Opinions

Verschenen op het nieuwe Ghost House label. Tot nu toe enkele fijne releases van mogen bekijken (op het programma staan nog twee Scandinavische horrorfilms).

Deze is van Italiaanse afkomst, in de jaren '80 de bakermat van vettige horror. Echter, Il Bosco Fuori (Engelstalige titel: Last House in The Woods) eert de Amerikaanse seventies survivalhorror en met zo'n titel schep je nogal wat verwachtingen. Verrassend genoeg laat deze prent zich eerder vergelijken met films als Spider Baby en Texas Chainsaw Massacre in tegenstelling tot de exploitationhit van Wes Craven.

Over het uitgangspunt kan je kort zijn: dezelfde clichés als vanouds, met de nodige dosis bloed en ingewanden. Wat deze clichés betreft is Il Bosco Fuori gewoon efficiënt, maar nergens echt hoogstaand. Doorsnee horrormateriaal met andere woorden. Waar ik wel enorm door verrast was, was de emotionele geladenheid die aan de ontknoping de bovenhand haalt. Een insteek die haaks staat op de grimmige sfeer in de film, maar vreemd genoeg wel op de kijker inwerkt. Op mij althans, want tijdens de laatste scènes zat ik echt ontredderd aan het scherm gekluisterd.

De prachtige, zweverige score is hier niet in het minst verantwoordelijk voor. Hypnotiserende drones wisselen mooi af met meer ritmische, elektrische melodieën. Een nagenoeg perfecte compositie, iets wat in Italiaanse cinema geen uitzondering is. Vooral knap ook hoe elke klank zo eigentijds klinkt. Compleet verschillend van het werk van jaren '80 helden zoals Goblin, Frizzi, Simonetti en Ortolani, maar zeker even goed.

Kortom, een film die me vooral op muzikaal vlak zal bijblijven.

Als deze film in de jaren '70 was uitgebracht, had je nog kunnen spreken van een controversiële thriller. Maar helaas, in het licht van alle soortgelijke thrillers en horrorfilms die hun plot wijden aan een groepje mensen dat verdwaalt in vijandig gebied en daar kennis maakt met de inheemse bevolking, is Bosque de Sombras niet meer of niet minder dan doordeweeks vermaak. Een film die aardig wegkijkt en het maximum uit de fotogenieke setting weet te halen, maar die na afloop amper zal bijblijven wegens een gebrek aan vernieuwing op elk vlak.

Ongetwijfeld een "coole" film voor opgroeiende tieners die worstelen met een identiteitscrisis, maar eigenlijk is dit toch een erg pijnlijke vertoning. Dat zulke mensen in het echt bestaan is al om bij te huilen, maar dat dit dan nog eens verheerlijkt wordt op film, gaat echt wel een brug te ver. Het hele wannabe-gangsta gedoe levert dan ook enkele memorabel slechte vertolkingen op die onder de slechtste aller tijden vallen, Italiaanse zombiefilms uit de jaren '80 meegerekend.

De Bourne-films hebben me van bij het begin positief verrast door hun enorme vaart en tegelijk hun compromisloze, ernstige ondertoon die geen plaats liet voor ritmeverstorende grollen en flauw sentiment. De derde in de reeks, The Bourne Ultimatum, doet er met ongezien blits camerawerk en een flitsende montage alweer een schepje bovenop. Opnieuw een snoeiharde actiefilm met andere woorden, waar wilde achtervolgingen, overweldigende gevechten en een pompende soundtrack centraal staan. Hierbij wordt elke scène tot in de meest minuscule details verzorgd en ligt de adrenaline-rush zo hoog dat je als kijker letterlijk meermaals naar adem snakt. Een bioscoopversie van deze film versterkt dit beklijvend gevoel alleen maar en is dus sterk aanbevolen.

Ik herinner me bijvoorbeeld levendig dat tijdens de close-combat scène met “Desh” het publiek minutenlang de adem inhield om bij het einde van dit indrukwekkende spektakel een simultane zucht van opluchting te slaken. In één woord geweldig!

