Opinions

Degelijke film met een soms beperkte uitwerking. Ik denk dat de film vooral steken laat liggen op creativiteit. De keuze om de wat dramatischere kant van het verhaal te verkiezen boven de spannende kant vind ik ook een misser, aangezien de film daardoor kansen laat liggen. Het concept, ondanks dat dit een remake is, vind ik best interessant en origineel. Kaufman doet er alleen weinig mee en gebruikt het als achtergrond om de ernst van de situatie te benadrukken. Sutherland houdt zich overigens best staande in de hoofdrol en enkele sequenties springen ertussenuit. Denk maar aan de aanrijding waar al die mensen lineair achteraan rennen. Best creepy. Dat zijn de momenten waar een film als deze het van moet hebben. De slotfase vond ik wat matigjes, al blijft het einde iconisch. Al bij al vond ik de film net wat te lang doorgaan terwijl het de beklemmende toon niet vast kan houden. Een klein beetje zonde, al is deze film absoluut niet slecht.

Het Amerikaanse avontuur van de Duitse regisseur Oliver Hirschbiegel pakt nogal ondermaats uit, al is niet alleen zijn regie de boosdoener voor zo'n matig eindresultaat. Veel van de problemen ontstaan namelijk bij Nicole Kidman, die de hoofdrol heeft weten te strikken. Kleurloos ingevulde rol met een statische acteeruitvoering, het ontgaat me eigenlijk tot op de dag van vandaag waarom ze ooit zo'n grote naam is geworden. Bijrollen van Daniel Craig en Jeffrey Wright zijn evenzeer weinig memorabel, maar ook de spanningsopbouw had een stuk subtieler gemogen. Het gebeuren loopt lekker snel van stapel, maar de dreiging is simpelweg niet voelbaar. De klassieke voorgangers deden dat dan iets vlotter, ondanks de verouderde techniek. Visueel oogt The Invasion verder gelukkig best verzorgd en doordacht, bovendien brengt de tweede helft genoeg spektakelmomenten om geen verveling toe te laten slaan. Het is echter vooral uitstel van executie, want films als deze ben je hoogstwaarschijnlijk na een dag of 3 helemaal vergeten.

Brave dramafilm met sport als voornaamste thematiek. Regisseur Ericson Core en scenarist Brad Gann gaan veilig te werk en durven nergens buiten de lijntjes te treden. Uiteraard kan een biografiefilm nooit bijzonder unieke of onvoorspelbare paden betreden, maar het verhaal van Vince Papale lijkt wel heel erg op het typerende succesgebeuren waar Disney vaker mee aan de haal gaat. Het maakt het uitzitten van Invincible weinig bevredigend vanwege het gebrek aan vernieuwing, maar gelukkig oogt het op visueel vlak verzorgd en doordacht. Ik mis zeker tijdens de sportscenes een zekere mate van urgentie, stress en/of spanning, waardoor ik geen moment met een zekere emotie heb gekeken. Een acteur als Mark Wahlberg heeft ook absoluut betere rollen uitgekozen in het verleden, dit soort supersentimentele projecten zijn niet zozeer voor hem weggelegd.

Uh.

Ja, deze klassieker uit alweer 1933 is soms behoorlijk indrukwekkend op visueel vlak, maar aan de andere kant is er maar 1 truckje wat de hele tijd gedaan wordt. Het ziet er allemaal leuk uit, maar op een gegeven had ik wel weer behoefte aan iets nieuws.

Wat ik vooral jammer vind is dat de film z'n haast moet hebben. Meer introductie voor de professor dan een ritje op een (wel mooi) sneeuwlandschap krijg je niet. En in de eerste minuten is het alweer een schurk. Hoera. Ik vind het te haastig en te kort.

Vervolgens gaat de film in zo'n rap tempo door met het verhaal. Het begint gewoon steeds meer te lijken alsof er gewoon hele stukken zijn weg gehaald. Vooral het hele begin is dan waarschijnlijk weggeknipt. En het einde dan waarschijnlijk ook deels.

Het ene na andere personage verschijnt vervolgens weer op een slordige wijze ten toneel. En allemaal komen ze weer op dezelfde, random manier terug. Blijkbaar kennen ze iemand, doen ze iets etc. Maar dat heb je nauwelijks door vanwege de volledig brakke manier van introduceren.

Voor de rest ook heel kort. Veel meer dan enkele fratsen van meneer onzichtbaar en wat auto's en mensen die de berg af donderen krijg je dan ook niet als moorden. Ik vind het jammer dat een project met indrukwekkende middelen toch zo kort door de bocht moet gaan.

Met een iets rustigere vertelstijl was dit voor mij veel meer ten goede gekomen. Dit was gewoon puur chaotisch. En dat voor zo'n horrorklassieker. . Ik wil het graag goed vinden, maar dat lukt me met The Invisible Man echt niet.

En P.S. het is inderdaad beangstigend als iemand die zichzelf onzichtbaar kan maken slechte bedoelingen heeft. Maar meneer onzichtbaar hier gaat dan wat klieren. Beetje jammer, de echt gave mogelijkheden worden dan niet genomen. Maar dat ligt waarschijnlijk dan aan de beperktheden.

