Opinions

Zeer boeiend maar bij tijd en wijlen komische kijk op een roerige tijd. Bijzonder verhaal in die zin hoeveel moeite zoonlief eigenlijk neemt om moeders in de waan te laten. Neem alleen al dat etenswaar en beleg wat hij in andere potjes zit over te hevelen. De zelf gemaakte nieuwsberichten zijn zowel erg knap als hilarisch. Mijn vraag is achteraf heeft moeders nu echt niets door, en die blik die ze constant op haar zoon werpt tijdens dat kunstig gemaakt nieuwsbericht met die Duitse ruimtevaarder, doet mij denken van wel, dat ze het al die tijd wel door had. Verder die kleine versnelde momentjes, dat gejaag op die scooter, dat arme ding, en de scene waarin versnelt onder klassieke muziek moeders slaapkamer weer ingericht wordt wat me overigens erg Clockwork Orange- achtig aandoet. En niet te vergeten de prestaties van Bruhl waarvan ik in eerste instantie denk: daar heb je die melkmuil ook weer maar me met zijn acteerprestaties toch altijd weer verbaasd.

Prima film.

Nog niet zo heel lang geleden ontdekt dat de zender flmbox open staat en daar kwam deze Stephen King film voor. En ik heb een zwak voor de beste man, ik mag graag een boek van King lezen, en ik mag ook zeker genieten van een beetje foute verfilmingen zoals Maximum Overdrive die in al zijn foutheid gewoon best te pruimen is. Toch bewijst deze A Good Marriage maar weer dat een goed boek alleen niet goed genoeg is, want aan het boek ligt het niet afgaande op de beoordelingen.

We hebben Bob en Darcy en goh...wat onverwacht als het blijkt toch minder pluis te zijn dan verwacht in de bijna idyllische aandoende opening. De ontwikkelingen daarna vind ik allemaal even voorspelbaar als cliche en in sommige gevallen kats onnozel. Zo is de film tot 2/3 een aaneenschakeling van Darcy die van iedere beweging of schaduw schrikt, een aantal oeverloze en totale niet interessante monologen tussen het stel, een belachelijke afspraak en duurt het zeker tot een half uur voor het einde tot iets interessanter wordt.

De pogingen om het iets mysterieuzer te maken met de nachtmerries en de nieuwsgierige vreemdeling lukt eigenlijk ook gewoon niet waarop de film eigenlijk uit gaat als een nachtkaars en over de gehele duur noch interessant is noch spannend. Goed, dat hebben we ook weer gehad. Wel benieuwd of het boek beter is, kan bijna niet anders met zo'n slappe film.

Best wel te pruimen film die vooral niet te serieus gezien moet worden, en ondanks dat Cronauer er zelf bij betrokken was, voornamelijk fictie betreft. Hij was DJ uiteraard en was getuige van een aanslag op restaurant, dat schijnt het dan ook te zijn.

Aardig beeld wordt er geschapen van Cronauer's benadering tot de bevolking. Nu liepen er veel projecten vanuit het leger met betrekking tot hulp, huisvest en 'verbroedering'. Gevallen die altijd met tegenzin en wantrouwen ontvangen werden door de bevolking. Daarnaast is het beeld van de domme brute Amerikaan met zijn gebruiken en racisme ook prima gebracht. Een veel genoemde reden tot verlies van de oorlog en afstand tot de bevolking was de onwil om te verdiepen in een andere cultuur en dingen eigen te maken die in Vietnam normaal waren. Maar nee, de Amerikanen namen alles van huis mee dat niet vast gespijkerd zat en dwong zo de gemiddelde zuid-vietnamees tot aanpassing. Zo wordt verder de tegenstrijdigheid wie vriend of vijand is ook prima gebracht om als laatste de instelling van de officieren met hun voorgeschreven 'gedrag' en 'muziek' die geënt was op psychologie en protocol. Stel je voor dat de troepen zelkdenkend, losbandig zouden worden of genoeg van de oorlog...! Men moest in slaap gesust worden met saaie muziek en belerende berichten over hygiëne en het geloof om maar eens wat te noemen. De controverse die Cronauer veroorzaakt wordt prima uitgespeeld in die zin.

Williams is bijzonder geestig en innemend aan de microfoon, zijn vrouwen jacht daar in tegen voegt dan weer weinig toe. Zijn 'show' tussen de trucks is plichtmatig en braaf naar wel een interessante reality check en relativering. Wat is belangrijker, zijn principes of het feit dat die jongens nog een hart onder de riem gestoken krijgen? Overigens slaat de film daarna om naar een iets realistischere en grimmig sfeertje. Als '60 en '70's fan is de soundtrack natuurlijk heerlijk te noemen en is Williams bijna in zijn normale doen en doet Whitaker het ook prima als de sullige achterhoede soldaat.

Al met al geeft Good Morning Saigon een heel aardig beeld van meer dan 70 tot 80 procent van de dienstplichtigen in Vietnam die er alleen voor de faciliteiten en structuur waren, slechts een heel klein percentage vocht, de boel werd gedirigeerd door zelfverklaarde leiders als JT Walsh of het karakter luitenant Haur die vooral met hun eigen ego bezig zijn. De film is vooral komisch en Williams doet dat prima. Toch is de zogenaamde 'schaduwkant' die men laat zien niet indrukwekkend genoeg. Desondanks een acceptabele film.

Nog een herkijk van een film waar ik in eerste instantie wel meer in meende te zien dan ik er daadwerkelijk mee had. Toch liep ik genadeloos vast in de film met deze herkijk waar ik toch beterschap had verwacht.

De cast mag er zeker zijn, Strathairn zit de rol als gegoten, de muziek mag er zijn, de jaren '50 met de communistenjacht is een roerige en boeiende tijdsbeeld en zwart wit vind ik altijd om te smullen. Maar waar alle journalistieke besognes, risico's, aansprakelijkheid, onderzoek en twijfels in The Insider en Spotlight, om maar eens wat te noemen, erg interessant is, komt dit gevoel bij Good Night and Good Luck geen moment van de grond. En andermaal mondt de film uit in een eindeloos saaie strafexpeditie van heel veel gepraat die niet meer is dan een droge opsomming van keuzes en momenten en ontbeert het me aan spanning en het gevoel dat er nu zoveel op het spel staat. Nee, helaas cijferverbetering zit er niet in en het blijft bij een nipte drie.

Een film die ik vlak na uitkomst toch met grote interesse aanschafte vanwege verhaal en cast. En wat een deceptie blijkt de film uiteindelijk te zijn. Veel trek om de film te bekijken voor een comment alhier had ik niet, dat de film in de donatie-verhuisdoos van mijn collega zat was al een eerste stap om er toch maar werk van te maken waarop ik me toch afvroeg hoe een dergelijk film zo slecht kan zijn. Zou dat nu misschien anders zijn...? Dat de film geregiseerd is door De Niro wist ik niet eens, dan is er de ruime cast en het budget van maarliefst 80 miljoen, maar helaas, binnen een half uur liep ik weer hopeloos vast in de film waarop het nog een hele strijd was de andere twee uren te overbruggen.

De Niro zal vast een weldoordacht plan gehad hebben, niet te vergeten een visie, zo van dit wil ik laten zien, en dat gaan we zo doen. En uiteraard zal daar de gedachten achter gezeten hebben dat de werkelijk spionagewereld geen James Bond achtige alure heeft en deze door onopvallende kille figuren wordt uitgevochten vanachter bureau's of in donkere straatjes op een niveau waar de gemiddelde burger geen weet en voorstellingsvermogen van heeft. Maar het blijft voorals nog bij de gedachte, want de cast van Damon vind ik al een hele slechte aangezien de beste man nog nooit iets bij mij heeft losgemaakt, en hier de spaarzame momenten van spanningsopbouw zorgvuldig om zeep helpt met die typische Matt Damon achtige gezichtsuitdrukking. Dan het zogenaamde beeld van zo'n zelf verheerlijkte broederschap, die zichzelf super belangrijk vind en zich daar ook naar gedraagd, is toch wel binnen het half uur a drie kwartier praktisch de doodsteek dat de film op een onoverbrugbare achterstand brengt. Is de gifbeker al leeg? Nee. Is de film al ten einde? Zucht...nog lang niet.

