Opinions

What do we do when we're scared? Close your eyes and count to 5

Poepoe... De nieuwe Grudge lijkt te worden bekogeld met negativiteit, en ik denk er toch heel anders over.

The Grudge, of beter gezegd Ju On. In 2007 lag ik een half jaar 's nachts wakker nadat ik deel 1 en 2 van de Japanse versie had gezien. Ook de Amerikaanse remakes, evenals door Shimizu, waren goed te doen. Ik kan zeggen dat Kayako Saeki mijn jeugdtrauma is geweest.

Geruchten gingen al jaren in het rond dat, na jaren niks meer van het vloek te hebben vernomen, er een nieuwe versie gemaakt zou worden. Dit jaar werd dat eindelijk werkelijkheid.

En lijkt het nog mooier te kunnen? Het is door de regisseur van The Eyes of my Mother.

Maar de recensies waren niet hoopvol, zoals ik hierboven al zei. Ik ben amper een recensie tegengekomen die positief was. Laat ik daar nu maar eens verandering in geven... want... ik vond deze versie van The Grudge toch best wel goed. En toch wel dood en dood eng. Jawel...

Deze Grudge is geen remake of reboot. Het sluit zich zelfs aan aan de gebeurtenissen van het origineel en we gaan terug naar de jaren 2004 tot 2006. Wanneer een Amerikaanse studente de vloek vanuit Japan mee naar Amerika heeft gebracht. Nee, geen Corona.
De film volgt per jaar verschillende personages. We beginnen in 2006 met Detective Muldoon; een weduwe, met haar zesjarige zoontje Burke. Ze wordt op een afdeling gezet met Goodmen en krijgt meteen een vreemde zaak voor haar neus geworpen. Ze vinden een verongelukte auto die pas na een jaar gevonden was, met daarin een weggerot lijk. Vanaf dat moment wordt deze zaak onder de loep genomen, waarvan de uitkomst gigantisch luguber is.

Jawel... de vloek is in Amerika en deze Grudge wordt uitgewerkt in drie verschillende verhalen die toch wel erg interessant en pakkend weten te blijven. Voornamelijk die therapeut die op bezoek komt bij dat oudere stel met die demente schizofrene vrouw wist me het meest te raken. Die Peek-a-boo was wel erg freaky. Ook de hele voorval van Fiona met die zieke ongeboren baby weet een sterke aanloop te nemen naar een gruwelijk climax... nouja, iets waar deze film uiteindelijk voornamelijk om draait. Fiona is tevens op den duur de nieuwe Kayako. Ik moet zeggen: het acteerwerk was uitstekend.

En dan nu over de uitwerking, want ook daar was in mijn ogen helemaal niks mis mee. De sfeer was perfect en donker (had soms iets weg van The Strangers), de soundtrack was goed gekozen en ook deze episode weet gewoon doodeng te zijn. Perfecte jumpscares en chillingtechnieken, voornamelijk als De geest op de achtergrond achter een raam staat te kijken terwijl de personage niks doorheeft, De geest ziet er weer griezelig genoeg uit en naast het griezelen is er ook voldoende ruimte voor een portie gore. Geen wonder ook dat dit van dezelfde producenten is van Evil Dead.

Als er misschien wel een negatief puntje is aan deze film is dat het nogal van de hak op de tak wil gaan en we constant heen en weer worden geschommeld tussen de tijdsbestekken en de personages.

Maar voor de rest was dit voor mij een zeer geslaagde opzet en had Pesce al goed geoefend met The Eyes of my Mother. Van mij mag hij wel voortborduren met de reeks. Ik had al begrepen dat hij al over een tweede deel dacht en dat hij die in drie continenten liet afspelen. Dat kan alleen maar iets goeds beloven.

Dikke voldoende.

