Opinions

En weer eentje van de stapel klassiekers die ik voornamelijk aanschafte omdat deze film me maar 2 euro extra zou kosten in een of andere actie. Het klinkt alsof ik de film niet hebben wilde, integendeel, maar ik wist ook wat ik binnen haalde en daar had ik geen grof geld voor over. Gisteren was ie dan aan de beurt voor een herkijk en uiteraard is het een vermakelijke film maar super is het allemaal niet.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond een stel ontsnappingskunstenaars die allen te samen gebracht worden in dit speciale kamp dat 'escape proof' zou zijn, het is uiteraard aan de gevangen het tegendeel te bewijzen. Het lijkt allemaal een beetje op Colditz en wat dat betreft lijkt Colditz een stukje realistischer met en kasteel waar in ieder geval de klassieke ontsnappingstunnel uitgesloten is. Toch lijkt het kamp in The Great Escape niet echt super zwaar beveiligt voor gasten van dit kaliber. Je zou dan toch een extra prikkeldraadversperring verwachten, landmijnen misschien rondom, meer wachttorens en heel wat meer patrouilles en 'shackdowns'. Maar The Great Escape lijkt toch niet minder waar te zijn met de pogingen, het aantal ontsnapten, en het aantal dat wegbleef. Jammer dan weer dat dit en Nederlander en twee Noren waren en niet wat het in deze film betreft met een Australiër, Pool en Amerikaan.

Uitgebreid wordt de tijd genomen voor de locatie, bewakers, gevangen, reputatie en het opstarten van de daadwerkelijke plannen. De cast is groots met heel veel bekende namen uit die tijd met McQueen, Coburn, Garner, Bronson, Pleasence, de niet zo heel bekende Attenborough en de jonge David McCallum beter bekend als Ducky uit NCIS. De toon van de film is vervolgens zoals men kan verwachten van een oorlogsfilm uit '63, namelijk met een licht komische sfeer. Hoewel dat misschien zwak uitgedrukt is, er is wel erg veel humor. En hoewel vermakelijk zoals het inpalmen van Werner, of de 4de Juli viering met het van aardappelen gebrouwen goedje, is het mij toch allemaal wat te jolig en slaat bij mij niet echt aan. Aardig is toch zekere alle moeite, de tegenslag, de uitvindingen, de opbouw naar de uiteindelijke ontsnapping en de pogingen van verschillende mannen om uit handen van de jagende troepen te blijven.

The Great Escape is zonder twijfel een prima toevoeging aan mijn collectie, en vermakelijk is de film ook zeker, en kijkt gemakkelijk weg voor zijn drie uren. Toch raakt de film mij niet in het bijzonder, dan vind ik Stalag 17 of Colditz de serie beter. De sfeer en humor is net wat te vrijblijvend wat dat betreft. Maar een prima film is het zeker wel.

Mysterie meets liefdesdrama.

Een redelijk mysterie komt naar voren in een zeer kleurrijke, puissant en decadente achtergrond. De wilde feesten en verteltrant doen fantasierijk en bijna sprookjesachtige aan. De door velen gehate combo met moderne muziek kan ik juist wel hebben omdat ik vind dat de film daar een bepaald energie en vlotheid van krijgt.

Hoewel in eerste instantie de geschiedenis van Gatsby in nevelen gehuld blijft komen wel de sluimerende spanningen richting Daisy naar boven. De film slaat van inhoudsloos feestgedruis om naar een liefdesdrama. Een hoop gedoe en spanningen volgen die vooral in het tijdsbeeld gezien moeten worden. Een catastrofe lonkt en gebeurt, vooral het einde is treurigheid troef.

The great Gatsby is een redelijk vlotte, mooi gemaakte en gestylde film. Behoorlijk subtiel zo nu en dan ook gebracht het verschil tussen rijk en arm. Settings, kleding en sfeer zijn prima. Maguire als gewoonlijk het lulletje rozenwater en LDC die wel iets extra's brengt. Desondanks raakt de film nergens echt een gevoelige snaar of gaat bijzonder de diepte in. De film moet het dan ook vooral de eerste helft van zijn energie hebben en kleurrijke sfeer. Verder aardig een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook.

Lang geleden ooit eens gezien, en deze was wel eens aan herziening toe aangezien ik verleden jaar het boek nog gelezen had waar de film op gebasseerd is. Meen zelfs dat schrijver Hampton Sides aan het script mee werkte.

Wat meteen al opvalt is dat de film onmogelijk in de schaduw van dit bijzonder goede boek kan staan, die ook mede een deel van de dodenmarsen beschrijft, andere wreedheden begaan door de Japanners, maar tevens een stukje cultuur uitlegt over de militaire hiërarchie en cultuur die meteen heel veel uitleg geeft over de Japanse denkwijze. Een andere aanrader op dat vlak is De Pacific van Peter Schrijvers die net zo boeiend schrijft over de onoverbrugbare cultuurverschillen. Is de film dan zo slecht? Nee...het boek is gewoon indrukwekkend en de film is redelijk goed, desondanks is de film een treffende en goede samenvatting van de ware feiten. Zelfs de gebeurtenissen rond Margaret Utinsky kloppen op het feit na dat ze iets had met Gibson. Ze zocht weliswaar haar man die werkzaam geweest was als arbeider op Bataan, maar die was geen militaire en zat zeker niet in dat kamp.

De film lijdt vooral het meeste onder een tempo dat nooit weet te ontbranden naar een passende snelheid. De aanloop tot de uiteindelijk actie op anderhalf uur duurt gewoon te lang en trekt te stroperig voorbij. Daarnaast moet de film het ook niet hebben van zijn cast. Fiennes is het beste in die zin, dan vond ik Csokas eigenlijk een beetje een misscast met zijn te dikke Amerikaanse accent, om uit te komen bij Bratt en Franco die hun best doen maar beide niet beter kunnen, of nóg niet kunnen. Beide slagen er in geen enkele diepte of iets extra's aan hun rol mee te geven.

