Opinions

Leuk.

Maar voor mij tot nu toe echt de minste. Waarbij de eerste twee delen me ontzettend konden boeien betrapte ik bij dit deel dat ik toch soms niet aan het opletten was. Het verhaal is minder boeiend om te volgen. En dat is jammer.

Toch nog wel een tof deel op sommige momenten. De echte Indiana Jones sfeer is er een beetje uit, en de cast is duidelijk wel wat ouder geworden. Vooral Ford, hij doet zijn stunts allemaal wat minder soepel en dat is duidelijk te merken.

Sommige scenes blijven zeer iconisch en ik kan de film onmogelijk een onvoldoende geven. Maar dit deel kon me toch het minste boeien.

Ook leuk.

Het tweede deel in de Indiana Jones reeks haalt het niet bij zijn voorganger. Maar de film heeft overduidelijk nog steeds het recht om zichzelf een Indiana Jones film te noemen. Spielberg weet zijn film weer vol met actie en avontuur te stoppen.

Dit keer met een cult. Ik hoorde dat de film in bepaalde landen verbannen was, vanwege de cult. De film is spannend, uiterst leuk om te volgen en de sets zien er weer ontzettend leuk uit. Ford heeft echt een koppie voor zijn rol.

Er zaten wel wat irritante personages in zoals Kate Capshaw, die haar mond niet dicht kon houden en de hele film vol schreeuwde. De film is ondanks dat nog steeds leuk en voor mij zeker een geslaagd vervolg op zijn origineel.

Regisseur Alistair Orr maakte 6 jaar na deze film Triggered, die qua vermaak een absolute favoriet van me vormt. Indigenous maakt echter een beduidend mindere indruk, al mag de setting best wat complimenten ontvangen. De film werd daadwerkelijk in Panama opgenomen, een briljante regiekeuze om een junglehorrorfilm als deze te filmen. Echter vangt Orr niet veel aan met de jungle zelf, buiten wat gehaaste plaatjes van bomen en watervallen. Vervolgens begint het creatuur aan te vallen en toen begon de film me persoonlijk echt te verliezen. De vormgeving van het wezen is erg saai en straalt weinig dreiging uit. Daarnaast wordt er gekozen voor een nodeloos donkere setting met wilde en woeste camerabewegingen, waardoor je eigenlijk niet kan opmaken wat er precies aan de hand is. Soms werkt nerveus gebruik van de camera uitermate voordelig, maar niet als je er geen greintje spanning uit kan persen. Indigenous oogt als een verwaarloosde film ontdaan van gore, spanning of sfeer. Wat er overblijft is een hoog tempo en een aardige finale, maar tegen die tijd duurt de film al veel te lang.

Inexorable is niet zo denderend of uniek als de andere projecten van regisseur Fabrice du Welz, maar een zekere basiskwaliteit mag je binnen zijn films altijd wel verwachten. Dat is hier niet anders, ondanks het gebrek aan spanning en een interessante aanloop. Specifiek de castleden doen het erg goed, vooral Benoît Poelvoorde en Alba Gaïa Bellugi spelen de pannen van het dak en creëren uiterst interessante personages. Op het visuele vlak voelt het allemaal echter wat goedkoop en weinig doordacht aan, je herkent de inmenging van Du Welz eigenlijk relatief beperkt. Slechts de finale wekt weer wat vonken van zijn visie op, verder doet Inexorable inhoudelijk en audiovisueel ietwat braafjes aan. Gelukkig zijn er de acteurs om de boel wat op te beuren en dat levert een vermakelijke kijkervaring op zonder grootse hoogtepunten.

Complex.

Niet dat de film zelf moeilijk te begrijpen is overigens. Het is namelijk enkel een wat modernere variant op het Bonnie & Clyde gebeuren. Het is vooral regisseur Caldwell die het zichzelf te moeilijk maakt. Hij probeert een soort genuanceerde film te maken waarin hij alle kanten op een manier wil belichten waarop wij het als kijker kunnen begrijpen. Dat lukt totaal niet.

Daar steekt Thorne namelijk eigenhandig een stokje voor. Het lijkt een makkelijke hoofdrol, maar de film is gewichtig en dat is te hoog gegrepen voor Thorne. Ik deel dan ook volmondig de kritiek van filmkul. Het is geen geschikte actrice om dit soort volwassen projecten te kunnen dragen. Nu maakt Caldwell het haar ook niet bepaald makkelijk. Al dat gedoe met social media komt vooral dom en asociaal over, waardoor het leunen op sympathie en enig begrip voor de hoofdpersonages totaal niet uit de verf komen. Wanneer ze dan aan zichzelf begonnen te twijfelen dacht ik niet "Ach, ik snap je helemaal", maar eerder "Goh, kom je daar nu pas achter?". Wat mij betreft hadden ze die bijbehorende maatschappijkritiek dus meteen weer kunnen inpakken.

