Opinions

Verrast.

Normaal verwacht ik niet veel van die hoog beoordeelde biografiefilms. Zo had ik deze ook weer alleen meegepakt vanwege de hoge score, en dan dus vooral om te kijken of het toevallig ook ergens misschien leerzaam en interessant is. Deze was opvallend goed.

Regelmatig hebben hoog beoordeelde biografiefilms me al een aantal keer teleurgesteld. Walk the Line en Bohemian Rhapsody zijn hier goede voorbeelden van. Ook echt van die biografiefilms die niet echt iets nieuws lijken aan te durven. I, Tonya is een film die eindelijk echt iets vernieuwends doet en daarmee behoorlijk leuk is.

Vooral visueel schiet de film regelmatig raak, wat andere biografiefilms dus weer een beetje missen. Het tempo hier ligt erg hoog en wordt voortdurend interessant gehouden. De film verbreekt dan ook regelmatig op een leuke manier de vierde muur.

Maar de film is vooral erg vlot en erg interessant. Ik had dat niet meteen verwacht. Kunstschaatsen is dan ook niet een sport waar ik veel verstand van heb. Maar deze film laat het vooral op een erg interessante manier zien en daarom is het allemaal leuker om te volgen.

Robbie speelt goed als Tonya Harding. Blijkbaar dus een bekend figuur, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit van haar had gehoord. Maar dankzij deze film weet ik in ieder geval genoeg waarom ze zo bekend is geworden.

Maar vooral Janney speelt opvallend sterk. Speelt een sterk type en weet echt goed te scoren ermee. Het levert regelmatig een komische noot op dat de film goed doet. Ook Stan doet het heel degelijk als Jeff. Qua acteerwerk heb ik dan ook weinig te klagen.

De film is opvallend komisch. Ik had dit eerder als een wat serieuzere biografiefilm zien aankomen, maar het was al snel duidelijk dat deze regelmatig wat humor gebruikt. Dit werkt vaak erg goed, en mixed redelijk met soms heftige onderwerpen.

Het is vooral leuk hoe deze film regelmatig je aandacht vraagt zodat de film vooral vlot verloopt. Visueel een aantal aardige beelden, al is het soms wat kaal. In het laatste half uur, als er meer drama om de hoek komt kijken, verliest de film wat tempo waardoor het naar een iets saaiere slotfase toewerkt.

Maar voor de rest weinig te klagen. Opvallend leuke film dit. Robbie is een actrice die het allemaal wel onder de knie heeft. Voorgaande films was ze vooral een bijfiguur, maar nu bewijst ze dat hoofdrollen ook geen probleem zijn. Al lijkt de aankomende Birds of Prey me niks.

Belachelijk derde hoofdstuk, maar wel eentje dat door alle onbedoelde foutheid best lollig voor de dag weet te komen. Regisseur Sylvain White kreeg een nogal ondankbare klus last minute aangereikt en moest de productie binnen twee weken bij elkaar zien te krijgen, maar weet desondanks een degelijke mate van entertainment in het geheel te betrekken. Het acteerwerk is natuurlijk niet briljant en het eerste uur kent zowat maar één enkele moord, maar toch blijft het allemaal op een vreemde wijze beklijven. Wellicht omdat je als kijker zelf ook wel ziet dat de inhoud met toevalligheden, gebreken aan logica en allerlei idioterie aan elkaar geplakt zit. White had zich er goed aan gedaan om een wat strakkere montagetechniek te hanteren, maar zet uiteindelijk een vlot en niet al te uitgesponnen horrorfilm neer.

Eh.

Had er een wat spannendere stalkerfilm van verwacht maar daarin bleek ik al snel verkeerd te zitten. I'll Be Watching klinkt qua titel in ieder geval een stuk interessanter dan dat het daadwerkelijk is. Het volgt een vrouw die achterna wordt gezeten door een stalker, die uiteindelijk uitgroeit tot een gevaarlijkere bedreiging.

Jammerlijk is dat we al snel te weten komen wie haar aan het bedreigen is, waardoor aan puzzelwerk een groot tekort is. Daarnaast is het geen verschijning die je de rillen over de rug doet laten lopen. Alles binnen de film schreeuwt dat het een televisiewerkje is, met een weinig effectief verloop. Geen spanningsboog en weinig intrigerende stukken ertussen, de film kent totaal geen lichtpuntjes.

Acteerwerk is nog redelijk en dat de film het iets verder trekt dan je van een gewoonlijke televisiefilm zou verwachten helpt het stapje voor stapje vooruit, maar het voorspelbare verloop evenals de ontzettend veilige finale doen weinig wonderen aan de film. Overigens ook vreemd dat zo'n slimme killer zichzelf prijsgeeft door middel van 5 tricky vragen. Toch wel belabberd schrijfwerk. Ach ja, leuk om eens afgevinkt te hebben.

Nadat ik het geweldige Synecdoche, New York zag raakte ik meteen erg geïnteresseerd in het overige regiewerk van Kaufman. Een film als deze is dan natuurlijk snel binnen het vizier, en als productie van Netflix per abonnement gemakkelijk te bereiken. Dat het vanwege Kaufman geen makkelijk te begrijpen film zou worden had ik op voorhand al verwacht, maar zelfs met extra scherpe bril op was deze film voor mij onmogelijk te doorgronden. Pas toen ik de betekenis achter het verhaal op internet zocht kon ik de film echt waarderen, maar daarbij komt ook wat kritiek kijken. In ieder geval is het acteerwerk van Buckley evenals Plemons noemenswaardig, maar geen van beide kunnen de meerdere, ellenlange gesprekken interessant maken. Zo opent de film met een uitgerekte conversatie over allerlei filosofische en diepgaande onderwerpen, alleen nauwelijks uitnodigend in beeld gebracht door Kaufman. Zodra we bij het huis aankomen begint de onderliggende mysterie eindelijk de bovenhand te voeren en trok de film me veel meer. Wat volgt is een voortdurende afwisseling tussen saaie gesprekken en intrigerende puzzelsequenties, waarbij de film dus ofwel saai, of juist interessant is. De uiteindelijke betekenis is erg mooi en raakte me zeker, maar daarbij vroeg ik me wel af waarom zoiets ingewikkelds en emotioneels op deze manier onder complexiteiten begraven moet liggen. Je zou denken dat dit soort onderwerpen juist toegankelijk moeten zijn voor menig publiek. Uiteindelijk vond ik het in lijnen met de verwachtingen die ik ervoor had een tegenvaller, maar dat neemt niet weg dat het als productie zeker niet verkeerd is en vooral uniek genoeg om niet te vervallen in vergetelheid. Ik moet overigens nog even snel benoemen dat ik de onheilspellende sfeer in het huis van de ouders bijzonder geslaagd vond en betreur dat dit nergens anders in de film zo sterk doorgezet kon worden.

