Opinions

Pff.

Dit zijn de ideale voorbeelden van films die hun eigen marketing negeren. Je zou met een blik op de titel evenals de poster denken dat je een soort mens vs. monsterfilm krijgt, maar in plaats daarvan krijgen we gewoon een kerel die zichzelf in de penarie helpt door klem te zitten onder een auto. Hoe je het voor elkaar krijgt? Geen idee.

In ieder geval duurt het onmogelijk lang voordat we daadwerkelijk interessante actie krijgen, want het is vooral wachten, wachten en nog eens wachten totdat deze agent zichzelf eens uit de problemen gaat helpen. Een echt avontuur naar monsters is er niet, je wacht zeker een uur voordat de film zichzelf tot horrorfilm mag kronen en tegen die tijd ben je allang in slaap gesukkeld.

Ik vraag me ten zeerste af waarom dit soort films daadwerkelijk denken dat ze hiermee een goed resultaat hebben verkregen, want eenmaal de wormen tevoorschijn komen is het snel over en maken ze ook nog eens weinig indruk. Typerende film die zo saai mogelijk probeert te zijn. Ik voel me niet vaak bedrogen, maar hier zeker wel. Cijfer is er dus ook naar.

Quinn Jackson vormt het voornaamste lichtpuntje van It Cuts Deep en speelt haar mannelijke medecollega's met groots gemak van het doek af. De grootste domper van de film is wellicht de (of het gebrek aan) inbreng van regisseur Nicholas Santos zelf, die binnen zijn functie amper wat van waarde weet toe te voegen aan het uiteindelijke geheel. Er hangt nergens een dreigende sfeer en op visueel vlak valt het op dat er beduidend weinig details in de omgeving worden gemengd. Niettemin zorgt de redelijk absurde toon ervoor dat het schouwspel tussen Jackson en Charles Gould enigszins boeiend blijft, maar het zorgt er ook voor dat de komische toon de opgebouwde spanning overweldigt. De plotwending is niet bepaald verrassend, maar de finale loopt in tegenstelling tot de rest van de film best lekker door. Bovendien werken voornamelijk de ongemakkelijke situaties tussen het koppel erg goed waardoor je als kijker ten alle tijden alert blijft. It Cuts Deep vormt een redelijk droge registratie waarbij de visuele regie te ondermaats is om een echt onbehaaglijke sfeer op te roepen.

Zwaar romantisch drama met een overtuigende Blake Lively en een dappere bijrol van (regisseur) Justin Baldoni, die zichzelf niet bepaald van zijn meest rooskleurige kant laat zien in It Ends with Us. Zijn regie zorgt voor een opvallend subtiele en dromerige inslag, die zeker goed past in het kader van herinneringen en flashbacks. Het verbloemt een ietwat voorspelbaar verhaal dat te sterk leunt op bijfiguren die karikaturaal voor de dag komen. Hierdoor komt de tragedie nooit helemaal tot uiting, want de wereld van It Ends with Us voelt dan ook nergens geloofwaardig en/of waargebeurd aan. Het is onderscheidend genoeg in vergelijking met soortgelijke projecten, maar overtuigt nergens volledig. Hierdoor blijft het vooral wat hangen in het midden van de weg.

Prima.

It Follows is niet een film voor de liefhebber van zo veel mogelijk bloedvergieten en schrikmomenten. Deze film gaat weer een beetje terug richting de jaren 80. De sterke soundtrack helpt daar ook veel bij.

Ik denk dat deze film je een soort paranoia probeert te geven, maar deze kwam bij mij niet erg over (kan wat zeggen over mij).

De acteurs doen het redelijk, kan er allemaal wel mee door. Maar de "Entity" zag er anders uit op elk moment. Natuurlijk neemt het een vorm aan, maar ik dacht dat in plaats van altijd langzaam lopende mensen neer te zetten hier nog iets meer uitgehaald kon worden. Soms wat saai, maar wel vermakelijk.

Een zesje van mij

Gemiddeld.

