Opinions

Dat Miike in z’n films grenzen opzoekt om er bijgevolg exponentieel los over te gaan weet ondertussen iedereen. En wat je in Bizita Q ziet is hier het allerbeste bewijs van. Hoewel thema’s als incest, necrofilie en kindermishandeling niet worden geschuwd, is Bizita Q nergens echt schokkend. Daarvoor is de benadering te surreëel en zijn de karakters te extreem zodat je jezelf niet met hen kan identificeren. Echter, dit zorgt er dan weer voor dat de film vol kurkdroge en gitzwarte humor zit.

Bizita Q steekt vol hilarische scènes en bizarre typetjes, die een dik halfuur (een halfuur, want het begin was vrij mak) voor puur genot zorgen. Grappig om te zien is dat een aanvankelijk gebroken gezinssituatie weer gelijmd wordt naarmate de film vordert en de personages zich extremer gaan gedragen. Alsof de gezinsleden mekaar opnieuw leren kennen en appreciëren binnen een climax van extreme seks en geweld.

De slotscène, begeleid door een prachtige song (van?), waar we zien dat het gelukkige gezinnetje opnieuw herenigd is, is zo contrasterend met de rest van de film dat de waanzin zo mogelijk nog groter wordt. De aanpak van deze scène is namelijk zo dramatisch dat je zelf nog gaat geloven dat het om een happy-end gaat, terwijl in realiteit de verbondenheid tussen de personages zich op een uiterst anti-sociaal niveau bevindt.

Bizita Q is zowat de eerste Miike-film die me goed ligt, op Imprint na dan, en waar ik het overweeg hem op DVD aan te schaffen. Maar of deze nu een maatstaf is voor de rest van z’n werk? Ik durf het te betwijfelen…

Een ode aan de stilte, maar voor mij mocht het allemaal nog wat stiller. Teveel randgebeurtenissen die een beetje als stoorzender inwerken op de essentie. De vele stille momenten verliezen op die manier hun kracht, ook al zijn ze losstaand bekeken erg fraai.

De audiovisuele inkleding is ook niet meteen een hoogvlieger; veel slechte muziek gehoord en ik kan niet zeggen dat de cinematografie spectaculair of spectaculair eenvoudig is.

Het idee dat achter de film steekt is dan weer vrij uniek bij mijn weten en levert derhalve enkele mooie scènes op. Daar blijft het een beetje bij wat mij betreft.

Gebaseerd op het korte verhaal "The Black Cat" van E.A. Poe. De verfilminig is vooral de moeite waard omwille van twee horroriconen die het tegen elkaar opnemen: Lugosi vs Karloff. Het script vertoont echter geen enkele overeenkomst met het oorspronkelijke verhaal, behalve een zwarte kat die enkele malen dartel door het beeld trippelt. Op zijn zachts gezegd vreemd, maar nog vreemder is wellicht de op de Bauhaus-strekking geïnspireerde inkleding.

Geen gotiek voor de verandering: geen uit mist opdoemende kastelen, krakende deuren of eindeloze gangen. Wel een hypermodern huis dat ontworpen werd door een extravagante architect (Karloff) met een voorliefde voor diabolische rituelen. Lugosi zet dan weer een getormenteerd personage neer. Hij is uit op wraak voor wat de dekselse Karloff hem aangedaan heeft. Het zwaartepunt van de film bevindt zich in het letterlijke en metaforische schaakspel dat zij met elkaar spelen. Elke scène waarin zij tegenover elkaar staan, hoort in de annalen der filmgeschiedenis.

De film geniet niet de bekendheid van Dracula of Frankenstein, maar is toch wel een Universal-klassieker die kan tellen. Meer tekst en uitleg: Cult Movies Reviewed: The Black Cat vs The Raven - special - cultmoviesreviewed.com

Ontzettend, maar dan ook ontzettend sterke film die hier schromelijk ondergewaardeerd wordt. Laat ik het parels voor de zwijnen noemen, zonder anderen te willen schofferen (of toch een beetje, want wat een zonde van deze lage score!).

Stuart Gordon, die we vooral kennen van zijn obsessie met Lovecraft, gaat voor één keertje vreemd met Poe. Zijn respect ten aanzien van deze befaamde horrorauteur spat van het scherm in een duister verhaal dat tegelijkertijd een treffend portret van de schrijver zelf aflevert. Grotendeels verantwoordelijk hiervoor is culticoon Combs die een ijzersterke vertolking neerzet. Ze hebben hem zelfs zodanig opgemaakt dat hij als twee druppels water op de echte Poe gelijkt. De toewijding waarmee hij in verschillende scènes uit diens oeuvre citeert, is werkelijk ontroerend.

Was Gordon in de eerste reeks al een van de weinige lichtpunten, dan is hij dat in de tweede reeks des te meer. Visueel valt er niets op zijn regie aan te merken: de decors, rekwisieten, kostuums en warme kleurenpaletten slagen er moeiteloos in om het beoogde tijdskader op te roepen. Minstens even memorabel is het verhaal dat drama en waanzin op schitterende wijze in elkaar verweeft. Sommige scènes willen nog wel eens smerig worden, maar Gordon houdt zich duidelijk in en maakt er niet het splatterfestijn van zoals hij in de jaren '80 wel eens poogde te doen. Gelukkig houdt hij het dus subtiel en stelt hij zijn regiekwaliteiten volledig in dienst van Poe's verbeelding.

Deze belandt ongetwijfeld in mijn top drie over beide reeksen.

Op aanraden van dutchtuga gekocht en nog geen seconde spijt van gehad .

Black Christmas is ongetwijfeld een geslaagde pre-slasherfilm die met momenten wat traag aandoet, maar dit ruimschoots goedmaakt door een boeiende storytelling en goed uitgewerkte personages. Daarbovenop kan deze film bogen op een professionele cameravoering (efficiënte zoomshots en het point-of-view camerastandpunt van de moordenaar) wat de spanning alleen maar ten goede komt.

