Opinions

Vrij flauwe film inderdaad, maar wel uitgelezen studiemateriaal om wat meer inzicht te krijgen in de wandaden van een van 's werelds beruchtste seriemoordenaars. Als film stelt het geen moer voor, maar voor wie zich wil verdiepen in dit onderwerp is het misschien wel een aanrader, alhoewel het niet bepaald verder gaat dan de beschikbare lectuur over dit thema.

Natuurlijk bleek de film niet zo sterk als de geruchten deden verhopen. Dat is meestal zo, maar ik beschouw het toch als een must see om diverse redenen. De zweem van mysterie die rond het boek en de demon (of wat de Babadook ook moge zijn) hangt, houdt het geheel lange tijd bij elkaar, ook al is de storytelling best langdradig bij vlagen en weinig spectaculair. Er had hoe dan ook meer in gezeten, want wie in is voor een huiveringwekkende of choquerende rit, komt een beetje bedrogen uit. Het is wel zo'n film waar je als kind nachtmerries van krijgt en die daarna nog lang blijft hangen. Zoals Freddy in de jaren '80 je dromen bleef teisteren. Ouders, mijn devies: toon dit aan je kroost, want het vormt hen voor de rest van hun leven (zoals Freddy mij gevormd heeft, waarvoor dank mama).

Ik heb het originele pop-up boek uit de film besteld, lijkt me een leuk aandenken en geweldig hebbedingetje: The Babadook - Official Site - thebabadook.com

Na jaren aan een hoog tempo griezelfilms te hebben verslonden is er nog maar weinig waar je echt van opkijkt. Unieke filmconcepten zijn in het huidige oerwoud van remakes en ongeïnspireerde tienerhorrors ver te zoeken. Bovendien ligt de gore-factor in moderne producties de laatste tijd zo hoog, dat het haast mainstream geworden is en we voor minder niet meer uit onze luie stoel komen. Nergens zijn we nog veilig voor koele killers met wrede marteltuigen of nietsontziende monsters waarbij zelfs de ergste nachtmerries verbleken. En ja, natuurlijk zijn er de laatste jaren veel goeie horrorfilms gemaakt – de nieuwe lichting regisseurs waaronder Roth, Zombie, Aja en Marshall, hebben immers verdomd goed begrepen wat het publiek wil. Maar waar je als fan zo hard naar verlangt, is om nu en dan in een stapel vergeten oldies te grasduinen in de hoop een juweeltje op te graven dat even de voorspelbare, doch daarom niet per definitie slechte, alledaagse koek doet vergeten.

Baby Blood is zo’n juweeltje waarbij de nostalgische pre-internet en pre-koopvideo periode waarin nog niet alles en iedereen bereikbaar en beschikbaar was, weer oplaait. ’t Is dan ook onbegrijpelijk dat deze film – al meer dan 15 jaar oud nota bene! – zo weinig aandacht geniet en waarschijnlijk louter bekend is of zal worden bij genrecompletisten die met vaste regelmaat afdalen in de krochten van de cult- en horrorcinema.

Regisseur Alain Robak heeft zich ongetwijfeld laten inspireren door het destijds bij liefhebbers razend populaire Basket Case, maar hij gaat net een stapje verder en levert niet alleen een geslaagde combinatie tussen humor en horror af, maar eveneens een claustrofobisch portret van stedelijk Frankrijk. Baby Blood opent met een sequentie in een niet alledaagse setting, een circus, waar alle miserie begint en glijdt zo richting stad waar het onheil alleen maar uitbreiding neemt. De complexe relatie tussen een vrouw en het bij haar door een exotisch wezen ingeplant monstertje, waarmee zij overigens telepathisch communiceert, staat hierbij centraal. Tegen beter weten in, want gestuurd door haar moederinstinct, draagt ze het monstertje tot het negen maanden later geboren wordt. Maar de kijker weet al hoe laat het is wanneer blijkt dat het monstertje de dracht enkel kan overleven indien het sporadisch gevoed wordt met mensenbloed. Kortom, een hilarisch uitgangspunt dat verantwoordelijk is voor veel bloedvergieten en onwaarschijnlijke, absurde situaties.