Herzien en het hoge cijfer mag blijven staan. Regisseur Leigh Whannell blijft uiterst bekwaam in het opbouwen van effectieve thrillerscenes die af en toe grijpen naar sciencefiction en horror. Fijn dat de makers geen herhaling hebben ingezet van het klassieke basismateriaal, maar vooral iets heel moderns (en dus anders) dirigeren. Elisabeth Moss doet het daarbinnen uiterst verdienstelijk en verdwijnt volledig in haar personage, waardoor de film net wat krachtiger voor de dag komt. Net als bij Upgrade valt het overigens op dat Whannell voor relatief weinig budgettaire middelen een film op tafel legt die erg duur oogt, zeker de robotische cameratechniek (ter voorbeeld) is uiterst sterk. The Invisible Man kent genoeg spanning, afwisseling en tempo om gedurende de speelduur van 124 minuten niet te vervelen en vormt een bekwame en professionele toevoeging aan het thrillergenre. Wat mij betreft een makkelijk aanradertje.

De jeugdige kijkers zullen zich prima kunnen vermaken met deze fantasierijke komediefilm van Disney-regisseur Paul Hoen, die helaas vooral iemand is die in opdracht werkt van en zich weinig bezighoudt met eigen kwaliteiten. Op die manier is Invisible Sister zeker niet de meest passievolle film, maar de jonge castleden doen het aardig en er hangt een degelijk tempo. Bij vlagen wordt er zelfs een aardig sfeertje neergezet wanneer de makers zich bezighouden met de iets spookachtigere elementen, al zal de doelgroep daar waarschijnlijk niet al te veel van opkijken. Het vermaakt verder degelijk en kent een passende inhoud, maar blijft aan de andere kant erg braaf, voorspelbaar en flauw. Zeker de humor oogt helaas weinig doeltreffend, wat een voldoende in de weg zit.

Oninteressant moordmysterie dat veel te laat op stoom komt, vooral omdat de introducties van de personages niet werken. Dat heeft er voornamelijk mee te maken dat het acteerwerk niet geweldig is, waardoor het als kijker weinig uitnodigend zal zijn om mee te denken met de film. Enkel Mischa Barton lijkt zich enigszins staande te houden binnen de meute, maar wanneer een detective iemand zijn achtergrond met een enkele blik al volledig kan raden is de lol er snel vanaf. Gelukkig slaagt regisseur Stephen Shimek erin om wat kracht te winnen eenmaal we richting het laatste halfuur gaan, waarin de zaak echt los begint te komen en het weliswaar intrigerend wordt om de verdenkingen aan te horen. De omgeving is ook best lollig opgeleukt met de overduidelijke financiële beperkingen, al had Shimek veel meer mogen doen met de muziek om de sfeer extra te versterken. Uiteindelijk duurt het geheel niet lang en kon ik leven met de uitkomst, maar zowat het volledige eerste uur is inwisselbaar.

Mwa.

Niet helemaal mijn ding dit, dat is duidelijk. Al zitten er wel overduidelijk genoeg goede ideeën bij, die ook best origineel uit de hoek komen. Grappig om Huisman weer zo terug te zien, het Nederlandse accent is me nergens opgevallen.

Sterke acteerprestaties, dat wel, vooral van Marshall-Green. Hierbij zitten er enkele sterke scenes in waar de frustratie even voelbaar is, maar daar blijft het wel een beetje bij. Richting het einde is het wat spannender, maar nergens echt heel overtuigend.

Het is gewoon te traag in het begin, waarmee je snel hier en daar de nodige details mist omdat het soms gewoon saai is. Ook leuk dat Lynch weer even op kwam draven, maar daar blijft het wel bij. Slechs Marshall-Green, Lynch en Huisman zijn wel overtuigend, de rest was vervelend tot onzichtbaar.

Nee, dit is gewoon te lang uitgerekt. Originele ideeën, maar uiteindelijk toch een net-niet filmpje. Dat is jammer, dit had spannend kunnen zijn.

Teleurstellende mix van romantiek en horror. Voor enige tijd, ondanks hele duidelijke signalen, ontging het me even waar het verhaal precies naartoe wilde gaan. De mysterieuze toon wordt er daardoor in mijn optiek door regisseuse Thompson meer dan aardig ingehouden. Dit wordt vervolgens versterkt door behoorlijke cinematografie. Knap gespeel met filters en kleurtjes roept een aangenaam, bij vlagen spookachtig sfeertje op, al hadden ze daarvoor misschien ook net wat meer extra details toe mogen voegen. Jammer genoeg wil het voor een hele lange tijd amper spannend worden, en zelfs wanneer de film dan integraal alle registers open heeft gegooid wil de spanning niet lukken. Het helpt ook niet mee dat Nathalie Emmanuel ongeschikt is om een film als deze te dragen. De charmante bijfiguren zoals Thomas Doherty hebben alle uitdieping, eenmaal de wending uit de doeken wordt gedaan, compleet verloren, waardoor het toch raadselachtig is dat Thompson hier zo lang op blijft voortborduren. The Invitation kent meerdere noemenswaardige momenten, maar over een algemeen vlak blijft het veelvuldig achter op zowel romantische uitwerking als horror zelf. Zonde, want ik zie genoeg visuele potentie in de regiestijl van Thompson.

Kale, niet-spannende horrorfilm met een onovertuigende cast. iPossessed klinkt vooraf interessanter dan het uiteindelijk is en heeft bovendien opvallend lang de tijd nodig om zichzelf op te bouwen. Regisseursduo Jerry Sommer en Carl Rimi probeert de film van kleur te voorzien door uitgesponnen in te zetten op dramatiek rondom zware thema's, maar vergeten daarmee de spanning in te leiden. Zodra de dreiging om de hoek komt kijken, wacht je als kijker vooral af wanneer het allemaal echt loskomt. Ondanks een aantal degelijke moorden en verrassende wendingen wil het eindgeheel nooit overtuigen en is het geregeld zelfs best saai, waardoor het cijfer niet hoger dan dit gaat uitpakken.