4,0*

Inderdaad echt een dijk van een Russische film en ook eerste Balabanov die ik heb gezien. Ik ga snel meer van hem opzoeken, al is de rest weer eens OOP. Maar dit was echt een meesterwerk. Om te beginnen, de armoe en de typische grauwe Oostblok sfeer straald er weer lekker vanaf en de regiseur heeft dat ook echt op de meest cynistische wijze neergezet. Op de achtergrond van het fictieve (?) dorp Leninsk gebeuren of zie je vaak de meest stereotype dingen voorbij gaan en word het ook afgeschilderd als een troosteloos gat. (...."waarvan er 26 lijkkisten van Cargo 200 in Leninsk zijn aangekomen, en dat is al behoorlijk wat") Van het begin tot het einde sleept de regiseur je mee in een meevoelende sfeer en hij weet op een een of andere manier de armoede en de chaotische rommelige grauwe achtergronden op een kunstachtige wijze neer te zetten waardoor het de kijker toch behoorlijk facineerd. En echt alles is er armoedig in Cargo 200 en het word juist zo extreem dat je er als kijker gewoon bijna om kan lachen. De figuranten zijn ook schitterend en het plot word ook aan alle kanten uitgerekt alsof het een soort Mozaik vertelling is.

En ja waar moeten we beginnen. Om te beginnen die hele scene bij die Wodka stoker Aleksey. Echt GEWELDIG!! Hoe die daar op zijn afgelegen boederijtje zit met een chagerijnige vrouw, een lompe Vietnamees en een gestoorde zondeling Colonel Zhurkov. Waar dan ook 2 bezoekers komen. De eerste is dan Artjom, prachtige serieuze vent overgens die samen met die boer een wodka orgie houd terwijl hij moet wachten op zijn auto, en het leuke is: hij komt er gewoon nog goed vanaf, de 2de bezoekster niet. Dan hebben we het over Angelika, die samen met een bekende van hun Valera daar strand. En de zwaargestoorde Zhurkov heeft het op haar voorzien, en dat is voor haar een ware nachtmerrie. En het gaat er extreem aan toe, heel extreem dat zo nu en dan Irreversible nog wel kan doen verbleken. Dit is nog even een paar stappen meer. Echt alle manieren en ideeen om iemand te kwetsen en te pijnigen lijken hier wel aan bod te komen. Agent Zhurov valt ook onder de categorie, de meest gestoordste personen op het witte doek. En dat is nog een politieagent ook. Het gekke is dan nog dat de extreemheid nog op een komische manier kan worden geuit ook. Die moeder bv van Zhurov zit bv lekker tv te kijken terwijl haar zoon even een meisje verkracht en misbruikt in de slaapkamer, al word het naderhand nog wel even meer dan misbruiken.

Ook de industriele shots zijn fantastisch en lijken ook een beetje uit het niets te komen. Vooral die geluiden erbij. En zag ik daar ergens nou de kerncentrale van Chernobyl?

Gewoon een voltreffelijke Russische film waar je maar de humor van moet inzien. Cynisme en botheid op zijn best.

5,0*

Weer een heerlijke Ierse zwarte komedie, geregiseerd door nota bene de broer van de regiseur van In Bruges. Maar dan dit keer niet een sfeervolle pitoreske stad, maar de oer en oersaaie, grauwe, gure Ierse kust. De hoofdrolspeler Gleeson uit In Bruges is dan ook weer van de partij als een onverschillige, sjagerijnige, asociale dorpsagent die zich meer met beledigen van mensen, hoeren snoeren, en in beslag genomen drugs gebruiken. Ohja... en tussendoor krijgen we nog een moord, met een dikke knipoog naar Se7en, maar dan met anderhalf eraf. Voor de rest gebeurd er helemaal geen moer in het gehucht. Dat komt mooi uit voor een groepje drugssmokkelaars die dan denken daar veilig hun drugs te kunnen transporteren. Mark Strong zet daarbij ook weer een erg leuke rol neer. Dat komt dan toch nog in de radar van de plaatselijke politie en Gerry Boyle word er samen met zijn Amerikaanse negroide Partner, (verrassende rol van Don Cheadle) eropaf gestuurd. Alleen weten we nog niet hoe we het aanpakken. Maar een zooitje word het wel.

Verder gewoon weer een geslaagde Ierse komedie. Leuke memorabele vondsten als die kinder wapendealer op zijn driewieler, Boyle die een geslachtsziekte heeft opgelopen van die 2 hoertjes en natuurlijk die actiemoment aan het einde, dat er heerlijk fout uitziet. Verder ook prachtige rollen, maar wat een saai en afstandelijk achtergrond. Moet je nagaan. Je zou er maar politieagent zijn.

4,0*

Verrassend.