Overigens kon ik dit wel net wat beter slikken in vergelijking met andere jaren 30 films. Waarbij ik regelmatig wat moeite ervaar om door dit soort films heen te komen, wist It Happened One Night aardig weg te kijken. Het is dan ook vooral de chemie tussen Gable en Colbert die werkt. Veel andere echt sterke elementen kent het niet.

De openingsminuten vond ik bijvoorbeeld best flauw. Ik vind het een erg omslachtige poging tot komedie, iets waar de film wel vaker last van heeft. Capra probeert er regelmatig heel hard een komedie van te maken, maar ik kan niet echt zeggen dat dit goed lukt. Er valt namelijk weinig te lachen, omdat veel dialogen nogal gescript aanvoelen.

Het acteerwerk werkt echter wel, en daar haalt de film voornamelijk z'n kracht vandaan. Gable en Colbert zijn beide leuke personages om te volgen en ik vond het prettig om te zien wat voor streken ze nu gingen uithalen. Veel voelt een beetje gemaakt aan, maar dat neemt niet weg dat er een vlot sfeertje door de film heen hangt en dat het aardig wegkijkt.

Verder zit de film met z'n 105 minuten misschien een beetje aan de lange kant. Het is niet de moeilijkste of meest complexe komedie, dus zo'n speelduur is per definitie niet echt nodig. Omdat het allemaal voornamelijk wel vlot blijft wegkijken is het ook geen vermoeiende opgave, maar dit had na 90 minuten eigenlijk wel afgesloten kunnen worden.

Omdat het nog aardig wegkijkt wil ik er nog wel een voldoende aan geven, maar ik weet niet echt wat deze film nou zo veel specialer maakt. Ik voelde me na het einde niet beduveld, de chemie is leuk, maar een echte status had ik er zelf niet aan gegeven. Misschien zien de andere filmfans er wel meer in dan ik, maar ik waardeer het voor nu voor wat het is. Niet meer, niet minder.

Ik heb nog niet veel Amerikaanse horrorfilms (geen) gezien die Indiase folklore belichten. It Lives Inside, die in de Nederlandse bioscopen draaide, was daarom een goede kans. Wat me echter meteen opviel was het uitzonderlijk matige acteerwerk van Megan Suri. Ze loopt de hele film lang achter de feiten aan met dezelfde gezichtsuitdrukking, dus vrijwel elke scene die wat van dramatiek of emotie moet hebben valt direct door de mand. Regisseur Bishal Dutta beleeft met deze film niet zijn eerste horrorexperiment, maar als ik die informatie niet zou hebben geweten had ik gedacht dat dit wel zo was. Hij lijkt in ieder geval geen enkel benul te hebben van hoe je spanning degelijk moet opbouwen, want buiten schaarse sfeermomenten wordt er op het vlak van horror niets bereikt. Ik kan horrorfilms waarin het monster/creatuur pas in de slotfase onthult wordt aardig waarderen, maar in het geval van It Lives Inside vond ik het vooral lang wachten op een teleurstellende climax. Links en rechts wordt er voordeel gehaald uit aardige filters en interessante folklore, maar al bij al is dit een teleurstellend bioscoopbezoekje geweest.

Ok.

Niet de beste horror die er is inderdaad, maar zo slecht vond ik hem ook weer niet. Het eerste deel van de film is bijvoorbeeld prachtig geschoten. Die openingsshot boven Las Vegas, prachtig. En zo heb je nog meer van die mooie plaatjes. De woestijn is ook mooi gekozen en prachtig in beeld gebracht.

Acteerwerk was ook vrij redelijk. Brittany Allen doet vreselijk haar best en het eerste deel is ook mede door haar vrij geslaagd. De woedeaanvallen richting die zombie zijn zelfs ook nog best grappig. Het is soms wel wat van hetzelfde en dat duurt dan ook dik 50 minuten lang.

Het einde is minder. Ik was niet meer geboeid en het duurde toch wel erg lang voordat hij voorbij was. De drama in de film deed de film absoluut geen goed. Desondanks een redelijke horror, die vaak wat te langdradig is.

Erg matig.