Gelukkig is er nog een aanstekelijk sfeertje te vinden. Degelijke kleurtjes, een best vlot lopend verhaal en speelse montage. Het is alleen jammer dat ik de inhoud van de film zo vervelend vond. Tegen de slotfase voelt het amper aan alsof de antihelden wat hebben geleerd van hun oliedomme keuzes. Het was zeker geen onaangename kijkervaring, maar het constante asociale gedrag van de hoofdpersonages maakt het moeilijk om iets voor ze te voelen. Echt ongelooflijk dat ze geen enkele keer overhoop werden geschoten door de politie. Je zou denken dat zo'n tocht met bijna 4 miljoen volgers op Instagram vroegtijdig wordt beëindigd, maar dat is te moeilijk voor Amerikaanse politie binnen Infamous.

Argento.

Net als een paar andere horrorregisseurs niet echt een naam waar ik ooit goed bevriend mee ga raken. Zijn status mag er wezen, maar zijn films zijn niet voor mij weggelegd. Toch valt het moeilijk te ontkennen dat deze film niet zonder zijn pluspunten zit, met als voornaamste voordeel dat Argento een goed gevoel voor kleur heeft.

Ondanks dat deze film nooit echt ver gaat qua kleur decoreert Argento zijn film goed genoeg. Het gebruik van kleur wordt goed opgevoerd, de ruimtes zien er bijna fantasierijk uit en de verlichting is ook helemaal in orde. Hierdoor krijgt de film al snel een apart sfeertje, en dat blijft een voordeel die Argento ook met zijn andere films uit het resultaat weet te trekken.

Verder kent deze film ook zijn minpunten, met als grote winnaar (of verliezer) de cast, die stuk voor stuk vreselijke acteerprestaties afleveren. Die Giorgi bakt er echt niks van, maar ook andere castleden weten maar weinig indruk te maken en drammen de beperkt geschreven dialogen maar matig op. Qua vormgeving van de personages valt Argento erg door de mand.

Ook het verhaal, ondanks dat het niet zonder zijn verrassingen zit, is niet intrigerend en gaf me maar weinig om echt geboeid mee te zijn. De film kent geregeld brute moorden, die voor de 80s opvallend grafisch en uitgerekt zijn, maar zo speciaal als een Suspiria weet het jammer genoeg nooit te worden. Visueel komt deze film daarbij niet in de buurt, maar ook qua verloop niet.

Inferno is een redelijk gemene, maar weinig intrigerende film die nogal lang doorgaat. De visuele hoogstandjes weten het acteerwerk en het saaie verloop te weinig te compenseren. Wel fijn dat Argento zich qua bombast heeft ingehouden, maar de langzame filmstijl wist me wederom niet in de film te trekken. Argento heeft een behoorlijke status, maar daardoor hoef ik hem niet goed te vinden, en ook Inferno vind ik niet bepaald geslaagd.

Regisseur Ron Howard verspilt geen tijd en stort zich gelijk in de synopsis van Inferno, zowat de enige film binnen deze trilogie die amper een aanloop neemt. Het budget van 75 miljoen verraadt dat er best honger was naar deze film, maar Howard maakt een deel op aan slecht geanimeerde visioenen. Het zorgt er direct voor dat het gebeuren een nogal goedkope uitstraling kent gedurende het eerste halfuur, maar gelukkig krijgt het verhaal daarna zelf voorrang. Felicity Jones vormt ook een fijne toevoeging, maar Tom Hanks valt echter tegen. Een ietwat statische rol die een verveelde indruk nalaat, alsof Hanks met tegenzin dit derde deel besloot te doen. Gelukkig leukt Howard de film verder op met veel tempo en een hoop gebeurtenissen, al is het mysteriegehalte wat teruggeschroefd. De finale is behoorlijk spannend, maar tussendoor zitten er wel een hoop momenten die ietwat doodvallen (met name door een gebrek aan chemie). Er wordt overigens ook nog een interessant vraagstuk gelanceerd (uitroeiing), maar de onderbouwing van de goede zijde vond ik bij lange na niet zo sterk als de slechte zijde. Al bij al een film met minder authentieke uitstraling, maar toch best vermakelijk wegkijkt. Niettemin de zwakste bijdrage aan de filmreeks.

Ondanks de beperkte hoeveelheid aan financiële middelen kiest regisseur Kyle Rankin nadrukkelijk voor een grootschalig concept, maar zoals verwacht komt deze ietwat goedkoop voor de dag. Zeker de effecten (zowel digitaal als praktisch) zijn onder de maat, maar gelukkig weet de humor beter te werken. Het acteerwerk van de personages is daarnaast best degelijk en het tempo zit er aardig in, maar Rankin had zich er nog beter aan gedaan om de schaal wat kleiner te houden en wellicht met een stevigere dosis gore te komen. Op-en-top entertainment dus, met een hoop verbeterpunten.

Tegenvallende Necrostorm.

Infidus is het levende bewijs van dat sommige studio's het beter binnen hun boekje kunnen houden met films. Als bedrijf komen ze vooral tot leven met horrorfilms die een grote portie bloed en ingewanden bevatten. Infidus is een misdaadfilm (met een grote portie bloed en ingewanden) maar dat heeft toch wat minder effect.