Scorsese had er zin in.

Het is doorgaans niet mijn favoriete regisseur, maar zijn invloed op de filmwereld is uiteraard niet te ontkennen. Toen The Irishman werd aangekondigd, moest ik stiekem een beetje slikken. Dat een regisseur na enige tijd terugkeert naar zijn oude roots betekent niet meteen een bevestigd meesterwerk. Namen zoals Dario Argento en David Cronenberg keerden bijvoorbeeld, naar mijn optiek, ook niet bepaald foutloos terug naar hun eerdere werk.

Gelukkig is The Irishman absoluut geen vervelende film om doorheen te komen, maar een echt sterke film vond ik het evenmin. Het is wat mij betreft vooral een hele uitgebreide registratie van een historisch persoon. Frank Sheeran is in dit geval de uitverkorene. Hij krijgt van regisseur Scorsese zelfs een film van wel 209 minuten toegewijd gekregen, alleen mis ik nog een beetje de why daarvan. Niet dat deze film die redenatie niet geeft, maar ik zie in Sheeran niet echt een erg interessant figuur en The Irishman heeft me daarin niet bekeerd tot het optimistische.

Het acteerwerk is zoals verwacht zeer keurig, al blijft Scorsese wel sterk leunen op ellenlange scheldtirades en conflicten. In principe zitten er weinig echt rustige scenes tussen, alles is emotieopwekkend en driftig. Het is natuurlijk een stijlkeuze, maar Scorsese creëert er wel een uitgebreide variatie aan personages mee die qua karakter heel erg op elkaar lijken en daarom nergens onderscheidend zijn. Dat er dan elk uur steeds nieuwe figuurtjes worden geïntroduceerd deed me hierdoor erg weinig. Het levert voor Scorsese een serieuze uitdaging op als hij in het laatste uur de sentimentele kant opgaat.

Gelukkig, tegen alle verwachtingen in, bleek het laatste uur voor mij zelfs het sterkste uur te zijn. De lange weergave van de tragische laatste levensfase van De Niro kon me wel bekoren, terwijl ik de twee uur daarvoor eerder repetitief vond overkomen. Dat De Niro bijvoorbeeld nooit meer contact kreeg met zijn dochter en uiteindelijk als stokoude man die zijn eigen grafkist uitkiest zijn lot komt te accepteren, het raakte me wel. Zo'n gevoel heb ik bij Scorsese eigenlijk nog nooit eerder beleefd, dus daarvoor uiteraard mijn complimenten.

The Irishman is wat mij betreft een erg gedetailleerde, keurig ingevulde film die misschien iets te klassiek wordt geregisseerd. Ik mis echt absolute hoogtepunten tijdens de misdaadregistraties, want nu heb je vooral personages die heel veel met elkaar in conflict komen, in gesprek gaan over wat dan ook, links en rechts misdaden plegen en meer. Het deed me alleen zo weinig. De volgende film van Scorsese tikt ook al zo'n lange speelduur aan. Gebrek aan kwaliteit twijfel ik niet aan, die zal uiteraard bevestigd worden, maar ik moet wel vrezen dat Scorsese zichzelf vooral heel lang zal herhalen, zonder hoogtepunten, zoals hij hier jammerlijk genoeg laat zien.

PS. de teleurstellende de-aging is door veel andere gebruikers al terecht aangekaart, dus dat hoef ik niet meer te beredeneren.

Overvolle biografiefilm met tragische inhoud, een gegeven dat perfect materiaal vormt voor regisseur Sean Durkin om een goed drama mee te maken. Tot op zekere hoogte slaagt hij daar ook in. The Iron Claw ziet er keurig uit en includeert genoeg gebeurtenissen om een speelduur van 132 minuten gepast mee te vullen. Daarbinnen leveren Zac Efron en Holt McCallany uitstekend acteerwerk en de overige castleden (alhoewel onopvallender) doen dat evenzeer. Het problematische is vooral de tweede helft, waarin de film een aanzienlijk zwaardere toonzetting aanneemt. Een gebrek aan individuele focus zorgt er namelijk voor dat er geen band wordt geschept met de personages, waardoor enige vorm van emotie niet tevoorschijn komt. Dat is uiteraard subjectief gezien het gemiddelde, maar voor mij deed de film op dat vlak erg weinig.

Ok.

Iron Man is 1 van de bekendste helden in Marvel, en toch was dit deel één van de laatste Marvel-films die ik tot nu toe heb gezien. Aan de volgorde heb ik eigenlijk lak, voor de Marvel-films heb je volgens mij niet al te veel kennis nodig van de vorige delen in de tijdlijn.

Favreau mag dit uiteindelijk wel tot 1 van zijn meest geslaagde Blockbusters rekenen. Zijn latere films bekoren me wat minder, deze film toont wat meer eigen smoelwerk. Vooral omdat Downey Jr. zijn Iron Man lekker luchtig en vooral grappig houdt. Zijn brutale houding en humor houdt de film overeind.

De film is 1 van de minst serieuze Marvel-films, maar speelt zich deels af in zeer serieuze maatschappelijke onderwerpen. Bedenkelijke keuze, maar het pakt gelukkig wel redelijk uit. Ik kan niet zeggen dat de film er erg briljant subtiel mee omgaat, maar vermakelijk is het wel.

