiepen in de filmwereld of echt gezien te worden. Zo breekt hij door als actieheld in de 2 films van Taken, The A-Team en Unknown, en gaat hij hier in de The Grey een erg ijzersterke rol zetten als een zwaar depressieve suicidale olieboorder in het ijskoude Alaska. Dat hij nog steeds ziek is om het feit dat zijn vrouw is overleden is al goed te merken in de film. In deze film speelt hij John Ottway, die dus hetzelfte situatie heeft meegemaakt, alleen zie je in het begin als kijker nog niet wat er met zijn vrouw is gebeurd, maar ik kan je verzekeren dat het antwoord iets is wat je niet zo snel zou vergeten. (de personage van John Ottway en Liam Neeson zelf hebben dus een hoop gemeen.

Ipv zelfmoord te plegen besluit Ottway er toch maar het beste van te maken en met zijn ruige vrienden in het vliegtuig weer terug naar huis te vliegen, maar onderweg krijgen we grote problemen. Door een sneeuwstorm is het toestel niet meer onder controle en stort neer. Ottway en een paar collega's overleven het maar zijn verloren in het eindeloze sneeuw landschap, waar ze moeten zien te overleven.... en ze blijken niet alleen te zijn.
Ze realiseren zich dat ze midden in een leefgebied zijn geland van bloeddorstige wolven, wat dus een zenuwslopende survival word voor de mannen en der worden er steeds meer veroberd. Ottway kan het het niet zoveel schelen, maar uiteindelijk besluit hij niet te kiezen voor zichzelf maar voor zijn team.

En zo is The Grey een magistrale donkere en ijskoude film, waar de sneeuwlocaties meer dan toepasselijk zijn en je de kou ook zelf kan voelen. Ook psychologisch zit deze film helemaal goed in elkaar, helemaal omdat er ook aandacht word besteed aan wat er in Ottways hoofd omgaat. Ook vele dingen kon je zelf ook aanvoelen. Dat moment waarbij die ene overlevende wil oversteken met die touw, en die touw breekt word echt op een buitengewone manier neergezet alsof je die val-schrik (weet even niet hoe ik het anders moet noemen) zelf ook aanvoelt. Ook het einde was niks mis mee en ook totaal niet Hollywood's, Ottway gaf toch al weinig om het leven en gaat daarom voor zijn vrienden in conclaaf met die wolf, ook dat stukje na de aftiteling laat het resultaat zien. We krijgen dus geen Hollywoodiaanse battle tussen een man en een wolf.

Ja dit was echt een ijzersterke film. Neeson is erg cool en overtuigt je als nooit te voren. Ook weer een prima script van Joe Carnahan, die weer sinds Narc een erg rauwe film aflevert die je als kijker zelf ook mee kan voelen. Wel jammer dat zijn volgende project een TV-film word.

4,0*

Grappige soort van buddyfilm en verder ook een aardig weghappertje. En tja, waar gaat het precies over... we krijgen een soorte van Pulp Fiction achtige scene (met die overdosis van dat meisje) en 2 van die apen die helemaal in paniek raken, met veel moeite hun geliefde naar het ziekenhuis weten te krijgen en daarna alleen maar bekvechten en stressen en ondertussen ook nog in de problemen komen met dealertjes waar ze zaken mee hebben gedaan. Ja, wat vervelend allemaal! Gridlock'd is wel een film die niet echt weet waar hij naartoe wilt gaan maar voor een stom vermaakje is het wel bestendigt. Ook een gekke combinatie: Tim Roth die een gangstertje uithangt met Tupac (die ook zeker niet slecht acteert)

Leuk!

3,0*

Erg mooie vrolijke film met een mix van detective-stuff en leuke humor. Hauer en de Gooier speelde erg leuk als de duo Grijpstra en de Gier. Met de Amsterdam van de jaren 70 als achtergrond natuurlijk. Gewoon een film om vrolijk van te worden. Prachtrollen, een heerlijke sfeer en humor. Ook leuk dat ze even naar Medemblik gingen.