Sowieso is dat zwart-wit gebeuren hier tekenend voor De Santi die zich geen raad wist met de film. Leek zich totaal niet op z'n plek te voelen, en de film wordt ook niet veel rauwer van de zwart-wit kleuren. Misschien lijkt het daarmee uit de jaren 2000 te komen, maar of dat nou het effect was waar De Santi op uit was? Ik weet het niet zeker.

Acteerwerk is verder ook maar half, acteurs lijken totaal niet in hun personages te passen. Zijn verder ook erg lege personages die uit gebakken lucht bestaan. Komen elkaar eerder toevallig tegen en dat was voor de schrijver al reden genoeg om verder te schrijven. Voor een misdaadfilm moet dit toch echt de leegste zijn die ik ben tegengekomen.

Gelukkig heeft Necrostorm wel een geheim wapen dat altijd wel weet te werken in hun films, en dat is de grote hoeveelheid aan bloedfonteinen. Ondanks dat er minder van is gaat de finale van Infidus er lekker hard aan toe met een aantal gruwelijke beelden. Einde vond ik eigenlijk ten opzichte van de rest van de film ook briljant bedacht. Heb goed gelachen daar.

Verder lijkt deze film van Necrostorm binnen terrein te zijn waar ze beter uit vandaan hadden kunnen blijven. Iets toevoegen doet het ook niet echt, leek vooral een uitstapje te zijn van de Necrostorm-leden omdat al dat horrorgedoe uiteindelijk saai werd. Leuk voor een keertje, maar sommige mensen kunnen het maar beter bij hun roots houden. Infidus is daar een goed voorbeeld van.

Aardig.

Fuqua is best bekwaam binnen zijn functie en als hij wat nieuws uitbrengt staat het altijd wel garantie voor wat vermaak. Ook Infinite is een voorbeeld van zo'n film, al kan het niet tippen aan zijn betere werk. Misschien omdat Infinite nooit een volbloed actiefilm wil worden, maar voor wat het is staat het best stabiel.

Wahlberg speelt misschien een wat (te) makkelijke rol. Zijn schmierende hoofdpersonagerollen zijn wat verouderd, maar daardoor niet minder goed uitgevoerd. Het maakt van zijn verschijning soms een voorspelbaar verloop, maar in Infinite past het (wederom) prima. De bijrollen doen het ook niet verkeerd. Cookson is degelijk en Ejiofor leuk. Wel mag er gezegd worden dat "Treadway" en "Bathurst" nooit echt dreigende of goddelijke personages worden. Die indruk geeft de film wel, dat het wijze en sterke krachten zijn, maar zo'n indruk kreeg ik dus nergens.

Verder rest een film met behoorlijk wat ideeën. Veel gave tech en lollige wapens, maar andere concepten zijn op het randje. Dat opslaan van lichamen in een soort van computerschijf is wel heel vergezocht. Niet meer dan logisch dat de technologie in een wereld als deze ver is, maar er wordt geen verklaring gegeven waarom specifiek de Infinites nu over zulke voorwerpen beschikken. Dat soort logica moet je tegenwoordig in Blockbusters voor lief nemen, maar Fuqua denkt net wat te makkelijk na.

Enkele geslaagde actiemomenten tussendoor zijn meer dan leuk, al had de finale misschien wat grootser kunnen zijn. Ik denk dat concepten zoals Infinite beter als TV-serie hadden gewerkt, maar voor nu is het meer dan aardig popcornvoer dat lekker wegkijkt. De 106 minuten hebben in ieder geval nergens te lang aangevoeld.

Indrukwekkende en strak in elkaar gezette sciencefictionhorror, waarmee regisseur Brandon Cronenberg duidelijk vooruitgang laat zien ten opzichte van zijn vorige projecten. Daarin liet hij al vroeg zijn talent zien voor visueel gedetailleerde invullingen en originele invalshoeken, maar met Infinity Pool brengt hij alles op écht overtuigende wijze bij elkaar. Cronenberg vindt daarbinnen veel ondersteuning van Alexander Skarsgård, die hier één van zijn beste rollen tot op de dag van vandaag speelt. De film zet de kijker met een interessant gegeven geregeld aan het denken en weet vaak nieuwe insteken te vinden om dat nergens te laten verslappen, maar ook op visueel vlak durven de makers te experimenteren met kleur en montage. Geregeld pakt dat overtuigend uit in deze intense ervaring die een aantal onbehaaglijke beelden kent op het vlak van praktische effecten. Jammerlijk is dat Cronenberg soms iets te obsessief op zoek gaat naar vervreemdende scenes die vervolgens geforceerd aanvoelen, maar verder heeft hij hiermee een klein toppertje gecreëerd.

Regisseur Kurtis David Harder zet dubbel en dik in op het mysterieuze karakter van Influencer en gebruikt de overtuigende vormgeving van Cassandra Naud om dat overtuigend neer te zetten voor de camera. Helaas vormt zij één van de zeer schaarse hoogtepunten waar deze film mee wordt gedefinieerd, want de overige elementen komen onovertuigend en braaf voor de dag. Specifiek de spanningsopbouw komt gematigd naar voren en de visuele vormgeving brengt uitzonderlijk weinig van de tropische omgeving in beeld. Daarbij komt kijken dat de tegenspelers en tegenspeelsters van Naud nogal kaal en nerveus ogen, waardoor de relatieontwikkeling ineffectief blijft. Een aantal plotwendingen zijn verrassend, maar compenseren onvoldoende om een lager cijfer te voorkomen.

