Opinions

Sfeervol.

Inderdaad misschien niet de meest mainstream-horror, maar wel eentje die af en toe goed beklemmend weet te zijn qua toon. Het dingetje is alleen dat de film afzwakt uiteindelijk en een beetje te stompzinnig begint te worden, wat de film een laag cijfer doet krijgen.

Van het eerste deel wil ik nog best begrijpen dat een aantal mensen het saai vinden, maar ik vond het soms toch best knap beklemmend. De regisseur had duidelijk weinig budget maar weet nog een hoop qua sfeer voor elkaar te krijgen zo.

Qua acteerwerk weten Englert en De Caestecker nog best een hoop voor elkaar te krijgen. Ze krijgen niet een al te beperkte rol en krijgen ook best genoeg om zichzelf een beetje vooruit te helpen. Vervolgens doen ze het beide ook gewoon prima.

Richting het tweede deel vond ik de manier waar de film naartoe ging wat minder. Het eerste deel werkte naar een paranormaal iets toe, maar dan blijkt er weer zo'n kerel achter te zitten. Dat soort twistjes doen voor mij altijd de spanning weer ombrengen.

Voor de rest een film die niet lang duurt en redelijk wegkijkt, al moet je misschien als kijker een beetje door het eerste deel heen zien te komen, maar dat deel was voor mij juist het sterkste deel.

Leuk.

Maar ik ben dan ook fan van Topher Grace. In het begin viel hij mij nooit heel erg op, maar na American Ultra ben ik hem steeds meer gaan waarderen. Dit tot op het punt dat ik elke film met Grace wil zien. En deze film was er 1 van. Daarbij zijn de verwachtingen keurig ingevuld.

Maar het is dan ook vooral Grace die echt weet te stralen. Ik weet niet hoe hij het doet, maar in elke rol weet hij een bepaalde charme mee te geven. Hij kiest soms de verkeerde rollen uit, maar hier past hij perfect in het plaatje. De charme weet ervan af te stralen, en hiermee creëert Grace een leuk hoofdpersonage.

Maar ook Quaid viel me erg mee. Normaal vind ik hem ten onder gaan in Amerikaanse films, maar hier past hij wel wat beter. Hij doet voornamelijk zijn dingetje, maar doet dit heel verdienstelijk. Al zal hij niet snel een memorabel karakter creëren zo. Wel jammer, want ondanks dat hij een nogal Amerikaanse acteur is, denk ik wel dat hij het in zich heeft.

Film is vermakelijk. Niet wereldschokkend, maar wel leuk voor een keertje. Het raapt een hoop clichés bij elkaar, maar weet hier gelukkig effectief genoeg mee om te gaan. De meeste kracht lijkt vanuit de hoofdrol te komen, in dit geval Grace, maar daardoor lukt het de film wel om gewoon erg leuk uit de hoek te komen.

Prima ingericht voor de rest, een aantal mooie plaatjes van de stad. Maar de film wil vooral zijn verhaal vertellen en doet dat met genoeg overtuiging. Bij vlagen slipt de film eventjes, zoals de speech van Quaid tijdens het bezoek van McDowell, maar de film weet ten alle tijden luchtig en vermakelijk te blijven, en daar gaat het om lijkt me zo.

Killers.

Film die goed begint, een nog beter middenstuk kent en vervolgens alles uit handen geeft in de derde akte van de film. Het is eigenlijk bijzonder om te zien hoe een film de toonzetting kan draaien en daarmee zowat het volledige resultaat omver kan gooien. In Her Skin laat in ieder geval kundig zien hoe je dat doet.

Hoofdrollen worden vervuld door Otto en Pearce die het vooral van hun naam moeten hebben. Zij zullen vast zijn gekozen voor hun pullfactor, want daarbuiten is er weinig te beleven. De kinderen zijn wel wat interessanter. Intrigerender is eigenlijk de situatie die zich tussen de familie ontrafelt, daar moet de film het van hebben. Ook de moord als een soort extra thema vult de film goed aan.

Het middenstuk en de onthulling zijn allemaal sterke scenes die het niveau van de film best tillen. De sfeerzetting is aardig, lekker donker en groezelig. Films als deze hebben het zeker nodig. Jammer alleen dat de derde helft van de film vooral uitleggerig van aard is. Tegenover een mysterieuzer en spannender gedeelte dat daarvoor komt maakt het de film een erg zware en slaapverwekkende kost.

Voor enige tijd is het een aardige film. Het blinkt nergens specifiek in uit, maar het weet een eind te komen en zat zelfs op een best redelijke voldoende. Het is vooral dat het laatste halfuur van de film nogal taai is om naar behoren doorheen te komen. Het zorgt er toch wel voor dat de film een bittere nasmaak achterlaat, en dat helpt het eindresultaat niet vooruit.

Niet onaardig.

De film waar Yannick van der Velde wel goed acteerde. Evenals Thomas Acda, die het zeker niet slecht doet. Deze film alleen gekeken omdat ik voetbal wel leuk vond, al is er met ons Nederlands mannenelftal weinig te beleven tegenwoordig.