The Box opent met locatie en jaartal: Virginia 1976. Ik denk dat er verder weinig over te discussiëren valt. House of the Devil is trouwens eighties, niet seventies. Niet dat het verder veel belang heeft...

Maar goed, ik heb The Box ook gezien en ik vond het een vreselijk slechte film. Het uitgangspunt is nog wel goed gevonden, al omhelst het te weinig om een hele film mee in te blikken. Vandaar ook dat het oorspronkelijk als korte episode in The Twilight Zone werd gebruikt.

Het probleem zat voor mij bij de achterliggende geschiedenis van het doosje en het personage van Arlington Steward. De nodeloos warrige sci-fi verklaring is enorm ver gezocht en doet afbreuk aan de tot dusver redelijk beklemmende sfeer. Bovendien wordt de film als geheel ongeloofwaardig gebracht omdat geen enkele handeling van de hoofdpersonages logisch te verklaren valt. Dat de special FX ondermaats waren helpt ook al niet natuurlijk.

Naast het uitgangspunt is de consistente cinematografie zowat het enige pluspunt, maar helaas wordt dat allemaal overschaduwd door de waanzinnig slechte plot.

Bang voor enge poppen? The Boy is alleszins één van de betere films in dit subgenre. Dat heeft voornamelijk met het dramatische achtergrondverhaal van Brahms - want zo heet de pop - te maken. Een verrassende wending tijdens de ontknoping zorgt bovendien voor meer diepgang dan de gemiddelde horrorfilm. Wie poppen eerder lachwekkend vindt, kan zich vergapen aan het gotische huis met al zijn schaduwrijke hoekjes en de bijhorende weelderige tuin. De camera neemt je mee op verkentocht door het huis en de vele kamers. Zo heb je als toeschouwer het gevoel voortdurend mee te gluren over de schouder van Greta, het meisje dat werd ingehuurd om voor de pop te zorgen in afwezigheid van de bizarre eigenaars. Uiteraard merkt Greta al snel dat er iets mis is met die porseleinen glimlach van Brahms... Veel schrikmomenten zijn er niet, maar dat blijkt ook niet nodig te zijn. Een handvol bevreemdende scènes en een sluipend ongemak volstaan om anderhalf uurtje ouderwets te griezelen.

Hilarisch stukje horrorfilm en wat mij betreft samen met Basket Case een instant klassieker, hoewel deze nog net ietsje beter/grappiger/smeriger is.

Het is eigenlijk allemaal te gek voor woorden; een poging tot het beschrijven van deze onzin zou dan ook afbreuk doen aan deze film. Je moet hem gewoon zelf zien .

Voor de oplettende (Belgische) kijkers: ergens aan het begin van de film zie je in de kamer van Brian een poster hangen van een feestje in de Vooruit in Gent. Best wel vreemd eigenlijk.

Beetje slaapverwekkende film. Het uitgangspunt rond parasieten uit de ruimte is nochtans veelbelovend. Doet denken aan Night of the Creeps en in zekere zin ook aan Shivers.

Het feit dat het allemaal redelijk suggestief blijft doet deze film een beetje de das om. Op zich hoeft suggestieve horror niet negatief te zijn (kijk maar naar Rosemary's Baby of The Blair Witch Project), maar dan moet het gebrek aan visuele gruwel wel gecompenseerd worden met suspens of interessante plotontwikkelingen. Geen van beide (genoeg) aanwezig bij Brain Eaters en dus een kleine teleurstelling.

Braindead is een film zoals je ze maar weinig ziet. Goor, bloederig, bizar, geniaal, grappig, ziek, … woorden schieten tekort om deze film te beschrijven. Doorgaans overheerst het “what the fuck-gevoel” tijdens het bekijken van deze horrorkomedie.