En dat terwijl je zou denken dat dit om een doorsnee horrorfilmpje zou gaan. Maar de Denen weten toch wel vaak iets sterks te maken. Deze film lijkt wel meerdere wegen te willen kiezen: incest/misbruikverhaal, mensenhandel, wraak, duiveluitdrijving, zelfvernietiging etc... en nee, deze film schuwt weinig tot niks. Het acteerwerk is ook prima in orde, de sfeer is erg rauw, onaangenaam en duister en wat inhoud en handelingen betreft komt dit filmpje niks te kort. Vooral het feit hoe een jeugdtrauma uiteindelijk tot destructieve wegen kan lijden wordt hier op een erg pijnlijke wijze neergezet imo en de regisseur weet daar... zoals gezegd prima mee uit te pakken. Ik moet zelfs me ergens wel afvragen waar ik eigenlijk in godsnaam naar heb zitten kijken...

Wel is de ondertiteling vrij matig op vele momenten bij de NL-uitgave... Maar daar kan je de film niet de schuld voor geven.

Wat kan ik verder zeggen: De Denen flikken het weer.

4,0*

Adam Wingard is met The Guest lekker creatief geweest, en het is al bijna overduidelijk dat hij hier eerst het concept heeft verzonnen dat moest lonken naar actie/thrillers van de jaren 80, en pas later het verhaal, dat toch wel weer erg sterk is als je er diep over nadenkt.

Het plot is echter wel een stukje dunner en minder subtiel dan wat ik van hem gewend ben, maar toch is The Guest nog wel prima te verhapstukken. De cast is voor mij vooralsnog onbekend, maar Dan Stevens zet hier toch wel een erg sterke rol neer van "David", een soldaat op verlof die aanbeld bij de familie van zijn gesneuvelde vriend. Je zou ook haast kunnen zeggen dat hij de uitstraling heeft van Gosling in de films van Refn. Helaas weet je wel al erg snel dat deze David echter andere plannen heeft dan aardig te blijven en de uitkomst had nog wel ietsje subtieler gemogen, al is de dikke middelvinger naar de overheid/geheime dienst hierin wel erg mooi geplaatst. En dan de creativiteit van de film, nogmaals; misschien had Wingard erg enthiousiast de oude videobanden met jaren 80-meuk uit de kast getrokken en besloot hij daar maar eens wat mee te gaan doen en dat is hem prima gelukt. De soundtracks zijn al het hoogdepunt (Onze eigen Clan of Xymox, Front 242, DAF en vele andere New Wave, Post-punk stuff) en ook de actiescenes doen lekker aan alsof ik naar een oude Schwarzennegger (of andere jaren 80 actieheld) zit te kijken. Ook wel grappig dat het lijkt alsof er in deze setting geen andere muziek lijkt te bestaan dan jaren 80 muziek, en ondertussen zijn de iPhones en iPads wel her en der te bekennen.

Adam Wingard heeft het zeker weer prima gedaan. Op naar zijn volgende.

4,0*

Vol verwachting gekeken en hij is inderdaad steengoed. Het begin lijkt een beetje op een actiefilm en daarna komen de geesten dingen. De film is niet echt heel eng maar het boeit wel en het is soms ook erg spannend en er zitten ook nog wat lichte schrikeffectjes in. Dit was ook mijn allereerste Taiwanese film die ik heb gezien. De acteerwerk was ook prima in orde. Ik kan alleen niet echt begrijpen dat dit de duurste film van Taiwan is. Want echt erg veel special effects krijg je niet tezien. Behalve dan die computeranimatie van die spons maar dat moet toch niet echt duur zijn. Ook in Taiwan worden de standaart witte kindertjes gebruikt en soms kreeg ik toch een Ringu en The Grudge deja vu. Daarnaast is het verhaal ook niet snel te begrijpen, zoals in de meeste horrorfilms(je weet nog niet meteen hoe het met die draad zit)

Het eindigt natuurlijk met een portie John Woo achtige Aziatische melodrama. Heerlijk. Echt alles zit in deze film: Actie, Horror, Drama enz. Deze film is zeer aan te raden voor zoal een actie als een horrorliefhebber.

4,0*

Laat deel 2 maar komen.

Eindelijk, maar veel te laat gezien.

Maarja, wat kan je eraan doen? De dvd was out of print en vervolgens voor de hoofdprijs uitgeloot. Dan is de lol er ook weer snel af, ook al is dit een hype onder de indie-liefhebbers. Maar lang leve het feit dat men tegenwoordig niet meer zo moeilijk doet om sommige oude, achterhaalde (althans zoals door de gewone mens wordt beschouwd) titels hier en daar op video-sites te droppen. Zo kon ik, tegen beter weten in, voor gratis en voor niets eindelijk weer eens een beetje bijblijven.