De film vervolgt zich met het tonen van het ene grijze karakter, gevolgd door het volgende duffe personage. Allemaal zijn ze overloos lang aan het woord in zware dialogen en gesprekken, en uiteraard speelt er heel wat zo getuige de archiefbeelden waar ik wel fan van ben en de vangst en verhoren van sommige mensen. Het is in die zin een verhaal over achterdocht, verrraad en de tegenpartij te slim af zijn. De vraag is echter of het er uit komt en het antwoord daarop is nee ondanks de zweem van geheimzinnigheid met telefoontjes, codenamen en korrelig beeldmateriaal van iets dat ongetwijfeld bedoelt is als 'leverage'. Het geheel is weinig creatief of orgineel, het is heel veel gelul, het is saai en emotieloos, en er zit geen moment spanning of een beetje gang in het geheel. En dat toch ondanks het budget, regisseur en een behoorlijke cast met De Niro zelf, Baldwin, Pesci, William Hurt, Michael Gambon en John Turturro die ik toch altijd wel erg kan waarderen. Maar het is allemaal water onder de brug in deze veel te lange film die zelfs niet best oke is voor een druilerige zondagmiddag. Doe lekker een dutje of trek een regenjas aan voor een stevige wandeling zou ik zeggen. Om als laatste vaststelling de oneindige jeugd van Damon die, gedurende de tijdspanne van het hele verhaal wat toch meer dan 20 jaar beslaat, nooit echt veel ouder wordt. Leuk voor Damon, niet geloofwaardig voor de film.

Bijzonder uitgebalanceerde film over het erkennen en overwinnen van de drempels die zich vaak in een mensenleven vormen, en dan met nadruk ook nog, hoe die drempels een belemmering kunnen vormen om je zelf te zijn of voor je kansen te gaan in meerdere opzichten, of simpel vastgeroest zitten in een situatie.

Lees hierboven bijvoorbeeld een vrij zure reactie over een te lange film, en een hele cast die hem probeert over te halen om iets mij zijn kwaliteiten te gaan doen, wat uiteindelijk niet mag baten. Dat is één manier om het te zien, ik vind juist wel dát hij slaagt en zijn kansen grijpt. Wat juist op de voorgrond speelt is de dwang van iedereen om hem in het keurslijf van een wiskundige of dure functie te krijgen, maar waar Damon uiteindelijk aan werkt met Robbins is het overwinnen van wantrouwen naar mensen en zijn zelfbescherming in die zin. Wat mij betreft gaat het helemaal niet om die dure kutbaan, en al dat geld wat hij daarmee kan verdienen en die kans die hij juist dáár mee grijpt. Wat juist interessant is betreft de persoonlijke ontwikkeling op het vlak van mensen toe laten en dat hij bang is dat mensen niet van hem houden en daarom mensen die kans ook niet geeft. Het principe van mensen buitensluiten voordat ze jouw pijn kunnen doen of in de steek kunnen laten. Die angst is de kern van de film en die overwint hij want uiteindelijk verlaat hij zijn zekerheid van de drie kameraden, zijn bouwval en trekt Driver achterna. Uiteindelijk breekt hij met de 'wijsheid', of wat iedereen wijs vind te doen, en volgt zijn hart.

Mooie rustige balans in de film, het blijft boeien, prima rollen van onder andere Damon, die ik anders nooit zo hoog zitten hebben, en Affleck die behalve zijn acteren ook uitmuntend is in foeilelijke trainingspakken. Mooie chemie tussen Damon en Driver en de dialogen tussen Damon en Robbins zijn messcherp. Hilarisch trouwens hoe Damon de therapeuten allemaal voor de gek houd en weg jaagt.

Mooi en bij tijd en wijlen ontroerend. Prima film met een hele interessante onderlaag.

Prima film binnen het maffia misdaad genre, iets dat mij over het algemeen niet zo ligt. Toch valt deze film wel op vanwege zijn acteerprestaties, dik aangezette karakters, humor en heerlijke soundtrack.

Als in menig maffia prent wordt de opkomst van een loopjongen gevolgd. In dit geval Henry. Het eerste half uur wordt met veel sjeu en humor vertelt, een deel waarin we ook kennismaken met Tommy en Jimmy en vooral Tommy opvalt als een vaatje buskruit die de indruk wekt zelfs ruzie te kunnen krijgen met zijn schaduw. Het is vooral de eeuwige rumoer rondom Tommy en de vertel wijze rond Henry die de film goed doet.

Maar...het is ondanks alle humor en sfeer een typische misdaad Maffia film. Een komen en gaan van namen en personages met lange aan eenschakeling van heel veel kleine gebeurtenissen. Deurtje hier, daar wat brengen, hier wat ophalen, auto rijden hier, auto rijden daar, gesprekje met veel scheldwoorden met die, meppartij hier, aanslag daar...iets dat op een gegeven moment voor mij afvlakt qua indruk en aanvoelt als lang terwijl de film nog maar een uurtje bezig is. Zoals ik zeg, dat ligt puur aan mij en dat het genre me niet ligt.

Desondanks weet Goodfellas vooral door de innemende Ray Liotta tot op het einde een bepaald niveau beet te houden. Verder valt de fijne soundtrack op met teveel goede bands en nummers om op te noemen. Erg aardig voor een keer.

Kids suck

Vroeger als brugklasser eens gezien, veel was me er niet van bij gebleven op de titel na en het karakter Sloth. Overigens was ik in de veronderstelling dat dit een door Spielberg geregisseerde film was, veel doet het er niet toe bij dit product dat voor mij verder geen jeugdsentiment is en best wel tegen viel.

Het begin is opzich nog wel aardig, de uitbraak, de achtervolging, alles met een beetje humor. Duidelijk is al snel dat dit een jeugdfilm is en het is sowieso leuk om veel acteurs aan het begin van hun carrière te zien zoals Brolin en Astin. En zowaar heeft de film halverwege enkele 'avonturen' kenmerken die doen denk aan een soort van Indiana Jones light.

Maar daar is het beste mee gezegd. Want vanaf het begin, wanneer de kinderen zich verzamelen in het huis van de Familie Walsh en later op pad gaan, verwordt het geheel tot een over hysterische, drukke en chaotische gebeuren. Iets dat zich scene na scene doorzet en de eerste vijf minuten wellicht leuk is maar over anderhalf uur zeer vermoeiend is. Maar goed, ik zal de doelgroep niet zijn van al dit geschreeuw en gegil.

Van The Goonies had ik desondanks toch iets meer verwacht door het hoge stemgemiddelde op IMDb. Het cijfer op MovieMeter lijkt me al meer in de buurt te komen van de werkelijke kwaliteit. Toch is wel een zekere kwaliteit en budget te zien in de film, er is wel met zorg aan gewerkt, daarom geen zware onvoldoende.

Altijd al benieuwd naar deze maar al te bekende film, de dame in kwestie, en haar werk in de jungle te midden van deze imposante dieren. Komt zo'n film ooit nog op tv...? Ik betwijfel het, maar gelukkig biedt de kringloop dan uitkomst.

Niet super interessant maar als inleiding beginnen we toch gewoon in de bewoonde wereld waar ze zichzelf soort van aanmeld om de jungle in te trekken om het uitstervende ras in kaart te brengen waarop het toch allemaal wat interessanter wordt. Want de dame moet wel lef hebben om zo alleen de rimboe in te trekken met stropers op de loer, de dieren zelf die je kunnen verscheuren en de vraag of de mensen die je meeneemt wel te vertrouwen zijn. Maar ja, je bent wereldverbeteraar of niet. Ronduit prachtig zijn toch de beelden van Fossey tussen de apen waar ze hun gedrag immiteert om geaccepteerd te worden en hun vertrouwen te winnen, andermaal, je moet maar durven. Hoe hebben ze dat eigenlijk gefilmd? Zijn dat echte gorillas of zijn dat mensen in pakken aan het werk?

De inzet stijgt met de prijs die de handelaren en stropers eisen, en lieflijk gaat dat er bepaald niet aan toe. Duidelijk is dat Fossey zelf ook radicaliseert en extreem wordt in haar opvattingen en gedragingen en dat is begrijpelijk. Haar werk te midden van de dieren lijkt dan op een gegeven moment ook uit te monden in een soort van kruistocht waarbij ze in werkelijkheid toch wel erg ver ging. Iets dat de we in de film deels te zien krijgen en je zou kunnen stellen dat de vrouw op een gegeven onhandelbaar werd en dat het ook niet vreemd is dat ze uit de weg geruimd werd, door wie is nog altijd onduidelijk.