Peter Jackson trakteert ons op zoveel bloed en ledematen dat je niet weet waar eerst te kijken. Samen met de frivole soundtrack levert dit enkele onvergetelijke scènes op (grasmaaier, hond, kungfupriester, …) die als inspiratiebron gelden, doch nooit geëvenaard zijn, voor latere horrorfilms. Let bijvoorbeeld op het vliegende bovenlichaam in Beyond Re-animator.

Hoewel de film wat traag, maar veelbelovend, op gang komt en pas na een goeie drie kwartier losbarst in een non-stop bloedbad met een ultieme gore-finale, verveelt hij geen seconde. Toch zitten er een paar irritante stukken in die de vaart wat uit de film halen en een beetje kinderachtig aandoen. Vooral de verhaallijn met de baby komt nu en dan wat geforceerd en voorspelbaar over en ook de scène met de moeder als reusachtig monster kon me niet geheel overtuigen.

Al met al is dit een uiterst vermakelijke en originele film die thuishoort in de collectie van elke zichzelf respecterende horrorfanaat. Braindead is hét toonbeeld van hoe cinema zo extreem fout kan zijn dat het allemaal opnieuw goed wordt en daarmee een aparte, doch niet te missen prent in het zombiesubgenre is.

Heerlijke onzinfilm met tal van slechte grappen, slechte muziek, slechte kostuums, nog slechtere kapsels en een schitterende Edward Furlong (American History X). Weer zo'n typisch sferisch horrorfilmpje dat behalve het nostaligische tijdsbeeld weinig klaarmaakt, maar net door die sfeerschets zo weet te overtuigen dat je al de rest door de vingers ziet.

Heb deze film onlangs gezien en ik moet bekennen dat hij toch wat tegenviel. Brazil is zeker en vast een sympathieke film met de nodige dosis maatschappijkritiek. Dat bleek al uit de korte inhoud en dat sprak me wel aan.

In de uitvoering liep het voor mij wat mis. Terry Gilliam houdt zich aan z'n gekende verhalende en visuele stijl; Brazil is zo'n beetje een combinatie tussen het absurde van Monty Python en het visuele van Twelve Monkeys. Op zich veelbelovend, maar in deze film was het allemaal iets te rommelig. Waar ik vroeger enorm kon lachen om Gilliams humor, lieten de behoorlijk flauwe grappen in Brazil me deze keer ongemoeid.

Positief vond ik dan weer dat typische bureaucratische hiaten als chaos, het afschuiven van verantwoordelijkheden en het steeds maar doorverwijzen van persoon x naar dienst y zeer efficiënt in beeld zijn gebracht. Ook het romantische subplot vond ik best wel amusant en helemaal niet storend zoals dat in vele films wel het geval is. De steeds terugkerende dromen van Lowry (een zeer sterk acterende Pryce overigens!) waarin hij het als held opneemt tegen de maatschappij en daarbij een meisje redt zijn erg leuk, zowel omwille van hun symbolische lading als om hun weinig subtiele karakter.

Tot daar toe was de film best OK, maar de zeer langdradige laatste 45 minuten hebben het veelbelovende begin een beetje verpest, als ik het zo sterk mag uitdrukken. Er zaten nog wel wat leuke scènes in, maar voor mij had het allemaal wat korter gemogen.

Eigenlijk zou ik Brazil eens moeten herzien om voor mezelf uit te maken of ik dit nu een goede of toch eerder een slechte film vind, ik ben er nog niet helemaal achter. Het zal iets voor binnen enkele maanden zijn...

Behalve een nostalgische trip is The Breakfast Club een humoristische aanklacht tegen het hokjesdenken in de doorsnee Amerikaanse high school. Geen wonder dat deze film in vele middelbare scholen bij wijze van moraalles wordt getoond aan beginnende pubers. Ter voorbereiding op hun schoolcarrière als het ware. Het zou wat naief zijn om te geloven dat hij werkelijk anticipeert op mogelijk hokjesdenken met pestgedrag als gevolg, maar de intentie is aardig. Verder erg leuk omwille van de heerlijke '80's muziek en kleding.