De uiteindelijke actie na anderhalf uur en de beelden van het kamp zelf is dik in orde, duidelijk te zien dat men daar een goede militaire adviseur bij had, Dale Dye uiteraard die ook nog een klein rolletje heeft. Het einde maakt in die zin een hoop goed en de eindgeneriek, net als het begin, vaart goed bij de uitleg en de echte authentieke beelden. Dit geeft de film nog wel even de nodige diepte en raakvlak, toch blijft het gevoel dat een dergelijk boek en achtergrond een betere film verdiend had. Een iets beter en korter script en betere cast had een hoop gescheeld denk ik. Dan nog even het gezaag over de 'taglines' die de lading niet zouden dekken qua term 'reddingsactie'. Over de term reddingsactie valt te discussiëren, maar de actie was wel een gewaagde en grootse operatie met meer dan driehonderd man die zich achter de linies begaven en in alle stilte en zonder ontdekt te worden bijna 50 km aflegden met de mogelijkheid dat de Jappen binnen een oogwenk het hele kamp konden uitmoorden. De schietpartij zelf is bijna van epische proporties qua verliezen voor de Japanner, zover die kloppen overigens. 'Daring' was de missie zeker, het verhaal was redelijk onbekend tot Sides zijn boek in 2001 en ze hebben die mensen bevrijd, dus een reddingsactie was het zeker.

Afijn, The Raid, een degelijke film die met een aantal betere keuzes een hele goede film had kunnen worden. Aardig om weer eens te zien, maar dat is het dan ook.

Interessante feel good die niet voor niets in de prijzen viel. De film heeft even nodig op gang te komen en tot zijn ware essentie te komen, maar dan heb je ook heel wat.

Wat Tony nu eigenlijk in het begin met de hoed uitspookt, met het gevolg dat hij zonder werk zit, ontgaat me een beetje. Desondanks zet Mortensen een grappig beeld neer van de platvloerse maar innemende vraat Tony. Een beeld die overigens niet een grotere tegenstelling kan vormen met het heerschap dat hij rond moet rijden, toch lijkt Tony, naar mate de film vervolgt, absoluut de juist man op de juiste plaats. Een 'troubleshooter' die heel wat oplost, maar toch vanuit de optiek van Shirley de schijn tegen heeft, iets dat soms voor hilarische maar ook voor tenenkrommende wrijving zorgt.

Nu zal het volgende wat ik ga zeggen persoonlijk zijn, voor iedereen een eigen of andere ervaring, en vooral te maken hebben met je eigen achtergrond. Maar ik voel bijzonder veel sympathie voor 'het boefje' Tony, die weliswaar zo zijn maniertjes heeft en leeft naar de regels van de straat, maar in mijn beleving wel eerlijk is en voor zijn woord staat. Daar staat Shirley tegenover die ik, naar mate de film vordert, steeds arroganter vind en uit te de hoogte. Een man die dringend een realitycheck nodig heeft over 'de echte' wereld en tot de helft van de film zich alleen maar belerend uitlaat over wat wel en niet hoort. Een man die tot mijn verbazing een graad in psychologie heeft, maar er in faalt zijn eigen slimheid en geleerdheid om te zetten in een normale toon. Onuitstaanbaar vind ik het moment waar alle blaam Tony treft eenmaal in de cel na het slaan van de agent, dat Shirley zelf de meest domme dingen doet zoals de kroeg, of nog erger, de seksuele uitspatting in een staat waar zijn aanwezigheid al niet eens gepruimpt wordt, vergeet hij daarmee. Dingen die ik een slimme man als hem vele malen zwaarder aanreken, dingen waar Tony hem meer dan behoorlijk uit red. Nee, Shirley kan aan mij niet hard genoeg van zijn troon afdonderen met zijn hoog verheven toon, iets dat uiteindelijk gebeurt.

Green Book schetst uiteraard een nijpend situatie rond de ongelijke behandeling van gekleurden, en een feel good verhaal waar beide mannen iets leren van elkaars situatie, en nader tot elkaar komen. Maar vooral vind ik dat Green Book laat zien dat niemand zonder vooroordelen is. Tevens wordt subtiel het verschil gebracht tussen het hebben van een principiële mening en een uiteindelijk situatie die je raakt. Iets dat vooral op racisme zou kunnen slaan, maar in dit geval eerder betrekking heeft op de veiligheid van Shirleys troon die alles aangereikt krijgt, toch niet beseft hoe het leven is voor lagere delen van de bevolking, zich er wellicht zelfs te goed voor voelt. Neem het niet uit de hand willen eten of het afslaan van het spelletje bij zijn hotel. Maar onder het moto; alleen is ook maar alleen, met of zonder idealen, komt daar toch een knieval.

Green Book is een film waar veel van te leren valt en voor veel mensen een spiegel zal bevatten, of ze het door hebben is een andere vraag. Mortensen is geweldig, maar Ali boert ook een aardig potje mee. Verder valt de sfeer en authentieke aankleding op. Green Book mag daarom met recht een meer dan prima film genoemd worden. Kanttekening is echter wel dat critici aanhalen dat het verhaal teveel gezien wordt vanuit het blanke personage, en dat de familie van Shirley niet gevraagd is voor advies betreffende het script, sterker de familie vind het afgeschilderde portret van Shirley leugenachtig.

Afgelopen woensdag voor de herkijk, en dan vooral omdat ik de film gevonden had op Blu-ray en die zeker een kans wilde geven omdat de dvd uitgave die ik had van bijzonder slechte kwaliteit was. De donkere gedeelten, en die zijn er nogal wat, waren ontzettend vlekkerig en niet om aan te zien. En samen met een verbeterde beeldkwaliteit maakte Green Zone best wel een redelijke indruk.

Andermaal is er het beeld van een prima thriller waar men opzoek is naar de WMD's en de instanties en regeringafdelingen praktisch over elkaar heen rollen van bemoeienis in een web van intriges, leugens en paranoia. Daarnaast bezit de film over een sterke en volwassenen Damon, een goede Gleeson en Isaacs in een typische rol, is de actie sterk en mag de soundtrack zeker niet onbenoemd blijven.

Mindere punten vind de film toch wel een beetje in gebrek aan diepgang, dat Miller behalve ballen van staal een manusje van alles is maar vooral ook kwetsbaar gezien de hachelijke situaties waarin hij zich waagt, anders geformuleerd is het allemaal nogal sterk, en grootste minpunt is toch wel camerawerk en de montage typerend voor Greengrass die onnodig chaotisch en onrustig is en wat mij betreft op deze manier niets toevoegt. Net als die kleine momentjes van snel en kort inzoomen op twee pratende mensen om dan weer langzaam uit te zoomen. Het is druk, onrustig en om zeeziek van te worden.