Televisiefilm met een boel goed geacteerde, maar volstrekt onsympathieke rollen. Regisseur Christopher Leitch weet daarnaast ook niet echt een stabiele sfeerzetting op te roepen of zijn film heel boeiend te krijgen, waardoor I've Been Waiting for You (die wel een interessante legende te vertellen heeft) nogal moeizaam op gang komt. Prominente rollen zoals die van Sarah Chalke en Ben Foster zijn gelukkig goed neergezet en komen zelfs met een houterig script prima uit de voeten. Naarmate de tweede helft vordert stopt Leitch er bovendien wat meer horror in waardoor het allemaal iets vlotter loopt, maar echt hoge kwaliteit zal dit project niet gaan leveren. Wellicht wel een zekere mate van nostalgie.

Neeson-filler.

Ik vergeet eigenlijk steeds dat hij tegenwoordig al 71 jaar op de teller heeft zitten. Ik zou het niet denken als ik hem zo bezig zie. Hij speelt eigenlijk onvermoeid in actiethrillers tegenwoordig, per jaar komen er tenminste 2 uit. Toch mag het gezegd worden dat hij ook op zijn late leeftijd een beetje mag oppassen met de projecten die hij kiest.

The Ice Road is een actiethriller van het simpelste soort, ik sta ervan te kijken dat een regisseur als Hensleigh met zoveel ervaring nog met dit soort eenvoudige films op de proppen komt. Je zou denken dat je je eigen niveau per film wil verbeteren, maar The Ice Road is eerder een stap terug voor zowat iedere ervaren regisseur. In elk geval vond ik het vooral jammer dat we niet al te veel op de ijsweg zelf zitten.

In plaats van een volledige focus op thriller moeten er weer allerlei wendingen en storende actiescenes tussen zitten. Echt spannend wil het op die manier niet worden, want Hensleigh kapt altijd ergens wel af. Wanneer ze dan eindelijk op de ijsweg terechtkomen, loopt het vooral snel van stapel. Dan moeten we ook niet vergeten dat ze er nauwelijks een halfuurtje overheen rijden. Iemand sterft, de wending wordt uit de doeken gedaan en vanaf dat moment rijden ze gewoon weer op saaiere sneeuwpaden.

Ik vond de banale uitwerking van de schrijvers serieus kwalijk, want voor een film die zelfs de bioscopen heeft gehaald mag je wel iets meer verwachten dan dit soort resultaten. Ik kon de exacte wending eigenlijk meteen al raden, Hensleigh maakt het ons daarin niet bepaald moeilijk. Ik ben echter wel te spreken over het acteerwerk. Neeson speelt één van zijn zwakte personages, maar doet het nog altijd verdienstelijk en Mithunder, Fishburne en Walker doen het ook bovengemiddeld. Eigenlijk allemaal te goede acteurs/actrices voor dit soort simpele prul.

Tegen het einde aan komen er eindelijk wat spannende stukken en de film is nergens te oversentimenteel, maar dat wil niet zeggen dat de uitwerking van het verhaal vooral een gemiste kans is. Er zal vast niet teveel budget zijn geweest, maar ze hadden zich er beter aan gedaan hier gewoon een full-on thriller van te maken en enige verhaallijn of actiescenes achterwege te laten.

Aardig.

Kom er eigenlijk pas net achter dat deze film door Ang Lee werd geregisseerd. Een regisseur waarvan ik vind dat deze prachtige films kan afleveren. Dat is mits hij zich tot de juiste projecten richt, en de wat subtielere en romantischere films behoren daar absoluut niet tot toe. Al is The Ice Storm best redelijk.

Wel wat simpel, maar een intellectueel of uitermate complex verhaal verwacht ik bij de gemiddelde Amerikaanse dramafilm allang niet meer. Ang Lee richt zich erg op de ontwikkeling van de personages waarvan er enkelen ook goed uit de verf komen. De escalerende verhoudingen tussen Weaver en Wood vond ik bijvoorbeeld sterk vormgegeven, anderzijds kent de film wel een overgewicht aan personages die niet allemaal in de film passen.

Wat de titel van de film betreft; maak je borst maar niet nat. Met een ramp heeft deze film weinig te maken. Het lijkt eerder een thematische toevoeging te zijn om de finale wat op te leuken, maar dit is van korte duur. Uiteindelijk wordt namelijk het inhoudelijke zelf op de voorgrond geplaatst. Deze is weinig verrassend en zelfs behoorlijk herkauwd, maar nog best boeiend.

Qua vormgeving is het allemaal net niet genoeg, er wordt net wat te veel voordeel geperst uit de omgeving terwijl de regie de film juist op het sleeptouw moest nemen. Op basis daarvan kan ik het geen wonderbaarlijk geslaagde film noemen, maar wel een film die het hart op de juiste plek heeft zitten en absoluut wat boeiender uitpakt van de gemiddelde dramafilm. Daarvoor uiteraard een voldoende.