Ondanks de sterke gelijkenissen met Henenlotter’s Basket Case heeft Robak de moeite gedaan om van Baby Blood meer dan alleen maar een goedkope rip-off te maken. Integendeel, hij is er zelfs in geslaagd om door middel van een scherpe visie Baby Blood op inhoudelijk en visueel vlak naar een hoger niveau te tillen. De geboekte vooruitgang in special effects liet bovendien toe de moordscènes fraaier af te werken waardoor het totaalplaatje minder amateuristisch oogde. Wie het concept van Basket Case wist te pruimen en al dan niet vond dat het in de uitwerking wat stroef verliep, zal deze prent zonder meer op prijs kunnen stellen. Voor mensen die niet vertrouwd zijn met het cultfenomeen uit het begin van de jaren ’80 betekent Baby Blood zoveel als een sublieme mix van spitsvondige dialogen, waanzinnig grappige situaties, mooie naakte vrouwen en originele kills met liters bloed en slijm dat lustig over het televisiescherm spat. Hoe dan ook een aanrader voor wie de mainstream-horror even wil ontvluchten en zich wil laten verrassen door een vergeten cultklassieker.

Geen wonder dat horror als genre zo'n bedenkelijke reputatie heeft, als je ziet wat voor stompzinnige films er op de markt gedumpt worden. Het lijkt wel alsof de makers zélf het genre + de fans niet eens serieus nemen. Dat leid ik althans af uit de werkelijk van de pot gerukte finale die compleet de mist in gaat door de stortvloed aan clichés die elkaar in sneltempo opvolgen. Neem bijvoorbeeld personages die het ene moment een bijl in hun ruggengraat geplant krijgen en het andere moment weer rondhuppelen alsof ze enkel wat stijfjes zijn van een uurtje joggen. Of de, overigens erg bevallige, heldin die haar belager met één messteek de genadeslag kan toebrengen, maar er toch voor kiest om hem in de voet te steken zodat hij op zijn minst nog een kans maakt. Nee, als je het publiek op het puntje van de stoel wil krijgen - hier duidelijk de bedoeling - moet het minder onbeholpen allemaal. Maar ook de rest is erg middelmatig tot pover. Daarnaast laat je beter het grootste deel over aan de suggestie, want het expliciete karakter bereikt hier net het omgekeerde van wat men beoogt. Kortom, erg slecht ondanks het potentieel.

Ti West heeft deze prent waarschijnlijk ook gezien en moet gedacht hebben: 'Dit kan ik beter.' Welnu, hij had gelijk, want House of the Devil is op alle vlakken superieur aan dit prul.

Niet al te opzienbarende film overigens. Survival-horror, maar dan zonder de echte horror. De makers slagen er wel goed in de kijker mee in dat grote, genge bos te trekken, maar daar blijft het zo ongeveer wel bij. Leuk tussendoortje, maar dit genre kent betere exemplaren.

Henenlotter verzekerde zich in de jaren '80 van een plaatsje in de annalen der legendarische horrorregisseurs. Dit dankzij twee films: Basket Case en Brain Damage. Zoveel jaar later komt hij op de proppen met een nieuwe film: Bad Biology. Zelden een filmtitel geweten die zo goed de lading dekt trouwens. Bad Biology is een film over een man en een vrouw met anatomische anomalieën om u tegen te zeggen. Het gevolg: een even onstilbare als afwijkende drang naar seks.

Een veelbelovend concept, zoveel is zeker. En wie Henenlotter een beetje kent zal niet eens verrast zijn van dit absurde uitgangspunt. Er is echter een groot verschil tussen het initiële idee en het afgewerkt product. Bad Biology is namelijk niet veel meer dan een laatste stuiptrekking van een hippe opa. Filmtechnische kwaliteit nihil, waanzinnig slechte acteurs, tenenkrommende dialogen/monologen en uiteindelijk alles behalve de hooggespannen verwachtingen inlossend. Goor? Neen. Grappig? Helaas. Dat een man die destijds zo'n cultfenomeen was anno 2009 zijn handen vuil maakt aan dit soort halfbakken, puberale cinema is best wel een schande. Evolutie in 's mans aanpak is er dan ook niet, integendeel, eerder een fikse achteruitgang. Wie niet beter weet zal in Bad Biology derhalve niet meer dan een sympathieke debuutfilm zien. En voor een regisseur met zo'n status is dat niet minder dan een grove belediging.