Desalniettemin toont Green Zone zich als prima film die er wel een half sterretje bij verdient.

Kostelijk vermaak waar ik altijd van meende dat Spielberg deze geregisseerd had. Iets dat verder eigenlijk ook niet uitmaakt.

Al heel wat jaren, twintig a vijfentwintig, terug voor het eerst gezien. De indruk die het toen maakte kan ik me niet meer herinneren mede omdat de film er na die tijd ontelbaar vaak voor geweest is en ik hem regelmatig mee heb gepikt. Zeg maar gerust een guilty pleasure.

Wat vooral opvalt zijn toch de overtuigende special effects en wezens zelf. Voor een film uit 1984 en dus 36 jaar oud valt mij toch op hoe goed en overtuigend Gizmo en de Gremlins eruit zien. Het verhaal doet er verder niet zo toe, die uitvindende vader is een koekenbakker eerste klas en als er dan een lichtpuntje is dan draait dit wel rond de heerlijke Phoebe Cates. Maar eigenlijk doet het net genoemde er niet zo heel erg toe. Gremlins is net als een zombiefilm, het verhaal en acteren is ondergeschikt aan de schmierende monstertjes en de soms grandioze kills. Zo is moeders in de keuken een geweldige scene, hoe het oude wijf haar traplift gesaboteerd wordt hilarisch, net als de Gremlins in de bios, en springt de kroegscene eruit.

Gremlins is ondanks zijn lange intro en weinige diepgang geen topper natuurlijk maar when the shit hits the fan is het toch topvermaak en lachen, gieren en brullen.

Redelijk tweede deel dat zich natuurlijk niet kan meten met de eerste film. Het loopt niet over van originaliteit, is flauwer te noemen qua humor, en hoewel de speciale effects er beter uitzien dan de eerste, kun je afvragen wat het nu allemaal toevoegt.

Opvallend is toch wel dat er maar liefst zes jaar tussen de twee delen zit. Iets dat vooral Galligan aan te zien is. Niet dat dit nu heel erg is maar opmerkelijk is het wel aangezien Hollywood er geen gras over laat groeien om een succes uit te melken. Het doet er eigenlijk niet toe. Het pad van Gizmo en Billy kruist elkaar andermaal, en voor een dier waar contact met water en eten zo precies komt is het een wonder dat dit niet vaker fout gaat. En natuurlijk is het nu ook weer afwachten hoe lang het duurt.

Joe Dante weet er andermaal een kolderieke bende van te maken en de vele mutaties in het laboratorium zijn best leuk te noemen. Vooral de intelligente Gremlin is grappig en de wijze waarop hij tijdens het interview met de druktemaker afrekent. Verder wordt vooral met de vrouwelijke Gremlin een nogal flauwe troef uitgespeeld die misschien bij uitkomst leuk was maar nu toch ronduit slap. Zoals te verwachten komt Billy op het einde met een zet waarbij de zaak weer gered wordt.

The New Batch is vermakelijk te noemen maar kan niet wedijveren met de eerste die in de mix van komedie en griezel op eenzame hoogte staat in vergelijking met deze.

Tim Blake Nelson product die vooral als grootste vijand nieuwere, recentere en realistischere films als Son of Saul heeft en de wetenschap van de echte beelden. Het maakt The Grey Zone tot een redelijk film die toch vooral aardige tot goede momenten met slechte details aflevert. Een beetje 'hit or miss' wat dat betreft.

De film is een westerse productie, uiteraard wordt er daarom Engels gesproken. Iets waar ik normaliter niet zo zwaar aan til, maar met een film als Son of Saul in gedachte die praktisch de zelfde Hongaarse doelgroep onder de loep neemt, in de zelfde periode, het zelfde kamp en rond dezelfde opstand, staat The Grey Zone toch meteen wel op een grote achterstand. Toch weet de film met erg aardige momenten, goed acteren en interessante gebeurtenissen de achterstand redelijk weg te poetsen en te boeien. Interessant zijn tevens de beelden van de te werkstelling in de munitie fabriek.

Het zijn vervolgens de details die weer aan de kwaliteit van het geheel knagen. Persoonlijk vind ik de mannen van het Sonderkommando er wel erg goed gevoed en gekleed uitzien, sommigen zelfs dik wat dat betreft. Dan lijken de dames in de munitie er beter op, maar dat roept ook weer vragen op aangezien te werkgestelden in de oorlogsindustrie ook een voorkeursbehandeling kregen, in ieder geval beter dan de kampen want anders lijd de productie er onder. Maar waarom zien zij er weer minder en viezer dan de mannen van het Sonderkommando? Dan zijn er nog een aantal details als het vele gras op het kampterrein. Wie onderhoud dat? Bekend is dat men op hoge uitzondering een moestuin mocht hebben, iets dat functioneel is. Dan die sprinkler, beetje te modern. Beetje niet op zijn plaats. Dan is er het feit dat men spreekt over problemen bij crematorium 3 terwijl de werkelijke opstand rond 4 speelde. En nogmaals, men ziet er erg doorvoed, goed gekleed in en schoon uit.

Het maakt The Grey Zone niet perse een slechte film, maar wel één die niet kan wedijveren met de groten van het holocaust genre. Aardig dan nog wel weer de afloop wat alle betrokkenen betreft.

We hebbuh een dooie hier, stuur de hele boel maar.

Toch wel een erg bekende titel en had ik dit al eens gezien...? Vermoedelijk ben ik in de war met Moord in Extase van Baantjer. De cijfers voorspelden vooraf weinig goeds en dat kwam wel behoorlijk uit. Deze film is prima over te slaan.

Verkeert begint het toch niet. Grijpstra en de Gier als sarcastisch duo, toch twee zwaargewichten als acteur in de vorm van Hauer en De Gooijer die in eerste instantie de aandacht trekken, de omgeving in de vorm van Amsterdam met een fraai tijdsbeeld, uiteraard hier en daar typisch Nederlands en een mysterieus sfeertje. Niet te vergeten de vele bekenden in de vorm van Jones, Jaap Stobbe, Van Ammelrooy en Frederik de Groot om maar eens een paar te noemen.