Gorillas in the mist is al met al een intrigerende film te noemen rond een bevlogen iemand, uiteraard uitstekend neergezet door Weaver. Het meeste interessante zijn toch de beelden van Fossey temidden van de dieren en heb ik verder niet zo heel veel met het karakter Fossey eigenlijk. Dit vooral omdat ik het gevoel heb dat ze wat onderbelicht blijft. Ze was duidelijk begeistert, gedreven en op een gegeven moment geradicaliseerd, maar verder heb ik niet de indruk de vrouw te kennen na afloop. Desalniettemin en prima voldoende voor deze film.

Een best wel geslaagd en sfeervolle verfilming van het bekende boek van Martin Cruz Smith die ik onlangs voor de tweede of derde keer heb gelezen.

Duister geladen sfeertje zit er vanaf het begin goed in, iemand die bekend is met het boek zal meteen begrijpen waarom er meteen in de openingsscènes al zo'n spanningsopbouw is en de nadruk die ligt op de gespeelde muziek en met name de 1812 overture. Vervolgens ontwikkeld de film zich in een bijzonder correcte film wat betreft het volgen van het boek. Eén van de weinige dingen die ik miste was de slechte en in het boek falende relatie van Renko met zijn vrouw Zoya. Verder klopt in zekere zin alles.

De sfeer is prima, de soundtrack wisselt van best goed, met name de kerkklokken, tot wel erg jaren '80 kitsch. Horner lijkt vooral te oefenen voor later, met name voor Commando en In the name of the Rose. Ondanks dat Horner op spannende momenten zijn hand wat lijkt te overspelen zitten er toch behoorlijke aangename en dreigende stukken tussen. Verder komt de film als tijdsbeeld in het koude en kleingeestige Rusland met veel corruptie prima over ook al is het kennelijk niet in de Sovjet-Unie opgenomen. Zowel Hurt, Lee als Dennehy komen acteren prima en wat ik hier boven lees over dat Pacula een miscast is kan ik met totaal niet in vinden. Vind haar absoluut niet onaantrekkelijk voor een Russische vrouw. In een dergelijke omgeving, hard en koud, en een dergelijke tijd, zonder mode, haar of make-up, ziet zij er wat mij betreft vooral realistisch uit.

Goed, aangezien ik het verhaal kan dromen was er weinig verassing voor mij, toch wordt er genoeg gespeeld met de gebeurtenissen en muziek om het vermakelijk te houden. Een echt verbijsterende topfilm is in het in die zin niet maar een behoorlijke degelijke film wel. Goed geacteerd, een paar prachtige locatie en natuuropnames, goede sfeer en muziek. Een prima film, toch spreekt het boek mij iets beter aan omdat Arkadi Renko daar toch iets meer onder vuur ligt en zwaarder op de hand is.

Godford Park, een bekende titel, maar verder zei deze film mij voor kort eigenlijk niets. Toch had ik wel de indruk dat de film breed gedragen werd en gewaardeerd, dus dan toch de keus de film te proberen. Wat te verwachten was de vraag hoewel drama en mysterie in de genre duiding me wel aanspraken. En, hoewel traag, maakt de film vanaf het begin een goede indruk, boeit, en scoort wat mij betreft.

De setting uiteraard een groot landhuis met veel chique volk en nog veel meer personeel. De gebeurtenissen vormen zich rond het gezelschap dat uitgenodigd is voor een jachtpartij die uiteindelijk uitdraait op een moord met de vraag wie de dader is. Toch is de uiteindelijke moord die lang op zich laat wachten niet half zo interessant als de aanloop tussen zowel personeel als het gezelschap dat in beide gevallen bol staat van de wrevel, irritatie, verwijten en spelende belangen. Met de wetenschap dat er iets gaat gebeuren is de film met zijn gefluisterd en gekissebis al snel vergelijkbaar met een Death On The Nile of de Oriënt Express om maar eens wat noemen.

Intelligent worden alle personages uitgebouwd in de langzame drama vol buitenissige karakters en allemaal kleine hintjes die veel kunnen betekenen of juist niets. Tevens heeft de film op een gegeven moment met zijn gasten, vertrekken en vooral wapens veel weg van Cluedo en is ook een link met het recente Knives Out snel gemaakt. Samen met de moord verschijnt er een al net zo karikatuur van een detective die op onorthodoxe wijze de zaak onderzoekt en is het gissen naar de werkelijke dader vooral als blijkt dat er aan de moord zelf iets merkwaardigs is.

In dit prima drama met een who dunnit mysterie wordt de ontknoping prima tot het einde stil gehouden. De ruime cast, werkelijk te veel om op te noemen, doet het uitstekend en ik kan dan ook niets anders zeggen dan dat de film me prima vermaakt heeft en dus een behoorlijke meevaller.

.

Ja goh....

Travolta doet het nog met een redelijke charme hier en daar, het is op zich vlot, hier en daar eens een grappig momentje, het verhaal is te fragmentarische, een karakterstudie is het evenmin. Minpunten toch zonder enige twijfel dat het grote moeite heeft te boeien. Na 45 minuten vraag ik me al of hoe lang de film onderweg is en naar mijn gevoel is dat al twee keer zo lang. Volgende minpunt is alle gebrek aan spanning en sfeer.

Het enige waar de film echt interessant wordt zijn de echte beelden en 'de buurt' die kennelijk voor hem opkwamen waardoor ik me dan weer afvraag heb ik iets gemist? Nee! De film was niet beter, het karakter wel maar daar wordt met deze film niet bepaald eer aangedaan.

Gezien en snel weer vergeten. Hmmmm….nu ik er zo over nadenk ben ik nu de helft alweer kwijt.

De logica dat je met het Quality Film Collection label niet gegarandeerd bent van een topfilm miste ik al een tijdje en onderstreept deze Goya's Ghosts nog maar eens. Niet dat dit nu een hele slechte film is, maar genoeg aan op te merken is er zeker.

Men neme Milos Forman, toch een regisseur van naam, we hebben een meer dan behoorlijke cast met oa Portman en Bardem, men neme een historische figuur in de vorm van Goya en een uitermate interessante tijd. Namelijk de tijd van de inquisitie, iets dat we ook zagen in het formidabele In The Name Of The Rose. Klinkt allemaal niet verkeerd toch zou je zeggen...daarom schrok ik best van het cijfergemiddelde. Iets dat ik eerst niet helemaal begreep maar gedurende de film wel op zijn plek viel.

Het begin is nochtans goed, Goya aan het werk, de katholieke kerk die overal meekijkt, en de jonge Inez die het slachtoffer wordt van het systeem, laten we zeggen dat ze een soort wraakoefening betreft en vrij gemeen ook. Tot daar niets verkeert, net als de enge Lorenzo die praat zoals het hem uitkomt maar toch een kostelijk toontje lager zingt tijdens het etentje. Ik wist niet dat apen vis eten.

Maar helaas loopt er na die fase het nodige zand in de motor en is toch wel het eerste en grootste minpunt dat de film erg rommelig aan voelt in het volgen van de karakters en gebeurtenissen. Van inquisities tot oorlog, van het omwerpen van de katholieke kerk tot een portret van de Koningin, en van het ene karakter naar het andere, en waren ze allemaal maar even interessant, het voelt aan als een rommeltje, en de vraag is dan ook wat de film nu echt wil vertellen. Zo snap ik ook niet helemaal waarom de film titel afgeleid is van Goya, want het draait weliswaar allemaal om mensen rond Goya maar Goya zelf blijft een volslagen vreemde in dit alles.

Goed geacteerd wordt er zeker wel, Bardem zet een geweldige Lorenzo neer, wat een naarling trouwens. Portman doet daar niet aan onder in haar rol als Inez. Binnen dit geweld is Randy Quaid een aanfluiting en kan Skarsgard gewoon niet mee. Het is spijtig voor Portman en Bardem, jammer dat ze niet een beter kader krijgen om binnen te werken want Goya's Ghosts is het gewoon allemaal net niet. En dat is wel spijtig want het is een interessante tijd, en de kerk en inquisitie is een sterk onderwerp. Afijn, het is niet anders. Op naar de volgende film.