Acteerwerk was goed, iedereen viel positief op. De film is visueel niet erg mooi en de voetbalscenes mochten er zeker wel vaker zijn. De film is vrij ontroerend, vooral voor kinderen. Soms zijn de beslissingen wat irritant maar ja.

Voor een Nederlandse film is dit absoluut niet slecht, en kan zichzelf in zijn opzet ook best geslaagd noemen. Jammer dat het niet altijd even boeiend blijft, maar ja.

Het heeft wel iets.

Maar ook niet al te veel. De film moet het namelijk vooral hebben van het goede acteerwerk van Barden en Curran. Buiten die twee om stelt de film uiteindelijk niet bijzonder veel voor. Al is het nog wel knap dat dit met een microbudget voortkwam.

Zoals verwacht is dit vooral een wat trage film geworden die nooit echt weet op te leven. De regisseur probeert wel van alles, maar niet veel lukt. Maar als het dan wel lukt, lukt het ook daadwerkelijk. De film kent enkele opvallend sfeervolle momenten bijvoorbeeld.

De landschappen en locaties zijn soms ook betoverend. Sterk gekozen en dat beloond zich dan ook met sfeervolle scenes. Barden is goed op dreef en speelt een matig geschreven rol met verve. De dialogen die ze krijgt zijn redelijk vreselijk maar ze gaat er uitmuntend mee om.

De film kent zijn saaie stukken, het ontbreekt de film dan ook aan tempo en het voelt wat kaal aan. Weinig detail in vrijwel alles. Dat doet de film een beetje de das om hier en daar. Dat hutje van Barden bijvoorbeeld. Wat takjes eroverheen en ziezo, klaar. Dat is gewoon te simpel denken vanuit de regie. Al helpen de locaties en omgevingen wel goed mee.

Het is niet slecht, maar er had meer ingezeten. Het kent namelijk sfeervolle momenten maar deze worden toch niet optimaal benut. Het had iets uitdagender en spannender mogen zijn ook, aangezien het drama toch wel wat tempo en pit mist.

Braaf filmpje, duurt niet al te lang gelukkig. Niet de meest gemakkelijke zit die wat concentratie vergt van de kijker, maar uiteindelijk kent het zeker zijn momenten.

Matig.

De nieuwe Wheatley. Een regisseur die onder een bepaald publiek bekend is vanwege zijn rauwere films, maar de laatste tijd brengt hij toch meer films uit die ook op groter publiek gericht zijn. Toen sloeg COVID-19 toe en moest Wheatley even creatief zijn, en koos er met deze film voor om terug te keren naar zijn oudere roots.

Zo lijkt In the Earth qua stijl best wel op Kill List, maar Kill List is toch wel net iets beter dan deze film. In the Earth legt net als Kill List de focus op personages en brengt de situaties redelijk intiem in beeld. Zo wordt de camera regelmatig op de neus van de acteurs of actrices gedrukt en dit creëert weleens een beklemmend gevoel, maar het nadeel is dat de personages niet echt interessant zijn.

De dialogen weten nauwelijks te boeien en conversaties gaan maar door zonder een echt interessant standpunt in te nemen. Hierdoor wordt de film al snel vermoeiend, en gecombineerd met een nogal traag tempo is het je snel vergeven als je even afdwaalt. Ik had grote moeite om erin te komen, ondanks dat de stijl zeker niet verkeerd is en Wheatley veel met weinig voor elkaar heeft gekregen.

Met de visuele stijl is dan ook weinig mis, behalve dat Wheatley de camera zo dicht op zijn personages drukt dat de dreiging van het bos voor een lange tijd niet echt kan doorbreken. Pas richting het einde komt de dreiging naar buiten, maar daarvoor kijk je vooral tegen relatief oninteressante situaties aan met wat harde gore tussendoor die op een confronterende manier in beeld wordt gebracht.

Het acteerwerk is sterk, maar het gaat allemaal maar door zonder ergens wat tempo te winnen. De visuele beelden kunnen een wat terughoudend en voor een groot deel sfeerloos resultaat niet compenseren en zo is In the Earth vooral vermoeiend in plaats van intrigerend. Er wordt met deze film op een specifiek publiek gemikt, maar mij kan Wheatley niet vasthouden. Dit gaat uiteraard zijn publiek krijgen, maar persoonlijk kwam ik er nooit in en vond ik de speelduur van 100 minuten al snel een opgave. Jammer.

Eigenlijk 2 films in 1 film.

1 film vond ik leuk, maar de andere vond ik weinig aan eigenlijk. Howard is een man met veel titels op zijn naam, waar ik er weinig van heb gezien. Dus om de teller nog wat omhoog te krikken deze film over Moby Dick aangezet, dat me wel interesseert.

Ondanks de "waargebeurde feiten" vond ik dit gewoon een grote fictiefilm. Howard lijkt ook niet bepaald in te gaan op het realistische, ondanks een paar kleine pogingen. Het maakt de film wel leuker, want als de toon nog realistischer was was dat ten koste van het plezier gegaan.