Voor die tijd best een controversiële film over een "schijnbaar" schattig kindje. Gezien het realiteitsgehalte en de Freudiaanse theorieën die overdadig in de film gestopt worden, zal The Bad Seed destijds ongetwijfeld behoorlijk wat polemieken uitgelokt hebben. Toch heeft de film de tand des tijds niet helemaal doorstaan, want de vertolkingen zijn expressief op een irritante manier en de spanningsboog wordt voortdurend onderbroken door het psychologische gewauwel van de nevenpersonages. Daartegenover staan een handvol beklijvende scènes waarin de kleine Rhoda je het bloed van onder de nagels haalt met haar antisociale trekjes.

Het grootste probleem van deze film is dat de teneur geenszins grimmig is, hoewel de gebeurtenissen zich daar in principe wel toe lenen. Het zal wellicht niet Malicks bedoeling geweest zijn, aangezien uit al het overige blijkt dat hij toch een vakkundig regisseur is. Ik heb sterk het vermoeden dat hij de moordtocht van Kit met opzet luchtig houdt, in tegenstelling tot generatiegenoten zoals bv. Straw Dogs, Taxi Driver of Last House on the Left. Voor mij waren de seventies altijd een vuil en somber filmtijdperk, terwijl Badlands toch het tegenovergestelde is, ondanks de voelbare wanhoop. Wie zich niet stoort aan deze insteek kan zich vergapen aan de adembenemende landschappen van ruraal Amerika, begeleid door een kenmerkende soundtrack.

Ontzettend vermakelijke pulp met als enige minpunt de schabouwelijke CGI. Maar voor de rest voldoet Bait prima aan de vereisten. Het uitgangspunt is trouwens betrekkelijk goed gevonden en levert, behalve de dreiging van de haaien, een claustrofobische dimensie op. Een scène waarin de haaienvin opdoemt tussen de winkelrekken, terwijl er allerlei koopwaren ronddobberen, is conceptueel gewoon enorm goed gevonden. En het feit dat in de supermarkt alles voor handen is om die rotbeesten uit te schakelen legitimeert zogenaamd domme acties van mensen die zwemmend op onderzoek uitgaan. Zoals die kerel die helemaal in een winkelkarretje geplooid zit... Hulde ook aan het domme blondje met de Gucci-schoenen voor haar hilarische rol. Meer graag.

Leuk om een keertje gezien te hebben, maar uiteindelijk niet meer dan dat. Ik vond de personages te stereotiep - wat ook duidelijk de bedoeling was - maar niet op een grappige manier. Les Barons is zo'n beetje het soort film dat je kan verwachten van iemand die de clichés (positief of negatief) van een etnische minderheid op de hak neemt: sympathiek, maar verder erg voorspelbaar.

Na de film las ik een interview met Nabil Ben Yadir waarin hij zich bijzonder negatief uitlaat over onze Belgische samenleving. De teneur was betrekkelijk zuur, zeg maar. Veel meer dan ongenuanceerde cafépraat was het niet. Als er een ding is waar ik een hekel aan heb, zijn het eendagsvliegen die hun platform gebruiken om wat tegen scheentjes te schoppen. Boe!

Een soort alternatieve versie van The Last Broadcast over de legende van de Jersey Devil. De aanpak van Bousman is weliswaar helemaal anders. Geen found footage, maar een ontzettend saaie benadering waarin voortdurend een spelletje gespeeld wordt met de kijker. Lijdt het hoofdpersonage aan hallucinaties? Of bestaat de Jersey Devil echt? Helaas een weinig origineel uitgangspunt en bovendien slap uitgevoerd, mede dankzij de zwakke vertolkingen. Het gebrek aan spanning en schrikmomenten maakt bovendien dat The Barrens meer weg heeft van een psychologisch drama dan van een horrorfilm.

