Opinions

Een remake zij het nu met dat hondje erbij als erg leuk gevonden extra. Andermaal vertederend,

betoverend en erg fraai terwijl de muziekscore ook nu weer perfect aansluit.

Eigenlijk een ideaal kerstfilmpje, dat mij trouwens tijdens het kijken erg naar winterweer met

sneeuw deed verlangen wat ook dit jaar wel weer op ijdele hoop uitdraaien zal. Met nog meer

ontroering vooral aan het einde dankzij de inbreng van het schattige hondje.

Had al gauw het vermoeden deze als kind al eens te hebben gezien, en vooral het slot kwam mij

uiteindelijk heel bekend voor al kan ik een soortgelijk einde ook eens in een andere film hebben

gezien. Prachtige, warme animatie en wat dito geldt voor het verhaal. Voor een kind moet dit

filmpje destijds een prettige en betoverende belevenis zijn geweest. Getekende animaties

willen mij nogal eens meer bekoren dan die via de computer zijn gemaakt, en deze geldt voor

mij ook als een juweeltje. Van dezelfde regisseur (Murakami) van When The Wind Blows en

die ik nog beter vindt: Eveneens warm en heerlijk creatief maar qua verhaal ook wrang en

zwartgallig en derhalve waarschijnlijk minder geschikt voor kinderen. De muziek bij The Snowman

vond ik trouwens ook mooi en paste precies bij het verhaaltje.

Ben dol op dit soort mysterie films waarbij het lang gissen is naar hoe de vork in de steel zit. Als

wel vaker dan blijkt de uiteindelijke onthulling een beetje een tegenvaller. Maar heb je ondertussen

wel geboeid zitten kijken naar een raadselachtige film. Waarbij de alsmaar wanhopigere Jean

Simmons uiteindelijk wordt bijgestaan door een behulpzame Bogarde nu in een soepelere rol

als wat ik van hem doorgaans gewend ben. (Veel rollen van hem vind ik nogal wat stijfjes). Ondanks

dat er in het algemeen weinig spectaculairs gebeurt, is het vooral de cast over de hele linie die

de film op de been houdt, en heeft de film aanhoudend een sluimerende, onheilspellende sfeer.

Ik moest trouwens aanvankelijk even aan Polanski's film Frantic denken. Ook in Parijs trouwens.

Vlot en frivool filmpje met veel leuke grappen, als Peter Sellers fan op mijn wenken bediend want met

maar liefst zes of zeven rollen, en waar de Gestapo herhaaldelijk in het hemd wordt gezet. Grappigste

scene waarin de vergiftigde officieren in het spoor van de generaal (Curd Jurgens) een voor een het

loodje leggen.

Sterk, gevoelig drama waarbij je de gelegenheid krijgt mee te kunnen voelen met

meerdere personages.

Centraal staat de 35-jarige Maria, die drinkt en sigaretten paft, en duidelijk ongelukkig

is met zichzelf en het leven. Dat uit zich geregeld met weinig sympathiek of noem

het zelfs bot gedrag, zelfs naar haar bezorgde en geduldige moeder toe.

En blijkt ze ook nog eens zwanger van een man voor wie zij eigenlijk geen warme

gevoelens heeft.

Zij verkeert continu ontevreden in een modus van innerlijk verzet. En krijgen al de

personages het met haar bitse venijn wel te verduren.

De kennismaking van de moeder met de oude buurman gaat uiteindelijk ook een

grote rol spelen in het vervolg van de film.

De dialogen zijn in de film aldoor zonder meer goed, waarbij geregeld enig cynisme

om de hoek komt kijken. Uiteraard op het conto van Maria.

Maar ook met emotionele en hartroerende momenten, met aan het slot van de

film toch nog zoiets als een geruststellend en warm einde.

In plaats van dat in andere films het gekwelde onderwerp van pesterijen bovennatuurlijke krachten

verkrijgt om ermee wraak te kunnen nemen, is dit een leuk gevonden heel andere variant. Flink

bloederig, de vele kills zeker niet onaardig en de film vlot geregisseerd met ook een leuk foefje

van de plotse overgang van een scene naar een happend paard in een appel. Het laatste deel van

de film ook sfeervol geschoten terwijl de soundtrack er ook best mag wezen. Je proeft weliswaar een kennelijk laag beschikbaar budget voor de film, maar weet de regisseur de beperkingen naar

behoren om te zetten naar een aantrekkelijke horrorfilm. Waarbij het acteerwerk ook nog eens

reuze meeviel.