Best goed.

Vooral gered door de prestatie van Shannon, want inhoudelijk heeft The Iceman niet zo veel om het lijf. Alhoewel het allemaal vermakelijk blijft is het vooral het intrigerende personage van Shannon die precies lijkt te weten wat hij moet aanvangen met zijn personage.

Of het verhaal waar is of erg aangedikt is weet ik niet. Als ik mijn eigen informatie tot zover over Kuklinski nakijk is deze film niet bepaald trouw aan het bronmateriaal. Ik weet alleen niet zeker tot hoever mijn bronnen waarheidsgetrouw zijn en bovendien is het allemaal sowieso wat aangedikt door Hollywood.

Het verhaal gaat inderdaad iets te veel in op het geweld, alhoewel ik dat zelf normaal niet erg vind. Alleen in een biografie over een seriemoordenaar dan weer wel, en dat is zowat de enige uitzondering voor mij. Bij een film over een bestaande seriemoordenaar kan je er moeilijk omheen, maar het is wel duidelijk dat het allemaal zoveel mogelijk in beeld moet komen.

Visueel ziet er film er voor de rest goed uit. Niet erg fris, maar wel erg opgepoetst. Geen bijzondere shots of montagemomenten, gewoon een klassieke vertelling over een bijzondere man. Verzorgd is het in ieder geval wel en dat zorgt er deels voor dat het boeiend blijft. Toch blijven de personages zelf het meest intrigerende aan de film.

Shannon doet het zo erg goed. De rest doet het ook verdienstelijk, maar spelen Shannon er bij lange na niet uit. Andere personages komen ook iets te veel uit de Hollywoodmachine gerold, maar dat valt de film nog wel te vergeven. Speelduur is relatief kort, de gehele kindertijd slaan ze bijvoorbeeld over.

Best een goede film, prima in elkaar gestoken en een goed hoofdpersonage. Verhaaltje had uiteraard wat beter uitgewerkt kunnen worden en de Hollywoodinvloeden hadden verminderd kunnen worden, maar verder heb ik niet veel meer te klagen. Heb me zeker vermaakt.

Goed.

Ich Seh Ich Seh of ook wel bij z'n Engelse titel Goodnight Mommy was een film die al lang op mijn kijklijst stond en ik pas recentelijk kon zien. De regisseurs deden wel wat verwachtingen oproepen, zeker na het zien van The Lodge die ik werkelijk prachtig vond. The Lodge vond ik echter wat meer sfeer hebben, maar deze film mag er ook zeker zijn.

Houdt er op voorhand rekening mee dat dit zo'n film is die even de tijd nodig heeft om op te bouwen. Langzaam maar zeker maken we kennis met de twee jongens en diens moeder. Een echte introductie krijgen we niet, vooral een schets van hoe hun leven eruitziet en hoe het langzaam uit de hand loopt. Er worden genoeg hintjes weggegeven, maar voor mij waren ze goed verstopt.

Het acteerwerk is om te beginnen sterk, vooral Wuest maakt indruk als alleenstaande moeder. Sterke, ongemakkelijke rol. Ook de jongetjes doen het opvallend goed. Verder is de film geregeld ongemakkelijk, maar echt spannend of intens vond ik het niet. Grimmig is het zeker, maar het wilde maar weinig indruk maken helaas. Wel jammer, want deze film had een stuk spannender kunnen zijn.

Tussendoor zitten er een aantal aardige visuele stukjes tussen, best degelijk geschoten alhoewel wat kaal op cinematografisch gebied. Ik mis een klein beetje kleur tussendoor. Dat neemt niet weg dat de film altijd boeiend blijft dankzij een aardig staaltje camerawerk en timing. Slecht is deze film absoluut niet, het had wat mij betreft alleen iets spannender en kleurrijker gemogen. Ik verkies dan ook The Lodge.

De twist zag ik verder niet aankomen en het duo rekt de film niet onnodig lang uit. Een speelduur van boven de 2 uur had de film ook niet moeten hebben, de speelduur die het nu kent is goed genoeg. Tussendoor kennen we een aantal eigenaardige situaties, maar deze kunnen nauwelijks afleiden van een resultaat die meer dan behoorlijk is hier en daar. Een ruime voldoende voor deze aparte thrillerfilm.

Hyperactieve, zeer onderhoudende sciencefictionhorrorfilm met een sterke stempel vanuit regisseur Joseph Kahn. Zelfs met een overdaad aan geanimeerde computereffecten en een beperkt budget weet hij ervoor te zorgen dat Ick nergens goedkoop aanvoelt en naar het einde toe zelfs een spectaculaire vorm weet aan te nemen. Het acteerwerk van Brandon Routh en Malina Weissman is verder niets meer dan uitstekend en ondanks het ietwat rommelige verloop en gebrek aan ademruimte zit er een stevige balans in de genrewisseling. Ick vormt daarmee een film die zowel grappig als spannend is en zelfs wat doeltreffende emotie betrekt in het geheel naar het einde toe. Kahn mag het af en toe echter zeker in de opbouw en qua snelheid wat rustiger aan doen, zodat ook alle personages indruk kunnen maken. Dat drukt de pret overigens niet, want die is er volop.

Poolse regisseur Pawel Pawlikowski levert een werkelijk slaapverwekkende film af waarbij ik het serieus knap vond dat hij er nog 82 minuten mee vol wist te krijgen. Het was zo'n uitdaging om de film uit te zitten dat ik richting de helft serieus in slaap ben gesukkeld en dus moest pauzeren. Het acteerwerk is bovengemiddeld en de fotografie oogt verzorgd, maar de regie is compleet zoutloos en het veel te statische camerawerk maakt weinig gebruik van de algemene pracht. De wat makkelijk geschoten tracking shots ogen simplistisch en de beelden van of binnen de kerk vaak out-of-focus. De hele tijd heerst het idee dat er een waanzinnig intrigerend stukje film voor je ligt, maar waarbij Pawlikowski zich steeds op iets saais focuste om dat te verbloemen. De diepere laag van de film zal uiteraard complex zijn, maar het was 't voor mij persoonlijk allemaal gewoon niet waard.