Erg veel wordt er niet gemoord, maar het cynische is dat de schijnbaar sympathieke karakters als eerste voor de bijl gaan en de bitch overblijft tot de finale. Een interessante invalshoek die ervoor zorgt dat er een grauw tintje door de film waart. De killer zelf is trouwens een erg angstaanjagende entiteit, die door consequente point-of-view camerastandpunten een bovennatuurlijk karakter meekrijgt. Je ziet hem nooit, maar je voelt hem als het ware altijd en overal.
De moorden op hun beurt zijn erg mooi vormgegeven, maar zijn anno 2006 misschien iets te braaf om nog echt angst in te boezemen.

Het concept van dreigtelefoontjes is uiteraard geen nieuwigheid (Bava deed het al in ’63 met The Telephone en Scream uit ’96 is misschien wel het bekendste voorbeeld), al blijft hier de identiteit van de beller onbekend; opnieuw een element dat de bovennatuurlijke sfeer rond de killer versterkt.
Over de identiteit van de moordenaar wordt veel gesuggereerd, maar uiteindelijk blijf je als kijker in het ongewisse door een voor horrorfanaten voorspelbare, maar desondanks erg goede, ontknoping. De aftiteling met het aanhoudende telefoongerinkel snijdt dan ook door merg en been. Prachtig! Net zoals de rest van de soundtrack overigens, die op de juiste momenten mooie klassieke pianomuziek door de film blaast.

Heb erg genoten van deze film. Ik ga hem zeker binnen afzienbare tijd nog een keertje opzetten tijdens een horrormarathon met enkele vrienden .

M'n waardering voor deze film hangt een beetje af van de achterliggende motieven. Scott kennende zal de betrachting wel een bikkelharde actiefilm geweest zijn met de nodige grafische verzorging. Ik heb geen idee hoe oorlogen er aan toe gaan (ben zelf geen soldaat, vele anderen hier blijkbaar wel), maar ik durf te geloven dat deze prent niet 100% waarheidsgetrouw was. Veel te eenzijdig neergezet bovendien voor wie zich eerder in het historische aspect van oorlogsfilms interesseert. Maar goed, we geven Scott het voordeel van de twijfel en gaan er van uit dat hij voornamelijk zijn publiek wou entertainen. En dat is wat mij betreft goed gelukt.

Heb hem destijds nog in de bioscoop gezien, maar toen was mij Scotts talent voor esthetiek nog niet opgevallen. Hij heeft met onder andere Alien en Blade Runner al bewezen dat hij weet hoe hij een camera moet hanteren, dus een echte verrassing dat Black Hawk Down een visueel pareltje is was het niet. Muzikale begeleiding vond ik soms goed, soms minder, maar op één song na nergens storend. En voor de rest natuurlijk veel knappe actiemomenten. Een film die hem op het lijf geschreven staat, al ben ik wel eens benieuwd hoe bv. Michael Mann dit type film er vanaf zou brengen.

Weinig opzienbarende survival-thriller met in de hoofdrol drie stomme trutten. Ik begrijp de keuze van de makers wel voor de drie vrouwen, hun verleden en de spanningen die dat met zich meebrengt, maar het voegt helaas weinig toe aan de strijd om te overleven waarin ze verwikkeld geraken. Bovendien mag je dat laatste ook met een flinke korrel zout nemen, want veel strijd is namelijk er niet, en dit omwille van de onkunde van hun belagers. Blijft eigenlijk enkel nog de locatie over die min of meer het gevoel van afzondering oproept, maar ook hier had men meer mee kunnen doen. De potentiële visuele kracht van zo'n onbewoond eiland komt hier op geen enkel ogenblik uit de verf. Op alle fronten gezakt met andere woorden.

Een aantal berichten eerder werd al gesuggereerd dat het uitgangspunt van Black Sheep geniaal zou zijn. Welnu, ik zie het toch niet hoor. Vind het vrij traditioneel eigenlijk, voorbortdurend op het stramien van een klassieke zombiefilm, maar dan met schapen. Gemuteerd vee in horrorfilms is trouwens niet bepaald vernieuwend, dus ook wat dat betreft geen originaliteitsprijs voor Black Sheep.

Wat me nog het meest stoorde was de pijnlijk slechte humor. Platvloerse grappen en grollen, echt infantiele onderbroekenlol op kleuterniveau. Ik heb in elk geval geen enkele keer moeten lachen en voor een komische film is dat toch nefast. Hooguit een glimlach voor enkele fijne gore scènes, al is Black Sheep op dat vlak ook nergens grensverleggend ofzo. 't Is allemaal al eerder en beter gedaan... Heel dat transformatiegedoe vond ik trouwens nergens op slagen.

En het houdt nog niet op, want 'k vond het ook allemaal zo mak. Personages zonder pit, weinig vaart in de film en een einde waar zelfs een pipi-kaka-kleuter z'n neus voor ophaalt. Nee, dit was eigenlijk een wanvertoning...

Een film die niet bracht wat ik ervan verwacht had en dan druk ik me eigenlijk nog zacht uit.

Op audiovisueel vlak vond ik het niet beter dan middelmaat, voor Aronofsky in principe een belediging. Natuurlijk worden de dansende ballerina’s meermaals mooi in beeld gebracht, maar ik miste dynamiek, een overdonderend decor, een prikkelend kleurenpallet, gedurfde camerastandpunten, … Met zo’n thema kan en moet daar meer uit te halen zijn. Hetzelfde geldt voor de obligate scène in de nachtclub die naar huidige normen weinig indruk maakt. Daarnaast bedacht ik me dat ik de film hoogstwaarschijnlijk mooier had gevonden in zwart-wit. Thematisch gezien zou het zelfs meer voor de hand gelegen hebben. Bovendien is de soundtrack me op enkele mooie pianocomposities na nauwelijks opgevallen, niet bepaald een slecht teken, maar ook niet bijster goed.