Je wordt gefascineerd meegesleept in de zoektocht naar een oplossing bij een hartchirurgische

ingreep aangewakkerd door een ziek meisje dat ermee gered zou kunnen worden. De hartchirurg

krijgt een schoonmaker in de schoot geworpen als belangrijke hulp. Van Rickman was wel bekend

dat hij uitstekend kan acteren (Blijkt ook nu weer), van rapper Mos Def kende ik vooral zijn rol in de

actiefilm 16 Blocks naast Bruce Willis en laat hier zien dat hij een serieuze ook prima aankan.

De verstandhouding tussen beiden is aanvankelijk vrij koel, maar gaandeweg wordt die warmer

van wederzijds respect. Racisme komt ook aan bod, maar meer op de achtergrond. De film richt

zich voor een groot deel op het personage van Mos Def en zijn prive situatie, en is eigenlijk meer

de hoofdrol dan die van Rickman. Een boeiende, vrij ingetogen film naar een waargebeurd

verhaal, met een ontroerend en gepast slotakkoord.

Alvast meegenomen de aanwezigheid van Nederlandse acteurs in deze film van een

Deense regisseur.

Het latere grootste deel van de film speelt zich ook in Nederland af, in een afgelegen

woonst van een Nederlands echtpaar met zoontje.

Beetje bij beetje wordt duidelijk dat het bij dat Nederlandse paar niet helemaal pluis

is.

Goed acteerwerk van de acteurs, vooral Van Huet speelt sterk, maar Karina Smulders

valt in negatieve zin af en toe een beetje uit de toon.

Met een lange, langzame opbouw wordt toegewerkt naar de ontknoping die ik tamelijk

heftig vond. En wordt pas duidelijk dat we hier met een akelig en meedogenloos

Nederlands echtpaar te maken hebben.

Vriendelijke schijn die naar kan bedriegen, zo blijkt in deze onderhoudende en best

ook sfeervolle film die vooral dankzij die ontknoping voor mij bevredigend uitpakt.

Fijn wel om in deze onbekende film zoveel bekende namen tegen te komen (Ook Ernest Borgnine)

en die allen prima overkomen. De film is niet bijzonder, maar door 't goede acteerwerk en een

aantrekkelijk verloop de film de moeite van 't kijken waard.

Aangename komedie die af en toe een beroep op de lachspieren weet te doen. Met 2 leden

van het Monthy Python team, Eric Idle en John Cleese. De laatste eerst in een grappige dialoog

met Idle met alvast een voorzichtige verwijzing dat het personage van Cleese niet deugt en

die plots later in de film (Ik was hem al helemaal vergeten) weer opduikt, met nogal mesjogge

opvattingen. Cleese toch weer heerlijk grappig, maar ook Idle doet het prima in zijn komische

rol. Ricky Moranis vond ik dan weer wat minder. Ook Barbara Hershey kwam geregeld grappig

uit de hoek. En dan is er natuurlijk nog de mooie verschijning van Zeta-Jones. Kortom er valt

genoeg te beleven voor een fijne zit, zonder saaie momenten.

De films van Wisdom hebben bijna altijd wel enige leuke momenten maar zijn doorgaans evenals

bij Jerry Lewis, nogal kinderachtig en aanstellerig. Vind dat bij deze redelijk meevallen, en tot nu

toe dan ook zijn beste die ik van hem gezien heb.

Ben van kindsbeen af fan van dit duo en keek derhalve hier heel erg naar uit. Eigenlijk ook

verbazend dat er nog niet eerder een film over ze is gemaakt. Hebben ze toch wel verdiend.

De keuze van een film over hun laatste jaren, op afscheidstournee in theaters, pakt hier

wonderwel uit. Met veel ontroerend drama. Over vriendschap en de liefde voor het vak.

Hardy hier trouwens opvallend enthousiast en meegaand, zelfs tot het uiterste. Ga er van

uit dat het een beetje waarheidsgetrouw is, want in hun hoogtijperiode wilde Hardy nog

weleens mopperen vanwege Stan Laurel's perfectionisme van tot vervelens toe scenes

over moeten doen.

