Opinions

Als kind eens gezien, met als enige bijblijfscene het gespartel aan die klok. Nu eindelijk weer

eens gekeken, en blijkt het een klein meesterwerk. Met van begin af aan geslaagde grappen,

veel leuke trucs en speelse acrobatiek van de hoofdrolspeler a la Chaplin en Keaton. Net als

in meerdere films van deze 2 grootheden, heeft ook deze film de romantiek als inzet. Heeft

me nieuwsgierig gemaakt naar meer werk van deze Lloyd, die beduidend minder

naamsbekendheid geniet dan Chaplin en Keaton.

Vrijwel een kopie van het origineel met Humphrey Bogart. De actiescenes ogen wat spectaculairder,

maar vond die met Bogart beter. Film doet ook denken aan The Lost Patrol (1934 van John Ford.

De film is eigenlijk niet meer dan een aaneenschakeling van hallucinaties opdat de regisseur

zich helemaal visueel kan uitleven. Stellig met een laag budget voorhanden komt dit vrij

amateuristisch over maar ook met een eigen lichtelijk gestoorde sfeer waarin de hoofdpersoon

(De dirigent) via de hallucinaties een soort van 'krankzinnige' reis doormaakt. Een lekker

eigenaardig filmpje dat getuigt van pretentieloze huisvlijt en speelse creativiteit en af en

toe visueel ook zeker niet onaardig oogt.

Boeiende gaandeweg grimmiger wordende avonturenfilm van de Britten dus met prima acteerwerk.

Waar de overlevenden van een vliegtuigcrash in een territorium van niet bijster vriendelijke bavianen

zelf nogal apen rots gedrag vertonen. De actrice Susannah York speelt wel een erg naief blondje.

Vond dit maar een matige, zeurende film. Alles, het visuele alsook het acteerwerk oogde weinig

geinspireerd en nogal plichtmatig. De gereputeerde regisseur John Sturges leek er veel aan

gelegen om er vooral een saaie film van te maken. Ik werd in ieder geval geen moment door de

film meegenomen.

Met terugblikken uit de vorige Saw en die mijns inziens ook teveel de aandacht opeisen, vind ik dit

een nogal rommelige Saw film geworden. Desalniettemin valt er weer genoeg te beleven dankzij

andermaal knap aangewende visuele handigheden terwijl ook de duistere sfeer weer sterk aanwezig is.

Qua smerigheid gaat er nog een schepje bovenop met als meest lugubere de operatieve schedelscene.

Al met al voor mij toch best weer een geslaagde Saw film, waarin met tal van bloederige en morbide

gruwelmomenten weer op wenken bediend.

De beelden van de omgeving zijn prachtig maar is het acteerwerk weer nogal knullig en het

verhaal wat minder dan andere Winnetou films die ik heb gezien. Leuk en wonderlijk de

rol van Herbert Lom (Vooral bekend van de Pink Panther reeks) als de bendeleider. Het

hoogtepunt van de film vond ik de belegering van het fort. Een beetje schokkend is een scene

wanneer Old Shatterhand roept Shoot at the horses, en wat dan ook geschiedde. Met

noodzakelijk resultaat weliswaar maar ik had (Met een glimlach) ook zoiets van: Foei, Old

Shatterhand!

Van de regisseur van o.a. het heel geslaagde House Of Mortal Sin. Een goed verhaal die

uiteindelijk met de ontknoping een beetje de psychologische kant opgaat wanneer je de

beoogde verrassing wel een beetje voelt aankomen. Het zag er allemaal ook prima uit met

wrede knap uitgevoerde kills dito de aanlopen er naartoe waarbij de flashbacks er mogen

wezen. Met hints naar de Giallo formule al is de dader van de moorden hier al gauw bekend.

Het acteerwerk is ook weinig op aan te merken. De film slaat ook nergens dood, die tot aan

het einde toe mijn aandacht wist vast te houden.

Goede thriller met drie top acteurs met een rijk filmverleden en aldus alle drie op oudere

leeftijd hier optreden, waarbij vooral Olivia de Havilland indruk maakt. Die als rijke

psychisch labiele vrouw net terug van een inrichting in haar landhuis, door niemand

wordt geloofd bij haar bewering onder de grond een vrouw om hulp heeft horen roepen.