Middelmaat dus, maar een echte teleurstelling was de stereotiepe karakterisering van de personages (Porter, Kunis, Cassel) en de ongeloofwaardige metamorfose die Nina doormaakt. Bij momenten dreigt de film hierdoor zelfs stuurloos te worden. Misschien is surrealistisch een beter woord, al vind ik dat in dit geval een compliment dat Black Swan niet verdient.

Ook al heb ik me op zich toch wel vermaakt met deze film, ik kan op dit moment geen enkele reden bedenken om hem te (willen) herzien.

Vanmiddag dan maar eens herzien. Bij m'n eerste kijkbeurt, ongeveer een jaar geleden schat ik, was ik niet bepaald overdonderd door deze door velen geroemde klassieker. Nu moet ik daar eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik destijds door gebrek aan concentratie (?) niet alles heb kunnen volgen. Bizar eigenlijk, want Blade Runner is bij nader inzien allesbehalve een moeilijke film om te volgen.

In essentie gaat het om, zoals de synopsis al verraadt, androïdes die als verlengstuk van de mens werden gecreëerd om het koloniseren van andere planeten te bevorderen. Qua intelligentie en genetica zijn de androïdes gelijkaardig aan de mens, met die uitzondering dat ze slechts een levensduur hebben van vier jaar. Die beperkte levensduur is een ingebouwde veiligheid om te verhinderen dat de androïdes na verloop van tijd gevoelens gaan ontwikkelen die in mogelijke represailles ontaarden. Maar wat niet voor mogelijk geacht werd gebeurt dan toch: zes androïden glippen door de mazen van het net en actieheld Harrison Ford (de Blade Runner) moet ze opsporen en uitschakelen.

Wat me vooral is bijgebleven van m'n eerste kennismaking zijn de mooie visuals. Niet toevallig een film van Ridley Scott die met Alien reeds bewees dat hij enkele mooie dingen uit zijn camera kon toveren. Ook in deze film massaal veel aandacht voor belichting en decors. Enkele erg mooie plaatjes passeren de revue, waarvan deze met ruime voorsprong de visuele climax vormt. Voor het overige zijn de beelden van gelijkaardige kwaliteit. Voornamelijk de nachtelijke buitenopnames dan, gehuld in glanzend zwart en opgefrist met een zee van lichtjes en heldere neontinten. Die buitenopnames met gigantische wolkenkrabbers, billboardreclames en "vliegende" auto's deden me trouwens sterk denken aan The Fifth Element, zij het in die film overdag geschoten en dus minder sfeervol. Wie trouwens van die magische cityscapes kan genieten moet eens door deze galerij browsen.
Een andere link tussen Alien en Blade Runner is de subplot rond bedrijfsparanoia met de androïde Ash die verderop in de film efficiënt onthoofd wordt. Ridley Scott is duidelijk gefascineerd door het begrip "androïde"

De soundtrack vond ik dan weer wat minder. Door velen geroemd, maar bij dit soort thema's (mens vs. machine, cybernetische organismen, robotica, futuristische decors) hoor ik liever een meer futuristische of technologische sound. Niet dat de muziek van Vangelis slecht is, maar ik vond het net te weinig body hebben om dit soort film goed te kunnen ondersteunen. Maar om eerlijk te zijn heb ik in nog geen enkele film van dit genre de perfecte muziek (naar mijn smaak dan) gehoord.

Ik ga er trouwens even kort aan toevoegen dat ik voor de tweede maal de director's cut heb bekeken. Wat het verschil is met andere versies weet ik niet helemaal, maar ik heb deze keer m'n best gedaan om het verhaal, de filosofie en de symboliek tot op de naad te ontrafelen. Doorgaans niet aan mij besteed aangezien ik een film liever op me af laat komen dan er veel over na te denken. Maar goed, toch even een poging wagen om het (op het eerste gezicht) vreemde einde even nader te verklaren. Al zal dit voor veel mensen een kwestie van interpretatie zijn…
Bij m'n eerste kijkbeurt vond ik het net iets te vaag allemaal, maar dit keer heb ik het begrepen denk ik (correct me if I'm wrong). In de voorlaatste sequentie zien we dus een eindbattle tussen Deckard en Roy, de Blade Runner versus de leider van de androïdes. Roy lijkt in deze strijd veel te sterk voor Deckard die al snel het onderspit moet delven. Maar dan plots … de verrassende plotwending. Deckard hangt aan de rand van een gebouw te bengelen en net wanneer hij de afgrond in glijdt, grijpt Roy hem bij de arm en tilt hem weer op het dak. Niet veel later laat hij de witte duif vrij die hij tijdens het gevecht ervoor heeft gevangen. Een teken van verzoening. Heel even heeft hij Deckard de angst om te sterven laten ervaren, dezelfde angst waar Roy met zijn beperkte levensduur geconfronteerd wordt. En nu is zijn tijd gekomen. Het bloedbad dat hij voordien heeft aangericht wordt op die manier in perspectief geplaatst en lijkt meer een wanhoopsdaad dan tomeloze agressie.

Roy lijkt in deze sequentie eveneens te willen zeggen dat androïdes, net als mensen, over gevoelens beschikken en dus niet als slaven uitgebuit mogen worden. Een filosofische insteek die subtiel komt bovendrijven en die voor wie niet goed oplet (zoals ik dus bij de eerste kijkbeurt) ongemerkt voorbij gaat. En wie dit niet ziet zal de hele eindbattle als een vlakke strijd zien tussen de held en de slechterik, wat het dus in mijn ogen niet is. Het soms bizarre, soms apathische acteerwerk verraadt trouwens al dat er meer gaande is dan zomaar een heroïsch gevecht tussen twee macho's.