Die scene dat de Gier droomt van een naakte vrouw en aan de tepel zuigt en uiteindelijk de staart van zijn kat in zijn mond krijgt was echt hillarisch.

Erg leuke film. Waren die 71 minuutjes wel waard.

4,5*

Weer een erg geinig, surrealistische, zwarte komedie van Alex van Warmerdam, de meester van de zwarte humor. En wat we hier weer eens voorgeschoteld mogen krijgen: dit keer broer en zus (prachtige rollen van Jacob Derwig en Halena Reijn ) die natuurlijk, in Warmerdams wereld op elke straathoek weer iets geks mogen verwachten. Eerst een "grimm"ig avontuur in in het bos ,waar ze zijn geloost, bij dat gekke stel. Tot bij hoerenloper Jaap Spijkers. Ook de Nederlandse locaties zijn weer lekker troosteloos en grauw, maar veranderen gauw waneer broer en zus naar Spanje vertrekken voor familie bezoek en dan met Diego oog in oog komen te staan, dat in het begin nog wel een sympatieke man lijkt te zijn, maar daarna....

Ja dit was weer een bizar werkje, dat oogde als een roadmovie en een zwart komische horrorfilm. Dat kan alleen van Warmerdam zijn.

3,5*

Weer een tijdje geleden dat ik de films Borat en Bruno achter elkaar mocht beschouwen en kon concluderen dat Baron Cohen een komiek was van hoog niveau. Nu maar eens Grimsby aanschouwd... en inderdaad... wat een heerlijke actievolle komedie alweer die de Britse maatschappij overduidelijk flink te kakken zet.

Cohen speelt Nobby, een een of andere stereotype huisvader in een van de noordelijke gehuchten genaamd Grimsby. Hij is zo'n type die met zijn postuur en houding niet bepaald past tussen de moddervette, roodhoofdige kroeghooligans, maar toch wordt hij als held beschouwd. Ook runt hij een enorm gezin met zijn overwichtige pafferige vrouw en zijn twintig kinderen. Op een dag krijgt hij lucht van zijn jongere broertje Sebastian... iets wat hier een mooie combo tussen Cohen en Mark Strong neerzet... een MI6 agent die, dankzij een stomme fout van Nobby, nu zelf gezocht word voor terrorisme... en het feit dat Daniel Radcliffe seropositief is geworden. En gewild of ongewild... Sebastian neemt Nobby maar mee op sleeptouw voor zijn missie... met al het oud zeer, en gevolgen van dien.

En de film is toch nog lekker vlot en gevarieerd in elkaar gezet en tussen de ongelofelijke foute humor is er ook genoeg ruimte voor een paar vette actiescene's... De missie: Sebastians naam zuiveren en het WK van 2016 gaan behoeden voor een aanslag.

Die olifantenscene.... echt zoooo fout! Of dat het besmette bloed van Radcliffe op den duur Trump heeft gevat.

En ja het einde...

Erg genoten van deze heerlijke foute film zonder enig Amerikaans (besmet) bloed.

4,0*

Erg leuke verzameling van twee erg leuke films van de regimaatjes Tarantino en Rodriguez. De hele Grindhouse serie moet iets weghebben van de jaren 70. Dat zie je al aan de manier van filmen, met ruis, strepen en soms zwartwit en het getik dat je erdoor heen te horen krijgt. De twee films die QT en RR voor Grindhouse hebben gemaakt waren erg leuk met ertussendoor nog 2 fake trailers van de mogelijke Nederlandse Nailed by Nikita en de heerlijke over de toppe Machete waar (hopelijk nog een film van word gemaakt.