De effecten in deze film zien er redelijk uit, Favreau regisseert erg flashy en erg houterige CGI is niet te bekennen. Het oogt in ieder geval al beter dan Marvel-films die later pas uitkwamen. Het duurt wel even voordat we het rode pakje zien, maar gelukkig krijgen we wel genoeg Downey Jr. te zien die regelmatig scherpe humor toont.

De actie is nergens echt bijzonder en geeft niet bepaald een kick maar het vermaakt wel. Ik kan niet zeggen dat ik de humor erg grappig vind maar het houdt de film zelf best luchtig. Dat kan helaas niet verhullen dat de film als geheel wat minder aanvoelt in vergelijking met andere Marvel-films. Iets te voorspelbaar en vooral wachten op actie die nergens echt satisfying is.

Wel leuk dat de film wat meer humor kent en best luchtig weet te zijn. Het blijft altijd wel leuk als een held met zo'n saaie naam toch zo leuk uit kan pakken. Er was denk ik ook niet snel een betere keuze voor Iron Man dan Downey Jr, of hij deze rol nou leuk vond of niet. Weinig verheffende actie voor de rest, maar wel lekker luchtig. Ook een ietwat tegenvallende finale, maar voor de rest nog wel leuk in elkaar gestoken.

Alweer iets minder.

Zoals wel vaker met tweede delen lijkt de inspiratie en creativiteit wat op te raken. Daar heeft Iron Man 2 ook last van, al is het niet op het gebied van actie. Wel op het gebied van karakterontwikkeling, in dat opzicht lijkt de film net wat te veel op zijn voorganger.

Downey Jr. is namelijk zowat precies hetzelfde als in deel 1. Natuurlijk als het op komedie aankomt niet heel erg, maar Marvel-films zijn wel meestal van de boodschapjes en dan doet dit deel het vorige deel niet al te veel eer aan. Het lijkt eigenlijk op een introductie maar dan een introductie waarvan het rode pakje niet op de helft van de film pas om de hoek komt kijken.

Downey Jr. zelf blijft overigens nog steeds leuk. De dialogen vliegen weer scherp in het rond en de komische noot wordt regelmatig goed bereikt. Zijn medespelers zijn wat minder op het gebied van komedie, enkel Favreau zelf komt soms nog goed uit de hoek.

De actie is van hetzelfde niveau als deel 1, maar iets minder aanwezig. Tenminste, dat lijkt zo. De opbouw naar de finale lijkt soms eindeloos, en als het er op aankomt valt het weer wat tegen. Gelukkig is de schurk in dit deel een vooruitgang, alhoewel hij wel snel verslagen is.

Rourke doet het erg leuk, was eerlijk gezegd erg verbaast hem te zien. Ik dacht dat hij rondom deze tijd enkel in B-films op kwam dagen, maar hij was wel een goede keuze. Rockwell is namelijk een nogal saaie schurk en hijzelf weet er ook weinig aan mee te geven.

De film duurt iets te lang omdat het wat onbevredigend aanvoelt, gelukkig is het wel 2 uur aan goed vermaak met een gezonde vaart. Vooral genoeg humor ook, die de redding van de film vormt. Luchtig qua toon, en als geheel van hetzelfde niveau. Het doet wat elementen minder en andere weer wat meer. Het cijfer is daardoor eigenlijk gewoon hetzelfde.

Tja.

Gek genoeg heb ik deze ooit eens meegekeken bij een feest, dus heb de voorgaande delen nog niet gezien. Ik kon het overigens prima volgen allemaal, wat inhoud dat de film niet een al te geweldig verhaal meedraagt maar vooral leuk is door de effecten.

Downey Junior is bijvoorbeeld prima als de Iron-Man. Er zitten enkele lekker komische scenes in en visueel is het allemaal met zo'n budget natuurlijk dik in orde. De held zelf lijkt wel een beetje uitgemolken te zijn en 130 minuten zijn lang, maar het is best genietbaar allemaal.

Ik heb me wel vermaakt, ik ga de delen 1 en 2 nog weleens zien. Ik ben er wel benieuwd naar, al die Marvel films. Al komen ze nooit echt met iets heel origineels en lijkt alles een beetje op elkaar.

Grof.

Alhoewel deze film bij lange na niet perfect is, was het resultaat helemaal niet zo slecht. Het was dan ook best een film waar ik toch wel naar uitkeek. Vooral over de verhalen dat het er nogal grof en lomp aan toe gaat, en dat gaat het dan ook.

Opvallend lomp gebracht voor een Amerikaanse film. De regisseur gebruikt zijn remmen vaak niet, en dat hebben we af en toe weleens nodig in deze filmwereld. Lekker grof en bloederig gebracht. Wel wat tegengehouden door budgettaire beperkingen, maar toch wel lekker.

Bovendien ook een rauw sfeertje. Lekker middeleeuws. Het mist wel nog die details, want nu is het vooral "we hebben een kasteel, filmen maar!". Het had allemaal wel iets opvallender mogen zijn. Daar moet de regisseur dan ook aan denken.

Voor de rest heeft het af en toe een klein beetje een SyFy gevoel. Het is net wat te simpel. Camerawerk gaat er soms intens aan toe, maar in het algemeen is er te weinig mee gedaan. De acteurs doen het voor de rest redelijk, al had Purefoy net iets te veel een neppe-actieheld charme.

Ook wel wat voorspelbaar hier en daar, en toch net niet episch genoeg in beeld gebracht. Maar voor de rest wel lekker lomp, bloederig en grof gebracht. Het verveelt niet, en hakt soms stevig in. Dit soort films moeten eens een hoger budget hebben.