Maar waren er nu vijf of zes androïdes? Daar zat bij mij de hele verwarring vorige keer. En ook dit denk ik dit keer min of meer begrepen te hebben. Al zal ook dit voor interpretatie vatbaar zijn. Vrij vroeg in de film wordt bekendgemaakt dat Rachael de zesde androïde is. Dit wordt nooit écht bevestigd noch ontkracht, maar wanneer op het einde alle (?) androïdes dood zijn behalve zij, wordt heel even de illusie gewekt dat ze misschien toch menselijk is. Het shot met de eenhoorn als symbool voor genezing doet echter het tegengestelde vermoeden. Is zij van haar leven als androïde genezen? Of wil Ridley Scott ons hiermee iets anders vertellen? Ergens las ik dat deze in de director's cut toegevoegde scène zou verklaren dat Deckard een androïde is, maar dat snap ik zelf dan weer niet zo goed.

De conclusie spreekt voor zich denk ik. Bekijk deze film één keer zonder er teveel aandacht aan te schenken en je ziet een oppervlakkige actiefilm die aan een veel te laag tempo voortkabbelt, maar die weliswaar in een mooi kleedje verpakt is. Maar kijk je hem een tweede keer en let je op de details, dan openen zich tal van dubbele bodems die het hele verhaal in een ander perspectief plaatsen met als kers op de taart een mooie filosofische rode draad. Toch wil ik hier nog kort even aan toevoegen dat ik nog steeds niet helemaal weg ben van deze film, omdat in mijn ogen de muziek, de sfeer en de decors (nu teveel binnenopnames) nog beter konden. Maar wie weet vallen bij een derde herziening alle puzzelstukjes op z'n plaats…

Blair Witch is een sequel/remake van de originele found footage film uit 1999. (Nog steeds rillingen als ik eraan terugdenk trouwens.) Deze nieuwe versie borduurt voort op de verhaallijn van het origineel, recycleert tegelijkertijd bepaalde scènes en hanteert ook de schokkerige handycam waardoor je je als kijker in dat uitgestrekte, deprimerende bos waant. De film bevat een paar beklijvende scènes, maar is bij vlagen ook tamelijk schreeuwerig. Wie herinnert zich dat aftandse huisje uit 1999 nog? Deze locatie speelt in de nieuwe Blair Witch een prominente rol, met een paar schrikmomenten van formaat. Of je de heks te zien krijgt, zul je zelf moeten ontdekken .

Je kan je natuurlijk afvragen of deze film überhaupt gemaakt moest worden. Ik ben geneigd te zeggen van niet. Want: wat is de toegevoegde waarde? Die is eigenlijk heel miniem, op enkele afzonderlijke scènes na dan (bv. in de tunnel onder dat huis). En toch ben ik elke keer gematigd positief als ik nieuws over zo'n remake-project verneem, want af en toe zit er een pareltje tussen. Niet dat deze nieuwe Blair Witch er een is, maar bagger is het allerminst.

Om een of andere reden heb ik deze film altijd links laten liggen. Beetje verbazingwekkend eigenlijk, temeer omdat het uitgangspunt mij enorm aanspreekt. Eerder toevallig nam ik hem dit weekend mee uit de videotheek en Blindness heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Ben het verder volledig eens met wat duchtuga al schreef. Wat een prachtige en goed gemaakte film is dit zeg!

Het uitgangspunt lezende ga je er quasi meteen vanuit dat zich een apocalyptische thriller zal ontvouwen. Dat is deels ook zo, al wordt dit aspect op majestueuze wijze gecompenseerd met verhaallijnen die de dramatische en komische kant van de algemene toestand van blindheid belichten. Zo zie je dat de aanvankelijk relatief kleine gemeenschap van blinden in quarantaine geplaatst wordt, alwaar de mensen al snel in beesten veranderen om hun behoeften en lusten te botvieren: voedsel en seks. Bijgevolg is Blindness doorspekt met een flinke dosis moraal die nooit een doel op zich wordt, maar gelukkig geheel in functie staat van de film zelf. De strijd om overleven primeert op het fatsoen en dat zorgt voor schrijnende taferelen van geweld, verkrachting, uitbuiting, wanorde, gebrek aan hygiëne, en ga zo maar door...

Ik was ook verrast om te zien dat regisseur Meirelles de onbedoelde humor van plotse blindheid inzag en dit ook liet doorschemeren in de film. Mensen die overal tegenaan lopen en struikelen, komische vechtpartijen, een dolle schutter die in het wilde weg ligt te schieten en zijn doel daarbij steeds mist, ... Het wordt waarheidsgetrouw overgebracht en draagt daarom een oprechte luchtigheid in zich die zeer welgekomen is in deze film.

Verder ook een dikke pluim voor de algemene regie van Meirelles. Hij vermijdt een voorspelbare en stereotiepe uitwerking van dit soort apocalyptische ideeën en serveert ons in de plaats daarvan een film die een brede waaier aan menselijke gedragingen en emoties tentoonspreidt. Het is vooral erg slim hoe hij om het kwartier een nieuwe onthulling in het verhaal verwerkt zonder dat dit geforceerd aanvoelt. Hierdoor heb je het gevoel dat er echt een lijn, een soort evolutie, in het verhaal zit die je helemaal opslorpt in de wereld zoals de blinden die ervaren. Dat er geen verklaring gegeven wordt voor de blindheid en het plotse verdwijnen daarvan getuigt van lef. Je weet zo dat 75% van het publiek hierop een antwoord verwacht en je dit verwijt als je dat antwoord niet aanreikt, maar Meirelles doet gewoon zijn ding: het vakkundig verfilmen van een meesterlijk verhaal.