En zelfs tot haar verbijstering tevens het gezicht van de vrouw heeft gezien, met hiermee

volgens mij vooral ook met het oog op latere scenes op de plek waar de vrouw onder de

grond ligt, toch wel enige ongeloofwaardigheid.

De filmtitel slaat op het geschreeuw van Olivia de Havilland, ermee rennend richting het

landhuis om er om hulp te gaan vragen. Maar net hersteld van haar bezoek in een inrichting,

zij dus eerder voor gek wordt versleten (Met meteen een veronderstelde terugslag) dan dat

zij serieus genomen wordt.

Maar de oude vrouw blijkt een stugge tante die niets van hallucinaties wil weten ook al krijgt

ze even haar twijfels. En blijft zich verantwoordelijk voelen om de vrouw onder de grond

haar leven te redden. Ondertussen krijgen we inzicht in de reden van het levend begraven

van de vrouw onder de grond, en worden daarmee ook op de hoogte gebracht van wie de

dader is.

Het ontbreekt een beetje aan spanning in de film, met het bevrijdende slot als duidelijk

hoogtepunt.

Weinig maar wel fascinerend verhaal, over een ongewone (seks)relatie tussen twee merkwaardige

individuen, bij een sobere verfilming. Visueel dikwijls van een verraderlijke serene schoonheid, in

contrast met enkele bloederige, akelige scenes. De film ademt vooral vervreemding, en je komt

eigenlijk ook geen moment echt binnen, de dramatiek ook tamelijk absurdistisch. Nochtans met

het effect dat de film, met name door de sfeer, bij mij een aangenaam nawerkende indruk achterliet.

Het begrip vissen (Hengelen) krijgt blijkens meerdere scenes hier overigens een zonderlinge

bijbetekenis.

Tegenvallende film. Had gehoopt op meer avontuur, maar behoudens een massale aanval van

een indianenstam, valt er bar weinig te genieten. Anthony Quinn die overigens halverwege een

hele poos niet in beeld is, wekte ook niet bepaald de indruk hier werkelijk zin in te hebben.

Loopt er een beetje voor spek en bonen bij. Tel daar nog bij op de rol van Michael Rennie als

missionaris, die gelijk aan het begin van de film reeds een pathetische preek begint af te steken.

Wiens akelig, godvruchtig personage mij een doorn in het oog was.

Onderwijl er in het cafe heel wat wordt afgekletst en geouwehoerd blijkt er ondertussen heel wat

meer aan de hand te zijn. Lee Marvin is weer eens geweldig, wat een lichaamstaal heeft die man.

En die maar niet met zijn handen van Terry Moore kan afblijven. Ook de anderen doen het uitstekend.

Het grootste deel spelen de scenes zich enkel in het cafe af, maar het swingt voortdurend met ook

speelse momenten, wanneer er door Marvin en Keenan Wynn (Als de cafe-eigenaar) zelfs even

met halters en gewichten wordt gespeeld. Naar het einde toe wordt de film almaar grimmiger,

en komt het tot een ontknoping. En kom je na afloop tot de conclusie dat je naar een fascinerende

film hebt gekeken, die ondanks de beperkte setting aldoor in beweging is.

Heerlijke horrorfilm die ook geregeld op de lach weet te werken vanwege een bij meerdere

personen overdreven doodwensende obsessie met de kat. Inhoudelijk stelt de film misschien

niet zo veel voor, maar in ieder geval never a dull moment want gebeurtenissen volgen in

vlot tempo op met verscheidene fijne scenes voortreffelijk in beeld gebracht bij sowieso een

fraai sfeervol zwart/wit. Camera- en montagewerk ook geregeld uitmuntend. Het ziet er

aldoor gewoonweg bizonder verzorgd uit. Voor mij was dit beslist een genietbare film, niet

zozeer spannend maar vooral stijlvol en vermakelijk.