Het sfeertje in het eerste deel (en eerste film) was erg geslaagd. De 1800 setting was erg geslaagd en het sfeertje op zee was fantasierijk en intrigerend. Dit is eigenlijk hoe ik zeefilms het liefst zie. Een serieuze toon, verpakt in een fantasy sfeertje.

Enkele knappe beelden. Altijd water om je heen, of het nou op de camera is of op de personen, Howard maakt er een waterspektakel van. Effecten zijn ok, maar hier en daar valt het opeens door de mand. Maar de fantasierijke zeesfeer maakt een hoop goed.

Walvis of Moby Dick was ook een interessant beest. Eeuwig zonde dat hij maar iets van 10 minuten max in beeld komt. De scenes met Moby zijn spannend en soms knap. Het is jammer dat het tweede deel van de film (en tweede film) een andere richting op gaat.

Het survivor gedeelte is niet erg geslaagd. Howard slaat veel over en na 90 dagen zien ze er eigenlijk gewoon nog steeds uit als toen ze er nog 45 dagen opzaten. Hierdoor voelt het incompleet aan, en bovendien is het zeesfeertje ook compleet weg.

Een droge sfeer komt in de plaats, maar deze is niet erg geslaagd. Het lijkt ook alsof al het budget in het eerste stuk is gegaan en dat ze moesten bezuinigen op het tweede deel. Het is allemaal saaier en minder vlot. Jammer, want het eerste deel was leuk.

Net niet.

Alleen gekeken vanwege de top 250 van IMDb. Top 250 wil ik altijd wel zien en altijd wel een kans geven, al is een oude film een groter risico. Ben persoonlijk waarschijnlijk te recent ingesteld dus is het voor oudere films moeilijker om me mee te krijgen. Maar soms lukt het dan toch. Hier echter niet.

In the Heat of the Night moet het vooral hebben van het acteerwerk en een frisse manier van filmen. Er zijn in ieder geval een hoop frisse kleurtjes. Het oogt daarmee regelmatig weleens modern en de film voelt nergens heel ouderwets aan, althans, vind ik.

Voor mij persoonlijk werkt dat in het voordeel. Daarmee zou ik het makkelijker door weten te komen. Maar uiteindelijk was dat niet zo. Zeker het eerste gedeelte was net wat te saai en te traag. De gehele moordzaak maakt weinig indruk, en de film leunt bovendien ook meer op de relatie tussen Steiger en Poitier en die werkt wel wat beter.

Maar ik mis hier voornamelijk de druk van het racisme. Ergens is deze wel aanwezig maar het creëert geen intense momenten en blijft voornamelijk braaf. Bovendien is de relatie tussen Steiger en Poitier ook niet heel indrukwekkend. Een groot deel van de film focust op hoeveel ze elkaar niet mogen, en als ze elkaar wel beginnen te mogen duurt dat niet bepaald lang. Dat zijn van die dingetjes waardoor ik de film niet veel hoger zie dan de algemene politiefilms.

Wel heerst er goed acteerwerk en kent het een paar sterke momenten. Zeker de scene waarbij Poitier in het hoekje wordt gedreven is nog wel spannend. Maar voor de rest een ietwat saaie zit met enkele goede elementen.

Aangezien regisseur Jon M. Chu een achtergrond heeft met dans- en muziekfilms is het niet vreemd dat hij de uitverkorene werd om de ambitieuze musical van Lin-Manuel Miranda te verfilmen. Het uiteindelijke eindresultaat levert een geheel op dat voor Chu's doen wellicht zijn beste film vormt, waarin met name Anthony Ramos en Melissa Barrera opvallen. Veel van de liedjes zijn daadwerkelijke meezingers ("Blackout" ging gelijk naar één van mijn afspeellijsten), ook al hadden veel scenes wat extra energie mogen meekrijgen vanuit de regie. Visueel oogt de film verzorgd en gedecoreerd, maar er ontbreekt nog wat snelheid om een echt frisse stempel op het geheel te drukken. Toegegeven, het is moeilijk om een echt coherente stijl te vormen als het scenario zo vaak wisselt van perspectief, maar zodra een film als deze 143 minuten duurt is een iets snelle stilering broodnodig. Gelukkig loopt het geheel verder vlot, springt leuk genoeg om met de vele uitgekauwde clichés en weet vooral dankzij de sympathieke personages goed te vermaken. Jammer dat ik deze heb moeten missen op het grote doek.

Zeer traag ontluikende misdaadthriller met een aantal spaarzame jachtgeweren die kogels afvuren. Regisseur Robert Lorenz profiteert van een natuurlijke en schitterende omgeving en Liam Neeson vormt een betrouwbare verschijning, maar dit langzaam vertelde verhaal wil nergens optimaal interessant worden. Dat heeft er alles mee te maken dat de inhoud niet bepaald uitnodigt voor enige vorm van spanning en vooral te dun is om een speelduur van 106 minuten mee te vullen. Het kabbelt allemaal voorwaarts met weinig vaart en er ontbreken hoogtepunten om het boeiend te krijgen, maar gelukkig ziet het er tot op zekere hoogte professioneel uit en zet de opening doeltreffend de toon.