En het blijft lofbetuigingen regenen, want ook de audiovisuele stijl die Meirelles kiest om zijn prent in te verpakken blinkt uit in lef en gevoel voor esthetiek. Elk shot is zorgvuldig uitgekiend, mooi belicht en wordt voorzien van bijna surrealistische muziek die perfect de emoties van wat zich afspeelt op het scherm weergeeft, maar tegelijkertijd erg fris en vernieuwend klinkt. Indrukwekkend wordt het pas in het laatste halfuur wanneer de quarantaine door omstandigheden wordt opgeheven en de blinden een beeld krijgen van hoe het er in de rest van de wereld aan toegaat. Leeggelopen straten en gebouwen en een met chaos doordrenkte samenleving hebben er nog nooit zo mooi en geloofwaardig uitgezien.

Dit gezegd zijnde begrijp ik de vrij lage beoordeling hier ook niet zo goed. Ik heb wat commentaren doorgelezen en ik merk dat veel mensen in de eerste plaats een horrorfilm verwachtten in de stijl van I Am Legend en 28 Days Later. Welnu, dat is Blindness niet. En gelukkig maar. Deze film is veel meer dan dat. Hij is genre-overlappend en rijker aan emoties, heeft een veel sterker uitgewerkt scenario, is een stuk aantrekkelijker in beeld gezet en, bovenal, bevat een ijzersterk moreel spanningsveld dat de mens een spiegel voorhoudt. Zeer zeker een van de beste films van 2008!

Aangenaam tussendoortje. Hoewel de remake van 30 jaar later het op alle fronten beter doet, is ook deze een erg genietbare film. De effecten zijn evenwel gedateerd en ook de dialogen zijn compleet onrealistisch, dat maakt de fun er niet minder op. Op een of andere wijze slagen de makers erin de aandacht van het publiek te behouden. Het idiote concept zal er hoogstwaarschijnlijk wel voor veel tussen zitten .

Schitterende remake met een heerlijk gevoel voor foute muziek, foute sfeer en foute kostuums. Met andere woorden: alles wat een '80's horrorfilm zo fantastisch maakt.

De aanpak mag dan wel een stuk ludieker zijn als bij Alien of The Thing, de basis blijft in principe hetzelfde. Kosten nog moeite zijn gespaard om het geheel zo spectaculair mogelijk te laten ogen; ontploffingen, special effects, allerlei stunts en slijm zijn legio .

Ach ja, want kan je als fan meer wensen...

Heerlijke onzinfilm en een leuk opwarmertje voor De Nacht Van De Wansmaak op 28 oktober.

Voor een film uit '63 extreem goor, Herschell Gordon Lewis heeft zijn bijnaam "The Godfather of Gore" dan ook alles behalve gestolen. Leuk ook hoe hij net als in The Wizard of Gore de genadeloze slechterik van een bijna iconische status weet te voorzien.

Het geheel is natuurlijk lachwekkend dankzij het hilarisch slechte acteren, het alomtegenwoordig hypnotiserend muziekje en een van de meest ironische eindes ooit gezien in een horrorfilm.

Goed dat Blood Feast maar 67 minuten duurt trouwens, op die manier blijft alle onzin erg vermakelijk en bekijkbaar.

Terecht een cult-classic!

Een troepje jongeren dat uit de bol gaat op de rock&roll-klassieker "Puppy Love" is zowat de enige vermeldenswaardige in deze nostalgische trip naar de jaren '50. Van horror is nauwelijk sprake, tot op het moment dat de studentes op klungelachtige wijze verzeild geraken in een nachtspel op een kerkhof. Een potentiële katalysator voor sfeerbeelden, maar helaas wordt die nergens uitgebuit. In plaats daarvan verschijnt een waanzinnige Dracula-kloon ten tonele met zowat de slechtste maquillage uit de filmgeschiedenis. Dit hilarisch figuur ondergraaft alle ernstige bedoelingen van deze prent wat resulteert in een lachwekkend curiosum.

Een aanrader voor liefhebbers van Britse "folk horror" in de stijl van Witchfinder General en Wicker Man. Toch is Blood on Satan's Claw beduidend minder en zal daarom allicht nooit uit de schaduw van bovengenoemde titels treden. Het heeft bijvoorbeeld niet het bevreemdende van Wicker Man of het belerende van Witchfinder General. Wel is de film ondanks het lauwe script en het gebrek aan spanning bij vlagen behoorlijk bizar. De scènes waarin de duivelaanbiddende kinderen hun rituelen uitvoeren zijn - zeker voor die tijd - gedurfd. Omwille van het expliciete geweld en naakt tijdens deze rituelen ben ik op IMDb even naar de leeftijd van de acteurs gaan kijken, maar het blijkt dat de jongste (de bloedmooie Linda Hayden) net 18 was tijdens de opnames. Geen illegale praktijken met andere woorden, wel controversieel genoeg om ondertussen een terechte cultstatus verworven te hebben.

Als kind vaak gezien en onlangs herzien. Voor kleine jongetjes is dit soort films een feest natuurlijk, maar zoveel jaren later blijft zelfs van het jeugdsentiment nog weinig over. Daarvoor is de film gewoonweg te slecht. Het verhaaltje over een clandestiene vechtwedstrijd klinkt veelbelovend, maar oogt ondertussen verschrikkelijk gedateerd. De gevechten zijn slecht gechoreografeerd en de verschillende deelnemers missen de kleur en het charisma om zo'n toernooi op te fleuren. Het enige dat na al die jaren overeind blijft is de cheesy muziek en de roundhouse kick van Van Damme.

Heerlijk filmpje met een stel onnoemelijk irritante kindertjes in de hoofdrol. Films als deze zijn bij mij pas geslaagd als ik tijdens het kijken van de film de vurige wens krijg om een van de kleine smeerlapjes een zo pijnlijk mogelijke dood te zien sterven. Dat was hier ontegensprekelijk het geval. Helaas was het in de jaren ’80 nog taboe om kinderen on screen af te slachten en zien we zulke taferelen dus niet terug in Bloody Birthday. Sommige andere films gingen destijds al een stapje verder, maar algemeen beschouwd is deze tendens relatief nieuw, zoals bv. in films als The Children en Eden Lake. Sowieso zou het enkele interessante discussies opleveren om de oorzaak te onderzoeken waarom het vermoorden van kleine kindjes op het scherm vandaag wel (of meer maatschappelijk) aanvaardbaar is dan pakweg vijfentwintig jaar geleden.