Een mak horrortje.

Op den duur kan ik dit soort Spaanse horrorfilmpjes best waarderen. Wetende dat deze ook behoorlijk sfeervol en spannend kunnen zijn had ik nog wel hoop voor deze film, maar het is jammer dat deze helaas een uitzondering is op de rest van de Spaanse horrorfilms.

Het is vooral een braaf en mak filmpje geworden met een wat te traag tempo. Een beetje een standaarddrama dat er ook inzit en ook niet bepaald werkt. Bovendien brengt het het tempo wel een beetje om het leven voor de rest. Verhaal kan nog wel wat korter dus eigenlijk.

Maar ook de spanning laat het vaak afweten. Er heerst te weinig kracht vanuit de regie op dat gebied. Want het is allemaal best sfeervol en het huis is goed ingericht. Maar het camerawerk schiet echt te kort en het verhaal en de karakters zijn ook niet al te interessant.

Hier kampen we weer met een possessed child verhaal (goh wat zal het anders zijn) maar de uitwerking wil dit soort standaardgebeuren nog weleens een duwtje geven, maar de uitwerking hier laat dat afweten. Het kind is ook beslist niet creepy en de ouders gaan er voor de rest ook niet goed mee om (op beide manieren).

Leunt ook op enkele dommige schrikmomenten die weinig indruk maken en een demon die niet bepaald eng is. Het leukste horrorbeest verschijnt in zowat de allerlaatste scene maar dat blijkt een droom te zijn. Het is jammer, want op voorhand leek het een sfeervolle film te zijn die vooral rondom halloween lijkt te werken.

Maar het ontbreekt het aan enige kracht waardoor de 99 minuten toch wel een opgave blijken. Punten voor de sfeervolle setting.

Matig.

De nieuwe toevoeging binnen het found footage gebeuren komt in de vorm van Infrared en brengt onder andere acteur Sestero back in business. Hij begon ooit natuurlijk naast Wiseau, en zo te zien komt hij op de dag van vandaag nog aan werk. Dat wil alleen niet zeggen dat het desbetreffende werk van hoog niveau is.

Infrared is dan ook niet van excellerend niveau, en ik denk dat de film zichzelf wat ongelukkig op de markt zet. Uiteraard werkt zo'n bijzondere horrorposter (niet de poster op MovieMeter) een zekere indruk op, maar de film blijft redelijk lang ontdaan van de echte horror. Wel hangt het voortdurend in de lucht, aangezien we een crew volgen van een soort geestenshow, klaarblijkelijk gespecialiseerd in het opsporen en verdrijven van geesten.

De spanning zit er nergens echt in en het verloop loopt niet echt lekker. Zo werkt het mysterieuze niet altijd en breken de horrorelementen nauwelijks door. Acteerwerk is wel opvallend sterk, met oprechte emotie geacteerd. Zodra we ons langzamerhand naar de onthulling werken krijgen we wat meer horror te zien, maar de uiteindelijke uitkomst is toch wat flauw. Alsof de film ons eindelijk wat horror laat zien, en dan een middelvinger opsteekt.

Het ziet er niet heel onaardig uit, de allerlaatste paar scenes zijn verrassend en al bij al hangt er wel een aardige lijn doorheen. Toch is het complete gebrek aan spanning en het ontzettend de tijd nemen om bij de kern te komen storend. Het is namelijk niet echt zo dat het mysterie in de film zo boeiend is, dus dat er dan toch zo'n focus op hangt is niet een beste keuze. Niet compleet rampzalig, maar weinig opzienbarend.

Herzien en met een halfje verhoogd. Inglourious Basterds behoort duidelijk tot het betere werk van regisseur Quentin Tarantino. Specifiek de sterk geschreven dialogen en de uitstekende spanningsopbouw vallen positief op, waardoor bepaalde langdurige sequenties in een rap tempo wegkijken. Bijgestaan door uitstekend acteerwerk, doeltreffende oorlogsmomenten en een boel memorabele personages is het niet moeilijk om geïnvesteerd te raken in de wereld die hier wordt geschept, enkel Diane Kruger vond ik persoonlijk niet interessant. Tussendoor heeft de film af en toe de neiging om in te kakken, verder heb ik erg kunnen genieten van de relatief lange speelduur.

Vermakelijke roadfilm met een sterk acterende Plaza. Olsen doet ook nog mee, maar ik zal eerlijk bekennen dat ik die alweer bijna ben vergeten. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat Spicer iets duidelijk wilde maken. Daardoor blijft de film geregeld stilstaan bij de gedachtegang van Plaza, al is die niet altijd even interessant. Hierdoor kent de film een behoorlijk wisselvallend tempo dat niet altijd even lekker kijkt, maar al bij al best degelijk is. Het is niet bijzonder grappig, meeslepend of uniek, maar het doet wel waarvoor het gemaakt is en dat is vermaken en vertellen. Het moraal ligt er nooit te dik bovenop en de regie voelt nergens amateuristisch of middelmatig aan. Het is daardoor een best aardige film geworden, maar niet eentje die een blijvende indruk maakt.