Sterke verfilming van een intrigerend levensverhaal. De moraal in het verhaal is mooi, zonder opdringerig te willen zijn. Hoewel de plotsheid van de protagonist z'n metamorfose nogal dubieus is, wordt ze goed opgevangen door de ijzersterke vertolking van O'Neal. Kubrick geeft een confronterende inkijk in de perversheid van de gegoede klasse, gedreven door hebzucht en uiterlijk vertoon, en trakteert ons daarmee op enkele fraaie plaatjes. Weelderige kostuums en make-up zorgen samen met Kubricks feeling voor kleurenspel, compositie en sterke kadrages voor een boel shots die aan de schilderkunst tijdens de barok doen denken.

Drie uur voor een film is lang, maar in dit geval weet Kubrick de volle speeltijd te boeien door humor, drama, romantiek en spanning ten gepaste tijde mooi in elkaar te laten overlopen. Hij is daarbij nooit opdringerig, melig of gehaast, maar hij blijft subtiel en laat het verhaal z'n gang en de personages doen daarin hun ding.

Barry Lyndon is in dit opzicht een film die niet de opvallende stempel van Kubrick draagt, maar die toch erg sterk gerigisseerd is en derhalve drie uur kijkplezier garandeert.

Inventieve film die me qua aanpak en sfeer een beetje deed denken aan Braindead. Kwalitatief uiteraard niet de meest hoogstaande horrorfilm in het spectrum, maar dat hoeft niet. Basket Case bevat genoeg ingrediënten om de kijker geruime tijd te entertainen. Het absurde plot en enkele schitterende gore-momenten zorgen ervoor dat deze z'n cultstatus meer dan verdiend heeft. Het einde daarentegen was een beetje een domper en strookte niet met de creativiteit van de rest van de film.

Merkwaardige film van Turkse bodem die heel traag op gang komt, terwijl we vier agenten over vrouwen en voetbal horen wauwelen in een afgelegen café. De zwoele, sinistere sfeer is echter meteen voelbaar en je weet dat het onheil om de hoek loert. Wanneer de agenten een oproep krijgen om wat verderop poolshoogte te gaan nemen, maken we kennis met enkele sektarische personages en occulte gebeurtenissen. Dit is slechts het tipje van de sluier, want even later barst de film los in een langgerekte, diabolische finale. Die is grafisch ontzettend interessant (deed me aan de literatuur en films van Barker denken) maar dreigt zich ook een beetje in het macabere te verliezen. Sowieso mist de ontknoping een link met al het voorgaande, waardoor je eigenlijk enkel het laatste halfuur zou kunnen zien zonder iets gemist te hebben. Dat betekent toch dat het scenario onevenwichtig – om niet te zeggen gebrekkig – is. Toch is het de moeite waard om even op de tanden te bijten en te wachten.

Eén van de betere seriemoordenaarfilms die zich qua brutaliteit en uitzichtloosheid kan meten met consorten als The Driller Killer ('79) en Cannibal Man ('72). Voor sommigen zullen de komische intermezzo's met de speurpolitie een welgekomen afwisseling zijn in de neerwaartse spiraal van dood en verderf. Anthony Wong zet een sterke rol neer als gestoorde kok annex seriemoordenaar. De scènes waarin hij zijn slachtoffers in stukken hakt, ze door de gehaktmolen draait en daarna aan nietsvermoedende klanten serveert zijn berucht. Maar het zijn de op het eerste zicht nietszeggende scènes die de grimmige sfeer versterken. Zoals wanneer Wong buiten staat te pissen en er plots gecut wordt naar zijn ongewassen handen die in het dumpling-deeg woelen, of de vele keukenshots van de bebloede tegelvloer in het bleke licht van een TL-lamp.

Zware teleurstelling toch. Saaie film die een halfuur te lang duurt, teveel onzinnige karakters bevat en bovenal niet gewelddadig of grappig genoeg is. De hele film lijkt wel een moderne ripoff van het superieure "The Running Man" met Arnie. Hoewel die een stuk meer de cheese-factor handhaaft zit ie kwalitatief ook nog eens een stuk beter in mekaar. Wat de regisseur met Battle Royale nu juist wou bereiken is me overigens een raadsel. Een bikkelharde actiefilm maken? Een filosofisch verhaaltje over de wreedheid van de mens ophangen? Twee uur rasecht komisch entertainment serveren? Misschien wel alledrie, maar wat mij betreft op alle vlakken gebuisd.