Van Harmoni Korine heb ik slechts zijn commerciële doorbraak Spring Breakers gezien en ik was daar helemaal door verkocht. Verder vertoefde ik slechts zijn samenwerkingen met Larry Clark, waar hij voor Kids en Ken Park het scenario schreef. En nu naar ruim 10-15 jaar aanschouw ik eens de echte wortel.

Gummo. Ja, gut inderdaad... Ik heb het gemist. Die vuige doch broeierige experimentele beelden. Niet perfecte beelden. Beelden van een leven. Iets met zon, iets met coming of age, iets met een soort van vrijheid in experimenteren. Daar waar men destijds snel levens probeerde over te doen van Facebook of Instagram, liet ik me voornamelijk raken en jaloers maken met de levens waar deze filters (waar A24 nu veelvoudig gebruik van maakt) overheen gegoten zijn. Maarja, het was maar een filter. En waarschijnlijk verschillen die periodes dat ik daar zo mee bezig was helemaal niet zoveel met het zogenoemde. Want een sprookje is het absoluut niet, en Gummo is natuurlijk ook een voorbeeld zoals je dat liever niet had gewild. Gelukkig maar...

Gummo is echt fucked up. Aan alle vlakten. Zij het subtiel, zij het direct. We volgen een groepje ontspoorde jongeren, fucked up kids, verstandelijk gehandicapten, seksistische middelbare vrouwen, skinheads, misvormden, en een jongeman met anorexia met konijnenoren, in een een of andere gat in Ohio. Ja, we volgen ze... Als je je hoofd er een beetje bij houdt, want Gummo gaat van de hak op de tak van fragment naar fragment en zijn observaties.
Moet ik al die observaties hier op Moviemeter onder de loep gaan nemen en bespreken? Ik wil het wel maar dan zit ik hier tot in de nacht nog steeds aan dit bericht.

Maar het bevalt me wel. Het voelt als een soort doemscenario voor de 21ste eeuw en de gedachte dat de jaren 90 misschien op de valreep een van de meest progressieve jaren van de twintigste eeuw was lijk je hierin terug te zien. Iedere gek brak gewoonweg op een een of andere manier door, zo ook Korine, die met een krats dit hele projectje aan elkaar heeft gelijmd. Ik krijg gewoon heimwee naar de tijd dat moralisten nog werden weggelachen ipv dat ze de hele kunst en cultuursector anno nu bevlekken, en dat de boodschappen nog in your face duidelijk werden en Gummo gaat daarbij niets uit de weg. Bij de dierenmishandeling-scenes had ik wel moeite, maar gelukkig is dat nep. Verder ook die scene met die twee zwaar grofgebekte red-neck kinderen op die autoschroot, die scene met dat armpje drukken en het vechten met die tuinstoel, die predik, het bad natuurlijk... bij wijlen ook best creepy die verzuchting van Dot over haar perverse stiefvader

Vooral van het geluid moet je het hebben. In combinatie met de beelden en de montage vult het op de juiste timing de groezelige soundtracks bij, of richt het zich met een benauwende stilte op de monologen of de bezigheden van deze protagonisten. En nee, uiteindelijk is dit niets om jaloers op te worden en uiteindelijk komt voor niks de zon (in intigerende korrelige beelden) op, terwijl daaronder een hoop ellende en desintegratie schuilt.

Een opbouw en een experiment die er van mij gewoon mocht zijn tussen alle andere uitvindingen in de jaren 90.
Toch nog blij dat ik hem heb mogen treffen.

4,0*

Tjonge jonge jonge, wat is het toch geworden met de HK films? Ook deze is weer zo'n gortsaaie meuk waarin de vaart na nog geen 5 minuten alweer ernstig word vertraagd en het schaduwen-gelul maar door en door gaat en slechts gepaard gaat met slechts 1% actie. Tony Leung kon beter en die Simon Yam was ook hierin weer een oer irritante kwal net als bij PTU. Je zit maar te wachten en te wachten voor er weer eens wat gebeurd maar het gaat maar niet verder dan een derderangs CSI programma. Ook zou dit nog wel eens een remake kunnen zijn van Deja Vu.