Merkwaardig om te bedenken dat zo'n flinterdun uitgedacht concept toch nog wat namen heeft weten te bemachtigen. Bibb zit al weer een aantal jaar in de business en ook A'zion is geen onbekende actrice. Dat ze zich dan laten lenen voor een relatief simpel werkje is onhandig, maar dat hadden ze wellicht van tevoren niet kunnen weten. Het nadeel van The Inhabitant is voornamelijk de voorspelbaarheid. Tieners die afstammen van een seriemoordenaar is iets dat al tot in den treure is herhaald en deze film voegt er niets aan toe. Wat aardig in elkaar gestoken scenes en schaarse spanningsbogen brengen gelukkig leven in de brouwerij. Regisseur Lauder lijkt alleen niet te weten dat de film ook de hele speelduur vermakelijk moet blijven, maar The Inhabitant wordt zo dramatisch opgezet dat het moeilijk is om altijd bij de les te blijven. Ik mag hopen dat met name A'zion de volgende keer een wat betrouwbaarder project kiest, want die zit al jaren onrechtvaardig in B-werk.

Middelmaatwerk.

Inheritance is een film die oorspronkelijk niet veel om handen heeft, aangezien het voor een mysteriefilm 't vooral moet hebben van de chemie tussen Collins en Pegg. Het duurde ook even voordat ik doorhad dat het Pegg was, want vanaf de poster had ik het niet op kunnen maken. Prettige verrassing dus.

Vanuit Pegg is het acteerwerk sterk. Verrassend en verfrissend sterke prestatie met een personage waar je niet zoveel mee kan. Pegg draagt een nogal belachelijke look, maar zijn charme weet zowel sterk als onvoorspelbaar uit te pakken. Collins daarentegen is een heel stuk zwakker, en kan niet echt een basis vinden om aan vast te grijpen. Hierdoor vervalt haar eigen personage al snel in de vergetelheid.

Was soms positief verrast over de beklemmende sfeer die mogelijk wordt gemaakt door een bovengemiddeld werkje editing. Toch wel tof om te zien dat er nog spanning door middel van regie gecreëerd kan worden. Het verhaal, dat zichzelf voor een lange tijd best onvoorspelbaar kan houden door nog weinig te onthullen, weet voor enige tijd ook wel te werken. Pas richting het einde gaat het fout.

Eenmaal de onthulling naar buiten komt keldert de film in rap tempo door een veel te explosieve bombariefinale eraan te breien. De personages verliezen hun eigen charme al snel en visueel weet de film ook niet meer te overtuigen. Sowieso vond ik het allemaal wel iets te sterk aangezet, maar richting het einde sloegen de stoppen echt door. Jammer, maar ach.

Gemiste kans.

Niet dat dit soort slashers vaak goed uitpakken, maar ondertussen mag je toch wel verwachten dat er verbetering inzit. Dat creativiteit moeilijk te verkrijgen is binnen dit soort films heb ik vrede mee genomen, het is hier vooral de uitwerking die de film tegenzit, al leek het na de opening nog wel even de goede kant op te gaan.

Sowieso hou ik wel van een mix tussen high-school en slasher. Initiation lijkt in het begin maatschappijkritiek met gehak te vermengen, maar laat de kritiek later wat vallen en vervalt meer in mysteriehorror. Jammer, want de kritiek kent de beste stukjes van de film. Onderwerpen zoals iemand drogeren om haar daarna te verkrachten zijn dingetjes die ik niet vaak in deze films terugzie, en als deze film het ook nog eens goed weet te doen kom je al snel ver.

Jammer is dat deze film gaandeweg meer naar mysterie neigt, maar die weet totaal niet te interesseren. De moordenaar ziet er maar matig en sfeerloos uit. Er komt geen enkele dreiging van het flitsende maskertje af, en dat is toch best nadelig te noemen. Enkele opvallend bloederige moorden weten dat ook niet te compenseren, want de opbouw werkt eigenlijk nooit.

Visueel ziet het er wel net wat kleurrijker uit, maar erg veel voordeel heeft dit niet omdat het verhaal zelf toch de overhand neemt. Een style-over-substance film is dit absoluut niet, maar toch is de verhaallijn best dun te noemen en de mysterie alles behalve goed uitgewerkt. Als kijker maakt het je in principe niet uit wat er gaat gebeuren, als er maar wat te hakken valt.

Helaas dient de kijker een uur te wachten voordat de eerste moord wordt gepleegd, en dan alsnog volgen ze elkaar in traag tempo op. De gaatjes worden opgevuld met matig acterende tieners en een weinig intrigerend verhaaltje. Het camerawerk is soms energiek te noemen, de cinematografie niet verkeerd en de stijl mag er soms wezen, maar dat neemt niet weg dat Initiation een slasher is geworden waar je als kijker nauwelijks in kan komen. De potentie was er wel, maar buiten een aardige stijl en wat bloed weet deze film de kijker nooit in het verhaal te betrekken waardoor het al snel een iets te lange en vooral oninteressante slasher is geworden.