Best geslaagd.

Had er op voorhand niet zo heel veel van verwacht omdat Mangold wel vaker een overgewaardeerd product heeft afgeleverd. Gelukkig regisseert hij wel veel variatie, dus is het wachten tot er iets klikt. Wat mij betreft is dit de klik van Mangold geweest, en tevens van mijn kant zijn hoogst beoordeelde film.

Ik hou er eigenlijk wel van op zijn tijd, een goede who-done-it. Deze film zit eigenlijk helemaal in die sfeer, en doet de introducties meteen op de juiste manier. Door zowat gelijk de padden te laten kruisen heb je dat al snel achter de rug waardoor Mangold zich kan focussen op het verhaal zelf. Nu laat een regisseur dus eindelijk eens zien dat introducties niet tot in den treurigheid hoeven te duren.

Eenmaal het who-done-it begint weet Mangold de sfeer er goed in te houden. Een regenachtige avond, een eng motel en ook een bekende cast. Het is natuurlijk een beetje by-the-books, maar wel erg goed uitgevoerd. Mangold versiert de boel daarnaast ook goed genoeg waardoor alles wel op zijn plaats valt.

De cast is bekend, en het acteerwerk is naar behoren. Wie me het meest opviel was Liotta, die ik niet vaak met zulke energie zie acteren. Peet, Cusack en Busey (waarvan de laatste echt geknipt is voor zijn rol) doen het ook goed. Iedereen speelt geloofwaardig en niet te overdreven zonder te veel hun eigen smoel daarbij te verliezen. Precies zoals het moet.

Mangold geeft veel hints weg, maar zorgt er goed voor dat de focus er niet te veel op ligt. Of hij laat het in een scene met veel tempo gebeuren zodat het niet meteen opvalt. Als kijker ben je daarom soms net zo radeloos als de personages zelf. De film is onvoorspelbaar en laat zijn kaarten niet te vroeg zien.

Als het op de twist aankomt vind ik de wereld die in het hoofd van de moordenaar zit en de persoonlijkheden net door de mangel kunnen. Normaal niet, maar de film gaat na de onthulling gewoon door met de who-done-it wat ik goed kan waarderen. Alleen erg jammer dat de aller-allerlaatste twist waarin blijkt dat het kind de moordenaar was weer erg jammer. De hints zijn er zeker als je het kind de kamer van zijn moeder zit binnenlopen maar aan de andere kant: hoe krijgt zo'n koter een hoofd zo snel afgezaagd of een knuppel door de keel heen van een volwassen man? Ze hadden het bij de fake-agent moeten houden.

De hele film is erg intrigerend omdat je als kijker lekker veel kan raden en puzzelen. Er wordt naar een mega intelligente ontknoping toegewerkt, die komt alleen niet. Genoeg te puzzelen en denken in ieder geval. Het tempo ligt daarnaast lekker hoog en ieder personage heeft een eigen smoel zonder te veel achtergrond-poespas te tonen. Lekker nuchter, zo mag ik het graag.

Ik ga het een hoog cijfer geven omdat ik weinig echt slecht vind gaan. Enkel iets wat ik tussen de spoilers hou wat ik echt suf vond, maar voor de rest zit de film goed in elkaar. Heb me uitermate goed weten te vermaken. Zo mag Mangold ze in de toekomst, mocht hij er zin in hebben, nog eens maken.

Een dreun in mijn gezicht.

Jeetje, zelden zo onder de indruk van een oorlogsdrama geweest. Ik bedoel, films zoals Schindler's List waren best sterk, maar de dreun bleef uit. Hier kreeg ik die echter volop. Ook echt geweldig geacteerd door dat 12-jarige ventje. Zeer intens gefilmd ook.

De film begon wat traag, en voelde wat oud aan, maar alles van dat veranderde in de tweede helft. Prachtig geacteerd door Kravtsjenko, maar ook Mironova verdient credit. De film is zeer realistisch en naar het einde behoorlijk bruut. de massamoord in het dorp is echt een dreun

Het einde liet me echt stil achter. De hele zaal was echter stil waar ik me in bevond, en dat is een groot compliment. Zelden zo'n mooie, rauwe en realistische oorlogsfilm gezien. Prettig dat ik dit nog op het grote doek mocht aanschouwen. Niet de volle mep omdat sommige conversaties wat vreemd aanvoelde. Vooral in het begin dan.

Simpele maar intrigerende komediefilm van Mike Judge, ook wel bekend als Hank Hill van de beroemde King of the Hill-serie. Idiocracy is een typische lompe komedie die de inhoudelijke boodschap dubbel en dik door het scherm drukt, maar voornamelijk kan profiteren van de vele satirische toekomstideeën. Het acteerwerk van Luke Wilson is nergens bijzonder en dat geldt ook voor de bijfiguren. Judge perst enkel en alleen de leuke humor uit de (visuele) beelden zelf, die vanwege het overdreven karakter best komisch uitpakken. Dat moet helaas wel ondersteund worden met makkelijke karikaturen en behoorlijk slechte effecten, die met name de grootste finale om zeep helpen. Judge had zichzelf ook wel tot een halt mogen roepen wanneer het gaat om het achterliggende moraal. Het draaft nogal ver (en vooral lang) door terwijl het eigenlijk meer dan duidelijk is wat de makers ons willen vertellen. Dankzij het hoge tempo en de creatieve vormgeving is Idiocracy een makkelijk filmproduct, al mag Judge de volgende keer gewoon bezig blijven met domme komedie zonder al dat oeverloze moraal.

Wel ok.