Nee dit was toch weer een dikke dikke teleurstelling. Meer een Johnnie To wannabe die flink gefaald heeft.

1,0*

gister weer es gezien. Heb hem op VHS op de markt gekocht. Alleen jammer dat deze wel 10 jaar oud was zodat er allerlij storingen door de film te horen waren.

Maargoed ondanks dat verhoog ik me stem naar 3,5

Tien jaar nadat de Israëlische regisseur nog internationaal doorbrak met Big Bad Wolves, is hij het in Amerika op gaan zoeken, gebruikt hij elementen van de John Wick-rage en krijg je Gunpowder Milkshake.

Om te beginnen de locatie en tijd... Is het Berlijn halverwege de jaren 90? Is tijd en plaats voor de kijker zelf in te vullen? Opmerkelijk zijn nog die piepende toetstelefoontjes en vele retrostijlen door elkaar. Het heden kan het niet zijn.

De film komt wel erg traag op gang moet ik zeggen en de actiescenes en de vlotte afwerking laten nogal lang op zich wachten. We volgen Sam die door haar moeder is achtergelaten. Nu ze volwassen is moet ze haar voetsporen gaan treden door voor dezelfde organisatie te gaan werken waar haar moeder de opdrachten voor deed. Ja, wat krijgen we dan? Toch wel wat meer tempo en uiteindelijk ook een paar fijne actiescenes en veel creativiteit. Dan is er nog een gekidnapt meisje waar Sam tegenaan loopt en de huurmoordenaars het nu op haar hebben voorzien.

Ja, dat was het eigenlijk wel qua plot.

Gunpowder Milkshake slikt lekker weg als een gewone Milkshake. De actiescenes, oneliners en decoratie redden de film... Een simpele actiefilm dan.

3,5*

Dolle pret!

Een wereld die eigenlijk al vrijwel niet al te veel verschilt als de huidige. Een onderdeel in deze maatschappij is een project waar deelnemers via drones van kunnen meegenieten. Dit onderdeel heeft wel veel weg van een computerspel en doden lijkt al niet meer belangrijk te zijn.

Ongewild wordt de sukkel Miles onderdeel van dit project. Nadat hij in een dronken bui een beetje een te grote mond opzette op Social Media, breken de ontvangers bij hem in en ontvoeren hem. Als Miles echter weer wakker wordt zitten er twee pistolen aan zijn handen vastgeketend. En dit is ook niet voor niks...

Hij blijkt dus wel daadwerkelijk de verkeerde mensen beledigd te hebben. Deze mensen zijn de makers van het spel waar Miles nu in zit. Hij moet het opnemen tegen de schietgrage chick Nix. Maar hoe kan deze goedgelovige kluns nou zijn koelbloedigheid tonen tegen een gedreven schutter die veel raakt, maar zelf nooit geraakt wordt?

Miles brengt zich al heel snel in de problemen. De politie zit achter hem aan, zijn reputatie zal nu wel helemaal niet meer te repareren zijn en zo op deze plotselinge dag moet hij meer kogels zien te ontwijken dan hij, op zijn zachtst gezegd, gewend is. En ook zijn ex Nova, waar hij eigenlijk nog best wel verliefd op is, kan hij nu wel op zijn buik schrijven.... Totdat Nova wordt ontvoert en de tegenstander van Miles wel dichter bij hem staat dan hij eerst dacht.

Dit alles wordt aan elkaar geregen in een adrenalinetrip. Duizelingwekkende pief paf poef-scenes, gestoorde en absurde personages, vechtscenes, achtervolgingen... en dat allemaal zonder braafheid. De remmen gaan echt los en het bloed spettert in het rond.

Dat Daniël Radcliffe zijn tijd na Harry Potter allang voorbij is is ook opnieuw duidelijk. Zijn rol is prima verkozen en Weaving doet daar nog een schepje bovenop. Ook die zwerver had een sympathieke bijrol. En ja, de oldschool vergelijkingen komen ook te boven. Het doet me denken aan een opgepoetste combo van Crank en Gamer tegelijk.

Topvermaak!

4,0*

Heerlijke (soort van) slasher uit Canada, waarbij je gewoonweg weer lekker kan genieten.