Redelijk vervolg.

Het haalt het niet bij het origineel in mijn mening, maar het is alsnog best een waardig vervolg geworden. Helemaal niet zo slecht als ik van tevoren vreesde dat het zou zijn. Ook wel grappig dat English opnieuw in de regiestoel ging zitten.

Dit deel is eigenlijk precies hetzelfde als de eerste. Het volgt zowat precies dezelfde verhaallijn, alleen probeert English het hier en daar wat anders aan te pakken. Wel wat tegengehouden door budgettaire beperkingen, maar English doet z'n best.

Het is duidelijk bij lange na geen 20 miljoen meer. Geen echt bekende acteurs meer te vinden. Iedereen is eigenlijk een beetje afgedankt en de rollen krijgen iets minder achtergrond dan bij deel 1. Bovendien gaat het (opnieuw) verzamelen van een team iets vlotter en makkelijker.

De film ziet er eigenlijk hetzelfde uit als deel 1. Rauwe beelden en een apart sfeertje over de film heen. Het past eigenlijk wel bij deze film. Alleen is het allemaal minder episch en blijft het vooral bij zwaardzwaaien waarbij er soms een bloedspetter omhoog vliegt.

Het is ook wel duidelijk dat de acteurs niet het beste zijn in zwaardvechten. Daarom steekt de regisseur daar een stokje voor door de beelden nog iets intenser te maken zodat je moeilijk kan zien dat de acteurs en actrices er niks van kunnen.

Voor de rest ook geen over-the-top brute kills meer. Het is vooral bloedspetters die omhoog vliegen nu. Maar niet minder vermakelijk daarom. Ook is er bij dit deel iets meer drama aan te pas tijdens de gevechten, waardoor het soms iets harder overkomt, terwijl in deel 1 de beelden veel en veel harder waren.

Het is alleen jammer dat de regisseur niet de moeite nam om een nieuw verhaal te bedenken. Het is eigenlijk gewoon een herhaling van deel 1, maar iets minder episch en groots en met iets meer dramatiek gebracht. Niks mis mee, maar toch wel jammer.

Geen vervelende zit daarom, en nog steeds grof hier en daar. Soms hele lelijke CGI, maar toch wel prima beelden van het kasteel en de belagers.

In Irresistible wordt overtuigend geacteerd door Steve Carell, maar helaas heeft hij zich hier omringd met scenaristen die geïnteresseerder zijn in de kinderachtige humor dan in de volwassen basis. Vrijwel ieder figuur komt vervelend en ongeïnspireerd voor de dag, wat vervolgens verder wordt versterkt met de simplistische regie van Jon Stewart. De focus gaat naar de manier waarop de personages met elkaar omgaan, geregeld tot in het absurdistische doorgetrokken. Het leidt af van de politieke inhoud, die hierdoor nogal flauw en zonder impact voor de dag komt. Met het acteerwerk is overigens weinig mis, maar als een komedie geen enkele lach bij de kijker teweegbrengt kan je niet spreken van een succes.

Irréversible zal nooit een leuke film zijn om te kijken, laat staan voor een herziening. Toch had ik de film op de plank liggen en zeker met een Duitse kopie was het een goed moment om even aan te kijken of het allemaal nog functioneerde. Ik had de keuze uit de niet-chronologische en chronologische volgorde, maar ik koos braaf voor optie 2. Volgens mij ook duidelijk de betere keuze, want weinig films zullen zo hard binnenkomen binnen zo'n korte tijd. Het acteerwerk van Cassel, maar ook zeker Bellucci (arme ziel) is van bovengemiddeld niveau. Ik moet er niet aan denken om het ze na te doen.

Waarom de film persoonlijk veel voor me doet is omdat de film me blijft raken. Ik neem aan dat dit een gezonde reactie is gezien de inhoud van de film, maar er zijn genoeg films die zich willen onderscheiden met het tonen van expliciet en bruut geweld en daar niet in slagen. De gewaagde regiekeuzes van Noé maken van Irréversible een extra ongemakkelijk en genadeloos stukje cinema waardoor de emotionele impact er in dit geval wel behoorlijk mag wezen. Ik lees veel berichten over dat de tweede helft (technisch gezien de eerste helft) het niet kan halen bij de eerste helft. Ik geef ze daarin gelijk, maar zeker tijdens de herziening viel het me op dat ik nog altijd met de volle interesse naar de tweede helft zat te kijken. Het mag gezegd, de getoonde romantiek tussen Cassel en Bellucci vond ik hier een stuk warmer en realistischer dan bij een hoop ander romantisch filmmateriaal. Dat ze toen ook een koppel waren is duidelijk en wellicht daarom niet helemaal eerlijk als vergelijking, maar het feit dat je verliefd bent zorgt er niet meteen voor dat je drie versnellingen beter kan acteren. Irréversible blijft ook bij herziening voor mij een oncomfortabele, maar sterke filmervaring.

Erg rommelige en zeer saaie avonturenfilm met horrorelementen tussendoor, die regisseur Bruce Wemple op de minst creatieve wijze inkleurt. Kijkers die hopen op een groepje soldaten dat het moet opnemen tegen monsters komen bedrogen uit, want veel meer dan zwartgeblakerde en slecht opgemaakte acteurs zul je niet tegenkomen. Daarbij komt kijken dat het ambitieuze concept rommelig en onduidelijk wordt uitgewerkt, met een aantal castleden die amper op kunnen tegen de totale productiechaos. Het gebrek aan sensatie en de overdaad aan slap gezever maken Island Escape een serieuze uitdaging om doorheen te komen, maar uiteindelijk is dat te verwachten van dit soort pulpfilms. Enige pluspunten voor makers op de achtergrond die veelvuldig met visuele effecten hebben geëxperimenteerd.