De pratende mond, iedere keer als de centrale contact zoekt, is eerst niet een irritatiepunt, maar wordt het op een gegeven moment wel. Net als de vreemde muzikale intermezzo's, in hemelsnaam waarom? Is dat grappig? Moet dat grappig zijn? Samen met andere koddige dingen zoals het vast rijden van de kever in de steeg en de Gier's sluimerende fantasieën/verlangens begint Grijpstra en de Gier heel snel een vaag en onsaamhangend geheel te worden, die voor de helft nog, en we hebben het over maar 71 minuten, al niet meer boeit.

Een grote naam is Grijpstra en de Gier wel, maar dat zal aan de serie liggen. Deze film kan best overgeslagen worden en zal ook heel snel weer uit mijn geheugen verdwijnen.

Derde film van de dag betrof deze Grimm van de hand van Alex van Warmerdam, en hoewel ik de film niet kende trok de naam van de regisseur dan toch een beetje aangezien ik De Noorderlingen erg goed kan waarderen. Maar zoals zo vaak bieden eerdere ervaringen geen garanties want dit was toch wel een hele rare film waar ik eigenlijk niets mee kon.

We volgen dus Jacob en Marie achtergelaten in het bos door hun vader, vanaf daar begint een overlevingstocht die hun langs een knettergekke boer een dolle boerin leidt, criminaliteit en prostitutie tot gevolg heeft, het tweetal helemaal tot in Spanje brengt waar ook nog weer het nodige gebeurd op relationeel vlak, criminaliteit en vlucht. Het verhaal is daarmee op zijn zachtst gezegd best wel bijzonder toch is het vooral de van Warmerdam uitstraling die wel herkenbaar is in de zin van kleuren, aankleding, dialoog en vooral de kenmerkende bevreemdende sfeer.

Toch blijft vooral de vraag wat nu eigenlijk de bedoeling is van deze film, want kan ik er niks mee en het kan het me niet boeien. Het concept zal denk ik een mix tussen Hans en Grietje in een modern jasje met de nodige crimi en road movie elementen voor moeten stellen. Oftewel geen broodkruimeltjes maar prostitutie en moord, het is weliswaar een stuk realistischer dan een heks met een peperkoekhuisje maar het waarom wil bij mij niet binnenkomen. Buiten dat is het moment waarop Jacob de boer en zijn vrouw uitschakelt zo kolderiek dat ik de film vanaf daar al amper meer serieus kan nemen. Dan zijn er nog tal van andere werkwaardige momenten zoals een oudere man met sambaballen wat veel te lang duurt, of dat Jacob en Marie zomaar Spaans kunnen spreken, dat hebben ze zeker op de basisschool geleerd. Zo'n beetje het enige pluspunt is Halina Reijn te noemen die er bij het was ophangen zinneprikkelende uitziet in haar ondergoed. Ik zou zeggen doe mij zo'n wasvrouw.

Buiten dat was dit een vieze tegenvaller ondanks dat de film gemiddeld een voldoende scoort op MovieMeter, desondanks was het verre van my cup of tea. Snel op naar de volgende.

I'm exactly like Sharon Stallone, in basic instincts.

Soms vermakelijke en grappig, maar verder vooral een behoorlijke flauwe komedie die je moet liggen, of je moet in een bepaalde bui zijn. Zelden zijn de poep en piesgrappen echt heel leuk, verder wel een grappige setting met de achterbuurt en de tokkies die erbij horen. Cohen zet wel weer overtuigend zijn typetje neer, Strong lijkt toch niet helemaal op zijn plaats in een dermate flauwe film, toch lijkt het wel of beide mannen er wel wat lol in hadden. Verder de natte droom van iedere Engelsman met de World Cup Finale, een aardige rits leuke dames met Cruz, Wallis en Fisher.

Gezien, soms grappig en vermakelijk, maar het meeste van de tijd net wat te flauw.

Docu waar ik erg geïnteresseerd voor ging zitten om te ontdekken dat ik deze al eerder had gezien. Gelukkig deed dit geen afbreuk en heb ik het geheel met plezier opnieuw tot me genomen. Herzog levert zondermeer een kundige docu waarop het eigenlijk vooral gissen en speculeren blijft over het karakter Treadwell en zijn daden.

Herzog weet in eerste instantie de essentie van wat Treadwell uitstraalt en toont goed onder woorden te brengen, namelijk de extase die deze man voelt en uitstraalt door zo met deze dieren bezig te zijn en over een innerlijke beroering, iets dat door een 'normaal' mens niet bevat of begrepen kan worden. Is het fout wat Treadwell doet? Is iets wat wij gevaarlijk vinden fout? Het verhaal van de helicopterpiloot is daar in exemplarisch die Tim eigenlijk wegzet als een gestoorde. Maar daar is de kous nog altijd niet mee af wat mij betreft, want iets dat je niet begrijpt, of in kunt leven, hoeft niet perse fout of verkeerd te zijn.

De inzet die Treadwell toont is bewonderenswaardig. Bijzonder en bizar vind ik eigenlijk al zijn kunde en wetenschap, zoals bijvoorbeeld het 'I stand my ground' principe. Waar haalt hij deze kennis weg of is dat proefondervindelijk? Prachtig zijn de natuurbeelden, de beren en vooral de vosjes die toch wel aangeven dat de man iets bijzonders had in zijn omgang met dieren. Ontstellend, en hetgeen waarom Treadwell nu juist actie voerde, zien we dan weer terug in de beer die de moordenaar zou zijn. Niet alleen is hij dood en zijn de darmen en maag uit het lijf gehaald maar het karkas is ook nog eens verminkt met een poot en de kop eraf. Een dier dood tenminste nog om te overleven, om te eten, de mens dood voor plezier en verminkt zonder reden. Het onderstreept maar weer eens het verschil tussen mens en dier.