Haha heel leuk!

Ik weet ook niet helemaal wat ik hiervan moet denken, behalve dat ik dit eigenlijk behoorlijk leuk vind. Ik hou wel van knotsgekke taferelen in een film, vooral als het over the top gaat. En dat gebeurd hier dus ook eigenlijk volop.

Volop vermaak dus. Er zitten genoeg weirde en leuke dingen in de film die gewoon lekker gek, grappig en ook best creepy blijven. Het is ook allemaal lekker cheesy en gaat de boel soms flink door het lint, waarmee het nog leuker is.

Jammer dat buiten Neill het acteerwerk niet bepaald even sterk is. Carmen doet me denken aan het hoofdpersonage van Suspiria , maar voert haar rol niet echt overtuigend uit. Gelukkig gebeurd er de hele tijd wel iets dat leuk is dat de boel goedmaakt.

Heb me rotgelachen bij sommige stukken, maar ook zeker een aantal keer verrassend goed geschrokken van de vreemde dingen die hier het scherm passeren. Vooral richting het einde is de knotsgekke ontknoping lekker vreemd en ook best origineel eigenlijk.

Ik heb me goed vermaakt hiermee, ik zal graag meer van dit soort filmpjes zien. Dit soort knotsgekke dingen zie ik graag, en Carpenter staat hiermee ongetwijfeld nog een stukje hoger in mijn boekje.

Solide.

Een filmklassieker waarvan het relatief lang heeft geduurd voordat ik eindelijk besloot om de film te kijken. Er was een periode waarin ik zo snel mogelijk elke top 250 film wilde zien, ondertussen is mijn interesse richting dat vlak wat afgenomen en daardoor is het tempo traag. In ieder geval kan ik er nu weer eentje afvinken.

Wat ten eerste opvalt aan de film is dat het best wel wat lawaai maakt, in decibel dan. Veel scenes van de film bestaan uit een knetterende soundtrack ondersteunt door wilde beelden en schreeuwende acteurs. Het gaat er allemaal druk aan toe, maar het fijne eraan is dat het tempo er wel mee omhoog schiet. De film is daarom ook nergens een probleem om uit te zitten.

De speelduur is relatief lang, maar dat hoort dan ook bij het onderwerp. Ik durf zelfs te beargumenteren dat het domweg te kort is, zeker gezien de sequenties in de gevangenis wel erg snel van stapel lopen. 15 jaar gaat binnen een uur voorbij, en dat is toch net wat te slordig en vluggetjes, gezien de martelscenes zowat net zo lang duren.

Het acteerwerk is aardig en Day-Lewis zet een goed personage neer die echt heeft bestaan. Verder wijkt de film niet veel af van theatraal acteerwerk en soms is dat jammer, in het algemeen maakt het echter weinig verschil. De donkere sfeer zit er soms goed in, visueel had het wat knapper mogen zijn. Alles ziet er iets te kaal uit momenteel.

In zijn geheel is dit een boeiende film geworden, niet altijd even goed geschreven maar met heel veel tempo en lawaai verteld. Het werkt op een bijzondere manier ook nog, want de film verveelt nergens en kijkt ten alle tijden goed weg. Geen film die je wegblaast, maar wel geboeid houdt van begin tot eind. Solide.

Het is natuurlijk bijzonder dat een film als In the Name of the King een vervolg krijgt, maar met regisseur Uwe Boll aan het roer is dit natuurlijk niet geheel verrassend. Het eindresultaat zit echter niet op het niveau van de eerste film (iets dat met dit goedkope B-materiaal evenzeer niet verrassend is) en doet vooral gehaast en afgeraffeld aan. Dolph Lundgren speelt een wat zoutloze actieheld en de pogingen tot humor monden uit op niets. Boll doet geregeld een poging om de schaal te vergroten, maar daar komen vaak slecht vormgegeven computereffecten bij kijken en het knip-en-plakwerk tijdens de actiescenes maakt daarnaast een onoverzichtelijke indruk. De ietwat lompe inhoud en het hoge tempo zorgen nog voor een zekere hoeveelheid aan vermaak, maar verder is dit een haastig in elkaar gedraaid project met een gebrek aan filmpassie.

Dominic Purcell is duidelijk een betere actieheld dan Dolph Lundgren en dat is het voornaamste pluspunt binnen dit derde deel van de desbetreffende pulpreeks. Regisseur Uwe Boll toont weinig passie met dit soort films en dat levert een gebeuren op dat duidelijk snel gefilmd werd voor zo min mogelijk knaken. Positief is dat de opdringerige humor is weggenomen en de actiescenes lomp genoeg zijn om te blijven vermaken, maar verder slaat het inhoudelijke gebeuren als een tang op een varken. Specifiek het vermengen van de oude wereld met de hedendaagse cultuur is ronduit mislukt, Boll leek er ook bij lange na niet genoeg budget voor te hebben en mist de creativiteit om dat gebrek te compenseren. Het levert een aantal slechte computereffecten op en een redelijk ongeïnteresseerde regiebenadering, maar voor een keertje entertaint het allemaal best prima.