Film die ik twee weken geleden soort van ontdekte op MovieMeter, hoe ik precies bij Grace á Dieu terecht kwam weet ik niet meer, mogelijk via een andere gebruiker of de regisseur. Blij verrast was ik dan ook dat ik door de NPO op mijn wenken bediend werd overigens met de verwachting een film als Doubt of Spotlight te treffen, films die mij erg liggen.

Traag maar realistisch gaat Grace á Dieu van start, met Alexandre die voor de verandering eens iemand is die ondanks het misbruik knap is neergekomen. Zoals zo vaak met misbruik en verkrachting blijkt maar weer dat de bijkomende schade altijd groter is dan gedacht ondanks dat het zorgvuldig weggestopt is of gebagatelliseerd wordt. Het is als een ontsteking die groeit en groeit, kracht verzameld en onhoudbaar uitbarst in al zijn vuiligheid. Interessant die beginfase waar Alexandre op geheel eigen wijze contact zoekt en zijn stem wil laten horen, toch stroopt het tempo en empathie voor mij behoorlijk wanneer zijn pogingen stranden in oeverloze en saaie voorgelezen correspondentie met de kardinaal en Maire. Leidend uiteraard tot de volgende stap maar niet echt interessant in mijn beleving. De film lijkt tot dan ingetogen en subtiel maar glipt qua interesse regelmatig weg.

Beter is de volgende fase met Emanuell en Francois die aanzienlijk meer schade hebben, minder te verliezen hebben en de strijd aan willen gaan tot en met oorlog aan toe. Samen met het relaas van deze knapen en alle sociale problemen daarboven op, en niet te vergeten de verwijten of schuldgevoelens binnen de families, lijkt zich rond de kerk, de kardinaal en Preynat een steeds grotere schandvlek te vormen van doofpot, vriendjespolitiek en botte ontkenning. Het probleem was klaarblijkelijk lang bekend, Preynat doet zich voor als slachtoffer en toont in de face off met Emanuel dat de man eigenlijk gewoon niet spoort. Wat mankeert die vent? Het is een ronduit schandaal dat er niets ondernomen wordt, sterker, het lijkt wel of Preynat in bescherming genomen wordt. Waarom wordt deze man niet aangepakt? Het is het instituut dat al geruime tijd onder vuur ligt en in die zin aan de kaak gesteld wordt als iets dat zichzelf beschermd en zijn vuiligheid binnen houdt. Maar of het probleem zich daar mee oplost blijft de vraag.

Grace á Dieu vormt een fraai beeld van een aantal slachtoffers die de schaamte voorbij zijn een een heuse actiegroep oprichten. Ontstellend en ontroerend zijn toch de verhalen, het leed en de bijkomende schade van de slachtoffers, iets dat me toch regelmatig naar de keel grijpt. Onthutsend is de rol van de kerk die liever de kop in het zand steekt. De acteerprestaties zij uitstekend, de soundtrack is prachtig, de kerken zijn fantastische decors en In die zin wordt dit zware drama op een fraaie ingetogen en subtiele wijze gebracht. Toch weet de film mij niet helemaal te vangen en dat komt vooral door het begin met de eerder genoemde correspondentie. Desondanks is Grace á Dieu toch een fraai drama te noemen.

Effe aan de slag met deze Grace of Monaco op Blu ray die ik tegenkwam bij de kringloop dat ik dacht even proberen of anders iemand anders er blij mee maken. En het gaat toch uitdraaien op het laatste want dit was toch wel een erg matige film.

De opening is nog redelijk met Hitchcock, de beroemde weg, het uitzicht over het prinsdom, en het debacle over de terugkeer naar acteerwerk. Buiten dat lijkt Kidman opzich geen slechte cast en loop ik altijd wel warm voor Paz Vega. Maar vervolgens verzand Grace of Monaco de film toch in een erg zoutloos en saai verhaal rond een conflict met de Franse regering over het innen van belasting op Franse staatsburgers woonachtig in Monaco.

Buiten dat is het verhaal ook nog behoorlijk opgeklopt waar gerept wordt over een staatsgreep en het ingrijpen van Grace haarzelf, dat terwijl er van Grace haar rol in deze kwestie niets terug te vinden is maar vooral de hele situatie tussen Frankrijk en Monaco schromelijk overdreven word waar de sancties een financiële straf was plus een soort van handelsembargo waar de grens dichtgegooid werden met verhoogde douane controles. Oftewel, volgens het verhaal moet het heel wat lijken maar het viel kennelijk in het echt wel een beetje mee.

Dat een verhaal echt of niet is hoeft overigens niet leidend te zijn waar de film gewoon verder niet interessant is, er geen tempo in het geheel zit, het mist nuance en diepgang, en de speech op het einde is zoetsappig op het pijnlijk af. Grace of Monaco is in mijn ogen dan ook een nutteloze film op alle vlakken.

Toch maar eens geprobeerd vanwege de overwegend goede kritieken en hoge stemgemiddelde, en de film heeft zekere aspecten en voor '67 een uitdagend uitgangspunt. Toch deed het mij allemaal erg weinig.

Bleu studentje, wezenloos wat de volgende stap in zijn leven betreft, raakt aan de sjans met familie vriendin Mrs Robinson die van meet af aan een merkwaardige vrouw blijkt. Of dit toevallig nu allemaal net zo valt en uitkomt, of dat Mrs Robinson een heuse cougar is wordt niet helemaal duidelijk wat mij betreft. Treffend en best wel goed geacteert is de rol van Hoffman, de jonge knaap in het keurslijf, iedereen enthousiast, maar zelf weet hij niet wat hij wil of kan. De zucht naar spanning lijkt dan ook best wel logisch en de aantrekkelijke Mrs Robinson niet een lastige keuze. Opmerkelijk is dat er in werkelijkheid maar zes jaar leeftijdsverschil tussen Hoffman en Bancroft zit. Veel heb ik tot dan toe eigenlijk niet met de film.

Maar de tweede fase van de film heeft toch een opmerkelijke switch met het verschijnen van Elaine en wat deze dame na een korte aanloop periode losmaakt bij Ben. Iets dat door moeder, Mrs Robinson, niet op prijs gesteld wordt en een lelijke kant van haar naar boven brengt. Een ware strijd om Elaine voor zich te winnen volgt, een strijd die net zo hard bevochten wordt door Mrs Robinson met enkele smerige verdachtmakingen en beschuldigingen tot gevolg. Onnodig bijna te zeggen is dat deze fase aanmerkelijk beter is dan de mij niet zoveel zeggende 1ste fase.

Hoffman en Bancroft zijn in goede doen, is de muziek van Simon and Garfunkel opzich fraai maar ook wel eens wat veel van het zelfde, en staat The Graduate voor een gewaagd debacle, althans voor 1967 denk ik. Desondanks doet het mij allemaal erg weinig en is aan de tweede fase van de film te danken dat de film geen onvoldoende scoort.

Meer dan prima drama dat zich afspeelt in een verpauperende middenstandsbuurt. Je zou kunnen zeggen dat Eastwood/Walt een racist is, maar hij draagt natuurlijk wel een stukje geschiedenis met zich mee betreffende de oorlog en hoe hij daar 'Aziaten' tegen kwam om het zomaar te zeggen. Dat de man gewoon rust wil en op zijn veranda wil zitten met zijn hond en een sixpack Bud's is duidelijk. Dat die familie niet te pruimen is eveneens duidelijk net als die pastoor die zich eerder opdringt dan dat hij nu echt een helpende hand reikt. Vreselijke kleinkinderen trouwens ook...en dan dat betuttelen over dat hij opeens in een rusthuis moet en hoe ze dat aan hem proberen te verkopen, op zijn verjaardag nog wel, dat dit gemakkelijker voor hun zelf is straalt eraf. Trouwens, nu lijkt Walt niet iemand die zelf zijn zoon snel zal bellen en dan doet hij dat plotseling wel zonder duidelijke reden...dat is toch eng? Dan moet je als familie toch denken er is iets aan de hand? Zoals gezegd walgelijke familie...

Een interessant plot ontwikkeld zich over bendes in de buurt en hoe Walt daar old fashion stijl wat aan doet. Heerlijk! Kaffert zijn eigen zoon Scott ook nog even flink uit. Verder ontstaat er een aparte wisselwerking met de buren die aandoenlijk is. Botsing der culturen, degelijke nederigheid versus de nurks brombeer. Hoe hij zich toch over de jongen ontfermt en die een beetje 'aanpakt' is leuk, knap en hij ontdooit er zelf zowaar ook nog van. Ik vind persoonlijk het karakter Walt geweldig, die oneliners en opmerkingen. Kan er erg om lachen.