...op de verkrachtingscene na dan, want die was echter verschrikkelijk. Maar als je daar verder omheen kijkt hebben we hier te maken met alweer een hele unieke slasher, afspelend in een bowlingbaan. Helaas is het nog best wel makkelijk te voorspellen hoe de film afloopt, maar de film barst gewoon van de onvergetelijke momenten en is ook, ondanks het nogal opmerkelijke concept, gewoon hoe een slasher hoort te zijn. De killer hier is overduidelijk gek op bowlen, althans, hij verzint wel een alternatief om punten te kunnen scoren, door namelijk de hele groep jongeren een voor een op een meest hillarische wijze te slachten, door bijvoorbeeld (met punten geslepen) kegels in hun reet te steken, een stelletje laten stikken terwijl die de 69 stand doen ( ) , die bowlingbal-waxer ( ) en uiteraard is een hoofd smashen met 2 bowlingballen uiteraard ook niet weg te denken en nog wat hak en snijwerk, en veel bloed.

Het acteerwerk vond ik ook prima in orde, waaronder die opgefokte Steve die bijna de hele film door liep te vloeken en schelden, en ook die transseksueel was gewoon te cool. Erg jammer dat die al zo snel vermoord werd, en hoe zijn pielemuis door midden werd gesneden. Verder is de film, zoals gezegt, nog wel voorspelbaar (waarom is de eigenaar van de bowlingcenter altijd zo rustig en relativerend?, maar het psychologische spelletje aan het einde tussen goed en kwaad vond ik nog wel een sterke dosis na.

Gewoon een heerlijke horror/slasher, waar ook nog genoeg te lachen valt en ook nog een ode mag zijn aan de eighties-horror.

4,0*

Gisternacht gezien. Ik was na al die tijd nog weer eens toe aan een Aziatisch horrorfilmpje. Maar dit.... dit..... is niet zomaar iets.

Horror, Science Fiction, drama, de andere werkelijkheid, zombies, geesten.... In Re-cycle halen de broertjes Pang toch werkelijk alles uit de kast. Deze film heeft me op een een of andere manier zo verbaast. Laat ik het zo zeggen: dit was toch echt buitengewoon een MEESTERWERK! En ook totaal anders en uitgebreid en ook zo mooi.

Maargoed, wat me zo is bijgebleven bij Recycle is het volgende: De film begint gewoon als een standaard horrorfilmpje, met natuurlijk de bekende elementen en geesten. Al moet ik zeggen dat dat ook niet van de poes was. De film gunt je in het begin echt geen seconde adempauze en is echt dood en dood eng. Eindelijk weer eens in zoveel tijd nadat ik van dat standaard filmpjes zag die niet zo extreem waren. Maar dat begin van Recycle in dat apartement met Ting Yu.... je zit werkelijk verstijft te kijken doordat er in elk hoekje wel wat rondsluipt. Ook worden veel dingen in donkere sepia tinten gefilmt. Vooral dat stukje dat Ting die TL-lamp aandoet en dat je bij elke lichtflits een schim ziet op de achtergrond van zo'n enge geest, die ene geest die dan ook nog zomaar in elk hoekje staat en dan ook nog met die rare geluiden door de telefoon (dat later geluiden bleken te zijn van de abortus die Ting 8 jaar geleden heeft gepleegt. Gevolgt door die lift scene (dan denk je natuurlijk als eerste aan The Eye) Brr. Het begin was sowieso iets om rillingen van over je rug te krijgen. Zoiets engs heb ik sinds de films als Ju-On, Shutter, en The Red Shoes niet gezien. Dan komen we in het gedeelde dat de andere werkelijkheid een beetje begin en lopen we door een post-acopalypisch Hong Kong en worden de zombies boven tafel gehaald, dan komt Ting ineens in de fantasiewereld oftewel de andere werkelijkheid en dan krijgen we toch iets heel anders voorgeschoteld. Naast de zombies die je dan ook nog eens tegenkomt volgt gewoon een sublieme en ondroerende vertelling en is de term horror veranderd in fantasy of een sprookje. Wie ik toch wel echt het mooiste vond spelen was werkelijk dat meisje dat overgens een lief kind was en behoorlijk wat talent liet zien. Vooral ook erg mooi en zeer ondroerend als later blijkt dat dat meisje het geaborteerde kind van Ting Yu schijnt te zijn. Zou het trouwens ook niet hetzelfte meisje kunnen zijn die in die lift met die ene griezelige oma en dat die oma ook de echtgenote was van die opa in de fantasiewereld? Afin, met deze scenes vergeet je dan ook een beetje de term horror en geniet je gewoon van de ondroerende maar ook erg spannende momenten aangezien je ook nog wel wat geesten en zombies tegenkomt. Wat ook zo'n nasty scene was was die scene in die baarmoeder achtige gang met al die foetusjes en die reuze foetus. Wat ook nog wel uit de verf kwam is dat soort schroothoop met allemaal speelgoed die Ting vroeger heeft weggegooit. Of die ene kermis met die opa die ik trouwens ook erg goed vond. Maar toch vond ik dat meisje (die BTW ook Ting Yu heet) het mooiste spelen.