En er valt ook genoeg te lachen, met name bij de uitvoering van hun 'herkenbare' sketches.

Met hier en daar ook verwijzingen naar hun films, o.a. The Music Box. De hoofdrolspelers,

met ook nog eens verbluffende gelijkenissen (Zelfs hun stemmen) acteren ook nog eens geweldig,

vooral Steve Coogan, tot in de finesses aldoor de persoon van Stan Laurel.

Een fijne Laurel & Hardy ervaring, gemaakt met respect voor deze twee ikonen van de

slapstick en de humor.

Rusteloze Star Trek film, die nieuwsgierig maakt omdat ze gaat over een jonge Kirk in

opleiding. En die allerminst bevredigend uitpakt. De film evident bestemd voor doorsnee

publiek. Inhoudelijk mager, met veel bombast en kouwe drukte. Misschien waren de

verwachtingen ook wat te hoog gespannen, in gedachten bij die serie.

De sympathiekste film van regisseur John Carpenter, met een fraaie rol van Jeff Brigdes

als vriendelijke alien. Ben sowieso fan van Bridges, en ook van Carpenter die menige

cult film achter zijn naam heeft staan. Diens meeste films hebben iets van een 'prettig'

en geslaagd pulpgarnituur, met een zichtbare handtekening van de regisseur. Vind ik

wat dat betreft deze in zijn oeuvre echt een buitenbeentje. Al betreft het ook hier met

een a-realistische insteek.

Af en toe het melodramatische spel van Jennifer Jones een beetje too much, maar een erg mooie

en ontroerende film van De Sica. De ook weer goed acterende Clift laat af en toe onsympathieke

kanten zien bijna egoistisch gedreven door de liefde. Hoe diep die liefde zit blijkt uit een zekere

scene, blind door de hartstocht geen oog voor eigen fysiek gevaar. Daarbij worden de emoties

van Jones voortdurend vice versa gegooid tussen deugdzame trouw en een niet te temperen

passie. De Sica geeft daarnaast nogal wat aandacht aan de vele figuranten op het station, af en

toe met een beetje humor. Wel met enkele maar niet ongeloofwaardige toevalligheden om het

verhaal mee op de been te houden. Want anders was mevrouw allang vertrokken geweest.

Visueel vond ik het ook verzorgd en fraai ogen, helemaal De Sica.

Vind deze film nou niet bepaald onder de categorie horror vallen, ondanks de setting van een

kasteel en enige horror elementen. Charles Laughton acteert soms lichtelijk over the top maar

toch weer verrukkelijk en die een beetje van lotje getikt blijkt met wraakgevoelens. Leuke rol

ook voor Karloff. Sfeervolle film die aangenaam in beweging blijft, en met een fijne afsluiting.

Stratton ziet het wanneer met een geamputeerd been natuurlijk helemaal niet meer zitten en

gedraagt zich als een onverdraaglijke mopperkont. Stewart zet een prima rol neer en June

Allyson biedt ook goed tegenspel. Maar vond ik de film nogal flets en vrij matig met een

voorspelbaar verloop waarbij met graagte op dramatische sentimenten wordt gemikt. Al eerder

hier gezegd zijn de honkbalscenes eigenlijk nog het leukst.

Moest wel wennen aan de mij onbekende hoofdrolspeler Ken Maynard, want diens spel vond

ik niet al te best. Af en toe ook met slechte speciale effecten waarvan enkele misschien evengoed

achterwege hadden kunnen wezen.

Het is vooral een paardenfilm. De titel slaat ook op een vurig, zwart, wild paard. Het verhaaltje op

zich is even eenvoudig als plezant, ook met leuke, muzikale tussendoortjes, en uiteraard ook een vrouwelijke insteek, vertolkt door Ruth Hall.

Hoogtepunt in de film vond ik het 'duel' tussen het zwarte paard en een ander paard. Hoe ze

dat, in die tijd, zo voor mekaar gekregen hebben... Volgens mij ook nooit eerder zoiets gezien.