Treadwell blijft verbazen en niet in de laatste plaats met zijn soms kinderlijke overkomen en manier van praten. Het zijn toch de momenten dat je je af zou kunnen vragen of de man wel goed snik is en tussendoor sluimert toch het vermoeden dat er iets anders speelt. Dat de passie met de beren toch een heimelijke vlucht is voor iets anders. Is het een vlucht van mensen? Zijn het trust issues? Geen doel in het leven hebben? Afwijzing? Halverwege volgt een lichte omslag qua toon wat de film betreft. Herzog keert zich in woord tegen Treadwell, er is een bruut gevecht tussen twee beren, het moment met de gerluidstape is net geweest, de muziek wordt onheilspellend en Treadwell komt manisch over op bepaalde momenten. Ronduit intrigerend is overigens die net benoemde scene waar Herzog naar het geluidsfragment zit te luisteren van 'het moment' en vervolgens het advies geeft deze te vernietigen. Je zou je toch bijna afvragen hoe het geklonken moet hebben, iets dat we nooit zullen weten en misschien maar beter ook.

Treadwell, weldoener of aandachtstrekker, gestoorde of slim, dwaas of ziener, het is aan eenieder dit zelf te beoordelen bij het zien van deze meer dan uitstekende docu die qua verhaal te vergelijken is met Christopher McCandless. Ook iemand bij wie de samenleving had afgedaan en liever zijn eigen boontjes dopte in de natuur. Beide met alle risico van dien, waar de hoogste prijs voor werd betaald, maar wel overtuigd van hun wijze en hun droom volgend. Grizzly Man is een uitermate geslaagd documentaire die eigenlijk perfect het midden houdt dus alles en niet echt partij kiest ook al zegt Herzog op een gegeven wel wat hij er van denkt. Desondanks slaagt de film wel in zijn poging de natuur, de dieren en deze bevlogen man in al zijn complexiteit en schoonheid te laten zien. Prachtig!

Ik had evenveel interesse voor deze film als dat ik het uitstelde want waar het beeld van het klooster mij erg interesseerde had ik ook vrees voor de speelduur van meer dan tweeëneenhalf uur.

En om meteen maar op positieve wijze los te gaan over de film betreft Into the Silence toch wel een fascinerende beeld van het leven in dit Franse klooster. Prachtig natuurlijk de locatie in de sneeuw, alles omgeven door een serene rust, staat het ver van de wereld af zoals wij die kennen. Ik vraag me dan ook regelmatig af, tijdens het beeld van de zwijgzame mannen met slechts hun werk en gebed aan het hoofd, wat er door de hoofden van deze mensen heen gaat. Ongetwijfeld de algemene twijfel en vragen die ieder mens heeft of men wel goed bezig is met dingen, maar toch zeker niet de gemiddelde leeghoofdigheid van tegenwoordig met wat te dragen, wat te eten, of we wel hippe dingen doen en ver genoeg reizen en dat vooral iedereen wel goed het perfecte egocentrische plaatje mee krijgt op insta of welk populaire medium dan ook.

Wat moet het gemis van al die banaliteit toch

een heerlijke rust geven aan een mens lijkt mij. Nee, ik ga niet het klooster in, hoewel het wel eens goed zou zijn zaken van bijzaken de scheiden en wat is men tegenwoordig veel met bijzaken bezig. Iets waar in het klooster temidden van een spartaans leven geen plek is binnen een zekere harmonie, zorg voor dieren en toewijding voor het geloof. Het oogt als onthaasten, alsof de tijd stilstaat, alsof er geen begin noch einde is. Saai? Wellicht maar het stemt ook tot nederigheid wat wij tegenwoordig allemaal moeten en willen, met de wereld binnen handbereik en nooit is het genoeg.

En zo maakt Into the Silence toch een behoorlijke indruk maar kent het geheel toch ook een heel groot minpunt. Want deze boodschap had in een documentaire van een uur ook prima gelukt en is 2 uur en 40 minuten wel heel lang en eentonig waar weinig variatie in zit waardoor het geheel toch net aan kracht verliest. Zoals gezegd, stof tot nadenken.

Zeker twintig jaar geleden dat ik Groundhog Day gezien had en het gevoel, dat ik heden ten dage had betreffende de film, was dat het een Bill Murray film is. En ik vind Bill vaak niet zo grappig. Nu moet ik zeggen dat ik er niet veel meer van wist, behalve de herhalende dag, en ik toch wel weer eens een kans wilde wagen mede vanwege de overwegend positieve commentaren.

Het verhaal is duidelijk, de chagrijnige en sarcastische Phil moet een item draaien over een oude traditie. Dit doet Phil kennelijk al voor de zoveelste maal en voelt zich te goed voor iets dergelijks. De neerbuigendheid en arrogantie straalt er af naar collega's en omgeving tot Phil in een eindeloos lus omtrent de dag zelf beland en van alles probeert die te doorbreken. Humoristisch en gevat zijn de verschillende vormen van omgang met de situatie. Namelijk ongeloof, er gebruik van maken, een slaatje eruit proberen te slaan tot neerslachtigheid en fatalistisch gedrag. Leuk zijn de vele bekenden met oa Ghostbusters collega Harold Ramis, de lieftallige Andy McDowell en een erg jonge Michael Shannon om maar een paar te noemen. Grappig is ook de moeite die Phil doet om
Rita in te palmen, iets dat alleen maar averechts op zijn probleem lijkt te werken.

Interessant is toch de achterliggende gedachte en filosofie. Iets waar ik nu veel meer oog voor heb. Grappig is uiteraard hoe het eerst een straf lijkt maar Phil daarna er een slaatje uit slaat. Iets dat niet lang duurt overigens. Is het een gebrek aan waardering en respect voor het leven dat opbreekt? Of een synoniem van opgesloten zitten in je eigen negativiteit? Het kwartje valt toch echt op de laatste dag. Karma, wie goed doet die goed ontmoet. Voorspelbaar, maar absoluut geen gekke boodschap. De dag dat Phil eens niet met zichzelf bezig is maar de dag positief is komt er verandering.
Groundhog Day lijkt daarmee synoniem te staan voor de negativiteit die de meeste mensen over zichzelf afroepen waardoor ze het gevoel hebben dag op dag hetzelfde te beleven alleen dan minder letterlijk dan Phil.

En zo verast Groundhog Day me dan toch met zijn goede en positieve boodschap, bij tijd en wijlen prima humor en een ingetogen Bill Murray.