Sterk vervolg dat het origineel overtreft, voornamelijk omdat er meer aandacht wordt besteed aan de innerlijke strijd van het monster en zijn zoektocht naar liefde en genegenheid. In die zin wordt de teneur van het boek ook nauwkeuriger benaderd.

Bride of Frankenstein gaat uiteindelijk verder waar Frankenstein eindigde: Henry Frankenstein is terug aan de betere hand en wordt tegen wil en dank gedwongen een partner te creëren voor zijn monster. Opnieuw wordt het "spelen voor God" bestraft en loopt alles uit de hand.

Op audiovisueel vlak net iets beter ook dan het origineel. De settings en het gotische decor komen nóg beter uit de verf en zorgen voor een sfeervolle horrorprent met een gezonde dosis moraal.

Matig vervolg op Re-Animator. Hoewel deze qua sfeer en setting veel meer aanleunt bij het eerste deel dan bij het moderner ogende laatste deel, vind ik deze toch de minste van de drie.

Het verhaaltje is uiteraard weer erg cliché, maar dat hoeft niet eens erg te zijn. Als fan van dit soort films is het zelfs een pluspunt. Zoals onderhond reeds aanhaalde zijn de verwijzingen naar Frankenstein (al dan niet bewust) overduidelijk, al is de aanpak hier uiteraard meer op humor dan op drama gericht. En die humor werkt wel wat mij betreft, zeker omwille van al die gekke creaties van Dr. West: de vijf vingers met het oog, de been-arm, ...

En die West is weer in goeie doen. Dit is toch echt zo'n personage dat elke keer weer groeit, in die mate dat ik durf te stellen dat het al een horroricoon is. Echt genieten!

Wat deze film de minste van de reeks maakt is ongetwijfeld het zwakke einde. Veel te langdradig en te weinig bloederig, zeker in vergelijking met deel 1 en deel 3. Ik had de indruk dat de fut eruit was en de ideeën uitgeput waren. Maar uiteindelijk heb ik me toch weer anderhalf uur vermaakt, en daar draait het om, niet waar?

Dit weekend nog eens herzien en opnieuw was ik erg onder de indruk. Enerzijds natuurlijk door het mooie, maar dramatische verhaal van Ennis en Jack en anderzijds door de briljante fotografie die de film een waar genot om naar te kijken maakt.

Ik was niet alleen onder de indruk, maar met momenten ook echt ontroerd. De manier waarop Ledger en Gyllenhaal acteren is zo écht en oprecht dat je gewoon voelt wat zij voelen. Je voelt hun blijdschap, hun verdriet, hun frustratie, hun liefde, ... Zelden heb ik twee acteurs op zo'n mooie manier emoties weten overbrengen op de kijker (in dit geval mezelf). Brokeback Mountain is zo'n film die je doorkomt met een lach en een traan, maar die je op het einde met een verweesd gevoel achterlaat waardoor je je de film nog lang blijft herinneren. En dan die soundtrack...

Ik kan alleen maar zeggen dat de 3 oscars meer dan verdiend waren en dat er gerust nog een paar bij mochten. Zo'n mooi verhaal met zulke goede acteurs, mooie beelden en soundtrack.

Ik heb deze film nu 2 keer gezien, maar er komen zeker nog enkele kijkbeurten bij! Klasse!

Na al die jaren herzien en wat is die Cronenberg toch een fascinered filmmaker.

Wat ik vooral zo waardeer aan Cronenberg is dat hij niet alleen uitblinkt als regisseur, maar dat hij ook bewijst een fantastisch schrijver te zijn. Zijn scenario's lopen over van de vindingrijke ideeën en kritische kanttekeningen (zowel wat betreft de maatschappij als de wetenschap, een veel voorkomende thematiek in zijn werken). The Brood bundelt beide aspecten tot een vreemde, maar ijzersterke film. In dit naageestig werkje daagt Cronenberg de psychologie uit met een sterke sneer naar de helende werking van therapie. Met de pscyhoplasma-theorie wordt een futuristisch omhulsel gecreëerd als katalysator voor een griezelig verhaal dat de menselijke psyche aan de waarneembare realiteit koppelt. Agressieve dwergjes - "het broedsel" - blijken een lichamelijke extentie van Nola's geestelijke kwelling. Het idee dat beide (afzonderlijke) werelden tot één geheel versmelten is misschien niet nieuw, maar Cronenberg weet dankzij intelligente en choquerende impulsen The Brood ver boven de doorsnee psychologische thriller uit te tillen.