Death Proof:

Weer een leuke nieuwe Tarantino film. Dit keer gemaakt voor de serie Grindhouse, maar toch helaas niet zijn allerbeste. De film is helemaal in de jaren 70 stijl gefilmt met strepen en tikken door het beeld met natuurlijk allerlij dingen van deze tijd. (behalve de Oldtimers dan) Film bevat in ieder geval goed acteerwerk waaronder Kurt Russel als een grappige cynische maar toch coole stuntman Mike. De cynische dialogen van hem waren fantastisch. De dames deden het ook goed. De reden trouwens dat dit niet QT beste film is is toch wel een beetje het feit dat de film op bepaalde momenten afhaakt. En dan heb ik het over dat vaak ellenlange wijvengewauwel van die meiden als ze ergens naartoe rijden. Maar Kurt Russel maakt toch weer een hoop goed. Maar is toch niet meer zo cool als word teruggepakt door die andere groep meiden. Was BTW ook een van de hoogdepunten van de film. Maar toch jammer dat het op bepaalde momenten afhaakt. (lees argument hierboven)

Maar desalnietemin toch een aangenaam filmpje. Quintinn heeft er ondanks dit niet in de 5* categorie staat er toch wel iets moois van weten te maken.

4,0*

Fake trailers:

Nailed by Nikita:

Erg geinig parodie trailertje met dit keer een vrouw die iedereen neerlegt met een spijkerpistool. Wat ik me bij deze trailer wel afvraag is of dit nou een Nederlandse Grindhouse trailer is. Aangezien ik heel kort een auto zag met een Nederlands nummerbord en omdat er een Barend de Voogd in speelt. (die momenteel bezig is met een korte Nederlandse horrorfilm "Asian Import") Iemand andwoorden?

Machete:

Jeeeezus wat sloeg deze trailer in als een bom zeg. Geweldig gewoon. Helemaal overdreven en over de top. Danny Trejo liet toch weer iets geweldigs zien, wat ie altijd zover weet te krijgen als bad guy. En dan voor mij (en de fans) goed nieuws: de film schijnt nog uit te komen ook. Dat is al helemaal fantastisch en ik ga hem ook zeker zien. Wel hopen dat ie niet steeds word uitgesteld en geen Direct to Video word aangezien er op IMDB een Vtje achter de titel staat.

Ook grappig is dat er een stukje uit Desperado word gebruikt met dat Trejo kruismesjes werpt doet hij in Machete met....Machete's hahaha.

Ja omdat de trailer zo geweldig was zijn de makers nu wel gedwongen de film te maken.

De trailer krijgt alvast een dikke 5*

Planet Terror:

Tweede deel van Grindhouse. Dit keer door Rodriguez gemaakt: "meester der overdreven overdetop geweld". Planet Terror is er ook zo'n eentje. Verhaal slaat natuurlijk nergens op. Maarja, wie let hier nou op het verhaal? Rodriguez heeft weer een uiterst geweldige prent klaargestoomd dat niks doet schuwen. Boordevol keiharde extreem bloederig geweld en platte humor. Alles is zo lekker hard ranzig, smerig, overdreven en onzinnig dat je gewoon met een big smile op je face zit te kijken. Gewoon allemaal heerlijk schaamteloos. De rollenverdeling was ook fantastisch met Freddy Rodriguez als een doodnormale burger Wray en de sexy Cherry. (als haar been eraf is is ze helaas niet zo sexy meer), De B-film acteur Jeff Fahey als JT, die de BBQ eigenlijk belangrijker vind dan de dorpelingen die worden afgeslacht. De politiegroep die eigenlijk dommer zijn dan Wray en natuurlijk de erg leuke bijrollen van Ouentin Tarantino en Bruce Willis als geinfecteerde soldaten. De zombies zien er ook heerlijk kotsverwekkend uit en als er weer eens een oorlog ondstaat met heerlijk veel knallen spat het bloed, ledenmaten en de brokken verrot vlees letterlijk extreem in het ronde.

Wat ook lekker smerig was was die QT als zombie waar als hij Cherry wilt verkrachten en zijn broek naar beneden trekt zijn hele pik er slierterig afrot. haha.