De verdere ontwikkelingen en het einde zijn 'licht' voorspelbaar maar niettemin goed. Hij luist ze er mooi in en waar Walt in eerste in instantie in de film niets met niemand te maken wilde hebben komt hij uiteindelijk toch op, en offert zich op voor een kwetsbaar iemand, altijd beter dan wanneer hij de bende zelf overhoop zou schieten.

Goed, degelijke, prima geacteerd, mooie einde wat het echt rond maakt. Niet mis mee, prima drama, het werkt op de lachspieren, ontroert ook wel een beetje.

Toch een beetje een tegenvaller de eerste keer, alhoewel ik betwijfel of het wel de eerste keer was want de duikwedstrijdjes komen me toch lichtelijk bekend voor.

Besson weet een fantasierijk sfeertje te scheppen met buitengewone fysieke prestaties, zweverige muziek, fascinerende onderwater cinema en een ongrijpbaar hoofdpersoon. Iets dat zou moeten volstaan voor een bijzondere film. Hoewel de film wel degelijk bijzonder te noemen is, bedoel ik dat in dit geval negatief. Niet alleen lijkt de kern van het verhaal wazig, wordt er te veel afgeweken van de onderwaterwereld, maar ontspoort de film ook een beetje in een te luchtige, soms kolderieke, sfeer. Vooral het tweede punt is hetgeen dat de film het meest pijn lijkt te doen. Te vaak wordt het water ingeruild voor ellenlange beslommeringen op het droog die niet echt terzake lijken te doen. Zo ook bijvoorbeeld de relatie tussen Jacques en de stuntelige giebelkont Johanna, een misplaatst karakter en bovendien een relatie die niet veel toevoegd. Arquette daarom soms op het irritante af, Reno daarentegen sterk als de stuitende macho en Barr prima als het mysterie.

Om echt indruk te maken verliest Le Grand Bleu zich teveel in zijn eigen lengte en randzaken. De onderwaterbeelden en fascinatie die zowel Jacques en Enzo hebben is daar en tegen wel goed te voelen en ik ben dan ook van mening dat de film zeker een tweede kijkbeurt nodig heeft voor een volle waardering. Voor nu leuk om gezien hebben.

'Did he just threw my cat out the window?'

Eerste keer viel hij me wat tegen. Het verhaal is me té groots, wollig, uitgebreid, teveel personages, te veel detail, wat op zich nog niet zo heel erg is maar omdat het op een nogal snelle manier voorbij gejaagd wordt lijkt het wat aan me voorbij te gaan. Ik vond het daardoor moeilijk in de film te geraken.

Maar nu een tweede keer, wetende dat er heel veel verhaal is, liet ik dat wat over me heen komen en lette ik vooral op de kostuums, de settings, de kleuren en de opnames. Je waande je bij tijd en wijlen in een poppenhuis en de stijl met alle details en bepaalde symmetrie is ongeëvenaard, zeg maar gerust geweldig! In die zin prachtig gemaakt! Het verhaal en de personages neem ik in die zin dan maar op de koop toe maar stoort me de tweede keer ook minder. De karakters zijn daarnaast bijzonder kleurrijk en geweldig neergezet door bv Fienes, Brody,

Koddig, absurdistisch, vermakelijk. Prima kijkplezier uiteindelijk.

Op de gok zoals zo vaak bij de kringloop met deze Le Grand Charles waar ik wel een gokje mee wilde wagen. En op zich heeft deze erg lange vertelling zo zijn momenten maar ook behoorlijke manco's.

Er wordt begonnen met het einde en daarmee een einde die de meeste politici treft met afgenomen populariteit, verwijten, afzetting, het verdwijnen naar de achtergrond en leven in de schaduw van deze maar al te bekende naam die veel voor Frankrijk en de Franse politiek betekende. Ontegenzeggelijk is er een fraai beeld van roerige jaren in Frankrijk met het einde van de Tweede Wereldoorlog en het feit dat het land gebukt ging onder armoe, onrust en chaos. De Gaulle lijkt in de fase vooral een veredelde scheidsrechter die tegen wil en dank orde probeert te scheppen en het land er boven op probeert te helpen. Overduidelijk is de Eerste Wereldoorlog een groot litteken en bevestigt de Tweede dat het land veel pech en tragiek heeft ondervonden in het eerste gedeelte van de 19e eeuw.

Maar uiteraard valt Frankrijk ook veel te verwijten betreffende zijn overzeese politiek met de problemen in Indo-china en nog erger de onderdrukking en politionele acties in Algerije. En gelukkig komen deze zaken ook goed in beeld met De Gaulle natuurlijk als hoofdpersoon met alle politieke beslommeringen tot gevolg en het stijgende gevoel dat De Gaulle niet bepaald populaire was in de oorlog, bij andere leiders en tegenstanders. En ik moet zeggen dat de grote man ook best iets onbuigzaam heeft, hard, betweterig en vaak vol verwijt. De gemonteerde echte beelden en de voice over geven Le Grand Charles nog net even dat zetje waardoor het echt authentiek oogt en de indruk wordt gewekt van het kijken naar een echte wereldleider.

Maar dat zijn de pluspunten dan toch wel een beetje binnen een film/serie die toch wel erg lang duurt en waarin De Gaulle niet oninteressant is maar ook niet interessant genoeg om meer dan drie uren de aandacht vast te houden. Daarnaast werkt het niet chronologisch gedeelte niet mee waarin toch regelmatig geswitcht wordt. Goed, een interessant tijdsbeeld heeft de film/serie tot op zekere hoogte nog wel te bieden en wellicht dat iemand die zich in de Franse politiek interesseert en in het karakter De Gaulle dit geweldig vind, maar voor mij was het to much. Bovendien zag ik toch regelmatig Rene Artois voor me in de verschijning van Bernard Farcy.

Een onverwachts pareltje die me zomaar in de schoot viel. Van de film had ik al eens gehoord door een docu betreffende Steve McQueen en zijn film Le Mans, daarin werd deze film benoemd als dé racefilm en behoorlijk baan brekend qua camerawerk voor die tijd. Kom zo'n film vervolgens dan maar eens tegen, not! Tot een collega opeens zei dat hij wel een aardige racefilm liggen heeft die we konden kijken tijdens de lunchpauze op het werk, en ach, dan doneerde hij de film meteen ook maar aan mijn collectie. Hatsikidee! Zo kom je nog eens aan wat moois.

Grand Prix mag inmiddels al wat ouder zijn, zijn er ook best wat kritische noten te kraken, maar het is toch zeker een weergaloze film te noemen voor die tijd. Tevens is het verhaal met zijn vele details erachter minstens net zo interessant aldus een artikel uit het blad RTL GP. Want Grand Prix gaat toch over een beruchte tijd, waarmee mijn interesse ook meteen uitgaat naar de docu Grand Prix: the killer years, een titel overigens die eigenlijk genoeg zegt over de gevaren van die tijd voor zowel coureur en crew als toeschouwers. Het is niet voor te stellen toe die circuits er uit zagen, hoe baanpersoneel te werk ging en de meest geboden bescherming een schamele strobaal betrof. Het doet wat dat betreft wel denken aan Isle of Man. In Grand Prix wordt de boel meteen stevig opgeschud met een ernstig ongeluk en de nodige heibel binnen een team, de gebruikelijke problematiek volgt van het vinden van een nieuw team, weer in een winnende auto komen te zitten, het trotseren van de angst en het afdalen in het voorportaal van de dood om na de race weer verder te kunnen leven. Doe het maar eens, die wil, de mindset, net als de terugkerende discussie rond Isle of Man. Grand Prix laat daarnaast ook nog een stevig stuk privé zien en hoe de strijd is met familie en vrienden met zo'n gevaarlijke baan als coureur. Sowieso krijgen we veel van de jetset rond de coureurs te zien in dit geval veel van player Nino Barlini maar ook de relationele besognes van Pete en Sarti. Binnen de racebaan vliegt de film naar het einde toe met werkelijk prachtige beelden, mooie autos, de nostalgie van de oude banen en de nodige afvallers, winnaars en slachtoffers. Het is toch bijna jammer dat de film buiten de baan zoveel vaart verliest rond de karakters Sarti, de onsympathieke Barlini die net zo rap de vrouwen verslijt als rondracet, en de moeilijke driehoeksverhouding tussen Stoddard, diens vrouw en Pete Aron. Het hele doel is de mensen buiten de baan ook een leven en een smoel te geven, iets waar McQueen geen tijd en zin in had met zijn Le Mans, en de poging valt te prijzen en is niet heel slecht, maar het is net wat te uitgebreid, te lang, en het tempo gaat er op sommige momenten behoorlijk uit. Wat Le Mans te weinig heeft is in Grand Prix overdaad.