Schaamteloze film, ongelooflijk dat dit als eindresultaat moest dienen. Het is het type film waarvan ik me dan toch afvraag of spuuglelijke en gedateerde CGI dan niet beter was geweest, want de manier waarop mensdieren hier worden neergezet kan echt niet. Thewlis en Kilmer doen hun best om van deze chaotische compositie nog iets speciaals te maken, maar regisseur Frankenheimer (of zal ik maar zeggen Marlon Brando) doet elke poging vakkundig teniet. Of het nou de inspiratieloze sets zijn, de belabberde keyrol van Brando of juist de invulling van de creaturen, het werkt hoe dan ook niet. Ook niet als cultfilm, daar is deze film te serieus voor, er had dan veel meer kijkplezier moeten hangen. Als het de oprechte bedoeling van Brando was om dit project te saboteren dan feliciteer ik hem van harte. The Island of Dr. Moreau doet me denken aan het soort film dat je als kind per ongeluk via een VHS-tape ziet en er dan getraumatiseerd van raakt, maar dat komt dan niet door de beklemmende sfeer of de effectieve spanningsboog. Eigenlijk heb ik niet vaak een film mogen aanschouwen met zo weinig creatieve invulling en zo'n waardeloze uitwerking. Ik kan er geen goed woordje over doen, dus het cijfer is er ook naar. Overigens ben ik op de hoogte van de chaos die heeft geheerst op de set, maar je ziet genoeg soortgelijke situaties waar dan opeens een sterk geheel uitkomt. Dan was me dit trouwens ook bespaard gebleven.

Mwa.

Leuk idee, mindere uitwerking. Het voordeel van Island Zero is dat regisseur Gerritsen bewust lijkt te zijn van zijn budgettaire beperkingen. Hij weet hiermee net wat beter met zijn film om te springen waardoor de uitwerking nergens te ver doordraaft.

Verhaaltje heeft verder wel lang nodig om op gang te komen. De inleiding is lang, eigenlijk gewoon te lang. Er worden heel veel personages geïntroduceerd en na ongeveer een half uur hebben we een soort Dawn of the Dead-achtige opzet maar dan op een eiland en met een andere dreiging. Een dreiging die aan het einde van de dag niet zo heel boeiend is.

99 minuten voelen aan als 120 minuten want tempo heeft het verhaal niet. Alles wordt rustig verteld, wat geen probleem is, maar tevens een aanleiding voor een speelduur die te lang aanvoelt. Personages zijn verder niet zo boeiend en diens achtergronden zijn nogal gewoontjes. Er is eigenlijk gewoon niks interessants te bekennen. Ze zijn gelukkig wel degelijk geacteerd.

Visueel zitten er enkele sfeervolle stukken bij en degelijke vondstjes maar spannend wordt het nergens. De gore blijft erg beperkt en de spanning kent maar korte bogen. Uiteindelijk kent deze speelduur maar ongeveer een halfuur aan pure horror. Als die horror tevoorschijn komt wil het ook niet meteen een grote indruk maken helaas.

Wat ik wel beter vond was het concept en de setting. Er wordt met beperkte middelen veel gedaan en ze hebben volgens mij ook een serieuze cast bij elkaar geschraapt die het niet eens zo slecht doet. Qua gore wordt er af en toe uitgehaald en die vondst met een infrarood camera vond ik ook leuk. Eigenlijk een ideaal excuus om het monster niet in volle glorie te tonen, terwijl je het op z'n minst een klein beetje kan laten zien.

Entertainend is het wel, maar ook net iets te traag. Voor z'n budget en opzet is het best geslaagd, maar het kan zich uiteraard niet met de populairdere horrorfilms meten. Als je iets meer te spenderen aan Gerritsen geeft zal het best nog eens goed kunnen uitpakken met deze regisseur.

Degelijke Bay.

Deze film is niet kenmerkend voor een regisseur als Bay. Ondertussen wel bekend als de explosieregisseur. Hier moet je echter niet volop explosies en actie verwachtten. Eigenlijk ook zowat de enige film waarin Bay een serieus verhaal aan het vertellen is.

Het betekent echter niet meteen dat deze Bay geslaagd is. Want het blijft uiteindelijk nog steeds een best lompe filmmaker die visueel alles onder de controle heeft, maar op het gebied van plot en karakters nog steeds niet de beste is helaas.

Het verhaal is ook wel leuk bedacht en heeft in de eerste 40 minuten nog wel een vorm van mystery. Eenmaal het plot bekend is lijkt Bay het ook op te geven om er nog wat uit te halen en begint de actie. Alleen voelt het plot wel iets ondermaats aan. Had een stukje intelligenter gekund eigenlijk.

Visueel wel weer knap. Alleen is Bay hier nog iets te flashy. Alles lijkt te zweten of nat te zijn. Niet bepaald de uitstraling die nodig is in een sciencefictionfilm. Alles is namelijk net iets te fel. Het lijkt net te veel of de zon heel erg op de karakters schijnt.

Maar de actie ziet er wel erg gaaf uit. De film kent weinig actiescenes echter voor Bay zijn doen, het lijkt hier meer in te gaan op de sciencefiction. Maar de achtervolging gevolgd door een spectaculaire scene waarin de karakters op een groot logo van een gebouw afvallen was erg gaaf. Visueel ook het hoogtepunt van de film.