Regisseur Brian Yuzna heeft ervaring met praktische effecten en die worden soms doeltreffend ingezet binnen dit vierde deel van de kersthorrorreeks. De inhoud heeft echter niets met de voorgaande delen te maken en zelfs de feestdag zelf is eerder bijzaak, waar een halfbakken verhaal met occulte tradities en vreemde scenes voor in de plaats wordt gezet. Een gebrek aan boeiende figuren en effectieve sfeer doen de film echter de das om, maar tegen de slotfase aan pakt Yuzna gelukkig uit met grappige effecten en een redelijk onvoorspelbare vordering. Dit vierde deel geeft verder de indruk dat de huidige titel er per ongeluk op is geplakt, want met een vervolg heeft dit bitterweinig te maken. Het is echter aanzienlijk beter uit te zitten dan het oersaaie derde hoofdstuk.

Met een halfje verlaagd na herziening. Regisseur David Lynch heeft een onwaarschijnlijk sterke controle over de onheilspellende en onveilige sfeerzetting die hier wordt neergezet, maar het valt dit keer wel heel erg op dat het qua visualiteit bijzonder lelijk is. Goedkoop geschoten met weinig gevoel voor beweging evenals kadrering, enkel de lichtinvallen, soundtracks en decoraties ogen doordacht. Laura Dern is gelukkig stabiel in de hoofdrol en Krzysztof Majchrzak is leuk als antagonist, maar de overige personages ben ik nagenoeg helemaal vergeten. Aan de ene kant blijft het knap hoe een regisseur nog zo'n angstaanjagend gevoel weet op te roepen met een film die er zo lelijk uitziet en daar ken ik nog altijd veel punten aan toe, maar het laatste uur vergt te veel uithoudingsvermogen om het oude cijfer te laten staan. Nog altijd mijn favoriete film van Lynch, maar niet langer meer de grootse kunstvorm die ik er ooit in zag.

Goede West.

Als regisseur duidelijk fan van de oudere horrorfilms. The Innkeepers is ook zo'n West-film die niet aanvoelt als een moderne film, maar een ode aan de oudere geestenfilms. Niet dat het verder briljant uitgewerkt is, maar West weet heel goed wat hij moet doen als het op kleinere horrorfilms aankomt en dat kan ik waarderen.

Acteerwerk van Healy is om te beginnen al aardig. Misschien dat het een acteur is die bewust voor de minder grote producties kiest, maar over het talent beschikt hij wel. Ik heb hem meerdere keren in diverse rollen gezien en nooit stelt hij echt diep teleur. In deze rol kan hij ook daadwerkelijk iemand spelen die op z'n eigen manier bijzonder is. Misschien wat overdreven, maar wel vermakelijk.

Paxton is echter wat matiger. Haar rol laat wel enige ruimte toe om goed mee te acteren, maar het acteren zelf stelt teleur. Tevens doet West er nogal lang over om naar de horrorkant van het verhaal te springen, en eenmaal het erop aankomt is de wisseling wat haastig en de duur te kort. Erg bevredigend is The Innkeepers daarom ook niet, maar enkele sterke momenten tussendoor maken dat goed.

Serieus effectieve horror hier en daar met een uitstekende werking. De geesten zien er onheilspellend uit en West haalt het meeste uit zijn minimale middelen. Toch wel rondom de finale even in spanning gezeten, omdat er goed wordt gewerkt met licht en duisternis. Het zorgt voor enkele oprecht enge scenes die me nog even bij bleven. Dat soort momenten tillen The Innkeepers ook naar een iets hoger niveau.

Briljant is het niet, maar wie zoekt naar een lekker makkelijk, effectief en vermakelijk horrortussendoortje kan bij The Innkeepers aankloppen. Ik zie West het liefst op deze manier. Een productie die hem de ruimte gunt om wat te doen, zonder dat deze wordt teruggehouden door bemoeizuchtige studio's of afleiding door middel van starpower. Leuke verrassing.

Niet bijzonder.

Vond dit uiteindelijk niet echt een goed resultaat, ondanks het voor 1961 zeker wel uitblinkt in het genre. De film weet namelijk een aantal keer behoorlijk sfeervol te zijn, met hier en daar wat spoken die voorbij komen, maar echt spannend is het nergens.

Dat kan ermee te maken hebben dat het ook gewoon een oude film is, maar de film kent toch wel een duidelijk spanningsgebrek. Hier en daar vooral beklemmend in de eerste 40 minuten, daarna begint het allemaal wat door de mand te vallen.

Voor Deborah Kerr speelt een behoorlijk irritante rol, en ik denk dat dat theatrale niet aan het jaartal ligt, want Megs Jenkins als Mrs. Grose overklast haar maar ook de kinderen mogen zeker wel genoemd worden. Dit niveau wist Kerr nergens te halen.