Best een vermakelijk onzinfilmpje, en volgens mij is deze film het hoogtepunt van deze regisseur daarmee, dat overigens niet echt veelbelovend is. Jammer, want dit filmpje had zeker wel potentie om in de toekomst meer hiervan te verwachten.

Begon als een serieuzere horrorfilm, dat bij vlagen nog wel pakkend was (I'm under the bed was best leuk bedacht) en daarna af ging naar een melige horrorkomedie. Soms was hij ook nog best grappig, vooral Green en zijn onthoofde vriend steelt de show.

Alba zag er natuurlijk goed uit, maar was matig. Sawa was redelijk en de rest ook wel. Soms iets te overdreven, en de gore viel me ook een beetje tegen. Zal me niks verbazen als hier misschien in de toekomst een brutere remake op komt.

Opzich wel lollig, maar natuurlijk niet echt goed. Wel leuk bedacht soms.

Voldoende.

Het is toch vooral het drama dat in deze film niet zo lekker uit de verf komt, maar ik ging dan ook best blanco de film in. Ooit weleens een trailer gezien hiervan, waarschijnlijk 2 jaar geleden. Enige reden dat ik dit dan ook kijk is toch wel voor Moretz.

Acteerwerk is solide, Moretz valt weer degelijk op. Jammer dat ze een erg beperkt script krijgt, met alle zoete en sappige dialogen die eigenlijk niet thuishoren in dit soort films en regelmatig de emotie wat wegnemen. Als een film zoals dit een goede snaar te pakken heeft, weet je dat je goed zit, maar deze weet het eigenlijk nergens te vinden.

Ook Opa Keach valt positief op, voor de korte tijd dat hij meedoet. Elke scene met hem is eigenlijk prima. Moretz maakt ook veel goed, en speelt een aantal grote namen wel degelijk weg terwijl ze niet eens zo'n heel sterk script heeft. Bij Blackley eigenlijk hetzelfde. De romantiek moet menselijk zijn, en dat is dit absoluut niet.

Aantal mooie, sterke momenten. Opa Keach die zegt dat het ok is om weg te gaan, en de laatste 5 minuten zijn misschien wel de allersterkste minuten van de film. Vooral omdat het open einde hier dus absoluut wel werkt, en een happy ending was wat ik had verwacht, maar dit is perfect. Ik ben vast de enige, maar het wekt wel degelijk een gedachte op. Ze koos ervoor wakker te worden, maar moet daarmee dan accepteren dat haar kleine broertje, vader en moeder dood zijn. Sterk. Als de rest nou ook zo was...

Visueel een aantal aardige dingen. "De poort" was mooi belicht, gemaakt en in beeld gebracht. En het ziekenhuis was fijn, rauw en toch mooi belicht. Doe daarbij nog solide acteerwerk en een verhaal dat niet al te saai wordt, en dan heb je bij mij toch wel een krappe voldoende.

Het is geen echt saaie film, maar ook geen hartverwarmende film. Probeert het heel hard wel te zijn, maar komt dan eigenlijk niet veel verder dan een normaal, vermakelijk drama filmpje waar de drama net iets te veel er bovenop zit. Wat meer richting de fantasy was goed geweest, want die was wat beter gelukt.

Goed.

Alleen red het visuele vooral de rest van de film, want de film scoort bij lange na niet op elk vlak. Vooral het acteren, zowat voor het eerst dat ik ooit in Russische cinema heb gezien, is nogal matig. De uitdrukkingen zijn brak en de dialogen zelfs nog brakker. De eer aan de regie dus.

Ik had ook een beetje een andere film verwacht, maar na de reviews een beetje door te snuffelen kwam ik er al snel achter dat dit niet bepaald de algemene film zou gaan worden. Dan werd het ook niet, je moet er zeker echt van houden om het te appreciëren.

Maar visueel is de film wel echt heel erg gaaf, en daarmee schiet de regie volop in de kruising. Wat een sfeervolle, prachtige beelden vaak. Soms zelfs een beetje een sprookjesachtige sfeer. Echt heel gaaf, dit zie je niet vaak in andere films.

Het trage tempo is soms wel een killer, maar richting het einde gaat het niet echt meer om de tempo. Dan wordt het vooral een stuk interessanter om te volgen. En eenmaal de regisseur alle remmen losgooit op het visuele gedeelte van de film is het echt genieten.

Jammer dat ik deze destijds op Netflix heb gemist, maar het was wel degelijk een goede film. Het tempo ligt wel iets te laag, maar in het algemeen prima te volgen. Gaaf op visueel gebied, iets minder op het gebied van acteren.

Betere Kurosawa.

Eindelijk eens een film van de beste man die vanuit mijn kant wel boven de middelmaat scoort. Van Ikiru was ik me al langer bewust, maar ik had er gewoon niet zo'n zin in om deze zelf op te zoeken. Onlangs deel uitgemaakt van een stream waarbij ze twee Kurosawafilms streamde, en dan wordt het wel makkelijk.

Ikiru is anders dan de andere Kurosawafilms die ik tot nu toe heb gezien, want die andere twee waren actiefilms. Ikiru is een puur drama, die eerst even op gang moet komen. Eenmaal de stoom begint te blazen krijg je een sterke film voor de kiezen, met enkele weergaloze scenes. De film wordt ook goed vooruit geholpen door Shimura. Soms trekt hij iets te veel gezichten, maar in het algemeen is het een zeer sterke rol.

De film boeit voor een groot deel wel, voornamelijk tijdens het middenstuk. Shimura speelt een interessant personage die zeer boeiend is om te volgen. Enkele scenes zoals een scene met een piano zijn zeer sterk en bewogen me plots uit het niets bijna tot tranen. Dat had ik niet snel verwacht, maar de rauwe emoties komen sterk naar voren en Kurosawa weet hier optimaal gebruik van te maken.