Omgeving van het gebouw zelf ziet er ook best goed uit. Deed me soms denken aan een Black Mirror aflevering, maar iets meer Hollywood. Acteerwerk is wat tegenvallend. McGregor deed het goed als de "echte" McGregor maar als kloon McGregor was het in ieder geval een stuk houteriger. Johansson is ook niet perse overtuigend. Buscemi is dan nog wel leuk.

Degelijke film. Probleem is dat het alleen niet altijd weet te boeien, en daar heb ik nog maar weinig keren last van gehad tijdens een Bay-film. Leuke poging toch wel, maar wellicht kan Bay het toch houden bij spektakel en geen plot. Al mogen de karakters nog steeds meer uitwerking en aandacht krijgen in andere producties. Hier was het natuurlijk wel op zijn plaats. Mijn voornaamste kritiekpunt is uiteindelijk ook dat als ik een keus had, gewoon met Bean eens was geweest en als klonen met een geweten de oplossing is voor diverse ernstige ziektes, dat ik daarin was meegegaan. Ik kreeg minder sympathie voor de motivatie van de klonen dan.

Ok.

Uiteindelijk wel duidelijk met de hand van Anderson geregisseerd, maar zo geniaal vond ik dit filmpje uiteindelijk niet. Ik vind sowieso de animatiefilms van Anderson niet zo heel briljant uiteindelijk. Behalve dat het wat vlotter is.

Qua animatie is de stop-motion natuurlijk altijd knap, maar de poppetjes zelf vond ik er behoorlijk lelijk uitzien. Vooral dat Japanse jochie zag er niet uit. De honden wel wat beter, maar qua design vond ik het allemaal voor Andersons doen erg ondermaats.

Maar visueel is het allemaal zoals verwacht weer helemaal verzorgd voor de rest. Goed, knap cameragebruik en veel detail in de achtergrond waardoor je heel makkelijk door de film zelf heengaat. De locaties zagen er, in tegenstelling tot de poppetjes, goed uit.

Voice-acting ook prima. Het was niet dat een bepaald iemand er ver bovenuit stak, maar het zag er allemaal goed uit. Vooral rustig en neutraal ingesproken waardoor er niet al te veel chaos en drukte inging en dat was gewoon goed.

Jammer dat er wel een bepaalde kant inzat die er niet in had gehoeven. Karakter van Gerwig was bijvoorbeeld vooral vervelend en nam de prima humor die van de honden afkwam weg met wat flauwe humor die hier niet heel erg op z'n plaats viel.

Verhaal zelf is grappig bedacht en Anderson weet er veel mee te doen en veel ook lekker leuk in beeld te krijgen. Alhoewel het op het eerste gezicht kinderlijk lijkt vind ik dit toch wel iets meer de volwassen kant opgaan, dus kijk uit.

Voor de rest is het altijd wel een bepaald charme dat Anderson in zijn film weet te stoppen. Het is wat vreemd in het begin, maar Anderson weet er heel vaak toch wel weer iets van te maken. Dit is niet het bioscoopvoer voor kinderen, maar wel een interessante film met toch helaas punten die ik niet zo fijn vond.

Regisseursduo Matthew Festle en Alexys Paonessa komt aanzetten met een film waarin de beste ideeën voor de allerlaatste minuten worden bewaard, want daar wordt pas de opdracht begrepen dat Isleen Pines niet veel meer is dan amusementswaarde. In principe is alles wat daarvoor afspeelt overbodig, waarbij te veel verschillende personages te veel ontwikkeling doormaken. Veel van die castleden beheersen het vak van acteren bovendien niet al te sterk, maar Naiia Lajoie vormt gelukkig een positieve uitzondering. De praktische effecten zijn verder welkom en links en rechts wordt er een aardig moment neergezet, maar het merendeel is toch wat pover en onopvallend in elkaar gestoken. Zeker het creatuur ziet er slecht uit.

Net iets te.

Idee is echt heel leuk bedacht, dit soort fantasy verhalen gaan er bij mij altijd wel goed in, en daarom was de interesse hiervoor ook wat groter dan de gemiddelde romcom. Eeuwig zonde dat Strauss-Schulson er actrices zoals Wilson in de hoofdrol moet zetten.

Dat Wilson het überhaupt zo ver heeft geschopt is me ook niet helemaal duidelijk. Nooit om haar moeten lachen en voor de rest blijft het allemaal zorgwekkend wat voor boodschap ze aan het uitstralen is. Gelukkig zijn de "kijk-mij-eens-dik-zijn" grappen niet in de spotlight gezet.

De wond wordt gelukkig gevuld met acteurs zoals DeVine, die ook echt leuke charme hebben als komiek en ook echt werken. Het verhaal zelf blijf vlot, en is leuk gebracht, het is dan ook wel grappig dat dezelfde regisseur nog zo iets als dit heeft gemaakt.

Helaas ligt de parodie er zelf net iets te dik bovenop en komt het allemaal wel heel geforceerd over om echt grappig te zijn. Vooral de manier hoe Wilson ermee omgaat is gewoon helemaal niet leuk om te zien. Allemaal net iets te overdreven om grappig te zijn.

Al zijn er wel een aantal geslaagde momenten als parodie gebruikt waardoor ik wel kon lachen en blijft het allemaal wel geinig bedacht waardoor het geen moment echt saai is. Pakkende liedjes hier en daar en het tempo is luchtig en vlot.