Matige Boll.

Beetje jammer wel, want Boll was een aardige weg aan het volgen om naar mijn favoriete regisseurs te springen. Wetende van zijn status is het extra leuk om zijn films te bekijken, zeker als het blijkt dat Boll wel degelijk wat kan voorstellen als regisseur.

Maar zodra je Boll en te groot budget geeft en een gameverfilming gaat het mis lijkt het zo. Ik wist dat de status van deze film niet hoog laag, maar het mag dan ook niet al te best zijn. Desondanks was ik toch benieuwd om te kijken wat Boll ervan zou gaan breien.

Ik kan wel zeggen dat dit de slechtste Boll is die ik tot nu toe heb gezien. Seed heeft een lagere stem, maar dat komt door die opening. Qua film stelt die film wel een stuk meer voor dan deze film. En zo bewijst deze film dan ook dat je Boll vooral in een bepaalde richting moet sturen. Als indieregisseur erg goed, als Hollywood-regisseur redelijk brak denk ik zo.

Wat het voornaamste probleem is is dat het allemaal nogal chaotisch en gehaast lijkt te zijn. Wetende dat Boll destijds zowat 3 films per jaar maakte, leek het erop dat hij snel aan het volgende project wilde beginnen. Geen ramp, maar een beetje meer aandacht, zeker hier, is welkom.

Zo kent de film vele slordigheden en rare regiekeuzes. De actiescènes vliegen elkaar snel op en gaan redelijk lang door. De meeste karakters zijn er ook plots en krijgen weinig introductie. Maar de meest storende keuze was dat de soundtrack gewoon meerdere scenes doorging terwijl de omgevingen compleet anders waren dan voorgaande scene. Dat is geen slimme keuze, dat is pure luiheid.

Regelmatig visueel ook erg lelijk. Wel zijn de camerabewegingen scherp, de kleuren zijn lelijk en de CGI faalt regelmatig. En het creatuur design van de Krugs was al helemaal abominabel. Dat zag ik voor het laatst terug in jaren 50 horrorfilms.

Sommige karakters zijn ook wat randoms. Tovenaars en ridders is al redelijk vergezocht, maar er ook nog boom-elven en ninja's bijgooien is wat te veel van het goede. Acteerwerk was voor de rest ok. Statham doet waar hij goed in is en krijgt veel vechttijd. Perlman, White, Davies en vooral Lillard doen ook vrolijk mee.

Film kent wel ook slechte acteerprestaties. Sobieski voegt weinig toe. Loken ook raar acteerwerk. Forlani was niet al te best maar vooral Liotta was nogal een aparte verschijning. De kop heeft hij zeker en in zijn neutrale blik nog wel dreigend, maar de bewegingen die hij soms maakt zijn gewoon bijna komisch.

Deze film was op sommige vlakken dan ook inderdaad een ramp, maar in de slotfase komen er toch nog wel aardige beelden bij. Vooral die laatste veldslag zag er apart goed uit, enkele vechtscenes (zwaardenschaak!) zien er ook opvallend geinig uit. Bovendien weet het simpelweg gewoon te vermaken.

Ja, dit is niet al te best. Maar het vermaakt nog wel en Statham mag veel figuren de kop in trappen hier. Had wel wat harder gemogen. Meeste budget leek in de sets te gaan, maar Boll mocht de uitwerking zelf gewoon wat meer aandacht geven. Onder andere betere editing was welkom geweest.

Ok.

Helemaal niet zo'n vervelende film om uit te zitten, maar wel eentje die wat pit mist. Wel prettig dat er iemand achter het roer staat die net wat meer met zijn project wilt. Dat is blijkbaar niet zo goed gevallen bij de algemene kijker, maar het maakt de film wel iets interessanter.

Natali pakt qua verhaal best uit. De mystery werkt dan ook wel goed. Het verhaal blijft eigenlijk altijd mysterieus en kent een aantal aardige twistjes en toevoegingen. Ken het originele verhaal niet, maar kan me wel voorstellen dat het uit de handen van King is gekomen.

De regie is op sommige punten sterk. Het is allemaal redelijk sfeervol gebracht en enkele camerabewegingen zien er goed uit. Maar op het gebied van spanning bakt de film er weinig van. Als horrorfilm daarom ook niet zo geslaagd. Regisseur had dat wellicht beter niet kunnen doen.

Zo is er nooit echt spanning of dreiging van het gehele grasveldje, en op een paar makke schrikmomenten na kent de film daar ook weinig vernieuwing. Karakters zijn ook niet heel boeiend, ondanks enkele pogingen deze een beetje uit de diepen, maar in de chaos komt dat niet helemaal van de grond.

Maar qua mystery en plot nog wel goed. Het verhaal is erg onvoorspelbaar en dat weet de film voldoende interessant te houden om de 101 minuten uit te zitten. Toch had de film soms wel wat bruter en gedurfder gemogen. 1 kill die nog wel buiten de boekjes gaat, maar voor de rest net wat te braaf. Als je een horrorfilm maakt moet je er uiteindelijk wel voor gaan en niet op de rem staan.