Hoe dan ook blijft Bloody Birthday een beklijvend stukje cinema dat zoveel jaar later nog niets aan kracht heeft ingeboet. De kindacteurs acteren de pannen van het dak en de makers oogsten daarmee het gewenste effect bij hun publiek: ergernis en wraakgevoelens jegens de kinderen. Dat de plot hier en daar rammelt of dat de oorzaak voor hun gedrag (te wijten aan de stand der planeten tijdens hun geboorte) redelijk van de pot gerukt is, doet hier uiteindelijk weinig afbreuk aan. Zondermeer een van de betere in zijn soort.

Erg degelijke film van De Palma die alweer laat zien dat hij het audiovisuele aspect van het filmmaken perfect beheerst. Zo zijn ook deze keer de splitscreen en de slowmotionfinale weer van de partij in een politieke intrige waarin een goed acterende Travolta de waarheid achter de dood van een presidentskandidaat probeert te onthullen. Ondanks het nuchtere script laat De Palma zijn voorliefde voor het horrorgenre doorschemeren in enkele bloedstollende stalk&slash scènes alsook in de openings- en slotscène. Een soortgelijke genrereflectie deed hij later met Body Double nog eens over, een gelijkaardige film trouwens die net als dit Blow Out bij vlagen aan Hitchcock doet denken.

Blue Sunshine ligt tegenwoordig zomaar voor het grijpen dankzij de release op het nieuwe label van Jan Doense: Mr. Horror Presents. De eerste keer trouwens dat ie in de Lage Landen beschikbaar is. Wie de kans krijgt dit filmpje nader onder de loep te nemen: doen!

Zelf heb ik al een tijdje de 2 disc special edition R1 met onder andere de kortfilm The Ringer en een soundtrack-cd, een absolute aanrader voor de liefhebbers van Lieberman.

Blue Sunshine zelf is een intelligente horrorfilm, volledig in seventies stijl met bijhorend thema. De term "bad trip" krijgt hier wel een erg nare invulling. Lieberman mixt psychologie met lichamelijk verval en komt hierdoor erg dicht bij Cronenbergs werk. Wat mij betreft z'n beste film (van degene die ik gezien heb weliswaar) en nog een klasse beter dan Just Before Dawn en Squirm, zijn bekendste film.

Hoe dan ook een interessante keuze van Mr. Horror en het wordt uitkijken naar wat hij nog zoal van juweeltjes uit de oude doos zal halen.

Hoewel ik niet echt een Lynch-fan ben (ik heb het niet zo met té vage films) wou ik deze film persé zien. Ik heb er geen moment spijt van, dit is echt een must-see!

Wat me vooral beviel aan deze film was de goede belichting en het efficïente gebruik van rood en blauw die deze film een bizarre, donkere sfeer gaven. Blue Velvet zit vol adembenemend mooie decors die je zintuigen ten allen tijde weten te prikkelen. Ook de muziek is werkelijk subliem, zoals velen al zeiden. Sommige deuntjes klinken buiten deze film enorm vrolijk maar krijgen vergezeld van de bizarre beelden een angstaanjagende dimensie, schitterend!

De twee vrouwen die Jeffrey's hoofd dol maken zijn trouwens prachtig om naar te kijken. Twee tegengestelden van uiterlijk en karakter: blond en fris versus zwart en duister, symbool voor de goed-slecht thematiek in deze film. Dit heeft Lynch later in Mulholland Drive ook toegepast, en het heeft echt iets speciaals.

Wat het verhaal betreft was ik aanvankelijk minder tevreden. Zoals ik al zei heb ik het niet zo voor vage verhalen waar je echt niet wijs uit geraakt. Ook Hopper vind ik iets overroepen. OK, hij speelt z'n rol goed en is overtuigend, maar meer toch niet? Na de theorie van "vdc" te hebben gelezen vielen voor mij de puzzelstukjes mooi in mekaar, maar al bij al vind ik het verhaal nog vrij standaard. Dat is voor mij het enige minpuntje aan dit audiovisueel spektakel.

Finse genrefilm die op slimme wijze slasherelementen in een thrillerplot verweeft - of andersom. Het meest intrigerende aan heel de zaak is dat de film halverwege afgelopen lijkt, maar dat er daarna nog een vervolg op de gebeurtenissen komt waarin flashbacks en plotwendingen elkaar afwisselen. En voor één keer zijn het geen vergezochte of ongeloofwaardig uitgewerkte plotwendingen. De flashbacksequentie, die zich afspeelt in een meisjeskleedkamer en die begeleid wordt door etherische synths en een dromerige voice-over, doet aan De Palma denken. Echt hoogstaande cinema. Het is ongetwijfeld het audiovisuele hoogtepunt van deze film, al zijn er meerdere hoogtepunten. Daarnaast is de plot zowel spannend als verrassend omdat wat één groot cliché lijkt te worden, net het tegenovergestelde blijkt. Voeg daar nog een feilloze regie en strakke sounddesign aan toe, met enkele schrikmomenten van formaat en een score die over de hele lijn meeslepend is, en je hebt met een cultfilm te maken. Echt een aanrader dit, al is het even afwachten hoe het met de distributie van de blu-ray loopt...

De Palma, wat een regisseur! Telkens wanneer ik zin heb in een mysterieuze, donkere thriller met vlagen van sfeer, spanning en erotiek is het tijd voor een De Palma. Vannacht was het zover met Body Double, een film die ik gemakkelijk tot zijn beste werk reken.