Dan toch dat verhaal achter deze film. Het genre racefilm had een erg slechte naam in de jaren '60 zo blijkt, coureurs en acteurs die benadert werden voor het project van Frankenheimer waren dan ook niet bepaald enthousiast zeg maar sceptisch. Sterker, Ferrari wilde er part nog deel aan hebben mede door dat beeld wat er bestond over de racefilm. 'Ik wil er niets mee te maken hebben', waren de woorden van Enzo tot Frankenheimer een montage liet zien van wat hij reeds in Monaco gefilmd had, de poort van de fabriek ging open en alles werd beschikbaar gesteld, dat was al een overwinning op zich. Dan de rits aan coureurs die er aan mee werkten en regelmatig bij borrels en driver meetings in beeld komen, namen als Fangio, Phill Hill, Graham Hill, Jo Siffert, Jochen Rindt, Bruce McClaren, Ritchi Ginter en dan vergeet ik er vast nog wel een paar. Mannen als Siffert en Rindt die nog enkele jaren zouden rijden om zelf in het harnas te sterven, bijzonder eigenlijk. Hilarisch zijn de anekdotes over de acteurs in kwestie en hun mogelijkheden als coureur. Het bleek dat Garner die les kreeg van Bob Bondurant nog best een potje kon rijden. Jim Russell, die de drie anderen trainde, had het niet altijd even gemakkelijk, Montagne was dan nog de beste van de drie maar mocht niet harder dan de derde versnelling, het was simpelweg niet vertrouwt. Brian Bedford was hopeloos aldus Russell en kon niet eens schakelen. Antonio Sabato was toch wel het ergste van de drie en had volgens Russell geen idee waar hij mee bezig was. Nadat Sabato bij de eerste opnamedag al bij pitsuitgang gespind was weigerde hij nog langer achter het stuur plaats te nemen en zelfstandig te rijden. Behalve dat Sabato met Barlini niet bepaald een sympathiek karakter had was hij op de set al net zo grillig en lastig, maar daar hadden sommige coureurs wel hun methoden voor. Zo werd voor bepaalde opnames de voorkant van de raceauto ontmanteld en aangekoppeld aan een Ford GT40 die met camera gericht naar achteren rondjes ging rijden. Vooral Gt40 bestuurder Chris Amon haalde er veel plezier uit om met Sabato als 'tow' zo hard mogelijk over het circuit te jagen en de italiaanse praatjesmaker stil te krijgen. Kostelijke verhalen! Frankenheimer liet zelfs aparte geluidstapes maken van Ginther en Hill om de schakelpunten van Monaco na te bootsen zodat deze onder de film gemonteerd kon worden. Voegde daar nog een aantal bijzondere dingetje aan toe zoals een protesterende middenstand op Monaco, een hoosbui van Bijbelse proporties op Spa midden in de opnames, het in Engeland plotselinge ontbreken van alles dat Ferrari rood getint was en je hebt toch met een epische krachttoer te maken.

Frankenheimer schijnt verre van een gemakkelijk persoon te zijn geweest maar als het product vervolgens zo uitpakt...dat de film drie oscars won voor onder het geluid en de montage is geen wonder te noemen want de beelden en geluiden van de racerij zijn van grootse schoonheid. Anno 2022 is Grand Prix dan ook een nostalgische krachttoer van vergeten en veranderde circuits, coureurs in wagens en omstandigheden die amper voor te stellen zijn en dit allemaal uiteraard zonder CGI. Alleen daarom al is Grand Prix een film die te betitelen is als beleving, en dan uiteraard met het geluid goed hard voor die loeiende motoren en brullende uitlaten. Ja, wat een fijne film is deze klassieker gebleken, toch wel een must voor ieder die van oudere leeftijd is en de racerij volgt.

En gedurende mijn 'luie-maandag-film-marathon-dag' was ook deze La Grande Bellezza aan de beurt en daarmee de tweede film van de dag die op een goed cijfer gemiddelde kon rekenen. Wat te verwachten wist ik niet tot ik me er verder in verdiepte en meteen al het gevoel dat dit niet mijn ding ging worden, iets dat ik al snel bewaarheid zag en zich daarmee perfect aansloot bij de andere film met het goede cijfer gemiddelde want die was het ook net niet.

Het begin is toch zeker interessant te noemen met een overview van Rome, een handvol toeristen en vooral de muziek van het koor in de gangen dat me onder de huid kruipt, WAUW is dan ook mij reactie vanwege deze opening genaamd 'I Lie' van 'David Lang' iets dat gelukkig navolging krijgt met een fraaie soundtrack van klassieke muziek. Maar de overgang naar de volgende fase, het nachtleven, kon niet hysterischer en meer afbreuk doen op de net gecreëerde sfeer, maar goed, dat zal er bij horen en de bedoeling zijn. Het tekent immers de twee gezichten van Rome te verstaan als jong en oud, overdag en 'snachts, rust en degelijkheid tegenover een vonk en losbandigheid, deze stad slaapt nooit. Temidden van dit alles Jep die de rush, de greep en beleving van de nacht niet meer voelt en een bepaald soort rusteloosheid in de plaats voelt, zoekt naar zichzelf en waar de jaren zijn gebleven. Ongetwijfeld spek naar de bek voor degenen die dit mooi vinden en het moet gezegd dat het erg fraai gefilmd is, Rome is prachtig zowel bij dag als nacht en voor de muziek brak ik reeds een lans.

Maar verder verliest La Grande Bellezza mij volkomen in zijn cynische beeld rond de pracht, praal, decadentie, arrogantie en pretentieuze jetset. Wat we in feite zien is trieste leegheid, vergankelijkheid, een gevoel dat nooit beantwoord of ingevuld gaat worden en iets dat ik toch vooral als geestelijk armoede identificeer. Reflectie en eerlijk worden naar jezelf is wat nodig is en mondjesmaat bij Jep naar binnen sijpelt en dat zal ongetwijfeld de grap zijn in een wereld waar vriendjes blijven, en elkaar de reet aflikken, het enige is dat telt. Toch veer ik slechts één keer echt op wanneer Jep iemand van de vriendengroep te kennen geeft dat men altijd de tong afbijt om haar daarna ongezout te vertellen hoe er nu werkelijk tegen haar relatie, verleden en imago als schrijfster aangekeken wordt. Zoals reeds gezegd draait LGB rond die cynische knipoog waar ieder op de hak genomen wordt en we nog zoiets absurds als dat boze kind met dat schilderij zien. Maar eigenlijk zal het me allemaal, want het raakt me allemaal geen moment en het komt voor mij toch geen steek verder dan gelul en geleuter. Het is toch wat, hoe ver een mens moet zinken voor een beetje zelfreflectie, maar wellicht dat ik volgens een ander nu weer hele verkeerde dingen zeg.

En zo eindigt La Grande Bellezza net als die andere film met het hoge stemgemiddelde eerder de ochtend als een tegenvaller. Het idee is er ongetwijfeld, maar dat betekent nog niet dat je er iets mee hoeft te hebben. Snel op naar de volgende film.

Op klassiekerzondag maar eens even aan de slag met deze Louis de Funes die ik vorig week bij de kringloop tegenkwam en ik moet bij voorbaat zeggen dat ik er vroeger al weinig humor zag in dat drukke gedrag van die man. Maar goed, tijden veranderen en dit bleek toch wel een film met goede recensies en een hoog cijfergemiddelde dus dan toch maar eens proberen. Maar helaas kom ik toch niet verder dan de conclusie dat Franse humor zo mid jaren '60 niet mijn ding is.