Niet eens perse in de uitwerking, dit soort films zijn gewoon niet echt voor mij weggelegd. It's a Boy Girl Thing weet zelf overigens ook niet echt wat het wil zijn, aangezien de film in principe meerdere richtingen kiest om te volgen, maar er nooit echt eentje volledig weet te bewandelen.

Ik gok in ieder geval dat de film voor jeugdig publiek is bedoelt, maar het kan bij lange na niet op Disney channel verschijnen vanwege de meerdere referenties naar seksuele handelingen. Toch lijkt het me ook niet voor ouder publiek bedoelt te zijn, aangezien de film nogal kinderachtig te werk gaat. Zowel Zegers als Armstrong schieten beide in de overactingmodus, wat eigenlijk vooral vervelender is dan leuk.

Zo wordt er steeds een poging gedaan om grappig te zijn, maar de uitvoering ervan zelf laat te wensen over. Veel geschreeuw en grootse gebaren, maar grappig is het niet. Vlot ook niet perse. Het eerste gedeelte kijkt nog wel aardig weg, maar daarna begint de film vanwege de wat vervelende manier van humor steeds taaier te worden, totdat het tegen klokkijken aanzit.

Deels omdat ik de inhoud vervelend vond, en deels omdat de film geen moment de tijd neemt om maar een beetje origineel te zijn. Het concept is fantasierijk, en toch slaagt regisseur Hurran erin om het zo normaal mogelijk uit te voeren. Focus op zowel komedie als romantiek, maar de komedie is niet bepaald grappig en de romantiek volgt veel te bekende paden.

Zo is er eigenlijk niet heel veel om deze film mee te prijzen. Het voelt nog wel fris aan en ik waardeer de zelfspot van de acteurs en actrices, maar verder was dit een taaie film die vooral niet erg lollig is. Ik zie gewoon niet echt de lol in van dit soort humor, en daarom was deze film voor mij automatisch een misser. Voor de liefhebber dus, maar daar behoor ik niet toe.

Wat een onkunde.

De regie slaat de plank volledig mis na wel een geinige stunt met de eerste scene, waar we een plaatje zien die uitzoomt, om uiteindelijk een gigantische ontploffing te zien op een tropisch eiland. Dat was wel hoopvol, maar het resultaat daarop doet dat geen eer aan.

Al snel beginnen de personages met elkaar te botsen. Niet qua ruzies. Nou ja, dat ook, maar vooral lijkt elk karakter uit een aparte film te komen. Stiles probeert bijvoorbeeld een serieuze toon te zetten terwijl de personen die haar omringen vooral gek zijn. Dat begint te duidelijk te botsen.

Acteerwerk is ook redelijk storend soms. Slechts Cross en bij vlagen Boston weten zich een beetje staande te houden. De rest is vooral slecht in acteren of slecht in komedie. Stiles was bij Jason Bourne nog wel ok, maar wat ze hier laat zien is gewoon catastrofaal.

Normaal escaleert de boel na een tijdje hier, maar de "oplopende spanningen" worden nogal kort door de bocht gebracht en uiteindelijk lijkt Berger het op te geven en gaat gewoon over in grappen en grollen die stuk voor stuk allemaal de plank misslaan.

Nogal ongrappige bende ook in een film die erg onkundig in elkaar is gestoken. Niks is echt grappig, de 88 minuten zijn vermoeiend en het geheel is rommelig. Het lijkt alsof serieuze cinema botst en uiteindelijk wordt weggedrukt door Ferrell-komedies. Nee, dit was hem niet. Grappig om hem in deze situatie te zien, maar je krijgt er totaal geen Lockdown-gevoel van.