Met Shivers en Rabid legde Cronenberg destijds de basis voor de hem kenmerkende bodyhorror. Ook The Brood blijft niet gespeend van grafische shots die getuigen van lichamelijk verval. Een naakt lichaam bezaaid met etterende pokken, een kerel met een zichtbare tumor en de finale waarin Nola over een uitwendige baarmoeder blijkt te beschikken waarin ze "het broedsel" te wereld brengt, fungeren als loeiharde intermezzo's die de psychologische motieven van een luguber kantje voorzien. Een volledig in violet licht opgenomen scène waarin Frank en een patholoog ontdekken dat "het broedsel" geen navel heeft, is dan weer zo'n typisch voorbeeld waarbij Cronenberg bodyhorror subtiel verweeft met symboliek en psychische terreur.

Conclusie: sterk ondergewaardeerd hier!

Heb even snel de meningen doorgenomen die overwegend positief waren, in tegenstelling tot de gemiddelde score. Ik ben het ook grotendeels eens met die positieve commentaren hier. Enige domper voor mij is de twist op het einde. Had van mij niet echt gehoeven. Inhoudelijk is die twist wel ok, sterk zelfs, maar hij krijgt net iets te veel aandacht. Dat doet uiteindelijk niks af van het feit dat dit een knap filmpje is. Mooi verhaal en mooi gestileerd. De verwijzing naar Invasion of the Body Snatchers is er zonder meer, en toch is dit geen rip off. Ellis' accenten liggen elders, meer gericht op het mysterie. De film was eng met momenten, maar had wat mij betreft enger gemogen. Een gore scène ook, waarschijnlijk geript uit Just Before Dawn, al weet je dat nooit zeker... Voortreffelijke vertolkingen en dito karakteruitdieping bovendien, twee elementen die het interessante script naar een hoger plan weten te tillen.

Misschien moet ik de film maar eens herzien. Ik blijf namelijk in m'n maag zitten met dat einde, ik vond het gewoon te geforceerd overkomen. Ik had de twist wel door, maar om een of andere reden had ik het gevoel dat de regisseur te uitleggerig werd op het einde, met als gevolg dat ik wat in de war geraakte. Maar aan de verklaring van bioscoopzaal te zien heb ik het dan toch goed begrepen allemaal.

Anyway, een aanradertje voor menig horrorfan. Ik begrijp de lage score hier dan ook niet zo goed.

D'Amato, bekend van de erotische Emanuelle-films, bewandelt hier min of meer hetzelfde pad als Buttgereit met Nekromantik. Echter, waar Buttgereit schittert, mankt arme Joe toch wel kansloos naar de eindmeet.

De plot is erg vindingrijk en uiterst geschikt horrormateriaal en daarom is Buio Omega, ook nu nog, de moeite waard om te bekijken. Ondanks het goed uitgebouwde scenario weet D'Amato deze film hier en daar toch vakkundig de nek om te wringen door er een visuele knoeiboel van te maken, gaande van amateuristische montage en cadrages tot slechte special effects.

Conclusie: een andere (lees: betere) regisseur aan het roer had wonderen kunnen doen met dit geniale concept.

Enkele slachtoffers van een pestkop beslissen om wraak te nemen, niet beseffend welke consequenties hun daden zullen hebben. Het resultaat is een spannende film die geen seks, geweld of overdadig druggebruik schuwt. Op de achtergrond werkt Bully als een sociaal drama dat de struggle for life van enkele Amerikaanse tieners op een realistische manier schetst. Hun uitzichtloze toekomst staat hierin centraal. De tieners worden stuk voor stuk goed vertolkt door acteurs die de wanhoop van hun personage overtuigend overbrengen. Na afloop van de film houd je een naar gevoel over aan hun naïviteit en het feit dat ze zichzelf zo gemakkelijk in nesten werken.