Grudge Match, tja...wat moet je er van zeggen? Was toch in de veronderstelling dat dit nog iets met Rocky te maken had, en ik heb sowieso weinig met de vervolgcultuur van Hollywood. Dus Grudge Match was iets wat ik altijd terzijde schoof en weinig aandacht gaf. Maar onlangs was hij op tv, ik zag de eerste paar minuten en ik had toch zoiets van laat ik het toch eens proberen.

En heej...wat een verrassing, geen Rocky Balboa maar een heel ander karakter. Alhoewel, Stallone als bokser, tja de link is snel gelegd natuurlijk en de teloorgang is ook tot op zekere hoogte het zelfde. Leuk is toch zeker het oud zeer met de rivaal die op zijn zachtst gezegd onuitstaanbaar is. Tevens spelen er nog wat privé dingetjes. Aardig is toch ook de humor en snedige opmerkingen van Hart die redelijk op zijn plek lijkt en tegengewicht vormt tussen de twee bromberen.

Maar verder...van diepte is niet echt sprake, voelt het als kolder dat zulke oude boksers de ring nog betreden, is de parallel met Rocky, Rocky Balboa in dit geval, weer niet ver weg, neigt de hele aanloop met relationele besognes en fysieke problemen naar melodrama en neigt de match zelf naar het obscene. Twee oudjes die elkaar naar het leven staan, het zal...

Toch heel vervelend om een keer te kijken is het allemaal niet. Vooral De Niro redt deels de show als onsympathieke tegenstander, een rol die hem wel ligt. Daarom, aardig voor een keer maar zeker niet meer dan dat.

Klassiekerzondag natuurlijk ook aan de oorlog, vooral op Bevrijdingsdag, en dat werd niet zo zeer een klassieker van naam als van leeftijd. Want dat werd deze Guadalcanal Diaries uit maarliefst '43 toen de oorlog en strijd tegen de Jappen nog lang niet gewonnen was.

Het beeld is van begin af aan treffend met de kerkdienst op het dek en daarmee een beeld ook te zien in docu's waar de mannen weken lang onderweg zijn. Even lijkt de film daarna in een lacune te raken met veel geklets en vooral niets en even vrees ik dat men de film gaat vergooien. Maar gelukkig schieten we daarna met de beschietingen van het eiland snel weer in gang waarop een aantal erg fraaie opnames volgen wanneer de landingsboten in hun tocht naar het eiland vanachter gefilmd worden met in de verte het strand, de jungle en de zware inslagen van de scheepsartillerie. De film vervolgd zich met een situering qua locatie die niet helemaal klopt met de ondoordringbare soms verstikkende jungle en grazige heuvels zoals Canal is, tegen het stoffige beeld dat we uiteindelijk krijgen, maar het kan er mee door.

Daarna is het vooral hollen en stilstaan wat de Guadalcanal Diaries betreft met details die best wel kloppen zoals de gevoerde guerrilla-oorlog en korte schermutselingen, de beschietingen in de nacht, regen en sluipschutters. Daartegenover staat toch iets teveel jolijt, er gebeurt niet heel veel, is het ook niet echt spannend en mis ik de echt zware ontberingen qua omstandigheden en ziektes wel een beetje. Het gevecht rond het ravijn met de holen en tunnels, en de banzai aanval op het einde, is vervolgens behoorlijk welkom omdat de film anders op een mager cijfer afstevende. Desondanks is het hinken op twee gedachten omdat de slag rond Guadalcanal niet gepaard ging met grote slagen. Dus ergens blijft de film dichtbij de waarheid.

Tenslotte doen archiefbeelden het altijd goed bij mij, is de jonge Anthony Quinn behoorlijk, en is het shot van de wachtloper bij donker in de regen erg mooi voor die tijd. Een topper bleek dit niet te zijn maar een goed cijfer mag zeker vanwege de moeite.

Werkelijk waar uitstekende film die soms een beetje naar cliché en te heroïsch neigt, maar nergens uit de bocht vliegt. Inmiddels voor de derde keer gezien en sinds zaterdag een waardevolle toevoeging aan de collectie.

De film begint met een beeld van een willekeurige redding uitgevoerd door de chief. Even kan het ergste gevreesd worden als deze redding toch wat gemakkelijk oogt net als de reanimatie, maar na een tweede minder geslaagd missie en de nodige fysieke maleur, komt de verwachte wissel in de film. Uitermate boeiend maar ook hard wordt de training gevolgd en bepaalde beelden doen niet onder voor de fysieke martelingen, scheldende instructeurs en falende cadetten van een echte docu. Middelpunt uiteraard de strijd tussen Chief en Goldfish.

De achterliggende gedachte en boodschap van de film moet vooral gezien worden in het verhaal van een 'echte' duiker tijdens de lessen, die zijn werk uitlegt tijdens en na Katrina. Een kleine ode aan wat er toen allemaal gedaan werd door reddingswerkers, en dergelijk heldhaftig werk in het algemeen, kan niet gemist worden. Net als de zeepbel die Chief Randall op een gegeven moment doorprikt betreffende het werk en dat er absoluut een keerzijde is met betrekking tot keuzes maken, wie wel en wie niet, en schuldgevoel tot overledenen wellicht.

The Guardian kenmerkt zich dan ook als film met twee acteurs geknipt voor hun rol, veel vaart, goed spektakel en een prima boodschap. Iets dat mij overigens meer dan raak en waar ik veel ontzag voor heb.

Had over deze film heel veel vooroordelen, namelijk: flauw, onderbroekenlol en niet serieus. En ik zeg en beweer toch altijd van serieuzere films te houden. Maar nadat ik zag dat de film dermate hoge cijfers heeft op IMdB en Moviemeter, toch een kans gegeven.