Toch is het beginpunt niet slecht met de bommenwerper in nood en vlucht uit het toestel boven Parijs, uiteraard een voorwaarde voor veel problemen, en ach het gestuntel met de schilder en de vlucht over de daken is nog best oké. Het bedotten van de doorzoeking met de schilder als zogenaamde man van de blonde dame vind ik best leuk bedacht en uitgevoerd uiteraard met een hoop gekibbel. Maar daarna komt helaas toch erg de klad in de film en heb ik ontzettend veel moeite met de lange speelduur waarooor de film me regelmatig aan de tragikomedie Strange Gardens doet denken.

Aardig is op zijn minst nog de achtervolging tussen vrachtwagen en motoren en zijspan, iets dat wellicht veel indruk heeft gemaakt op Spielberg voor één van de Indiana Jones films, maar verder kan het mij allemaal maar weinig interesseren. Onderdeel van de humor is natuurlijk dat ze op verschillende momenten niet door de mand vallen en dat mag een wonder heten, maar het komt er toch vooral op neer dat de humor mij onvoldoende doet met de drukke De Funes voorop. Ik vind het dan ook lastig oordelen of de film op basis van tijdsbeeld, acteren en kwaliteit een voldoende verdient, het idee zal er ongetwijfeld zijn daarom dan maar 3 sterren voor de moeite.

Een film die ik ooit wel eens zou moeten zien aangezien het boek van Steinbeck één van mijn favorieten is. En hoewel de film net niet helemaal het niveau van het boek aantikt, en zeker nog een uur had kunnen duren met wat er nog meer in het boek gebeurt, slaat deze oude prent in als een bom.

Zonder al te veel in te gaan op het droevige verhaal van de Joadses, blijkt dat het individu in de jaren '30 al ondergeschikt is aan industrialisatie. Dit mede of samen met de grote crisis. Dat de omgeving Oklahoma door zijn jarenlange droogte bekend stond als de 'dustbowl' helpt niet mee, dat de mensen in die tijd enorm volhardend blijkt vooral uit de scene met Muley die na zijn uitzettingsbevel gefrustreerd in de zanderige grond grijpt en uit dat familie gestorven is op deze grond, ze er alles voor gedaan hebben en dat de grond hun toebehoort.

De reis naar het beloofde land, alle positieve vooruitzichten ten spijt, blijkt een hele toer gebaseerd op wanhoop, en de realiteit akelig en wreed. De ellende die men treft is mensonterend, tussen alle hardheid zijn er kleine momentjes van goedheid te ontdekken. Droevige en hard blijft echter de strijd voor werk en een beter perspectief. Iets waar de film toch op een gegeven moment een keuze maakt en voor een iets beter einde met een positieve boodschap kiest. Een wending die niet in het boek voorkomt, daar sleept de ellende zich nog langer voort en worden de omstandigheden alleen maar slechter.

De zwart wit stijl is ronduit prachtig en er zijn een aantal prachtige shots. Komisch is de setting waar Tom en de predikant in het begin rond lopen, zondermeer een decor in een studio. Daarnaast zijn er een aantal prachtige shots van de omgeving. Daarnaast wordt er prima geacteerd door het grootste deel van de cast. Wat mij omtrent deze film en zijn stijl het meest aanspreekt en overtuigd is een soort tijdloosheid. De film is weliswaar oud, maar zoals er vaak in oudere films veel dialogen zijn die ronduit wollig zijn, over geacteerd en een omhaal van woorden, is The Grapes of Wrath ronduit direct.

The Grapes of Wrath is dan voor mij ook een tijdloos, stijlvol, boeiend en zelfs emotionerend geheel rond de schrijnende armoede. Wat een prachtige film.

Eens geprobeerd vanwege het griezel aspect en de aardige beoordelingen. Echter, ondanks enkele aardige elementen best wel tegenvallend.

Het idee is opzich interessant, iemand die geleidelijk aan een transformatie in die zin meemaakt. Van vegetariër naar het tegenovergestelde. Waar begint dit en waar stopt dit? De uiteindelijke ontknoping is dan nog wel even waard te noemen. Maar heel erg boeien kan de film mij niet. Daarnaast doen de 'horror' momenten mij een beetje komisch aan en loop ik vooral vast op dat verschrikkelijke stupide, maar kennelijk algemeen geaccepteerd beeld, van studenten, ontgroening, lichamelijke en geestelijke vernedering en lage zedelijke moralen. Ik vind dat allemaal zo verschrikkelijk dom, maar dat terzijde...

Raw heeft twee prima acterende dames met Marillier en Rumpf, dan is film qua stijl met cameravoering in combinatie met muziek ook nog wel op een paar aardige momenten te betrappen, maar daar heb ik dan toch wel het meeste mee gezegd en is de film vooral een tegenvaller qua tempo, sfeer en spanning. Aardig voor een keer maar ook niet meer dan dat.

En maar weer eens aan de King, en na recentelijk Secret Window, The Nightflier en Pet Sematary gezien te hebben viel nu de beurt aan het bepaald niet goed beoordeelde Graveyard shift, een verhaal als ik het goed heb uit Nachtmerries, en een verhaal die ik gelezen heb ook al weet ik er weinig meer van. En hoewel het de uitstraling van een B-film heeft vermaakte het mij toch allemaal meer dan.

Men neme een katoenfabriek waar het niet pluis is in de kelder, een aantal mysterieuze ongelukken, doden en vermissingen, een voorman uit de hel, een aantal uiteenlopende karakters van dom tot aardig die het met elkaar moeten rooien en de sympathieke hoofdpersoon. Oh...en niet te vergeten een ongediertebestrijder die iets teveel van zijn eigen goedje heeft opgesnoven. Iets dat nog alle kanten op kan maar toch vooral voorspelbaar en cliché rijk blijkt.

Toch stoort mij dat niet. Wie weinig verwacht wordt ook minder teleurgesteld toch? Buiten dat is het sfeertje in de duistere krochten in combinatie met muziek meer dan te pruimen. De cast doet het ook helemaal niet gek met Macht als doorgedraaide voorman, Andrews als sympathiek hoofdpersoon en vooral Dourif is kostelijk als schmierende verdelger. Volgens sommigen overdrijft hij teveel, toch vind ik het wel bij de film passen want dit is natuurlijk geen normale film met normale karakters. En ja die martelmethode bestaat, ik weet niet meer of hij precies zo uitgevoerd wordt als de verdelger omschrijft maar het bestaat wel.

Wat is de definitie van goed eigenlijk? Wanneer is een film goed? Tja, een Oscar winnaar is dit natuurlijk verre van, maar al met al vind ik het toch een uitermate vermakelijke en sfeervolle film die nog mooi even kon na mijn eigen nightshift van gisteravond.

Boeiende film toch altijd weer, mits je het geheel met een klein korreltje zout neemt.

Een meer dan prima degelijk en vooral rustig beeld wordt in eerste instantie geschetst van een aantal astronauten. Al snel gloren er problemen aan de horizon en, laten we het zo zeggen, slaat de wet van Murphy toe en die blijft toeslaan. De onwaarschijnlijke rits gebeurtenissen die Stone weet te overleven is opmerkelijk, net als haar redelijke gemakkelijke eerste stappen weer op aarde terwijl de gemiddelde astronaut toch even als een gestrande walvis ligt vanwege het wennen aan de zwartekracht. Iets waar je behoorlijk kapot van kunt zijn naar het schijnt. Ik geloof direct dat iemand die in de ruimtevaart zit of zelfs astronaut is, meteen zal vinden dat de film van flauwekul en reacties niet gewoon voor een getrainde astronaut aan elkaar hangt.

Laat een correct gebeuren nu ook niet helemaal de bedoeling zijn van Cuaron maar eerder een rush van spanning en stress, zoals bijvoorbeeld Dunkirk, in combinatie met treffende muziek. Laat die film dit in mijn optiek ook net zijn. Oogstrelende visueel zijn de beelden van de ruimte en de aarde. Visueel is alles een plaatje, net als de montage. En treffende is de spanning waarin je als kijker wordt meegesleept van overleven, mogelijkheden en een weg terug naar aarde. Iets dat overigens niet met veel toeters en bellen gaat, want geen geluid, maar vooral visueel gebracht wordt en via het acteren van Clooney en Bullock. Iets dat prima lukt. Beide doen het prima in hun rol. Aspecten als angst, eenzaamheid maar ook keuzes maken komen voorbij en dit maakt de film tot een prima geheel.