Acteerwerk buiten Wilson om is prima en iedereen draagt wel een steentje bij. Cameragebruik soms verrassend knap, en de kleurtjes zijn lekker fel en snoezig om het allemaal het bijbehorende vlotte en grappige sfeertje te geven.

Dit alles is toch niet genoeg om nog een voldoende te krijgen, omdat de film een hoop punten laat liggen op het genre komedie, dat eigenlijk gewoon goed hoort te zijn in dit soort films, maar dit echter niet is.

Eerste deel was leuk, tweede deel was zwak.

Na de nieuwe versie te hebben gezien die ik erg fantastisch vond begon ik maar eens aan de oude versie. En ik wist dan een oude versie nou niet erg sterk zou kunnen zijn dus ik wist waar ik aan begon.

Het eerste deel krijgt van mij een 3,0*. Dat is de kindertijd. Daar kon ik erg van genieten ondanks het een beetje amateuristische acteerwerk. Tim Curry speelt werkelijk legendarisch. Erg vermakelijk hoe ze allemaal hun grootste angst tegenkomen. Had ik me wel mee vermaakt.

Dan het volwassenen deel, die een 2,0* krijgt. Acteerwerk was heel slecht en ongeloofwaardig. Veel minder, en vaak erg saai. De jongen die stottert en het meisje spelen erg slecht. De eind scene kon er daarom ook niet aan tippen. Had veel meer ingezeten.

Het was een prettige herziening. De eerste film binnen het tweeluik van regisseur Muschietti viel gelukkig niet tegen. Het is vooral prettig om de stof van de film weer een beetje op te doen gezien mijn kinderachtige eerste recensie, maar iedereen wordt ouder met de tijd, en zo ook ik. Wat ik vooral prettig vond (en vind) is dat de mix tussen horrormateriaal en fantasy-elementen nog altijd vlekkeloos samengaat. Leuk dat Muschietti zich niet echt heeft ingehouden met het bedenken van creatieve monstertjes en bedreigingen naast Pennywise zelf, overigens geweldig vertolkt door Skarsgård. Dat deze echter door het boek geïnspireerd zijn is uiteraard opgemerkt, maar dat betekent niet dat een regisseur ervoor hoeft te gaan. Voor hetzelfde geldt had Muschietti het allemaal genegeerd, maar hij gaat er vol mee door en dat kan ik met een lekker snackje op een vrije avond goed waarderen.

Acteerwerk van de kids, die later uitgroeiden tot wat grotere namen ondanks een nog jonge leeftijd, is bovengemiddeld en de vormgeving van Derry plezant. Denk dat het vooral helpt dat Muschietti zijn film nooit laat slepen, want er was materiaal genoeg om constant te vervallen in sterke verhalen, zware sfeerschepping en veelvuldig moraal. It: Chapter One behoudt echter een gezonde balans tussen griezel en plot. Het blijft voor mij persoonlijk een genot om dit soort films te zien.

Het is niet meer dan logisch dat dit vervolg op het succesvolle eerste deel veelvuldig door het publiek werd bekritiseerd. Niet dat de gemiddelde cijfers vernietigend zijn, maar je merkt duidelijk dat het grootste gedeelte van de liefhebbers het eerste deel verkiezen. Zeer begrijpelijk, het verschil in kwaliteit is vrijwel op elk aspect te merken. Structureel is deze film een grote rommel en de bekende en talentvolle cast die Muschietti heeft weten te bemachtigen krijgen nauwelijks de ruimte om iets met hun personage te doen. Daarnaast wordt er ook terecht aangegeven door enkele gebruikers dat de opgeschroefde humor een hoop spanning in de weg zit en bovendien kunnen die ouderwetse dialogen in een film van 2019 echt niet meer. De kritiek die werd geleverd op de film, met alle bovengenoemde punten, is niet meer dan terecht dus, maar toch blijf ik deze film stiekem heel leuk vinden.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Muschietti de inhoudelijke tekortkomingen compenseert met het audiovisuele. Elke scene is leuk op z'n eigen manier. De bovengemiddelde cinematografie en kwalitatieve verlichting maken van elke horrorscene een feestje en de veelvuldigheid van de locaties produceert een extra plezierige toon. Bovendien blijft Skarsgård een geweldig personage vertolken. Dat dit vervolgdeel zijn personage wat meer naar de voorgrond schuift doet wat af aan de dreiging, maar zijn innemende verschijning stelt gelukkig nooit teleur. Er zit zoveel tempo in de film dat bijna het onmogelijk is niet vermaakt te worden, volgens mij zit er zelfs geen sequentie in waar er geen monster om de hoek komt kijken. Kortom, ik snap de kritiek maar al te goed, maar dit soort films houden me niettemin voor een volledige avond zoet. Dan is een speelduur van 169 minuten opeens helemaal niet zo vervelend.

Spannend.

It Comes at Night heeft een heel misleidende trailer dus als je deze film wilt zien zal ik zeggen dat je de trailer beter even niet moet kijken. Maar ondanks een hoop lage scores vond ik deze film nog best goed ook.

Op sommige momenten is de spanning enorm en je merkt de angst die zich in de families bevinden. Alleen hierdoor begin je je onveilig te voelen terwijl je niet eens weet wat er nou eigenlijk je zo de stuipen op het lijf jaagt.

het einde is heel duister en als je nog een teer zieltje hebt zal ik hier nog niet mee beginnen aangezien deze film je grijpt en nog even niet loslaat.