Film kan wel een duwtje gebruiken in het eerste halfuur, want zonder de spanning heeft de film weleens de neiging om dood te vallen. Bovendien ook niet de meest spannende locatie, maar Natali onderneemt uiteindelijk ook weinig pogingen dit nog spannend te maken.

Maar de mystery is goed gelukt. Daarvoor gun ik de film nog wel een voldoende. Bovendien zijn enkele camerabewegingen knap en het acteerwerk kan er nog wel mee door.

Hm.

In het begin voelde de film erg aan als een episode van Black Mirror. Dat is nu juist mijn favoriete serie, dus dat werkt dan in zijn voordeel. Alleen valt deze film na ongeveer 20 minuten terug in meer standaardgebeuren dat de film niet echt ten goede kwam.

Timberlake is ook een wat aparte keuze voor een lead hier. Als acteur vond ik hem nooit heel bijzonder maar uiteindelijk valt er niet te veel te klagen. Seyfried zag er echt ronduit belachelijk uit, qua acteren was het ok, maar ik kon het totaal niet serieus nemen.

De gehele wereld miste echter wel het detail. De poster hier op MovieMeter beloofd een soort high-tech wereld maar het zag er nogal gewoon uit. Inclusief New Greenwich. Het detail ontbreekt gewoon terwijl de technologie er duidelijk wel is dus.

De actie is ook niet al te best. Zeker de CGI laat het hier en daar afweten maar de actie zelf weet ook niet snel te boeien. Het is nogal brave actie eigenlijk en dus weet het niet erg op te vallen helaas. En qua sciencefiction mist het dus wat detail die nodig was.

Maar het concept zelf is wel erg leuk bedacht en daar weet de film het meeste kracht uit te halen. Eenmaal de film in meer standaardmateriaal terugvalt valt het minder op, maar uiteindelijk weet de film genoeg leuke ideeën ermee te brengen dat het altijd wel in een bepaalde manier boeiend blijft.

Een goed concept is dan ook de redding van de film. Het acteerwerk is ook degelijk en de eerste 20 minuten zijn sterk, daarna is het niet heel bijzonder meer helaas.

Herzien. Er gaat een halfje vanaf omdat de verrassing er een beetje af is, maar de humor werkt nog altijd aanstekelijk en regisseur Alex Chandon pakt bijzonder lekker door met het bloedvergieten. Inbred gaat nadrukkelijk op zoek naar de onvoorspelbaarheid en dat is binnen dit soort werelden altijd welkom, jammerlijk is dat de sfeer zelf niet helemaal uit de verf komt. Het hillbilly-gevoeltje wordt iets te makkelijk benadrukt en de uiteindelijke ontknoping mist wat peper op de hamburger, maar Chandon slaagt er gelukkig wel in om een film te dirigeren die erg op zichzelf gericht is en weinig moet hebben van de gebruikelijke genreclichés.

Wel ok.

Incarnate is qua idee ( demonen en exorcisme ) niet het meest origineel. Maar daar zit dan af en toe wel een origineel momentje in en komt daarom ook wel redelijk uit de hoek.

Ja, er mist toch echt wat aan deze film. Er komt een tekort aan spanning en schrikmomenten. Dat zijn de elementen die bij deze filmpjes toch wel aan de orde moeten komen. Hierdoor krijg je een paar flauwe momenten in. Das jammer, want het begin was veelbelovend.

De film is trouwens niet minder saai. Hij kijkt lekker weg als tussendoortje en is daarmee een ok filmpje. Leuk als een tussendoortje, hoogvlieger? nee.

Slappe horrorfilm waarin de castleden er niet uit liefde voor hun vak lijken te staan, maar juist voor een snelle cashgrab. Michael Madsen heeft hoe dan ook al enige tijd niet in erg noemenswaardige films geacteerd en dit geheel zal voor hem weinig profijt brengen. Regisseur Isaac Walsh maakt verder gebruik van makkelijke effecten en ondervindt een gebrek aan talent. De spanningsopbouw wordt erg halfbakken uitgewerkt en van enige sfeer is geen sprake, enkel de complete onbenulligheid van de inhoudelijke en visuele opzet zorgt voor onbedoeld vermaak. Binnen het genre is dit niet het slechtste wat je voorgeschoteld kunt krijgen, maar daar zijn de meeste complimenten meteen weer mee benoemd.

Uitstekende dramafilm met mysterieuze inslagen, waarin een bizarre plotwending de kijker redelijk beduusd achterlaat. Regisseur Denis Villeneuve verstaat zijn vak goed en bouwt een beklemmende en onveilige omgeving uitstekend op. De cinematografie van verwoeste straten en verdorde landschappen werkt erg goed en het acteerwerk is ver bovengemiddeld. Bij vlagen hangt de inhoud inderdaad met toevalligheden aan elkaar en op dat vlak vraagt het scenario van Wajdi Mouawad eigenlijk te veel van de kijker, maar niettemin blijft Incendies een indrukwekkend staaltje cinema met genoeg verrassingen en memorabele beelden.