Heerlijke overdreven splatterfilm. BTW ook op de ouderwetse stijl gefilmt net als Death proof. Gewoon onzinnig goed en over de top. Gewoon weer een nieuw pareltje van Robert Rodriguez.

5,0*

Met als conclusie: een prima verzameling. Waarom ze nou niet gewoon de hele complete grindhouse collectie in de bioscoop lieten zien en/of uitbrachten weet ik niet. Wel jammer want er zouden nog veel meer van die trailers moesten zijn. Van die 3 andere regiseurs. Nouja, ik hoop dat er nog eens een heruitgave komt. Maar verder topklasse aan Tarantino en Rodriguez die er weer wat moois van maakte en laten we nogmaals hopen dat Machete werkelijk nog uitkomt. Want die trailer was iig al kicken.

Verder gewoon weer een nieuw aanradertje voor de fans.

Tot zo ver:

Death Proof: 4,0*

Nailed by Nikita: 3,5*

Machete: 5,0*

Planet Terror: 5,0%

Maakt samen: 4,5*

Wat een leuke film zeg. Wat weten die Russen toch op een een of andere manier de lamlendigheid, uitzichtloosheid en hopeloosheid op een subtiel humoristische wijze neer te zetten waardoor het amper opvalt. Zo was dat ook met Cargo 200, waarbij de gruwelen ook bijna niet meer opvallen of de kijker op een verkeerde manier raken. Nu is Gromozeka op persoonlijk gebied een ellende, maar evengoed oh zo leuk neergepend.

De film zelf is kwa opbouw al fantastisch en begint al fraai met animatie/knutsel elementjes. We maken kennis met de drie hoofdrolspelers , waarvan je eerst zou denken dat het een vrolijk clubje is die op een uiterste melige wijze muziek maakt onder invloed van wodka. Het lijkt dus een succesvol bandje te zijn in eerste opzicht maar het priveleven van de drie Moskovieten is weer precies het tegenover gestelde. Na dus op een vrolijke manier kennis te hebben gemaakt, nemen we nu een kijkje in hun leven, wat dus een voor een uitzichtloos is en waarbij ze het succes maar moeilijk kunnen vinden.

En zo schotelt de regisseur een erg fijne mozaïekfilm neer waarin we om de zoveel keer overschakelen van personage naar personage en de drie verhalen doormekaar lopen. Eerst maken we kennis met chirurg Kaminsky, die een kei in zijn vak is maar ondertussen meer gevoelens heeft voor een collega dan voor zijn vrouw. Een behoorlijk dilemma dat voor hem van kwaad tot erger word en hij der ook steeds meer een zooitje van maakt. Die comfrontatie tussen zijn vrouw en zijn collega was ook wel behoorlijk comfronterend, en het hek is al helemaal van de dam als zijn collega ook nog eens zwanger blijkt te zijn en zo ook langzaam maar zeker alles begint te verliezen. Maar of het ook echt op zo'n depressieve wijze weergeven word?

Dan komen we bij Mozerov, en dat vind ik stiekem (ondanks het gevoelige onderwerp) nog wel de leukste van de drie. De onhandigheid en sukkeligheid word bij hem op een buitengewone manier weergeven en verder is het maar een alcoholistische, pornoverslaafde uitgerangeerde Taxichauffeur, die zo nu en dan ook de niet bepaald friste klanten krijgt. Stomtoevallig koopt hij een pornofilm, is klaar om met zijn leuter te spelen, maar tot zijn grote schrik ziet hij wel een heel bekend gezicht in de film, namelijk: zijn eigen dochter, wat een begin is van een absurde en gemoedrustslopende operatie. Vreselijk om dat als vader mee te maken natuurlijk, maar zoals ik al zei: dit word toch op zo'n absurde en cynische wijze neergezet (typisch Russisch dus) dat het voor de kijker op een een of andere manier als een komedie overkomt. Bij die scene waarbij hij merkt dat zijn collega's de pornofilms met zijn dochter onder ogen krijgen en daar een beetje gezamelijk als vieze ouwe mannetjes op lopen te geilen in bijzijn van de vader is gewoon om de slappe lach van te krijgen . Ook dat stukje bij de graf van zijn vrouw, waar hij uitbrult: Waarom is onze dochter een slet??!!!