En dan zit er in dit alles ook nog een moment waarbij je een traantje moet wegpinken: Het feit dat dat meisje (Ting Yu) niet meekan naar de echte werkelijkheid en dan die afscheids scene dat die opa en dat meisje vervagen en de volwassen Ting Yu word weggezogen naar de werkelijkheid. Daar moest ik toch inderdaad een traantje bij wegpinken.

Maar dan heb je aan het eind in het echte leven nog weer 3-5 minuten huiveringwekkende horror en gaat het weer verder waar het in het begin van de film geeindigt is.Dat Ting Yu in der appartement haar dubbelganger ondmoet en dan weer dat griezelige telefoontje en het stille getik van een toetsenbord: "The End"

Afin, dit allemaal hierboven is me gewoon erg bijgebleven. Zo even tussen een stukje ijzingwekkende horror een prachtig sprookje (al hou ik niet zo van sprookjes maargoed) Ook die rol van dat meisje zal me nog lang bijblijven en ook de afwisselende momenten. Ik weet gewoon verder niet hoe ik het zeggen moet: Ik ben door de Pang broers erg verrast. Dit schuift toch wel bijna al die andere standaard Asia-horrortjes van tafel of valt gewoon in de categorie uitstekende horror waaronder ook Shutter, Ju-On, Red Shoes, Ringu, Tale of Two Sisters. Maar dan heeft Re-cycle werkelijk veel meer in zijn mars. Ik zou zeggen: als je een echte fan bent van Aziatische horror en je wilt wel eens iets anders. Gewoon kijken en je zal hem ook niet snel vergeten.

4,5* (maar leunt tegen een 5 aan)

"The End"

Een monsterfilm... als van waar der zoveel van zijn. Maar toch was dit (jawel) weer even iets anders.

Van de regisseur heb ik slechts Memories of Murder en de geweldige Snowpiercer gezien. De opzet is wel weer ouderwets en ala Godzilla; een Amerikaans laboratorium flikkert liters chemisch afval in de rivier (in dit geval de Han) en wat begint mij een gemuteerd visje, mondt uiteindelijk uit tot een uit de kluit gewassen monster. De eerste ontmoeting tussen de inwoners en het beest verloopt bijna nog op een komische manier en wordt nog best op een cartooneske wijze neergezet. Maar niet veel later slaat de boel wel om in... ja wat eigenlijk?

Nouja... stelling: Een familie; een meisje dat wordt ontvoerd door het beest; haar vader die in quarantaine wordt gezet omdat het monster besmettelijk is; haar opa, oom en zus die hem bijstaan en vervolgens met vader uit het lab ontsnappen om het meisje te gaan zoeken. Conclusie: het blijft niet bij een gevecht tussen mens en monster. Er komt toch wat meer bij kijken.

Want net als in Snowpiercer weet de regisseur ook hier weer de hypocrisie en corruptie in kaart te brengen wanneer de kans zover is dat de macht moet ingrijpen. Het feit dat er dus helemaal geen virus is, begon toch al snel bij mij te dagen. Verder weet de film de variatie erin te houden: de vele emotionele familietaferelen, de vleugjes Aziatische melodrama, vele vormen van actie (Molotov cocktails en zelfs een pijl en boog) beetje komedie en ook nog een klein beetje coming of age op een dan niet zo'n fijne plek. Het acteerwerk vond ik uitstekend!

Ja, weer weet Bong Joon On me op een eigenzinnige manier te bekoren. Een mooie combinatie van blockbuster en psychologische doch verrassende wendingen. En laat het einde zo open mogelijk zijn...

En lang leve de aanbiedingenkelder van Concerto...

4,5*