Inception blijft voor mij altijd de magnum opus van Nolan, al zijn de gemiddeldes het daarover niet met me eens. Ik heb deze film altijd geweldig gevonden, zelfs bij de ondertussen derde of vierde herziening. Erg moeilijk is het concept nergens (ik had de film tijdens de eerste kijkbeurt al helemaal door), maar toch blijf je altijd wel iets nieuws ontdekken bij een herziening. Visueel met enkele stijlvolle hoogtepunten ook erg geslaagd, ik hoef de iconische momenten die ik specifiek bedoel niet eens meer te benoemen. Links en rechts zitten er wat mankementen tussen. Ik vond die ijsbasis wat minder geslaagd bijvoorbeeld, maar gelukkig vertelt Nolan zijn verhaal dusdanig vlot dat dit nauwelijks geldige kritiek is. Uiteraard is de film vergezocht, maar dat mag ook met een sciencefictionfilm. Ik denk eerlijk gezegd niet dat Nolan dit ooit nog zal overtreffen.

Chaotische en onoverzichtelijke wirwar van rondrennende gekken, niet-boeiende personages en donker belichte gangen. The Incident werd geschreven door de beruchte S. Craig Zahler, maar ook hij moest klaarblijkelijk ergens beginnen. Zijn geschreven filmwerk wordt in ieder geval beperkt vertolkt door regisseur Alexandre Courtes, die veel te veel aandacht spendeert aan de opbouw. De remmen worden te beperkt losgelaten en de serieus naargeestige momenten zijn op één hand te tellen, maar Richard Brake vormt een uitstekende creep en een aantal grafische momenten maken indruk. Een totaal van de pot gerukt einde is spijtig genoeg de laatste rechtvaardiging voor een ondermaats cijfer.

Highschoolfilm met heel veel flauwe humor en een dunne inhoud, maar eentje die uiteindelijk wel vermakelijk voor de dag komt. Dit heeft regisseursduo Dave en John Chernin vooral te danken aan het enthousiasme van de jonge castleden die weliswaar behoorlijk opgaan in hun typetjes, maar dit voldoende overtuigend weten te brengen. In combinatie met een luchtige regie-aanpak en voldoende tempo vormt Incoming daarmee geen vermoeiende zit, maar wel eentje die je na afloop binnen een mum van tijd weer kwijt bent. Echte hoogtepunten zijn er namelijk niet en het gebrek aan conflict is een gemis, maar gelukkig kan de geïnteresseerde filmliefhebber dit geheel na slechts 91 minuten weer afsluiten.

Mindere Marvel.

Niet echt de beste Marvel tot nu toe, al blijf ik dit toch wel een stukje beter vinden dan Black Panther. Voor een film uit 2008 vond ik het er allemaal verassend matig uitzien en daarmee de effecten dus eigenlijk vrij matig.

Het eerste deel van de film is best saai, ondanks er redelijk wat actie inzit. Norton is een goed acteur, maar als de Hulk vind ik hem niet de meest boeiende, geef me dan maar gewoon Ruffalo, die heeft wat meer een komische insteek.

De hulk zelf ziet er naar mijn mening niet al te best uit, net een soort reusachtige slijmbal. Daarmee gaat dat dus behoorlijk ten koste van een paar actiespektakelscenes, maar eerlijk is eerlijk, die vond ik nog best meevallen. Vooral de laatste spektakel scenes.

De lange takes in de slotfase vielen dan weer op, voor de rest blijft dit gewoon een doodnormale Marvel met wat Bay achtige actie. Veel bombarie en explosies, maar qua effecten viel het een beetje door de mand, en dat is jammer.

Explosieve animatiefilm met een erg hoog tempo, maar ook een boel nogal infantiele vormgevingen. Regisseur Brad Bird leek zijn vorige deel wat gemengder te richten op zowel jong als volwassen publiek, maar dit tweede deel neigt toch vooral naar het eerste. Hierdoor moet de humor vooral je ding zijn, maar de nogal luidruchtige vormgeving van de familie gaat na enige tijd irriteren. Daartegenover staat dat het mysterie niet erg goed verborgen wordt gehouden, maar dat komt wel met een boel grootse scenes die prima entertainen. De opening trapt op deze manier de deur al goed plat en de finale mag er best wezen. Verder pakt Bird uit met een aantal mooie ontwerpen, alhoewel er op technisch vlak wel verbeterpuntjes te vinden zijn. Al bij al prima vermaak met genoeg inhoud.

Sterke Emmerich.

Hij levert hier zeker een bijzondere productie af, deze Emmerich. Persoonlijk wel een favoriet van mij, omdat zijn rampenfilms mij ontzettend weten te vermaken. Zijn verhalen zijn misschien niet het sterkst. Maar dat vergeef ik de beste man.

Deze productie is toch wel een vrij tof filmpje geworden met goede special effects voor zijn jaartal. Het ruimteschip is vooral erg leuk gedaan en is zeker een genot om naar te kijken. De acteurs acteren allemaal best top.