Verdrietige film verder, die waarschijnlijk niet als feelgoodfilm bedoelt is. Kurosawa weet het gevoel van verdriet goed over te brengen wat tot veel mooie momenten weet te leiden. Vrolijk word je er niet van, maar je raakt er wel van onder de indruk. Dit gaat allemaal gecombineerd met sterk camerawerk en mooie stilering. Het maakt van de film een compleet en keurig geheel.

Naarmate we de laatste 40 minuten ingaan keert de film doordat Shimura plots sterft. De film wordt plots totaal niet interessant meer, en ondanks dat er nog wel enkele sterke scenes tussen zitten verdrinkt de film zichzelf in sentiment en de nieuwe invalshoek weet gewoon niet te boeien. Hierdoor weet Ikiru gewoon niet heel erg bevredigend te eindigen, maar dat neemt niet weg dat deze film enkele serieus sterke momenten had tijdens het middenstuk. Voor een groot deel erg geboeid gekeken, en Ikiru herstelt mijn vertrouwen weer een beetje in Kurosawa.

Toch wel een tegenvaller.

Franse cinema is meestal wel goed, vooral het horror genre. Ik wist niet of dit in aanraking kwam met de French Extremity, ik denk het niet. Vooral gekeken omdat ik even een snelle horror wou wegwerken en de 77 minuten hiervan is dan lang genoeg.

Viel me vooral tegen in spanning. Begin was cliche maar toch nog best spannend met de camera die om de persoon heen draait. Het duurt ook met deze speelduur niet lang voordat de killers het huis proberen binnen te komen en daar ook in slagen.

Vond het nergens echt spannend, ik vind niet snel iets spannend maar aan de andere kant is er ook niet veel nodig om me de stuipen op het lijf te jagen. De schurken zagen er ook niet echt dreigend uit Ondanks de final twist.

Net geen voldoende, want de locaties waren leuk en heel soms was er wat spanning.

Echt ellendig om uit te zitten. Het complete bestaan van het zogenaamde Nazisploitation-subgenre ontgaat me ook volledig. Zeker als regisseur Don Edmonds er nog een grote dosis erotiek overheen kwakt. Persoonlijk lijkt het me totaal niet opwindend om erotiek te vermengen met bijzonder gemeen uitgewerkte horrorexperimenten, waardoor ik onzeker was over wat ik precies met Ilsa: She Wolf of the SS aan moest. De grootste troef is echter het personage van Dyanne Thorne (Ilsa zelf). Ze toont zich een compleet incapabele actrice en het ontbreekt haar volledig aan enige charisma en/of dreiging. Dit idiote figuur zorgt ervoor dat de opeenstapeling van opvallend schokkende ideeën regelmatig niet serieus te nemen zijn, maar haar medespelers zijn daarnaast absoluut niet veel beter. Wanneer Edmonds dan afsluit met een actierijke finale is de rommeligheid al helemaal compleet en moest ik mezelf echt even uitdagen om achter het precieze doel van de film te komen. De uiteindelijke punten gaan uit naar enkele schokkende momenten die me even wisten te verbazen, maar verder is dit een kreupele productie op vrijwel elk vlak.

Ok docu.

The Cleaners is een docu die ik eigenlijk in de bios al wou zien, maar niet kon vinden. Later toen deze op NPO 2 kwam toch maar meegepakt. Ik dacht dat ik meer confronterende beelden zou zien en nieuwe dingen te weten zou komen maar eigenlijk weet je het meeste dat ze hier vertellen al.

Wel laat het zien dat het werk van een ' content-moderator ' vrij donker en grimmig is. 25.000 foto's beoordelen minimaal per dag lijkt me vreselijk, en dan wat ze te zien krijgen is nog vreselijker. Sommige foto's worden in het controverse ook niet geschuwd, en worden slechts enkele te expliciete beelden vervaagd.

Desondanks een donkere en grimmige docu die zeker serieus genomen moet worden.

Als je een film als Imaginary opzet, dan kan je wellicht vooraf al weten dat het verloop niet bepaald vernieuwend zal uitpakken. Regisseur Jeff Wadlow doet ook geen enkele moeite om dat te verbergen en probeert daarom de bekende elementen gewoon extra te versterken. Hij komt zeker richting de finale op visueel vlak een goed eind, maar de inhoud is te verwaarloosd om te negeren. Uiteindelijk hangt de boel zo losjes en niet-doordacht aan elkaar dat je er als kijker, zelfs met de beste wil van de wereld, niet meer omheen kan kijken. Drie verschillende personen hebben meegeschreven aan het scenario, maar leken tijdens het proces veelvuldig met elkaar in de clinch te hebben gelegen. Het verhaal komt namelijk niet samen en neemt te veel hooi op de vork voor een simpele horrorfilm als deze. Wel degelijk is het acteerwerk van de familie (vooral de kids doen het erg goed), de visuele vormgeving in de finale, wat sfeervolle thrillermomenten in de eerste helft en natuurlijk Chauncey Bear. Ik heb me goed vermaakt, maar wellicht wordt het tijd dat Wadlow zich wat meer gaat bekommeren om de inhoud van zijn (horror)films. Dit is nu al de zoveelste keer dat hij met een rommelig en afgeraffeld eindresultaat op de proppen komt.

Matig.

Wel een vermakelijke film, maar voor de rest ook niet veel meer dan dat. Tyldum had in ieder geval met Passengers een best positieve indruk nagelaten. Die is hij met The Imitation Game meteen weer kwijt. Nog zo'n biografiefilm zoals alle andere waarvan je het meeste al redelijk goed kan voorspellen. Knap van iemand die Alan Turing niet eens kende.

Cumberbatch doet het aardig. Het is geen wereldrol die hij speelt. Af en toe iets te overdreven maar hij houdt zich in het algemeen heel degelijk staande. Knightley was vreselijk. Zo'n iemand als Dance speelt ook weer zo'n compleet belachelijk figuur. De "schurk" van de biografiefilm. Kom op.