Zoals gezegd, geloofwaardig is Gravity niet echt, maar als suspense vol ritje slaagt de film wel degelijk. Iets dat op geweldige wijze wordt bijgestaan door Steven Price's zijn soundtrack, klanken waar overigens de soundtrack van Fury ook in te herkennen valt. Gravity is een lust voor het oog, boeit, is spannend en heeft vooral de juiste lengte. Prima film.

En verdomd alweer Charlton Heston, maar dit was bewust en een herkijk waar ik erg naar uitkeek. Een film overigens die niet in bezit te krijgen is met Nederlandse ondertiteling zo lijkt, dus dan maar even op deze manier met een film die ik in mijn jeugd/tienertijd meerdere keren zag en destijds best wel indruk maakte vanwege opoffering en harde keuzes.

Maar goed, wat we zien is de laatste reis van de Neptune met kapitein Blanchard die ruw onderbroken wordt door een vrachtschip die alle zeevaartregels aan de laars lapt met het gevolg dat de Neptune al vrij snel op grote diepte ligt. En de eerste beelden van de onderzeeër die onderwater vaart zijn toch wel van immense lelijkheid dat ik me afvraag wat dit gaat worden mede door enkele montagefouten waar het geheel zich in de mist afspeelt maar er toch gewoon op momenten goed weer te zien is, maar gelukkig herstelt zich dat redelijk snel met de aanvaring en afdaling en ziet de boot op de zeebodem er best goed uit. Gelukkig is cooler-dan-cooler-macho-alfa-man Charlton Heston aanboord die ik naar verloop op een gepaste rust betrap en daarmee een goede indruk maakt en leiding geeft aan de gebruikelijke verloop van zaken na een dergelijke ramp, tot daar scoort de film oké maar niet buitengewoon en vrees ik dat het beeld erg sentiment gekleurd is.

Maar de film ontwikkelt zich daarna toch in een rap en sterk tempo met een aantal harde beslissingen om de boot te redden, een tweetal mannen die zich opofferen, een indringend beeld van verdrinking en de spanning die langzaam opgebouwd wordt met uitvallende apparatuur, de zwetende deur, angst en paranoia onder de overlevenden en het slagzij door de aardverschuivingen. En plotseling is daar toch dat beeld dat ik had van de mannen in nood, een uitzichtloze en beklemmende situatie en momenten van opoffering die resulteren in een toon zo rond het einde van de film die toch behoorlijk dramatisch is. Voeg daar een prima cast and toe met Charlton 'niets aan op te merken' Heston, David Carradine als de vreemde Gates, Ned Beatty, een klein rolletje van Reeve, Keach, Cox en Harewood en we hebben toch een meer dan behoorlijke film met wellicht een paar onmogelijke dingen en hier en daar een dissonant, maar heej, twee jaar na deze film werd de Titanic naar boven gehaald, dan is dit zeker nog niet zo raar.

Afijn, jeugdsentiment of niet, dit was toch wel een herkijk die er vanmiddag lekker ingleed en waar ik dus alles behalve spijt van heb. En opnieuw ben ik niet krenterig vanavond met 4 sterren ditmaal.

Nummertje drie van de dag was in ieder geval buiten de gebaande paden en genre's die ik graag zie met deze Grease, maar ik moet toegeven als musical-hater, dat Grease mede door jeugdsentiment toch wel boven de andere gehekelde dans en zangpartijen uitstijgt. Heel misschien neigt dit net als West Side Story een heel klein beetje naar guilty pleasure maar overstijgt het kwalitatief sowieso al dat andere gejengel, gegil en gehups.

En stiekem moet ik toegeven dat ik, toen ik dit zag als kind, Danny en zijn gang, waaronder ook Kenickie, toch best wel heel erg stoer vond, en eigenlijk zijn ze dat nog steeds wel. Hoe wil je een mannelijk publiek aanspreken of in ieder geval musical in een stoer jasje steken? Nou, misschien zo wel. Buiten dat valt het op dat Travolta en Newton John gewoon een ontzettend sterk koppel zijn met een onwijs veel chemie, iets dat nog eens benadrukt werd na Newton John's overlijden waar Travolta iets schreef van 'yours from the first moment I saw you and forever, your Danny'. Tja, zoiets spreekt voor zich natuurlijk. Buiten dat is Olivia Newton John natuurlijk een plaatje.

Maar goed, Grease biedt veel meer dan alleen Olivia, want zoals reeds gezegd mag de rest van de bende er ook zijn in de vorm van Kenickie, is Dennis Stewart sterk als gluiperige Scorpion, stoere wagen trouwens, en valt een karakter als Rizzo ook op als sterk en overtuigend. Grappig overigens dat sportjock Chisum, waar Sandy op een gegeven moment mee op date is, gespeeld wordt door Lorenzo 'Renegade' Lamas, en als je dat weet zie je dat best wel. Buiten dat vallen de liedjes op als sterk en overtuigend, want over het algemeen vind ik musical liedjes buitengewoon irritant en een hoog repetitief gehalte hebben. Sterker, de liedjes in Grease zijn gewoon ontzettend goed en mooie nummers, niet te vergeten wat een geweldige vibe er bijvoorbeeld om zo'n nummer als Greased Lightning heen hangt.

Heeft Grease dan geen minpunten? Mwoah...het is natuurlijk kolder dat iemand met een bakkes als Michael Tucci door moet gaan voor een tiener of jong volwassene, maar dat geld wel voor meer, tevens is Sandy haar Australische accent snel kwijt als ze gaat zingen. Het zijn details die snel vergeten zijn binnen een geheel met de nodige humor, de opvliegendheid rond Danny die zich tijdelijk op sport richt, is er veel vrouwelijke schoon aanwezig en lees ik dat er veel acteurs redelijk vroeg zijn overleden in de vorm van Conaway, Stewart, Charles en ook nog een paar dansers maar dat terzijde. Grease vermaakte en zo gaat deze musical net als West Side Story een goed cijfer krijgen. Het kan verkeren!

Nog niet eerder gezien, tussen hoop en vrees of het me ging bevallen, want wat was dit nu precies, echter waren alle twijfels voor niets. Uitermate vermaakt met deze kolderieke persiflage, en ook nog met een verdraait goede boodschap.

De toon wordt heerlijk gezet met de anonieme barbier als totale kluns in een overtuigend decor betreffende de Eerste Wereldoorlog. De toon qua humor wordt ook meteen gezet. Dit gaat één grote spot vertoning, worden zoveel is duidelijk. En een humoristische ook nog. Beginfase zeker twee keer bijna de slappe lach te pakken ondanks de ontstellende contradictie dat de Duitse Joden gedurende WO1 nog goed genoeg waren om te sterven voor landsbelang om vervolgens gedurende jaren '30 Persona non grata te worden en slachtoffer van vervolging.

Het verhaal vervolgt zich met Hinkle. Men zal amper kennis van geschiedenis hoeven hebben om de gelijkenis te herkennen met Hitler. En niet alleen Hitler krijgt er van langs, tevens de Duitse taal, alswel zijn volgelingen en zijn zogenaamde visie waarin hij een beeld van blonde Ariërs in zijn Herrenvolk nastreeft maar dikke Göring, manke Goebbels en Hitler zelf ver van dat beeld verwijdert blijven. Chaplin weet daarna op schertsende wijze de misstanden qua getto's en vervolging perfect te duiden en dat terwijl de helft nog niet eens duidelijk was. Veel moest nog gebeuren of het eerste daglicht zien. Toch zag hij kennelijk duidelijk wat er stond te gebeuren met figuren als Hitler en Mussolini. Mussolini wordt tevens op bruut ordinaire en hilarische wijze neergezet. Het getwist over het niet aanvalsverdrag slaat denk ik weer eerder op het niet aanvalsverdrag met Stalin, vooral gezien wat Garbitsch Hinkle op een gegeven moment adviseert.

The Great Dictator valt geenszins tegen en is bijzonder humoristisch. Waar ik vooral erg van onder de indruk ben is dat de film tijdloos aanvoelt, ondanks de ouderwetse slap stick voelt de film dankzij zijn vlotte en directe stijl nergens aan als film van 80 jaar oud. Dit wordt allen kracht bij gezet door Chaplins eindspeech over hebzucht en de instelling van de mens, een speech die nog altijd actueel is en van toepassing kan zijn op deze tijd. De wens om de mens te helpen en hoop op betere tijden voelt naïef aan maar goed wie droomt er niet eens zo nu en dan over hoe het zou kunnen zijn in een betere wereld...?