Haast geen spanning, maar een goede locatie en prima acteerwerk met wat spookhuissfeer erbovenop brengen de film dan toch weer een klein stukje naar boven. Helaas was dit allemaal niet genoeg voor mij om dit een voldoende toe te kennen.

Prima.

Ik keek een beetje op tegen de speelduur, maar gelukkig was dit alles behalve ellendig lang saai. Althans, de actie was absoluut niet saai. Voor de rest had de film helaas wel een boel saaie momenten in de te lange speelduur.

Het theatrale Koreaanse acteerwerk is gelukkig beperkt hier, maar net als ik een film soms te Amerikaans vind, vind ik dit ook weer iets te Koreaans op sommige momenten, en dat was dan wel vervelend, maar gelukkig mag dat allemaal de pret niet drukken.

Niet al te sterk acteerwerk en een iets te lang en saai middenstuk, maar de actiescenes zijn bijvoorbeeld erg geslaagd en daar moet de film het van hebben. Lekker harde, lange en vette actie die haast geen moment verveelt.

Het ziet er visueel ook prima uit, de actiescenes zijn leuk maar de film is wat saai soms en duurt ook zeker wat te lang. Voor de rest een prima filmpje.

De Coen-Brothers in 2013.

Ze lijken van alles te proberen en benaderen verschillende genres met een verschillende benadering. Het lijkt alsof alleen horror nog moet komen van de regisseurs. Maar daarvoor lijken ze geen interesse te hebben, en houden het bij drama dit keer.

Deze film is wel ok, ik vond het nergens echt bovenuit steken. Qua humor uiterst voorzichtig benaderd, maar toch nog wel redelijk lomp hier en daar. De meeste humor komt dan ook in de vorm van boze buien en andere niet al te geslaagde grappen.

De drama boeit dan wel iets meer. Maar dit gebeurd vooral pas na 40 minuten, als Isaac aan zijn roadtrip gaat beginnen. Alles wat daarvoor kent weinig hoogtepunten. De kat is dan nog het hoogtepunt helaas. En ja, Isaac acteert behoorlijk aardig.

Voor de rest hebben we een miscast in de vorm van Mulligan. Laat haar maar die onschuldige types spelen, dit was echt vreselijk. Veel te geforceerd. Bovendien krijgen de acteurs die ook nog zowat bekend zijn relatief nutteloze en kleine rollen. Maar toegegeven, sommige onder hen maken de film wel interessant.

Hier en daar mooi lichtspel, en dan heb je het meest positieve eigenlijk wel gehad. De film weet te boeien en Isaac doet het sterk, en dan heb je het beste wel gehad eigenlijk. Het zal wel enkele kleine boodschapjes met zich hebben, maar voor mij is het vooral een normaal filmpje. Merk voor de rest ook weinig verschil als dit door iemand anders geregisseerd zou zijn.

Voor de rest vond ik de argumenten en rouw helemaal niet zo indrukwekkend verdrietig. Ik raakte meer overstuur van Isaac die die kat bij Goodman achterlaat. Dan sla je als regisseur ook een beetje de plank mis naar mijn mening.

Maar daarbuiten, een nette, vermakelijke film met hier en daar wat humor en wat drama. Af en toe een redelijk sterke scene. Bijvoorbeeld de Timberlake/Isaac/Driver scene was nog wel grappig. Voor de rest is het alleen maar een ok-gevoel voor mij.

Derde Lee.

Heb nog weinig ervaring met Lee, maar zijn 'The Dolly Shot' blijft wel vaak terugkeren. Heb het nu al meerdere keren zien voorbij komen. Leuk bedacht, en redelijk kenmerkend. Het is in ieder geval iets waar je een regisseur van Lee mee kunt onderscheiden. Alleen moet Lee oppassen dat hij het truckje niet begint uit te buiten.

Dit filmpje ziet er in ieder geval netjes en verzorgd uit. Het verhaal sprak me voornamelijk aan, anders was deze film eerlijk gezegd helemaal aan me voorbij gegaan. Maar met een regisseur als Lee aan het stuur verwacht je alleen net dat tikkie meer.

Washington doet het in ieder geval goed. Blijft een heel degelijk acteur. Alleen is het duo met Ejiofor niet altijd even overtuigend en neigt vaak een beetje naar het typische Amerikaanse politieduo. Owen doet het ook goed als bankrover. Foster maakt wat minder indruk. Past eigenlijk ook niet in het verhaal.

Lee lijkt heel erg zijn best te doen om een slim verhaal af te leveren. Maar eigenlijk komt het niet veel verder dan enkele aardige vondsten. Alles is net wat te lomp gebracht en het hele idee is nou ook niet zo ongelooflijk slim. Het is een idee waar ik zelf eigenlijk ook gewoon op had kunnen komen. Desondanks een aardige vondst.

Het verhaal heeft soms wat te veel afleiding wat soms het tempo eruit haalt. Dit komt in de rol van Foster. Ik snap niet perse waarom haar plot erin moest. Uiteindelijk is het vooral een rekker van het verhaal. Blijf dan gewoon bij de bankroof zelf.