The Red Shoes ... behalve dan dat ze roze zijn. Maar verder een redelijke film hoor. Beetje 13 in een dozijn, dat wel, maar dat heb je nu eenmaal met die Aziatische spookfilms. En net zoals de film, is ook de conclusie weer cliché: mooi gestileerd, maar nergens echt eng. De essentie is een soort moderne parabel over hebzucht die de gebeurtenissen in de film van de juiste moraal voorziet. Leuk om gezien te hebben, maar je mist er niks mee als je hem links laat liggen. En die poster hierboven is trouwens een hele mooie!

Kleinschalige thriller die met beperkte middelen een claustrofobische nachtmerrie poogt te zijn, maar daar grandioos in faalt omwille van een resem overbodige en slaapverwekkende scènes die afleiden van de essentie. Dat krijg je dus wanneer regisseurs het nodig vinden om een sterk uitgangspunt voor een kortfilm per se te willen uitkauwen tot een langspeelfilm. Het gevolg is dat alle spanning verloren gaat en dan blijft het lang wachten op de grote vraag: overleeft hij het? Bovendien is die gast helderziend, want het eerste wat hij zegt tegen de hulpcentrale is dat hij begraven zit onder de grond. Hoe kan hij dit weten?

Gemakzuchtige troep van twee overschatte broertjes die zichzelf hopeloos trachten heruit te vinden. Of anders gezegd: een graatmagere kloon van The Big Lebowski die op zowat alle facetten aan kracht inboet: acteurs, script, dialogen, maar vooral gevoel voor humor. Heb welgeteld twee keer kunnen glimlachen, en dat terwijl ik bij hun vorige film (nota bene een thriller) twee keer in een deuk heb gelegen. Voor de rest ook een hoopje steracteurs die de gelegenheid krijgen om eens "gek te doen" maar hier geen van allen in slagen.

Ik denk dat de broertjes de laatste tijd iets teveel krediet hebben gekregen in Hollywood en er daarom onterecht van uitgaan dat ze met alles kunnen wegkomen.

Een van de buitenwereld afgezonderd bos, fluitende vogeltjes op de achtergrond, gezellige houten hutjes vol dolenthousiaste tieners, griezelverhalen bij een nachtelijk kampvuur, een idyllisch meertje op de achtergrond, het onophoudelijke gekweel en gespeel van uitgelaten jongeren die de tijd van hun leven beleven, … Wat is er leuker en meer Amerikaans dan een authentiek, sfeervol zomerkamp?

Summercamp-slashers werden in de jaren ’80 als een vloedgolf op het publiek losgelaten, maar The Burning is wellicht de enige die uit de schaduw van “big sis” Friday The 13th treedt. Hoewel duidelijk ingecasht op het concept en succes van laatstgenoemde, zijn er genoeg ingrediënten die The Burning van alle genregenoten onderscheiden en deze prent zelfs bovenaan het o zo lange lijstje plaatsen.

Het belangrijkste verschil is dat, tegen alle conventies in, reeds aan het begin van de film (!) wordt ingegaan op wie de killer is en hoe hij zo geworden is, waardoor al onmiddellijk geanticipeerd wordt op een vergezochte slotontknoping. Verbazend genoeg staat dit een spannend en nu en dan met “jumpers” doorspekt vervolg van de film niet in de weg.

Na een korte doch niet snel te vergeten kennismaking met Cropsy's wreedheid, want zo heet de man die deze aanvankelijk mooie zomer in een nachtmerrie omtovert, volgt een ongezien mooi geschetst sfeerbeeld van zo’ typisch Amerikaans zomerkamp, hetgeen de aanloop naar de uiteindelijke confrontatie tussen tieners en moordenaar er alleen maar interessanter op maakt. In die aanloop neemt regisseur Maylam uitvoerig de tijd om de kijker kennis te laten maken met de, als vanouds stereotiepe maar naar slashernormen voortreffelijk acterende, personages en hun dagelijkse kampactiviteiten. Dankzij de geloofwaardige manier waarop Maylam deze taak ter hand neemt, word je als kijker al snel het verhaal ingezogen en beland je voor je het weet bij de climax: de alom geroemde kano-scène die om duimen en vingers af te likken is.