The Bay is een schoolvoorbeeld van hoe het knoeien met de natuur fatale gevolgen kan hebben. Het uitgangspunt doet denken aan het recente Piranha (2010), waarin scherpgetande visjes een waar bloedbad aanrichten onder dagjestoeristen die van de zon en het water genieten, maar niets is minder waar. De aanpak van The Bay is veel subtieler en door het gebruik van teruggevonden filmmateriaal een stuk angstaanjagender. Zoals alle ecologische horrorfilms zit ook in The Bay de verdoken boodschap dat men niet ongestraft met de natuur kan knoeien, weliswaar zonder dat de toon belerend wordt. De nadruk ligt op het creëren van een angstklimaat. Cruciaal hierin is de realistische benadering, afgewisseld met enkele grafische scènes waarin de special make-up en FX-artiesten alle registers opentrekken. Echter, ondanks deze sporadische gruwelen blijft subtiliteit de sleutel. Daarmee is The Bay één van die horrorfilms waarin de visuele kracht uitstekend in dienst staat van een huiveringwekkend verhaal.

Voor mij de beste film van het afgelopen jaar. En hier de volledige review.

Elke mooie bestemming op aarde verliest een stukje van haar schoonheid wanneer ze voor de zoveelste keer ontdekt wordt.

Eigenlijk is deze film verplicht voer voor elke zelfzuchtige klootzak die het nodig vindt om verre reizen te ondernemen - want dat is tegenwoordig de mode - en zijn voetafdruk achter te laten op een ongerept stuk natuur dat, omdat toeristen tegenwoordig met honderdduizenden zijn, helaas steeds minder ongerept is, maar eerder tot een soort artificiële massabelevenis herleid wordt. De film, verpakt als een spannend en exotisch avontuur, is vooral een kritisch pamflet tegen massatoerisme waarbij horden reizigers bijna blindelings hun reisgids achterna hollen van de ene plaats naar de andere, zonder even stil te staan bij de waarde van al dat schoons, zonder te beseffen dat de natuur kreunt onder de ecologische voetafdruk van hun splinternieuwe wandelschoenen. Lonely Planet; what's so fucking lonely about it? En dat alleen om thuis te kunnen pronken met adembenemende kiekjes die ze geschoten hebben met een veel te dure Canon of Nikon waarvan ze niet eens de helft van de functies beheersen. Gewoon omdat dat tegenwoordig zo hoort. Ik ben er zelf geweest, in dat zwoele Thailand, doordrenkt van geuren en kleuren die je nergens anders ter wereld ervaart, maar ik heb het bewuste eiland (Ko Phi Phi) gemeden omdat het op elke seconde van de dag - van zonsopgang tot zonsondergang en zelfs daarna, wanneer de sterren schijnen - overbevolkt is met het soort dat graag vertelt dat ze "er geweest zijn" en zelfzuchtige Thai die vrolijk aan de vernieling deelnemen omdat het hen een schamel dagloon oplevert. Nergens ben je nog alleen in dat verrekte land. Nergens kan je er nog het onbetaalbare moment ervaren van als enige dat volmaakte strand of die overdonderende waterval te bewonderen. Overal verliest de natuur terrein op het lelijke grijs van beton dat gedurende twee weken onderdak moet bieden aan rijke toeristen. En dat allemaal dankzij een man die dit net trachtte te voorkomen: Alex Garland, auteur van het gelijknamige boek.

Uiteraard graaft de film niet zo diep, maar de essentie is wel dezelfde: de nieuwsgierige Richard die zonder het te weten de poorten naar het paradijs openzet. Wat hem terecht niet in dank wordt afgenomen, want wat is het paradijs nog waard als je het moet delen met anderen? Zijn ontdekkingsreis begint in Bangkok, de stad waar alles kan en alles mag, als je er maar genoeg voor betaalt. Een vage ontmoeting met een nog vagere figuur brengt hem uiteindelijk op een niet zo onbewoond eiland. Ik herinner me nog perfect de eerste keer dat ik het door groene kliffen ingesloten strand zag opdoemen, zo wit als de tanden van een Hollywoodactrice. Begeleid door het hemelse Porcelain van Moby. Een twintigtal bewoners met hun eigen oceaan, afgesloten van de rest van de wereld. En dan verschijnt daar opeens die wijsneuzige indringer. Ik zou ook chagrijnig zijn. Met de komst van Richard verandert namelijk alles. De dynamiek in de groep, maar ook de bewustwording bij de eilandbewoners over hun omgeving en wat zich daarbuiten bevindt. Hun herinneringen aan die buitenwereld vervagen langzaam. Het is teveel om te bevatten, eigenlijk, en tegelijk zo weinig en de vraag is: hoe lang is het vol te houden? Mensen zijn zichzelf niet meer. Hoe lang alvorens het paradijs een pandemonium wordt? Vervolgens wordt de film ondergedompeld in tegenstrijdige gevoelens van paranoia en ontzag voor zoveel schoonheid.