Regisseur Tyler MacIntyre komt wederom met een interessant concept en vervolgens matige uitwerking aangezet. De combinatie tussen kerstsprookje en slasherfilm heb ik persoonlijk nog niet eerder gezien, dus op dat vlak heeft MacIntyre meteen een voordeel. Spijtig genoeg is de uitwerking min of meer compleet ontdaan van enige magie, want de fantasiebeelden blijven beperkt en hetzelfde geldt voor de uiteindelijk originele ideeën. Het acteerwerk is gelukkig best aardig, met een degelijke hoofdrol van Jane Widdop en sterke rol zelfs van Justin Long. It's a Wonderful Knife wordt voorzien van een aandoenlijk tempo en vooral opvallend veel horror, waarbij enige inleiding kort wordt gehouden en de moorden elkaar in rap tempo opvolgen. Het bloed spat rijkelijk in het rond, maar de creativiteit rond de kills is teleurstellend. Persoonlijk had ik de benadering ook wat mysterieuzer in elkaar gestoken, want na 10 minuten wordt de identiteit van de moordenaar al bekendgemaakt. Dankzij het basisconcept is de film nergens voorspelbaar te noemen, maar MacIntyre zal er misschien profijt bij hebben door zijn geluk eens met een puur genrewerkje uit te oefenen.

Leuk.

Het gebeurt niet vaak dat een oudere film uit de jaren '40 me een beetje emotioneel laat voelen. Het maakt de kijkervaring direct bijzonder, maar toch moet ik zeggen dat deze film ook zijn minpunten had. Niettemin een grote meevaller waar ik snel doorheen kon komen.

Stewart vind ik echter een matige rol neerzetten. Hij is nog wel te doen op bepaalde scenes, maar veel scenes voelen te geacteerd en onecht aan. Zeker richting de finale gaat dit zijn tol eisen. Zijn meer luide scenes vond ik ook niet oprecht overkomen, alles voelt net wat te geacteerd aan afkomstig van de beste man, of het nou bij die tijd hoort of niet.

Film zelf is gelukkig wat beter. Het mag heel duidelijk zijn dat dit een feel good film betreft wat zeker richting het einde duidelijk wordt, maar doet dit verder niet slecht. Ik mag het wel, films die een beetje fantasy mengen in diens verhaal. Zo wordt het ook hier leuk toegevoegd en weet daadwerkelijk wat meerwaarde te hebben.

Visueel ook eigenlijk helemaal niet verkeerd. Fraai geschoten zwartwit beelden van de stad en zeker de eerste 5 minuten vond ik geweldig. Daarna krijg je stukjes met hoogte- en dieptepunten. Niks is echt ronduit irritant, maar soms kakt de film wel wat in. Zeker de gesprekken binnen de bank zijn niet al te interessant.

Verder is het een leuke film. Kijkt lekker weg met lekker veel gebeurtenissen die het een beetje interessant houden. Natuurlijk met de bijbehorende levenslessen enzovoort maar die horen er nou eenmaal bij. Het is onderdeel van het genre en zolang het er niet te dik bovenop ligt kan ik het best hebben.

Een goede meevaller dus. Soms matig geacteerd en niet altijd even interessant, maar in zijn geheel een leuke film waar ik na afloop toch wel een beetje door geraakt was. Dat gebeurt niet vaak met oudere films, en daarom was het dus een fijne verrassing. Wat mij betreft best top 250 waardig, al zal het niet tot mijn favorieten behoren.

Ach.

Niet echt een bijzondere film in zijn genre. Het begint al bij het verhaal, dit hebben we denk ik al vaker gezien namelijk en weet eigen vrij weinig verrassingen met zich mee te brengen. Voor de rest ben ik niet zo dol op films die je ongemakkelijk laten voelen.

Aan de cast ligt het niet, Baldwin en Streep hebben wel degelijk een chemie. Steve Martin hoort dan weer niet helemaal in het plaatje hier, die vent is meer een Britse komiek en zo blijf ik hem dus ook voor me zien. De film duurt ook met 2 uur te lang.

Nogal flauwe grappen, en een niet al te origineel verhaal. Dan heb je alleen nog maar enkele scenes die menselijk overkomen en je wel mee laten voelen, daar punten voor. Voor de rest vond ik het niet heel erg bijzonder.