Lee moet er soms ook weer krampachtig die onnodige discriminatie ingooien. Dat past eigenlijk gewoon totaal niet in dit soort films en de manier hoe ermee om wordt gegaan is ook niet erg memorabel. Iets te geforceerd. Lee, blijf bij het verhaal.

Visueel wel weer erg goed. Enkele knappe shots en het Dolly truckje blijft leuk. Lekker grauw gebracht soms en het tempo tijdens de bankroof en de hele situatie blijft er goed in, al zijn de zijplotjes soms iets te afleidend. Niet briljant bedacht, maar wel heel degelijk in het genre.

Moet nog eens meer van Lee zien, en dan kijken hoe hij films neerzet die wel op discriminatie ingaan. Maar in elke film weer een beetje discriminatie stoppen is wat mij betreft iets te zeikerig.

Herzien en het hoge cijfer blijft vooralsnog staan. Jammerlijk is dat dit soort films een typerende trend in gang hebben gezet waarin regisseurs enkel mikken op een hoog geluidsvolume, maar gelukkig laat regisseur James Wan zien dat dit ook gewoon erg kundig gedaan kan worden. Indrukwekkend geluid en zeer strakke sfeeropbouw zijn kenmerkend voor de effectiviteit van Insidious, waarin ook de acteurs zelf niet onder hoeven te doen. Bijzonder is dat de productie geen gek hoog budget had (anderhalf miljoen), maar het toch voor elkaar krijgt om als een dure, volwaardige en afgemaakte horrorfilm aan te voelen. Uiteraard valt er het één en ander te zeggen over de tweede helft, maar ik vond het een originele vondst om een klassiek spookhuisverhaal op deze unieke toets te laten eindigen.

Met een halfje verhoogd na herziening. Regisseur James Wan zal er vanwege zijn methodes altijd eentje zijn met liefhebbers en tegenstanders, maar in het opbouwen van angst en sfeer blijft hij uiterst betrouwbaar. Er heerst een strakke horrorsfeer en het acteerwerk van met name Lin Shaye en Rose Byrne is bovengemiddeld. Het eerste deel van de reeks was wat meer gericht op pure angst, dit tweede deel geeft meer voorrang aan het verhaal zelf. Liefhebbers van schrikmomenten komen vooralsnog ruimschoots aan hun trekken, maar de insteek van dit deel ligt toch net wat anders dan het vorige deel. Niettemin origineel genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen en bekwaam genoeg voor de hongerige fanaten. Wat mij betreft hoort een naam als Wan bij de grote spelers binnen dit fijne genre en ik wacht met smart op zijn volgende horrortoevoeging.

Net als het voorgaande deel met een halfje verhoogd na herziening. Regisseur Leigh Whannell doet het uitstekend in termen van spanningsopbouw en boet weinig kracht in als het gaat om wat akelige sfeerzettingen, evenals goed ingevoerde schrikmomenten. De schaal (zeker in de achtergrondomgeving) wordt met dit derde deel enigszins verkleind, want het landhuis is hier ingeruild voor een klein appartementje. De benadering waarmee je wat dichter op de huid zit van de personages werkt echter uitstekend, want specifiek Stefanie Scott blinkt uit als geteisterde tienermeid. De bedreiging maakt een originele indruk en de inmenging van Lin Shaye & co werkt goed, maar de muziekkeuzes zijn wel een downgrade ondergaan. De cinematografie oogt wat klassieker, maar nog altijd zeer netjes. Ik werd persoonlijk (tot mijn eigen grote verbazing) volkomen meegevoerd toen de finale aanbrak, iets dat ik toch in mindere mate ervoer binnen het vorige deel. Whannell vormt een capabele opvolger van regisseur James Wan en ik kijk uit naar zijn herbewerking van The Wolf Man die dit jaar oktober moet uitkomen.

Regisseur Adam Robitel neemt het stokje dapper over van James Wan en Leigh Whannell (ondanks dat laatstgenoemde nog altijd intensief betrokken was bij de productie), maar moet helaas op het vlak van regiekwaliteiten het onderspit delven. Hij redt zich echter een heel eind met de spanningsopbouw, waardoor dit vierde deel van de Insidious-reeks zeker niet ontdaan is van wat akelige momenten. Het stuk met de koffers wordt in ieder geval uitzonderlijk goed uitgevoerd, waarmee Robitel bewijst dat hij de weg wel kan vinden met een spookhuisfilm. De thematiek is door het achtergrondverhaal van Lin Shaye iets zwaarder en dat werkt aanvankelijk goed, maar eenmaal de finale aanbreekt loopt het dan toch mis. Het is vooral erg cheesy en zoetsappig, waardoor het eindresultaat op kwalitatief vlak toch echt onderdoet aan de voorgaande delen. De uiteindelijke bedreiging vond ik ook niet erg imponerend, maar de vormgeving is niettemin creatief. Voor de liefhebber nog altijd geen gebrek aan effectieve schrikmomenten en goed in elkaar gedraaide sfeerbeelden, maar als geheel te ongebalanceerd en cheesy voor een bovengemiddelde griezelimpact.