Visueel redelijk. Genoeg kleuren tijdens de korte oorlogsscenes en de hele codekraakkamer ziet er best tof en kleurrijk uit. Alhoewel ik graag meer van de buitenwereld had willen zien. Daar pakt de film zich namelijk het beste uit. Er heerst echt wel een sfeertje.

Jammer dat de film elke vorm van impact mist. Zeker richting het einde als Turing bijna de pijp uitgaat mist de film gewoon wat impact. Voor de rest is elke scene best sterk en Amerikaans aangezet. Ik betwijfel sterk of ik dit echt moet geloven als biografiefilm. Het is gewoon zo Amerikaans met Britse acteurs en actrices. Zo'n scene als gezamenlijk naar de kamer rennen als Turing een idee heeft om de enigma te kraken en dat daadwerkelijk ook doet. En dat de broer van Beard op die boot zit. Ik kan dit soort zaken maar moeilijk geloven.

Dat is ook het pijnpunt van de film. Ik kan dit totaal niet serieus nemen als biografiefilm. Of als dramafilm. Het oogt vaak wat stompzinnig. Visueel dik in orde en het acteerwerk van Cumberbatch is solide. Voor de rest wel vermakelijk en vlot, maar of ik dit bijzonder vind? Nou nee.

Fijn horrorwerkje en een behoorlijke vooruitgang voor regisseur Michael Mohan. Afgaande op de trailers waren mijn verwachtingen zeer laag, wellicht dat dit geholpen heeft om het uiteindelijke eindresultaat wat beter te waarderen. Dat neemt niet weg dat het lang heeft geduurd voordat Sydney Sweeney goed in haar personage zit en de eerste helft iets te veel gebruik maakt van onnodig plotse schrikmomenten. Met de sfeerzetting zit het namelijk wel goed en wordt zeker in de slotfase uitstekend benut voor de spanningsopbouw. Tussendoor ook opvallend grafische gewelddadigheden en interessante invalshoeken, ondanks dat weinig van die insteken echt ten volste worden uitgewerkt. De eerste helft is gematigd interessant, maar eenmaal Immaculate loskomt zit je als kijker garant voor degelijk griezelvermaak met genoeg spanning, sfeer en zelfs gore.

Niet helemaal.

Een beetje een film die het maar half weet te brengen. Het rampengedeelte in de film is zeer indrukwekkend, maar de drama is erg zwak. Het helpt het dan ook niet bepaald vooruit dat Watts gecast is, want daar komt voor mij de matige drama een beetje vanaf.

De film neemt gelukkig ook niet een te lange inleiding. De tsunami rolt eigenlijk al na 10 minuten over het scherm. Wanneer dat gebeurd, is de film op zijn best. Indrukwekkende effecten met een behoorlijke sfeer en brute beelden.

Wanneer de ramp voorbij is neemt de drama meer de overhand, maar dan stort de film ook eigenlijk weer in. Alhoewel het avonturengedeelte gewoon vermakelijk was, is de drama na enige tijd erg saai en verveel je je als kijker opeens enorm.

Het is dan ook de switch van thriller naar drama die de film wat dwarszit. Enkele scenes zijn zeer zwak. Het aanbieden van de mandarijn bijvoorbeeld om te laten zien hoe "goed" het gezin wel niet is. Het ligt me er gewoon iets te dik bij bovenop.

Het tweede deel gaat ook gewoon een beetje vervelen. De binnenkomst in het ziekenhuis had dan nog wel enige sfeer, en de tsunami was overweldigend gebracht. Dan eindigt het voor de rest wel bij deze film, behalve dat de jonge Holland wel goed bezig is.

Matige West.

Als regisseur is hij best degelijk, maar krijgt vaak niet de grootste budgetten toegereikt. Toch leek deze film een aardige vooruitgang in zijn carrière, aangezien hij een grote cast kreeg en klaarblijkelijk ook genoeg budget om zo'n verhaal als deze plaats te laten vinden.

De uitwerking laat echter te wensen over, maar er zitten redelijk dingetjes bij. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat West uit de horrorbusiness afkomstig is want er zitten een aantal scenes tussen die het genre aantikken. Deze scenes zijn erg schaars, maar voelbaar zijn ze wel. Denk maar aan de droom van Hawke in het pikdonker.

Visueel zit het wel goed met deze film. Prima belichting en de settings worden redelijk benut. De camera werkt alleen nooit echt mee, aangezien je nooit een gevoel van betrokkenheid krijgt. Tevens mocht de montage wel een schop krijgen, want het langdradige, trage gevoel blijft ten alle tijden heersen terwijl dit niet de bedoeling lijkt te zijn.

De opbouw is traag en het eerste gedeelte is ronduit saai te noemen. Hawke doet het goed, maar het verhaal zelf is aan de saaie kant. De opbouw naar actiemomenten zijn matig en het tempo is te sloom. Hierdoor is de eerste helft toch wel een serieus vermoeiende zit. Tweede helft moet dan een soort pay-off zijn maar ook deze stelt wat teleur.

Vooral omdat het wraakgedeelte toch wat tam is, met wat makke schietpartijtjes en af en toe een spettertje bloed. Het had toch wel wat harder en steviger mogen uitpakken, want wat er nu wordt laten zien steekt nauwelijks boven een normale actiefilm uit. De enkele visuele beelden die knap gedaan zijn zijn zo 1 van de weinige onderdelen die echt weten te boeien.

Dankzij de setting, versiering en het acteerwerk geef ik er nog een 2,0* aan. Verder vond ik het maar langdradig en oninteressant. West heeft na deze film enkel afleveringen van TV-series gemaakt, dus ik vraag me af welk pad hij na deze film neemt. In ieder geval lijkt hij zich los te willen maken van het horrorgenre.