Of het verhaal goed afloopt hangt af van hoe je zelf in het leven staat, denk ik, maar ik weet nog hoe ik ontredderd was bij die allerlaatste scène in dat cybercafé. Een wee gevoel in de buik. Een beetje zoals verliefd zijn, maar dan het tegenovergestelde.

Amerikaanse voorloper van Gojira, oftwel Godzilla, waarin een prehistorisch monster New York tot puin herleidt. De stop-motion effecten van Ray Harryhausen zijn tot op vandaag niets minder dan geniaal te noemen. Ze zijn alleszins veel leuker om naar te kijken dan naar cgi-monsters zoals in Gwoemul (2006). Naar de finale toe passeren er enkele spectaculaire scènes waarin het monster alles en iedereen vernielt wat hij op zijn weg tegenkomt. Het spannendste moment in de film is echter een stukje psuedo-natuurdocumentaire waarin een octopus en een babyhaai elkaar te lijf gaan. Liefhebbers van grote monsters moeten beslist ook een keertje "It came from beneath the sea" uit 1955 opzoeken.

Herziening is bij deze gebeurd en ik moet zeggen dat waar ik A Beautiful Mind vroeger niet meer dan doorsnee vond, ik nu werkelijk omvergeblazen werd door het hoge realiteitsgehalte, de goede acteerprestaties en de oprechte emoties. Vooral ook door het realiteitsgehalte wordt A Beautiful Mind nergens een gemakzuchtige tearjerker. Ook moest ik meermaals aan Pi denken, een film die een gelijkaardig thema behandelt, zij het op een totaal andere manier. Minder toegankelijk, maar zeker niet minder interessant. Op audiovisueel vlak ook een stuk uitdagender, maar daarom niet beter dan A Beautiful Mind. Beide films zijn aandoenlijk en realistisch op hun eigen manier en daarom ook aan te raden voor filmliefhebbers met een zwak voor wiskunde en psychiatrische aandoeningen.

Waarom ik A Beautiful Mind zo intrigerend vond is omdat je een soort voor-tijdens-na impressie krijgt van Nash’ ziekteproces. Gevoelens van bewondering slaan om naar medelijden en opnieuw naar bewondering. Nash’ buitengewone intelligentie (= bewondering), aanvankelijk een zegen wordt langzaamaan een vloek waardoor hij afglijdt in de negatieve spiraal die door de symptomen van zijn ziekte gevormd wordt. Op een bepaald moment bereikt zijn schizofrenie een fase waarin zijn professionele carrière en zijn liefdesrelatie eraan kapot gaan. Nash vervreemdt van zijn omgeving en verliest alle voeling met de werkelijkheid. (= medelijden) Wanneer hij uiteindelijk met de steun van zijn vrouw een manier vindt om met zijn ziekte om te gaan en alsnog zichzelf en zijn talenten te ontplooien, roept hij opnieuw respect en bewondering op bij de kijker. Dit alles maakt van A Beautiful Mind een sober, realistisch, maar daarom net zo ontroerend portret van hoe een man omgaat met zijn psychiatrische aandoening en hoe hij hierin tegenslagen en successen boekt, op persoonlijk, professioneel en relationeel vlak. Kortom, een film die een heel volledig en correct beeld geeft van de gevolgen van schizofrenie.

Bovendien is A Beautiful Mind een aaneenschakeling van mooie scènes, maar enkele van m’n favorieten zijn die met de das, het go-spel en de scène waar een mentaal aftakelende Nash zijn vriend Charles voor de gek houdt.