Overtuigend in elkaar gedraaide dramedyfilm met wat mysterie en thriller om de genrecombinatie compleet te maken. Regisseur Greg Jardin gebruikt een moderne inslag om zijn project mee vorm te geven, wat resulteert in strakke montagetechnieken en een boel felle kleuren die mooi met elkaar worden afgewisseld. Het acteerwerk is overtuigend en het concept wordt leuk gebruikt, ondanks dat het mysterie al redelijk snel naar de achtergrond wordt geschoven om voorkeur te geven aan de psychologische escalatie. Het is niet het beste pad dat Jardin had kunnen kiezen, maar hij voert het niettemin met overgave en veel tempo uit. Uiteindelijk ontbreekt het It's What's Inside aan een zekere mate van intensiteit en een sterke slotfase, maar het vermaakt uitstekend en duurt nergens te lang of te kort.

Niet bijzonder.

Gray schijnt een goed regisseur te zijn, maar het lijkt erop dat ik steeds een beetje zijn verkeerde films erbij pak. Ik denk dat ik dan meer zijn biopics moet opzoeken, maar nu was het deze film geworden. Uiteindelijk niks bijzonders voor mij.

De film is duidelijk voor het grote popcornpubliek. Er zijn veel bekende namen bij gehaald, maar er komen er maar weinig uit hun schulp helaas. Er is wel geprobeerd om elk karakter een beetje een eigen smoel te geven, maar komen niet veel verder dan "mooiboy", "nerd" of "hot blondine".

De film heeft voor mijn doen ook niet al te veel actie. Hij lijkt veel meer in te gaan op komedie en misdaad. Misdaad voor in het plannen van een grote heist. Een heist die in de opening wel indruk maakt, maar de "main heist" maakt helaas minder indruk.

Voor de rest probeert de film wel heel slim te doen, maar is eigenlijk gewoon helemaal niet zo heel intelligent. Het zijn vooral simpele ideetjes voor de heist, verpakt in soms groots opgezette actie en daardoor lijkt het alsof de scriptschrijvers met een wereldidee komen. Voor mijn doen is het gewoon een heel simpel gegeven verpakt en een vlot stijltje.

De acteurs vallen allemaal wel redelijk op. Ik was vooral benieuwd naar Green. Het lijkt er echter op dat Green niet heel goed wist wat hij met de topacteurs om zich heen aan moest. Wat mij betreft komt hij beter tot zijn recht in komedies waar hij een beetje de ruimte krijgt.

Wahlberg blijft altijd een beetje een net-niet acteur voor mij. Vooral in dit soort rollen zie ik hem minder graag. Vooral omdat hij graag heel stoer wil overkomen, maar eigenlijk helemaal niet stoer is. Norton ziet er net wat te belachelijk uit om serieus te nemen. Statham doet het wel altijd redelijk in dit soort rolletjes.

De actie mag er soms zeker zijn. De helikopter vs auto-scene is er eentje om te onthouden. Voor de rest is de actie wel vlot genoeg om te blijven boeien. Er zitten een paar hele geinige ideetjes in. Wel lukken deze vaak onmogelijke ideeën opvallend makkelijk bij deze crew. Maarja, dat moet je dan maar wegdenken denk ik zo.

Redelijk filmpje dat ondanks enkele geinige momenten mij niet wist te overtuigen helaas. Het is vlot genoeg, maar het lijkt over zowat alles iets te makkelijk te denken.

Regisseur Kimo Stamboel pakt wat meer de rust en bouwt zijn film kundig op, waardoor Ivanna zich bij zijn betere horrorprojecten mag scharen. Met name de visuele ideeën komen goed voor de dag, want zeker de antagonist ziet er angstaanjagend en creatief uit. De personages zijn daarnaast sympathiek en zeker de hoofdfiguur wordt voorzien van genoeg eigenzinnigheid, waardoor de film geregeld onvoorspelbaar voor de dag komt. Dat gaat wel gecombineerd met een aanloop die iets te veel ruimte neemt en wanneer het op de spanning aankomt stelt het gebeuren teleur, maar eenmaal de finale aanbreekt is dat snel vergeten. Uiteraard komt een film van Stamboel vaak met nogal energieke en luide wisselwerkingen tussen de karakters, maar toch oogt de boel erg gecontroleerd. De relatief ruime speelduur van 103 minuten verveelt dan ook geen moment.