Dan komen we bij wijkagent Gromov, en vanzelfsprekend is zijn priveleven ook geen lachertje. Met zijn vrouw is er geen liefde meer te bekennen en kijken ze mekaar maar weg en ook de band met zijn zoon is niet rooskleurig en zijn baantje heeft ook maar weinig uitzicht. Wat zijn vrouw maar bezield weet hij niet. Maar daar komen we ook al gouw genoeg achter en dan krijgen we een soort gelijkenis met het verhaal van Kaminsky.

Gewoon een uitstekende film De Russen hebben in ieder geval een heel apart en ziek gevoel voor humor, net zo'n beetje als Japan. De film opent en eindigt vrolijk maar het tussenstuk is in principe niet om vrolijk van te worden. Voor de kijker is het gewoon een absurdisch, zwart humoristisch spektakel. De troosteloze winterse achterbuurten van Moskou zijn ook vrij stereotype geplaatst en de conclusies en wentelingen van de verhalen zijn vrij sterk.

Klasse!

4,5*

Na 7 jaar eindelijk op dvd en herzien en het blijft gewoon een geweldige heerlijke feel good filmpje. John Cussack is hierin helemaal fantastisch en de film varieerd ook regelmatig van zwarte komedie naar harde maar humoristische actie. Je zit gewoon weer met een big smile de film te bekijken en de film word ook steeds bejubeld door jaren 80 soundtracks. Naast Cussack was Minnie Driver ook fantastisch en ook waren die 2 rechercheurs prachtig, die Blank steeds schaduwde.

De humoristische actiescenes waren ook stuk voor stuk geweldig: die beginscene voor dat stadhuis, en verder ook die scene in de supermarkt en die eindscene in Blanks villa.

Grosse Pointe Blank was opnieuw weer een prachtige ervaring. Had de film in 2003 voor het eerst gezien en toen vond ik hem ook al goed. Nu is ie juist nog beter geworden en verdiend ook 5 sterren. Snap niet waarom deze zo ongewaardeerd word. Uiterst genoten van deze film.

En net als Plan C gebruikt Porcelijn verdacht veel invloeden van de Coen Brothers.

Maar helaas was De Grote Zwaen niet zoals ik had verwacht, allereerst: de jaren 90 sfeer was maar schaars te voelen en voor de rest is het allemaal zo saai en niet boeiend. De cast is wel weer goed gekozen; Pieter de Witte als schrijver die kampt met de kapitalisme van zijn uitgever, Ton Kas als corrupte agent en Ruben van der Meer als rechercheur. Typische personages, maar er zit toch net te weinig in.

Voor de rest heeft de film zo wel zijn leuke momentjes, maar blijft het vaak haperen in allemaal nietszeggende dingen... en lijkt dit meer een doodgewone aflevering van een gemiddelde Nederlandse misdaadserie.

Nee jammer... want Plan C was goed.

2,5*

Ik heb door de jaren heen al diverse films gezien waarbij een dag of moment zich steeds herhaalde. Recent nog de horrorfilm Happy Death Day. Verder heb je nog Lola Rennt. Je zou bijna denken dat dit thema goed werkt in horror, actie en voornamelijk SF. Maar komedie? Daar twijfelde ik even over. Toch hadden al deze films in 1993 een voorganger. Groundhog Day. Een hele tijd uitgesteld om te gaan kijken...

Bill Murray speelt de knorrige cynische weerman die in opdracht naar een plaatsje wordt gestuurd om de Groundhog Day bij te wonen. Hij wordt wakker, slaat een ontbijt over, komt een oude vriend tegen, arriveert in het park, en we kunnen beginnen. Dan is er een sneeuwstorm op komst, loopt alles in de soep en.... De volgende ochtend wordt hij weer wakker in het gisteren... en mag hij alles weer opnieuw doen, en herhaalt alles zich weer. Alleen de manier hoe hij ermee omgaat lijken de verschillen te maken. Maar waarschijnlijk herhaalt de dag zich niet voor niks en staat er een kans op hem te wachten die hij steeds verkloot.