De Palma vind ik doorgaans niet de sterkste verhalenverteller, maar dit keer overtreft hij zichzelf. Het begint eigenlijk al bij de veelzeggende titel die een perfecte weergave is van de complexiteit en de dubbelzinnigheid van het scenario. Body Double, een term die refereert aan low-budget films waarin voor goedkope naaktscènes gebruik wordt gemaakt van een vervangende actrice zonder schroom om uit de kleren te gaan. Die referentie wordt benadrukt met de opening en het slot waarin een trashy horrorfilmpje met overbodig naakt wordt ingeblikt. Het concept van de body double wordt gedurende de rest van de film een symbolische leidraad, in die zin dat geen enkel personage is wat het lijkt. Een slim gevonden uitgangspunt dat voor een flinke dosis Lynchiaans mysterie zorgt.

Zoals enkele andere films van De Palma is ook Body Double een collage van knip- en plakwerk uit Hitchkockfilms, zij het flink in de mixer gegooid en daarom geen moment storend. Zo is het hoofdpersonage Jake een voyeur (Rear Window) die lijdt aan claustrofobie (Vertigo), twee karaktereigenschappen die hem keer op keer in de problemen zullen brengen. En De Palma mag dan al de mosterd ergens anders gehaald hebben op verhaaltechnisch gebied, hij zorgt er met zijn audiovisuele stempel voor dat dit een onmiskenbaar werkje van zijn hand is. Body Double baadt in een prachtige, zweverige score van Pino Donaggio en loom maar tegelijk erg suspensevol camerawerk. De scènes waar Jake de stripteasedanseres begluurt en de lang aanhoudende achtervolgingsscène in het winkelcentrum zijn hiervan uitstekende voorbeelden. Een andere veelbesproken moment in de film is de ganse Relax-sequentie die tegelijk surrealistisch en sfeervol is.

Het leuke aan Body Double is ook dat je aan het einde van de rit geen zekerheid hebt over droom of realiteit, iets wat deze film toch naar een hoger niveau tilt. Na de herziening blijf ik het alvast een prima film vinden die op alle fronten scoort en een De Palma laat zien die erg veelzijdig en talentvol is.

Aardige spionagethriller die me nog het meest deed denken aan Spy Game. Het Midden Oosten als setting is ondertussen misschien wat afgezaagd, maar wel voor de hand liggend omdat daar vandaag de dag nu eenmaal het meest te beleven valt op het vlak van oorlogsspionage. Wat Scott (net als in Black Hawk Down trouwens) erg goed doet is die vijandelijkheid jegens Westerlingen en dat broeierige, stoffige klimaat efficiënt in beeld brengen. Zijn films zijn haast een anti-documentaire voor dat soort landen, alsof je na het zien van zijn films besluit om er nooit naartoe te reizen.

Verder heb ik weinig affiniteit met de werkwijze van de CIA, maar op mij kwam Body of Lies toch vrij realistisch over. Het thema, de personages, hun onderlinge verhoudingen, de actie, ... het zou zomaar echt kunnen gebeuren als je het mij vraagt. Pluspunt is ook dat Scott alles op zo'n manier registreert dat je perfect kan volgen. Het klinkt misschien erg logisch, maar ik heb toch al menig spionagethriller weten verzanden in een warrig kluwen van plotlijnen waar geen touw meer aan vast te knopen valt (Syriana bijvoorbeeld). Al met al een degelijke genrefilm die ik tot Scotts betere werk reken.

Een klassieker die z’n status waard is! Verhaaltechnisch intrigerend genoeg om anno 2008 nog steeds de zinnen te prikkelen van horrorfanaten. Een gerenommeerd geneesheer heeft een stilzwijgend pact met een oude vriend en collega die hem voorziet van studiemateriaal om geneeskundige experimenten uit te voeren. Dit studiemateriaal bestaat uit niets minder dan verse lijken die, zo blijkt later, niet alleen door grafroof worden verkregen, maar ook door moord. Deze lugubere wandaden worden sterk veroordeeld door de pupil van de gerespecteerde dokter, maar die zit muurvast in de ziekelijke afhankelijkheidsrelatie met zijn “leverancier” waardoor er niet meteen een oplossing in zicht is.

De nachtelijke uitstapjes van de Body Snatcher en de fraai geschoten beelden op het kerkhof tonen de kijker een mooi spel van licht en donker. Poëtische composities en sfeervolle belichting zorgen voor een visuele flair die, voor wie dat toelaat, nog steeds kan concurreren met de blitse filmtechnieken van tegenwoordig. Wie even voorbij de kenmerkende traagheid van dit soort films kijkt, wordt beloond voor de moeite met een duister verhaal, vele mooie plaatjes en een overdonderend slotakkoord.

Al zo vaak gezien en nog steeds geen degelijke mening geplaatst? Vooruit dan maar.

Naast Invasion of the Body Snatchers uit '56 en '78 is dit alweer de derde verfilming van het in de jaren '50 geschreven boek van Jack Finney. Bepaalde theorieën luiden dat in deze moderne versie de podgemeenschap een extensie is van de rigide militaire structuur of dat deze eigentijdse invulling van het klassieke verhaal kritiek biedt op het verbrokkelende familieleven in de VS. Hoe dan ook klinkt de oorspronkelijke boodschap nog steeds door: het individu binnen de samenleving is uniek en daarom belangrijk; een liberale gedachte die haaks staat op de communistische ideologie waartegen dit verhaal een protest was. Aan dit denkbeeld wordt zelfs letterlijk gerefereerd in een stukje dialoog.