En ik moet zeggen vanaf de eerste minuten meteen blij verast. Het ziet er van begin tot het einde echt fan-tas-tisch uit. Daarnaast vind ik Chris Pratt, meestal toch wel een garantie voor slecht acteren en flauwe humor, de rol echt passen. Het verhaal is simpel, dat is waar, maar dat maakt mij niet uit. De verscheidenheid aan karakters groot, de humor en het gekibbel ook, het laatste tot groot vermaak. Maar vooral de humor lijkt behoorlijk in balans. Waar bijvoorbeeld Jar Jar Binks in SW slechts de eerste minuten leuk is en daarna door een overdaad zijn eigen graf graaft, blijft de aanwezigheid van de vergelijkbare Groot veel meer in balans. Hij had het zelfde lot als Jar Jar kunnen hebben door te vaak zijn one-trick-pony te gebruiken maar daar is een keurige balans in. De komische momenten van Pratt blijven ook prima binnen de perken. Dan de soundtrack, hoe anders kan het zijn. Het is geen keuze die je meteen zou verwachten of doen, heerlijke foute jaren '70 en '80 hits er onder, maar wat had het dan moeten worden? Vrolijke klassieke muziek? Cheesy. Zware klassieke muziek? Te zwaar. Elektronische muziek a la Bladerunner? Nee, niet apart genoeg. Deze muziek is perfect bovendien werkt het als reminder dat Pratt natuurlijk mens is.

Erg vermakelijk, niet te serieus, actiehelden verhaaltje met de nodige humor. En nogmaals, het ziet er prachtig uit allemaal.

Zeer vermakelijk film en fijne vervolg van deel 1. Alles in orde, redelijk verhaal, overdreven karakters maar vooral het visuele aspect en de soundtrack is werkelijk waar geweldig. De humor is volgens sommigen teveel en te flauw, enzovoort. Ik vind echter dat als een film als deze te serieus is, en de karakters te serieus zijn, de film zich zelf ontzettend onderuit haalt. Juist dan wordt het wat mij betreft een poppenkast met dat het heel wat moet lijken en de personages zichzelf wel heel erg serieus nemen. Juist door de overdaad aan humor neem je het niet serieus en wordt het vermaak in optimaforma. Hetzelfde overigens met de muziek, dan lees ik hier boven over niet passend en verkooptrucs. Tja, net alsof een zoveelste bombastische doorsnee orkest soundtrack zoveel gedaan had. Juist de tegenstelling die daarin gezocht wordt, sci-fi en golden oldies, is juist heel scherp.

Lekker filmpje. Heel leuk vermaak.

'You're a kittycat...''Miauw!'

Buiten het afmaken van de Star Wars reeks was het kunnen kijken van Guardians of the Galaxy 3 toch wel een onverwachte en lekkere bonus waar ik gisteren dan ook eens even goed voor ging zitten. En ik moet zeggen dat de film geen moment teleurstelde en een uitstekende afsluiter is van de trilogie.

Om te beginnen met het verhaal, of verhaal...? In zoverre dat er is, want buiten het verleden van Rocket heeft de film niet het gebruikelijke verhaaltje rondom een vernietiger en het einde van het heelal zoals we al zo vaak zagen. Nee, het verhaal richt zich vooral op Rocket en de pogingen om hem te redden, meer heeft het niet om het lijf. Maar misschien is dat ook wel goed, want zo'n clichéverhaal is ook altijd maar hetzelfde. Verder draait het zoals te verwachten rond een film uit een genre als deze natuurlijk niet om het verhaal. Want wat een film uit de Guardians of the Galaxy behoort te hebben is dat het vermaakt, kleurrijk is en humor heeft. En wat dat betreft zit je dan met deze film geramd.

Want wat is het toch weer een stel bij elkaar, wat een kostelijk gekibbel over en weer, je moet er misschien van houden maar ik vind het op het hilarische af. En verder is het eigenlijk zoals te verwachten als kleurrijk spektakel, fijn vermaak, veel humor, behoorlijke actie, bijzonder kleurrijke karakters en figuren, een bij tijd en wijlen bizarre wereld met name dat vieze vieze ding dat Orgocorp heet, en Gamora en Nebula die weer hartelijke als altijd zijn, en alle leden hebben hun moment van shine. De gebruikelijke jaren 70 en 80 soundtrack zou er bijna bij in het niet vallen, herstel dat doet het ook en is minder sterk dan anders. Toch is er met Radiohead, Heart, Faith No More, Alice Cooper en Rainbow zat sterke muziek maar die heerlijke foute stijl uit de vorige delen wordt er net niet mee aangetikt.

Het is overkomelijk binnen een film die mij gister een hele fijne middag bezorgd heeft want ik heb me rot gelachen en heerlijk vermaakt. Het mag duidelijk zijn dat Guardians of the Galaxy 3 een hele lekkere film is en prima binnen de trilogie past.

Bij de kringloop meegenomen vooral vanwege de naam Coppola die als lokkertje dient maar uiteindelijk niet geregisseerd heeft. Dat hoeft opzich nog geen drama te zijn, maar dat is het wel, want dit vond ik toch echt behoorlijk slecht.

Een trent vanaf het begin waar de nobody artiest in de salon het verhaal te horen krijgt van de enige acteur van belang in de vorm van Martin Sheen. Duidelijk is dan al qua acteurwerk, dialoog en muziek dat dit niet heel best gaat worden waarop ik toch eens kijk hoe de naam Coppola hier aan verbonden is. Iets wat daarna niet helemaal duidelijk wordt maar wellicht productie gericht is want de verantwoordelijke voor de regie en verhaal betreft een Christopher Coppola. En dat is te merken want in het vervolg biedt Gunfighter ontstellend weinig.

Het verhaal is uitermate cliche, de acteurs zijn matig tot slecht, de dialogen teenkrommend, dan zijn er ook nog momenten van humor die werkelijk als een tang op een varken slaan. Ik heb dit product dan ook met ontzettend veel moeite uitgekeken en heb hier eigenlijk geen goed woord voorover en vind het dan ook een behoorlijk slechte film die het beste over geslagen kan worden. Op een voldoende kan dit geheel dan ook niet rekenen.

Overcompensating much...?

Na het nodige serieuzere goede op filmvlak dit weekend, wat overigens niet altijd even goed viel, nog even iets gemakkelijks als afsluiter. En eerlijk gezegd verwachtte ik weinig van Guns Akimbo, maar verraste de film toch op vermakelijke wijze.

En het zijn toch opmerkelijke films en rollen die Radcliffe kiest met ondermeer Horns, Swiss Army Men en deze Guns Akimbo in gedachten. Die dat het slecht is want de films hebben hun charme, maar apart is het wel. Het voormalig kindsterretje met rollen die toch redelijk serieus zijn en dat dit soort rollen, zou zoiets breken met het keurslijf zijn of wordt hem dit nu eenmaal aangeboden? Afijn, veel maakt het niet uit want leuk is het best wel.