Vanwege het gedetailleerde en zeer grafische geweld vormt deze film van regisseur Chris Nash een opvallende deelnemer binnen het horrorgenre, maar dat neemt niet weg dat het geheel erg lang wordt uitgesponnen. Inhoudelijk heeft In a Violent Nature weinig te melden en biedt 't enkel een origineel perspectief op het slashergenre, maar daar waren zeker geen 94 minuten voor nodig. De moordenaar die je volgt, is bovendien niet intimiderend of interessant genoeg om zo'n perspectief tot de volste kracht te rechtvaardigen. Gelukkig staat daartegenover een camera die weet waar er sfeer te halen valt, praktische effecten die uiterst gedetailleerd zijn vormgegeven en montagewerk dat strak genoeg is om de boel niet te laten verzanden in saaiheid. Het is uniek genoeg om voor mij doorlopend boeiend te blijven, maar ik kan goed begrijpen dat dit niet een film vormt die iedereen aan de buis gekluisterd houdt.

Wellicht dat het tijd wordt dat Joey King zich gaat bemoeien met andere producties, want het gevoel heerst sterk dat ze deze personages al meermaals eerder heeft gespeeld. In dat opzicht voelt de romantiek al snel onwerkelijk en gemaakt aan, ondanks het (toegegeven) professionele acteerwerk. Zonder voelbare chemie heeft het echter weinig zin, zeker als de paranormale inslag uiteindelijk amper vorm krijgt. De uitgekauwde tragiek krijgt voor bijna 2 uur lang voorrang op de uniekere toetsen en zorgt voor een weinig imponerende kijkervaring, maar het eerste kwartier wekt niettemin wel nog wat hoop voor iets vernieuwends. Regisseur Arie Posin leek ook wel een ambitieus project voor ogen te hebben, maar focust zich te veel op de opbouw en vergeet daarmee het uiteindelijke concept gepast uit te werken. De finale mag dan wel een eigen flair krijgen, het komt vooral te laat. Hierdoor is een film als The In Between gedoemd om in de middelmaat te blijven hangen. Een film beoordelen op het uiterlijk van het hoofdpersonage vind ik overigens een beetje flauw.

Tweede McDonagh.

Heb nog niet veel van deze regisseur gezien, maar hij heeft dan ook niet al te veel geregisseerd. Een echte overeenkomst tussen zijn werken heb ik dus nog niet ontdekt. Wel denk ik dat al zijn films wel een bepaalde vorm van zwarte komedie hebben, want ook deze film is op het vlak van humor redelijk van het soort ik-hou-geen-blad-voor-de-mond.

Verder wordt er in de eerste helft vooral de nadruk op gelegd om de personages iets meer diepgang te geven. De pogingen zijn aardig, maar toch kwam het niet echt over. Vooral omdat zeker Farrell iets te absurd en onwerkelijk overkomt om sympathie voor te voelen. Gleeson daartegenover is juist heel serieus en is daarmee een soort tegenpool. Toch weten ze samen best leuke scenes neer te zetten, maar een briljant duo is het verre van.

Brugge is een leuke stad en wordt prima in beeld gebracht. Het voornaamste voordeel is dat de omgeving van een soort is die je niet vaak ziet, waardoor het zich direct weet te onderscheiden van soortgelijke misdaadkomedies. Toch zijn de scenes waarin er wat wordt opgebouwd wat fijner, zoals de finale op de sneeuwset. Niettemin heerst er een authentiek sfeertje dat effectief genoeg is.

Het jammere is dat de tweede helft die beduidend bruter is qua toon wat beter werkt dan de eerste helft. Vooral omdat ik maar weinig sympathie kon opbrengen voor die twee en het vooral wachten was tot er iets bijzonders ging gebeuren, maar dat kwam net wat te laat. De humor weet namelijk niet voor zo'n lange tijd te werken. Geef me dan maar de tweede helft die iets meer stilisme kent.

Hm.

Aparte film, dat zeker, maar dat betekent natuurlijk niet meteen beter. In Fabric leunt op een bijzonder concept, dat redelijk uniek wordt uitgewerkt. Het punt is alleen dat de film niet zozeer ingaat op een vervloekte jurk, maar meer het verhaal vertelt door middel van beeldspraak.

Visueel is het dan ook een aardig aparte film met enkele scenes die overduidelijk een eigen stijl hanteren. Daarvan zijn er enkele erg geslaagd, vaak omdat de decoraties en inrichting van de setting sterk zijn. Ook de cinematografie, het gebruik van kleur en geluid en de unieke manier van het in beeld brengen zijn zeer geslaagd. In Fabric is dan ook begrijpelijk een film die in de bioscoop beter tot zijn recht komt.

Jammer dat de personages verder wat doods zijn. Het acteerwerk is prima, maar de personages zijn nogal saai. Hierdoor is het gewoon niet altijd even interessant om tegenaan te kijken. Daarnaast is het tempo een tikkie te traag. Ik snap dat je weleens artsy wilt zijn, maar om vervolgens de volledige film in slakkentempo te laten verlopen is onnodig.

Er gebeurt ook net te weinig om het verhaal volledig tot diens recht te laten komen. Het eerste gedeelte kent een aantal momenten die aardig apart zijn, maar deze zijn schaars. Weinig intrigerende beelden buiten de audiovisuele pracht, en vooral wat doodse editing die het eindresultaat niet bepaald naar voren helpen. Enkele scenes zijn voelbaar, maar het merendeel valt toch wat plat.

Tweede gedeelte is iets gekker, maar ook niet veel interessanter. Het werkt toe naar een geweldige finale, maar alles wat daarvoor komt is gewoon niet zo boeiend. De personages en diens problemen boeien gewoon niet en komen nergens tot leven. Naarmate we verder treden wordt de film lekker vaag, wat het einde nog ten goede komt. Verder heb ik niet bepaald genoten van deze film, maar je kan het de film niet ontnemen dat het audiovisueel erg sterk is.