Behalve de diepere laag is Body Snatchers vooral een spannende film die onder je huid kruipt. Paranoïa is hét sleutelingrediënt. Niets is wat het lijkt en niemand is wie hij zegt te zijn. In tegenstelling tot de vorige verfilmingen is de aanpak meer mainstream, met name in de vorm van een bloedmooie Gabrielle Anwar en het typische Amerikaanse gezinnetje dat het grote publiek moest aanspreken. Ondertussen ogen de FX een beetje gedateerd - tentakels die verdacht veel weg hebben van spaghettislierten - maar de psychologische impact blijft nog steeds aanwezig. Daarbovenop kent Body Snatchers enkele enge scènes - zoals de ijskoude schreeuw van Meg Tilly - waar je prompt kippenvel van krijgt.

Voodoo and Blowjobs

Na Midnight Meat Train, de eerste in een reeks verfilmingen van Barkers Boeken van Bloed, was het titelverhaal "Book of Blood" aan de beurt. De film profileert zich als een spookhuisverhaal, maar blijkt toch weer helemaal wat anders dan wat dit subgenre al heeft voortgebracht. Het bovennatuurlijke en metafysische dat dit soort films kenmerkt is ook hier weer het basisingrediënt, aangevuld met de typische Barker-elementen die Book of Blood ver boven de middelmaat uittillen. Dit mag dan wel een huizenhoog cliché zijn ondertussen, Barker bevestigt keer op keer zijn reputatie. De man achter Hellraiser zat dit keer dan wel niet in de regiestoel, zijn fantasie blijft immer de leidraad in zijn adaptaties, wie ook de eindverantwoordelijkheid draagt.

In dit geval was dat John Harrison; een (voor mij) onbekende regisseur met een al even onbekend oeuvre. Desondanks levert hij goed werk af en giet hij Barker's twee kortverhalen (Book of Blood en Jerusalem Street) in een sluitend geheel. Hij blijft hierbij trouw aan Barkers visie en levert een verzorgde regie af. Verzorgd, maar nergens groots of memorabel; die eer komt vooral de prachtige plot toe. Barker is naar eigen zeggen vooral onder de indruk van de vertolkingen en dat is terecht. Er wordt een stuk beter geacteerd dan in vergelijkbare films en dat biedt altijd een meerwaarde, ook al is het dan niet het uithangbord van deze film.

Wat dan wel het uithangbord is? De originaliteit in zowel het verhaal als in de visualisering ervan. Book of Blood kent een sterk begin, houdt dan lange tijd de teugels strak om ze in het slotkwartier helemaal te laten vieren. Het resultaat is een ontknoping die zoveel verder gaat en diepzinniger is dan wat je anders voorgeschoteld krijgt. Book of Blood mag dan wel minder luguber of schokkend zijn dan Hellraiser en Midnight Meat Train, het is minstens even poëtisch en overweldigend. Horror gemaakt met verstand en emotie.

Tot groot jolijt van mezelf, en allicht van menig Barker-fan, staan nog een hele resem verfilmingen van Barkers Boeken of Bloed op stapel. Hoewel ik ze geen van al wil missen kijk ik nog het meest uit naar Pigblood Blues. Book of Blood was, inmiddels, een meer dan aardige voorbode!

Zonet de onversneden versie achter de kiezen en ik vond het een magnifieke film. Filmtechnisch uitmuntend: heel efficiënt camerawerk, grauwe beelden die het authentieke oorlogsgevoel kracht bijzetten en een erg sfeervolle soundtrack. De manier waarop het claustrofobische leven in de onderzeeër op film werd vastgelegd is kwalitatief hoogstaand en kent amper een gelijke.

Maar nog meer dan het vakmanschap van de filmmakers en de acteurs was ik geïntrigeerd door de het aandoenlijke verhaal. Anti-oorlogspropaganda van de zuiverste soort, maar uit een hoek waarvan je het niet gauw verwacht. Vijf uur lang volg je "de vijand", een groep Duitse mariniers die in de strijd worden gegooid om de vloot van de geallieerden te doen kelderen. Hun missie beslaat slechts een piepklein fragment van een grootschalige oorlog, hun situatie wordt als het ware losgerukt uit de grote context en net daarom krijg je van meet af aan sympathie voor de ganse bemanning.

De dagelijkse routine van de bemanning wordt tot in de kleinste details op film gebrand. De zwetende voorhoofden, de vuile kleren, de zure lucht, de verveling, de angst, de wanhoop, de onderlinge spanningen, de hunkering naar actie. Maar vooral ook de zinloosheid van de oorlog waaraan ze gedurende de missie meermaals herinnerd worden. Een schitterend voorbeeld hiervan is de climax die eigenlijk een anti-climax is: het bombarderen van de Britse vloot waarna enkele overlevenden met hun brandende lichamen de zee in springen. Het hartverscheurende, de ontreddering in deze scène benadrukt de uitzichtloze situatie van de bemanning. Niet alleen zitten ze muurvast in die donkere onderzeeër, maar des te meer zijn ze slaaf van een regime dat hen als quasi onbeduidende pionnen op het grote spelbord heen en weer schuift.

Deze mooie boodschap zorgt samen met de feilloze uitwerking voor een fascinerende oorlogsfilm die zijn plaatsje in de top 250 niet gestolen heeft.

Knap gemaakte thriller die een originele draai aan een inmiddels bekende formule geeft. Een trio feestvierende Amerikanen werkt zich al snel in de problemen wanneer ze de grens met Mexico over steken om er zich te goed te doen aan drugs, drank en vrouwen. Tot zover betrekkelijk cliché, maar het motief van de bad guys, in dit geval een occulte sekte, kruidt het geheel en maakt er alsnog een apart genrefilmpje van. Wat ook helpt is de cinematografie die met behulp van een wiebelende camera en sterk kleurgebruik de emoties effectief op de kijker overbrengt. Geweld en grafische scènes blijven binnen de perken, maar de constante dreiging en het bevreemdende, zweterige sfeertje zorgen voor genoeg ongemakkelijke momenten. Al met al dus niet zo doorsnee als de synopsis doet vermoeden, gelukkig maar.