Opervlakkig? Ja. Veel diepgang? Nee. Toch wordt er een vermakelijke mix van actie en humor voor de dag gelegd met een vlotheid die grenst aan hyper. Grappig is de wijze waarop Miles de klos is en opgejaagd wild wordt, iets dat trouwens sterk doet denken aan Schwarzenegger's The Running Man. Hardrock metal achtige covers van klassiekers vormen de leidraad qua muziek, de flitsende montage, foute karakters en prachtige locaties, zoals die met al die grafitti, en een bij tijd en wijlen duistere sfeertje, geven het geheel rond de onwaarschijnlijke actieheld gestalte.

En daarmee is Guns Akimbo toch een meer dan vermakelijke en leuke rush te noemen waar misschien ook nog wel een lichte aanklacht in zit tegen de gemiddelde bankstel-smaryphoneterrorist die vanuit alle veiligheid achter een schuilnaam alles en iedereen tegen het haa in strijkt met zijn gestook en geetter. Haha... guess not in dit geval. Radcliffe is best oke, valt Samara Weaving op en dat geld net zo voor Ned Dennehy en zijn crew. En zo is Guns Akimbo best wel een leuke zit ook al is dit meestal mijn genre niet zo.

Vermakelijke verfilming van het beroemde boek van Alistair MacLean, hele grote afbreuk doen script veranderingen ten opzichte van het boek niet, toch slaagt wat mij betreft deze verfilming minder dan Where Eagles Dare wat een andere MacLean bewerking is.

De film komt relatief traag op gang met planning en briefing, maar eenmaal onderweg slaat de vlam snel in de pan en gebeurt er genoeg bij aankomst. Een heel aardig kat en muisspel ontstaat met als inzet de aanslag zelf.

Een degelijk en behoorlijk spannend verhaal ontwikkelt zich verder met de voor MacLean gebruikelijke ingrediënten als verraad, gevangen name, ontsnapping en de nodige actie en spektakel. Een prima cast en locaties sieren de film en de grot met de kanonnen ziet er goed uit wat ook niet raar is omdat die set met veel detail gecreëerd was in de studio. Kleine dingen daar gelaten zoals de vrouwen, typische Hollywood keuze, die in het boek niet voorkomen, en dat de Duitsers in Amerikaans materiaal rijden daar gelaten, is het een vermakelijke en leuke film, vooral de soundtrack valt ook op die bij uitkomst in de prijzen viel.

Leuk, vermakelijk vooral ook, gigantisch brok jeugdsentiment, maar het boek is beter, en als boekverfilming slaagt Where Eagles Dare meer dan The Guns of Navarone.

Deel 2 van de oorlogsweek en net als Dresden een film/serie die ik allang eens gezien had, wat mij betreft te kort komt, maar onherroepelijk eens voor een herkijk in aanmerking kwam net als het reeds geziene Dresden, die ronduit belabberd is, en de hoop dat deze Gustloff beter zou zijn. Wat is dat toch met dergelijke Duitse films en series. Een onderwerp die zijn weerga niet kent, een ongekend dramatisch gebeuren in de wereldgeschiedenis...en het gaat ten onder aan een slecht script, melodrama en sneeuwt de daadwerkelijke gebeurtenis onder. Dit gold voor Dresden en blijkt in het geval van Die Gustloff niet veel anders. Want binnen tien minuten is bij deze film/serie, met tv achtige allure, duidelijk dat een zoetsappig verhaaltje rond de kapitein en zijn liefje belangrijker is dan de daadwerkelijke karakters en hun keuzes en daarmee lijdt aan het Titanic syndroom rondom een bizar saai stel in de vorm van Hellmut en Erika. Het geheel wordt qua cast en acteren nog enigzins kleur gegeven door Markovics en Mendl, maar het is natuurlijk allemaal veel te weinig.

Fraai is op zijn minst de cgi van het schip in de haven te noemen, net als enkele momenten onderweg te midden van niet al te vriendelijk weer, en het shot op de kade met alle lege kinderwagens is mooi bedacht. Maar die minimale pluspuntjes worden net zo snel weer de nek omgedraaid door van die continuïteitsfouten zoals dat het er soms heel koud uit ziet maar vervolgens ook weer niet. Het ene moment is er iemand in beeld waar door middel van kledij een glazige blik en een rode neus af te lezen valt dat het stervende koud is, dat zelfde shot komt er iemand in beeld met de helft minder kleding waar niets aan te bespeuren valt. Dan is er het totaal overbodige gekonkel rond de neef van Erika met vreemde radio berichten en wat niet...euhm...ging dit niet om het torpederen van een passagiersschip die bekend staat als de grootste ramp ooit met een passagiersschip en met het hoogste aantal doden ooit..? Ik merk er anders vrij weinig van.

En die lijn wordt eenmaal op zee rustig doorgezet met een hoop gekonkel en gejaag op zogenaamde vijanden van Das Reich. Achterdocht, verwijten en jagende SD'ers, nogmaals je zou bijna vergeten dat we met een heuse scheepsramp te maken gaan krijgen ware het niet dat karakters Petri en Johannsen kennelijk de handen ineen slaan en toch iets willen laten tonen dat klopt en een schim laten zien van de echte kapitein Friedrich Petersen die advies vlak bij de kust te blijven in de wind sloeg, voor dieper water koos en in een poging een escorte te vinden die de Gustloff zocht zijn navigatielichten ontstak. Die Gustloff kan mijn inziens dan ook niet anders benoemd worden dan een 2,5 durende afleiding van waar het eigenlijk om zou moeten gaan. Want de daadwerkelijke ramp wordt daarna ook nog eens in hoogtempo afgeraffeld. Gelukkig maar want dit overheersende melodrama is uiteindelijk best wel een straf om over zijn hele lengte te zien. En dan te bedenken dat dit een film is van Joseph Vilsmaier, de man die één van de beste Duitse oorlogsfilms ooit maakte met Stalingrad uit '93. Toch spijtig dat een onderwerp als dit, net als in het geval van Dresden, niet een film of serie krijgt die het gebeuren recht aan doet. Want dit is gewoon matig, heel matig.