En zo krijgt de film per herhaling steeds weer een verrassing te verduren. Van roekeloos gedrag van Murrey (de autoachtervolging), zelfmoorden... tot zelfs liefde en afknappers met zijn collega Rita.

De uitwerking maakt het ernaar dat Groundhog Day toch een plezier om naar te kijken en wellicht om iets ervan te leren.

4,0*

Volwassen worden... wat is dat eigenlijk?

Erg leuke feel-good-movie over een groep jeugdvrienden, die al getrouwd zijn/kinderen hebben/huisje boompje beestje leven hebben, maar bij een reünie van een overleden basketballeraar eventjes verdwenen lijkt te zijn. Hier komt het kind weer even naar boven en kan je ook zien dat het voor dat soort momentjes nooit te laat is. Het leuke ervan is nog wel om te zien dat iedereen in al die jaren wel eventjes is veranderd, of juist niet. Zo is de ene te lui om op te voeden, en drinkt de vierjarig zoontje nog borstvoeding, de ander wil nooit volwassen worden en is ook de enigste vrijgezel, en de ander weer heeft een relatie met iemand die zijn moeder had kunnen wezen, en weer de ander leeft een zeer bescheiden assertief leven waar de kinderen (soms ook iets te veel) vruchten van plukken, en ook hierin kan het, na 35 jaar nog wel eens botsen, en komt er nog wel eens oud zeer naar boven.

Grown Ups weet daarin erg goed te slagen en te relativeren, zodat het niet een en al een onderbroekenhumor-film blijft. Veel momenten zijn erg scherp, en daartussenin is er ook ruimte voor lekkere lompe grappen.

Prima opgezette feel-good movie.

4,0*

Heel lang geleden dat ik nog Flickering Lights zag van Jensen. Nu eindelijk zijn 2de film gezien. En die is toch weer echt helemaal fout. Allereerst waren de 2 Green Butchers, (of zeg maar gewoon groentjes) echt schitterend. Mads Mikkelsen is erg goed als roekeloze slager en ook Nikolai Lie Kaas is weer een held, dit keer met een kale kop. En dan heb je ook nog die dikke asociale baas van hun, met zijn botte cynisme, schitterend geacteerd door Nicolas Bro. Vooral die kop dan. Het verhaaltje lijkt in eerste instantie zo onschuldig, je denkt: het zal wel een beetje de kant op gaan van Het Schnitzelparadijs, maar nee hoor. Het gaat nog even verder... veel verder... tot in de horror-genre. Als je per ongeluk iemand opsluit in de vriezer en vind hem de volgende dag dood, wat moet je dan doen? Gewoon melden, of.... Juist!

En dat die 2 maloten van de slagers het gewoon nog lekker ongestoord en zonder gevoel doen ook, met alleen als angst: niet betrapt worden. Dit thema vond ik echt zoooo fout, hillarisch en eigenlijk ook best wel een beetje eng als je der over nadenkt. En de jongens lijken nog zo onschuldig. En het is ook maar niet 1 keer, waneer het nieuwe soort vlees een groot succes word is het hek helemaal van de dam.

Ook Eigil vond ik een held! En zie nu pas dat dat een dubbelrol van Kaas is. Het einde is ook erg hartverwarmend.

Ebola Syndrome in een Alex van Warmerdam/Jeunet jasje. The Green Butchers is een heerlijk vleesgerecht!