Het ligt ongetwijfeld aan mij, maar ik heb een serieus probleem met dit soort films. Op papier zal het best werken, maar in geluid en beeld is het allemaal zo sentimenteel, dat het "predicaat" in mijn ogen volledig komt te vervallen. Op de plot valt in se weinig aan te merken, in die zin dat het een goed afgewerkt verhaal is, met personages van vlees en bloed. Maar horror? Nee. Ik zou het eerder dark fantasy noemen, dat schept meteen ook een ander verwachtingspatroon, want laten we eerlijk zijn: deze film is nooit eng, spannend of verontrustend. Hiermee beperken de makers zich volgens mij tot een publiek van kinderen en getraumatiseerde ouders. Alle andere doelgroepen die daartussen zitten, kunnen beter een andere film opzetten met Halloween.

Pretentieus experiment dat veel weg heeft van een eindwerk van een student aan de filmacademie. Dan wel een eerstejaars én de slechtste van de klas als je het mij vraagt. De regisseur bewijst hier dat het bedenken van een goede plot niet eenvoudig is: hij slaat die stap gemakkelijkheidshalve over. Dan moet je al van goede huize zijn om die leemte op te vullen met een audiovisueel vuurwerk. Helaas. Door de overgesatureerde zwart-wit beelden zie je niets anders dan vage schimmen die door beeld huppelen en een duivels ritueel uitvoeren. Achteraf is alles door de effectenmolen van een software-programma gehaald om het gebrek aan talent te verdoezelen. Sfeer en emotie ontbreken bijgevolg volledig.

Films als deze werden in de jaren '20 gemaakt door cineasten met meer talent en meer visie. Als je dan 70 jaar later met zo'n waardeloos prul komt aandraven, wordt het tijd om een andere hobby te zoeken.

Deze film wordt een beetje als de Vlaamse Seven gepromoot en dat is begrijpelij kin die zin dat de sfeer betrekkelijk grimmig is en choquerende beelden niet geschuwd worden. De media anticipeerden hier dan ook behoorlijk op, waarbij de Vlaamse Jan Modaal meteen gewaarschuwd was. Het script is echter kleinschaliger dan pakweg Seven, realistischer misschien ook wel, maar tegelijkertijd ook minder spectaculair, op een of andere manier. Naar mijn gevoel leunt de film ook iets te veel op bepaalde details in het onderzoek en minder op de 'horror' van de gebeurtenissen, waardoor je de indruk krijgt in de eerste plaats nog altijd naar een detective te kijken. Uiteraard is daar niets mis mee, behalve voor de genrefan die net dat tikkeltje meer nodig heeft voor z'n rush. Over de rest kan je kort zijn: de regie is sober maar degelijk, net zoals de vertolkingen.

Sobere doch oerdegelijke horrorfilm waarin een medische verhaallijn rond een levensbedreigend virus geïnjecteerd wordt met satanische impulsen. Goede combinatie die het beste van de twee genres verenigt in een ijzersterke film waarin een ethisch conflict centraal staat. Een ambitieuze viroloog staat op het punt een doorbraak in zijn carrière te forceren, maar moet hiervoor heel ver gaan. Hij flirt met immorele werkwijzen en zet hierbij zijn toekomst en zijn relatie op het spel. Voeg hier nog een flinke dosis suspense en ijzersterke acteerprestaties aan toe, en je krijgt wat ze noemen een culthit. Mooi zo!

Gave knokfilm.

Best of the Best is zo'n film die ik als klein jongetje uit de videotheek meenam en waar ik gefascineerd naar heb zitten kijken. Zoveel jaren later blijkt daar (tegen mijn verwachtingen in eerlijk gezegd) weinig aan veranderd te zijn. Voor dit genre, waarin entertainment toch voorop staat, zijn het scenario en de personages betrekkelijk sterk. Bovendien bevat Best of the Best enkele mooi gechoreografeerde gevechten. Naar het einde toe gaat men de sentimentele toer op, maar door de geloofwaardige achtergrond van de personages is dat een meerwaarde. Alle ingrediënten, inclusief een mooie blondine in spandex, zijn dus aanwezig om van deze film een van de beste in z'n soort te maken.