Dat Tom Savini zijn medewerking heeft verleend aan The Burning, maakt het alleen nog maar boeiender. De make-up en special effects zijn zoals we van hem gewoon zijn erg fraai en, gezien het jaartal en het soort productie, bij wijlen ook relatief hard. Het zal dan ook niet verbazen dat van The Burning verschillende cuts circuleren, wat uiteraard afbreuk doet aan het werk en de visie van zowel Maylam als Savini.

Brutaliteit troef dus en mede aan de hand van een indringende soundtrack en schitterend point-of-view camerawerk – let op de eindachtervolging– wordt wat een leuke vakantie had moeten worden, een wel erg griezelige rit naar het hiernamaals.

Erg griezelige haunted house flick met ijzersterke vertolkingen. Er wordt tijd genomen om een beklemmend sfeertje neer te zetten en gaandeweg zie je de personages afglijden in waanzin en paranoia. Anders dan soortgelijke films speelt Burnt Offerings voornamelijk in op de suggestie. Precies daardoor is de spanning veel effectiever dan in de moderne spookfilms waarin spectaculaire special fx de standaard zijn. Alleen spijtig dat de sterke inhoud niet wordt doorgetrokken in de stilering. Hoewel het huis best griezelig oogt, hangt er een vervelende witte waas over de beelden die de film een nodeloos zomers tintje geeft. Maar dat is makkelijk vergeven als de finale eenmaal van het scherm dondert. Kippenvel!

Pff, wat een vervelend filmpje zeg. Hij begint nochtans aardig met de eeuwige vete tussen cowboys en indianen als katalysator voor een levensgevaarlijke tocht door de prairie. De western-insteek in The Burrowers is best wel origineel voor een horrorfilm en levert enkele leuke plaatjes op. Hier houdt het helaas op. De film bouwt traag op en als kijker denk je dan dat de hel op een gegeven moment wel zal losbarsten, maar niets is minder waar. Uiteindelijk zit je als kijker opgescheept met een troep oninteressante personages die maar wat paardje rijden en lullen over typische cowboyproblemen.

De makers doen nog wel een poging om het monster-element op afdoende manier in het verhaaltje te integreren, maar ze slagen hier voor geen meter in. Om twee redenen. Ten eerste vindt de weinige actie telkens 's nachts plaats in veel te donkere scènes waardoor je dus alles mist en ten tweede valt het relatief mooie monsterdesign door slechte belichting en mak camerawerk helemaal in het water. Een gemiste kans, want wie de stills bekijkt ziet dat er enorm veel potentie in zat.

Conclusie: Ondanks een veelbelovende samensmelting van twee genres een enorm saaie film die veelbelovend begint maar nooit losbarst.

Verrassend sterke film die op meerdere vlakken werkt. The Butterfly Effect volgt een filosofisch uitgangspunt dat gebeurtenissen in het verleden verbindt met gebeurtenissen in het heden en de toekomst. Een thema waar iedereen wel eens over mijmert en in die zin ook erg herkenbaar en interessant. Het concept wordt aan de hand van flashbacks verteld en werpt steeds een andere blik op emoties als wroeging, wraak, angst en liefde. The Butterfly Effect poogt niet meteen z'n publiek te ontroeren, maar door subtiele details en een overtuigende hoofdrolspeler slaagt het hier evenwel meermaals in. Ashton Kutcher laat bovendien zien dat hij meer in z'n mars heeft dan het spelen van een slungelachtige grapjas. Kortom, een film die tot nadenken stemt en aanmaant om eerst twee keer na te denken alvorens iets te doen.