5,0*

Lees ik hierboven dat deze slechter is dan deel 1. Dat is niet zo want deze was juist iets enger en beter. Ju-on: The Grudge 1 en 2 zijn daarintegen wel enger en beter dan de Amerikaanse remakes. Allereerst vond ik deel 2 ietsje beter omdat het niet een regelrechte kopie en niet echt een remake was van Ju On: The Grudge 2. (Wat The grudge dan wel weer was van JUTG 1) De cast vind ik toch nog een beetje tegenvallen. De enige waar ik nog echt mijn petje voor af doe is de enige echte Takako Fuji, die me weer voor een portie angstzweet bezorgde. Ook Edison Chen deed het wel goed. Wat wel een beetje jammer was was dat Kayako dit keer de meeste keren gewoon liep of sloop, dus niet meer zo griezelig kroop op de grond. Ook jammer was dat ze opnieuw grotendeels met de computer is nagebouwt.

Toshio is dit keer gespeelt door een meisje. Maar jke zag het verschil amper. En geloof het of niet maar ik vond die ineens behekste schooldirectrice er over het algemeen enger uitzien dan Kayako, vooral die geluid wat ze maakte. Ik kon het bijna wel uitgillen (oke ik stel me aan )

Die scene in die fotokamer deed me sterk denken aan Shutter.

Alleen snap ik die Chigaco stukjes niet echt: Hoe komt die Allison nou ineens in Chicago, wat doet die vloek daar want die familie (met die arme jongen die ook nog door die smerige vloek doodgaat) wisten niks van die vloek, hebben dat huis niet betreed enzovoort. Maargoed

Ook krijgen we hierin de ondhulling te zien van de vloek en ik denk dat Shimizu daarom een Japanse deel 3 gaat maken.

Afin: ik heb nog wel een paar angstige rillingen gekregen. Deze film is beter dan deel 1 en minder dan de Japanse versie.

3,5*

Ik ben hem toch ook maar eens gaan kijken. Ik had er al niet al te veel van verwacht vanwege die punten die ik opnoemde en het is inderdaad zo. Echt enger en beter is ie niet dan alle voorgaande Grudge delen. Natuurlijk blijf ik wel bibberen als ik Kayako zie want die vind ik zowieso altijd al dood en dood eng, hoe het ook went of keert. Maar toch wel erg jammer dat Takako Fuji Kayako niet meer vertolkt waardoor Kayako er ook erg anders uitziet. Daarnaast gebeurt er hierin ook maar weinig engs en blijft de film om de haverklap hangen in een een of andere detective spel. Eigenlijk gezegt vond ik dit gewoon een mislukking die de 2 voorgaande delen er niet beter op maakt. Deel 1 en 2 waren natuurlijk nog doodeng en nog best wel goede remakes van ook nog de goede Japanse versie. Maar deel 3 lijkt wel gemaakt te zijn tegen de wil van Shimuzi in en beginnen regiseurs als Wilkins de reeks uit te melken. Want natuurlijk weet ik nu al zeker dat er niet veel later nog een deel vier komt. En dat weet ik hierdoor: De zus van Kayako (die gewoon leeft) heeft een manier om de vloek te stoppen (eindelijk?) Drink het bloed op van Kayako. Nouja dat word dus gedaan en naderhand is Kayako weg. Maar laat het nou ook net zo zijn dat die ene Jake een mes in de strot van Nakao (de zus van Kayako) steekt waardoor natuurlijk weer Nakao zo'n vloek krijgt en een tweede witte griezel word dat de wereld ingaat. En laat het dan ook nog zijn dat de dochter van Sulivan nog dat bloed heeft gedronken en ook nog vervloekt word. Ja het word natuurlijk weer zo'n uitgemolken serie tot deel 12 ofzo. En daarna nog een Kayako vs Samara erachteraan. En dan natuurlijk weer een remake. Ja, We zullen nog lang plezier beleven hieraan.

Ook is de film nou weer niet in Bulgarije opgenomen zoals het op Imdb vermeld stond.

Verder toch helaas een mislukte Grudge. Liet Shimizu nou het werk doen dan werd het misschien weer een bioscoophit.

2,5*

Verhoging naar 4*. Eigenlijk naderhand bijna even eng als het orgineel.