Een in uitvoering tamme herhalingsoefening van The Children (1980), eveneens afkomstig uit de Troma-stallen. Het betreft hier geen remake, wel een soort reprise van het centrale thema over moorddadige kinderen die het op hun ouders gemunt hebben. De film oogt en klinkt erg goedkoop, met slechte audiovisuele effecten. Vooral het einde waarin de kannibalistische kinderen een confrontatie aangaan met hun ouders is een hoogtepunt op het vlak van schabouwelijk in beeld gebrachte actie. Maar het script is betrekkelijk volwassen en voorzien van genrereflecterende dialogen. Ook de meer dan behoorlijke vertolkingen van de sheriff en de schrijver lijken de maturiteit van deze film te onderstrepen. Alleen spijtig dat de uitwerking zo knullig en budgetloos oogt waardoor de film uitsluitend een overlevingskans heeft bij Troma-completisten.

Beyond the Black Rainbow. Een poëtische titel voor een poëtische film, maar in dit geval wel vage poëzie die na drie keer lezen nog steeds niet doordringt omdat het eigenlijk nergens over gaat. Het enige wat we weten is dat er een neuropsychologisch experiment gaande is waarin een engelachtig meisje door een wetenschapper wordt opgesloten in een labyrint van lege, witte kamers en gangen. Behalve een soort pingpongspel tussen beide personages die op een of andere telepathische manier met elkaar verbonden zijn, gebeurt er niet veel. Toch is er voortdurend een zekere spanning aanwezig, aangegescherpt door de onheilspellende gelaatsuitdrukking van de wetenschapper en het uitstekend gebruik van duistere en relaxerende ambient. Daarnaast wordt er vlijtig op los geëxperimenteerd met de camera die van out of focus en ongewone cadrages tot dwingende close-ups varieert, ondergedompeld in een gloed van bloedrood en oogverblindend wit. Hoewel de film van de ene abstracte scène in de andere vloeit - want ook het einde houdt door het gebrek aan fundamenten weinig steek - zorgen enkele ongemakkelijke momenten voor een soort nachtmerrieachtige ervaring. Dat is ook hoe Beyond the Black Rainbow geïnterpreteerd dient te worden volgens mij, als een ervaring.

Big Fish hangt aan elkaar van verschillende sprookjesachtige figuren en verhalen met als overkoepelend thema een verbitterde vader-zoon relatie. Veelbelovend uitgangspunt, ware het niet dat de verhalen onderling nogal sterk in kwaliteit verschillen. Waar het eerste uur erg sterk was ging het daarna een beetje bergaf. De sprookjes spraken minder tot de verbeelding - de inspiratie leek op - maar met de ontknoping in zicht kwam er toch nog een bevredigende climax. Al bij al een gezellige film.

Voor mij de film waarmee ik, naast C'est Arrivé Près De Chez Vous, het hardst mee heb gelachen. De personages vond ik onvoorstelbaar "echt" maar tegelijk ook "over the top". De dialogen waren hilarisch en ook de soundtrack is een knaller van formaat. The Big Lebowski bevat naast de gigantische dosis humor ook enkele kunstzinnige passages, namelijk die scènes waar in The Dude heerlijk wegdroomt nadat hij voor de zoveelste maal stoned is. Een bewijs dat de Coen Brothers niet enkel oog hebben voor hilarische personages maar ook voor visuele elementen. Het oog wil ook wat natuurlijk!

Ik kan geen enkel minpunt bedenken voor deze film, ik vond hem eigenlijk op elk vlak geniaal. Daar gaat m'n kritische geest...

Pantoffelheld Kurt Russell in een smeltkroes van genres waarin humor en spektakel de boventoon voeren. Helaas is de film minder komisch en spectaculair dan weleer. Niet dat hij daardoor achterhaald is, want dit soort cult/pulp valt gewoon niet over te doen met hedendaagse middelen (tenzij je naar Japanse extremiteiten op zoek bent). Maar de opzettelijke warboel heeft voor mij niet meer de charme die hij jaren geleden wel had, ondanks de typische eighties vibe. Ik prefereer de Carpenter die zijn publiek de stuipen op het lijf jaagt. Even lukte dat hier ook, met Lo Pan. Wat een griezel: een beeld dat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand staat.