Leuke sciencefiction, die nergens verveelt, maar ook geen vernieuwende dingen toont. Toch wel vermaakt hiermee, en daarmee krijgt hij dus een goed cijfer.

Teleurstelling.

Eerste deel was best verfrissend en vermakelijk. Qua effecten was het nu wel een beetje gedateerd, zeker in vergelijking met deze film en wat Emmerich ook tegenwoordig kan maken. Qua effecten wint deze film het had ook zeker, waarop de landing van het moederschip en de koningin de hoogtepunten waren.

Jammer dat de personages nogal matig en plat waren. Sommige acteurs deden weer vrolijk mee, maar wisten niet te overtuigen. Hemsworth kon de film ook niet redden, en aan het begin was het zelfs saai. Humor voelde ook erg geforceerd aan.

Mist de kracht van het verhaal, maar door de effecten komt hij op een 2,5*

Leuk.

Films als deze mis ik tegenwoordig steeds meer. Een echte actiefilm, groots opgezet en eentje die gewoon lekker blijft doordraven. Spielberg leek het in zijn laatste twee films langzaam kwijt te raken. Dat Mangold het stokje van hem overnam is een keuze geweest die ik daarom alleen maar kan aanmoedigen. Wel was het uiteraard even afwachten wat ze nu met de bejaarde Ford gingen aanvangen.

Ik moet toegeven, dat met Ford doet Mangold erg netjes. De actiescenes volgen elkaar daarnaast vlot op en Mangold kiest altijd een nieuwe, unieke omgeving. De film oogt grootschalig en verzorgd. Specifiek de achtervolging in Marokko is een sequentie om je vingers bij af te likken, maar ook de scene gedurende de parade mag er wezen. Leuk trouwens om Richters terug te zien, ik begon me al af te vragen wanneer zijn grote projecten dan eindelijk zouden komen. Mikkelsen is als schurk een logische keuze, maar daardoor misschien ook voorspelbaar. De toevoeging van Waller-Bridge vond ik wat saai. Iemand die duidelijk niet tegen de andere excentrieke personages kan opboksen en daarom vervalt in doorzichtig basisvoer.

Ik heb wat twijfels bij de finale. Steeds meer vergezochte concepten eraan breien maakt een film als deze niet bepaald beter, maar Mangold zorgt voor genoeg bombarie en spektakel om je er vlot doorheen te dirigeren. Wat ik wel mis is een finale zoals de eerste twee films hadden. Iets dat oprecht spannend was, want dit vijfde deel is wat braver en veiliger. Niet dat ik er veel last van had, want het was optimaal bioscoopvermaak en Mangold mag ze zo wel vaker maken.

Mwa.

Ik kan Spielberg als regisseur best waarderen. Hij wist een aantal van mijn favoriete films te regisseren. Maar ook Spielberg kan een matige film afleveren, en met het vierde deel van Indiana Jones laat hij zijn ook gewoon slordige films te kunnen regisseren.

Deze film had er ook niet perse te hoeven zijn. Ford is ondertussen gewoon te oud voor deze rol. Ben benieuwd of hij ook nog in het besproken vijfde deel terugkeerd. Hier doet hij het desondanks wel prima, al is hij duidelijk wat ouder.

Voor de rest zijn de rollen niet al te best. LaBeouf is een redelijke miscast. Kan beter een grappig typetje spelen ipv zo'n serieus type als hier. Allen is ook echt te oud voor deze rol. Hurt voegt voor de rest ook weinig toe. Maar de echte wanprestatie is toch wel Blanchett.

Blanchett in de misser van haar carriere. Al bij het moment dat ze voor het eerst de auto uitstapt voel je de bui al hangen. En dat laat zich ook blijken in een onbeheerst en sterk aangezet accent en daarbij speelt ze ook gewoon een compleet stompzinnige rol. Winstone doet het dan wel nog redelijk.

Visueel ook opvallend lelijk. Vooral voor Spielberg zijn doen, die normaal in mijn optiek toch wel wat kan neerzetten op visueel gebied. De CGI faalt eigenlijk vaak en de houterigheid hangt vaak in de lucht. Extra opvallend gezien het budget dat volgens IMDb 185 miljoen was.

Voor de rest hebben de actiescenes ook iets te weinig kick. Het treed redelijk in de voetsporen van de voorgaande en veel betere delen, dus de lompe geluiden tijdens schoppen en slaan zijn er weer en de ouderwetse gevechtjes mogen er ook weer zijn.

Wel enkele betere scenes tijdens de autoachtervolging door het oerwoud, de rode mierenaanval en de autoboot door de watervallen. Dat zijn de betere en meer vermakelijke momenten tijdens de film. Maar de film vliegt de bocht behoorlijk uit wanneer het uiteindelijk om aliens blijkt te gaan. Spielberg, hoe verzin je het toch weer. Snap ook niet waarom sciencefiction in een film als deze aan bod moet komen.

Maar de film is vlot en het vermaakt redelijk. Ik was snel door de 2 uur en dat is toch wel wat je verwacht van een Indiana Jones film. Daarvoor nog een 2,5*. Voor de rest wel 1 van de mindere Spielberg-films.