Volgens mij pas de eerste die ik van Langdon heb gezien, ook de minst bekende denk ik in het rijtje

Chaplin, Keaton en Harold Lloyd. Vond hem (Eveneens in zwerverskleren) nogal Chaplinesk acteren,

maar best wel goed al komt hij niet in de buurt van de capriolen van Chaplin, Keaton of Lloyd. Wel

een leuk verhaaltje ook, waarbij het een beetje jammer is dat de insteek van een blind meisje ik al

eerder had gezien in Chaplin's City Lights, later gemaakt dan deze met Langdon, dat wel.

Films waarbij het visuele vrijwel constant voor mij op hoog niveau is, kunnen bij mij automatisch

op veel waardering rekenen, ook al is de film nog zo ziek, ranzig en smerig. Zoals deze dus. Ik

vond haar een verademing. En met geen concessies, en een bruut smoelwerk. Totaal anders dan

de meeste horrorfilms, en dus ook nogal een buitenbeentje. Kom je als horrorliefhebber voor

veel gore, dan moet je hier wezen. Voor opbouwende spanning en griezeligheid waarschijnlijk

van een koude kermis. Wat mij betreft was dit horror in optima forma.

Enkele wel redelijk geslaagde grappen maar zijn de minder geslaagde en wel erg flauwe

overheersend.

Een film ook met weinig inhoud, terwijl het visueel allemaal ook bizonder matig is. Dat

geldt evenzeer voor het acteerwerk maar met amper ruimte ook bij al die rusteloze

rommeligheid.

Dankzij de speelse energie die de film heeft toch met een redelijke amusementswaarde,

waarin (Misschien wel het grootste pluspunt) het superhelden imago behoorlijk op de

hak wordt genomen.

Een kortfilm van Chaplin, die zo zijn goede momenten heeft , o.a. aan het begin wanneer hij maar niet

zijn nest uit wil, de boenscene met de zwabber, en zo zijn er nog wel een paar, uiteraard ook weer met

een love-interest... Een prima Chaplin, maar te kort om echt indruk te maken.

Had warempel nog nooit van Tom Mix gehoord en gelijk wat info gezocht op Wikipedia. En

blijkt dat hij tussen 1903 en 1935 bizonder actief is geweest niet enkel als acteur maar ook

als regisseur, schrijver en producent. Zat ook in de (Allereerste?) western The Great Train

Robbery, een korte film maar naar het heet een klassieker en die ik heel lang geleden al

eens had gezien. Sta je natuurlijk niet zo gauw stil bij de naam Tom Mix. Vond Sunset een

amusante film waarin beiden Wyatt Earp en Tom Mix (Mix nu in het echie) bij geweld maar

weer eens hun tanden moeten laten zien. Toch een leuke vondst. Dat de twee aanvankelijk

volgens de omschrijving met elkaar zouden botsen heb ik weinig van gemerkt. Het klikte van

begin af aan toch wel aardig tussen de twee die mekaar moeiteloos schijnen aan te voelen.

De beide acteurs Willis en Garner vullen hun rollen ook verrukkelijk in zoals ik ze in menige

film heb zien acteren. Vond het wel een geslaagde film en begrijp de lage waarderingen ook

niet zo goed. Waarin regisseur Blake Edwards een fijne balans heeft weten te vinden van

komedie met thriller.

Het moment waarop de hoofdrolspeelster voor het eerst op grote afstand kennismaakt met

het monster, was raak getroffen. Mysterieus, en totaal onverwachts...

Elke nacht krijgt ze daarna een bezoekje van het monster, wanneer meerdere scenes best

spannend zijn. Dat de meeste scenes zich in het pikkedonker afspelen hier ook allesbehalve

een hinder: Je zag net genoeg, en op het laatst werd het (Met het aanwezige vuur) zelfs

effectief uitgebuit. Het minste gedeelte is duidelijk wanneer de twee andere overlevenden

aan bod komen. Vervelend gekissebis en tamelijk ongeloofwaardig gedrag van die twee.

Gelukkig wordt het later weer boeiender wanneer de hoofdrolspeelster besluit serieus de

strijd aan te gaan met de telkens terugkerende bezoeker.

Een sfeervolle horrorfilm met genoeg scenes om de aandacht vast te houden. Al blijf je

wel met een vraagje achter: Had volgens mij het monster allang met de hoofdrolspeelster

af kunnen rekenen, alsof ze een speeltje voor hem was.