Dat de film een remake blijkt te wezen van The Paleface met Bob Hope in de hoofdrol was me

even ontgaan. De keuze voor Don Knotts is zo gek niet, met een beetje dezelfde levendige

mimiek maar is Bob Hope toch een slagje grappiger vind ik. De humor is algemeen vrij kinderlijk en

flauw maar met toch wel leuke momenten. Een beetje schipperen tussen een 3.0 en 3.5 waardering.

Uiteindelijk toch net als bij The Paleface een 3.5. Best wel vermakelijk, vooral ongeveer het

eerste uur.

Heb de film in het verleden vaak gezien. Vind hem toch een beetje overschat. Het beste aan de

film is misschien nog wel de sfeer van de gevangenis, en uiteraard de ontknoping op het laatst.

Daar staat tegenover de trage nogal voortsukkelende loomheid in de film waarbij de acteurs eigenlijk

zich weinig hoeven in te spannen. Waarbij de voice over van Freeman op den duur ook tamelijk

weet te irriteren. Toch al met al verhalend wel een goede film. Hij blijft je wel bij.

Vooral aan het begin heeft de film grappige momenten. Weinig inventief kom je visueel helaas niks

bizonders tegen maar het ging de regisseur waarschijnlijk ook vooral om het verhaal dat echter

niet uitblinkt in originaliteit met ook nogal irritant acteerwerk hier en daar. Op 't laatst gooit de film

alles uit de kast en slaat de rommelige drukte toe die maar voortduurt. Desalniettemin met een

speelse levendigheid aldoor wel een redelijk plezierige film. Niet slecht maar bij nogal wat storende hinderlijkheden ook niet goed.

Luchtig filmpje die al de denkbare cliches bij een tienerfilm bespeelt maar er hier aardig mee

wegkomt waarschijnlijk door een aanhoudend speelse toon en waardoor de film ook nergens

hapert of stokt. Valt er ook best af en toe wat te lachen, met de mij geheel onbekende Amanda

Bynes als stralend middelpunt. Geen hoogvlieger, maar zeker niet onaardig.

Een kleine, dorpse gemeenschap in feite opgescheept met de gevangenneming (The Catch)

van een zwarte Amerikaan, en ontstaan er geleidelijk wrijvingen (Meningsverschillen

omtrent de behandeling van de Amerikaan) met uiteindelijk de nodige pijnlijke gevolgen

waarvan weinig rationeel de Amerikaan die in de schoenen krijgt geschoven. Met

een toenemende zucht naar een 'lynchen' van de Amerikaan. Er wordt in de film met

uiteenlopende emoties gespeeld met onderbuikgevoelens van wraak en haat en waarbij

de eenvoudige bevolking wordt neergezet als nogal primitief soms zelfs tegen het kinderlijke

aan. Dat heeft zonder meer iets aandoenlijks en aangrijpends, tegen de achtergrond van de

Tweede Oorlog op afstand. Met uiteindelijk een nogal wrang slot dat je te denken geeft.

Een onverkwikkelijke maar eigenlijk niet eens onbegrijpelijke saamhorigheid onder de

bevolking. In feite komt het er waarschijnlijk ook op neer dat de gevangen genomen

Amerikaan vooral als een ongewenste indringer wordt gezien. Men wist er eigenlijk geen

raad mee. En heeft de film, met afwisselende stemmingen, een indringende sfeer.

Gezien de lage waarderingen hier en ook bij IMDb vond ik deze film nog wel meevallen.

Het verhaal niet bijster origineel, maar wel met redelijk acteerwerk, en de film had (Vooral op

het laatst) tenminste sfeer terwijl de wezens er ook best goed uitzagen. Wel leed de film

aan een povere belichting wat met het beschikbare budget te maken zal hebben gehad.

Geen baggerfilm in ieder geval, waar ik aanvankelijk bang voor was.

Gevangenisfilms lenen zich graag voor boeiende interacties tussen de (diverse) persoonlijkheden

bij een beklemmende, claustrofobische sfeer. Wat ook maar weer eens wordt bewezen bij deze

film, behoorlijk pittig met enkel goed en realistisch spelende acteurs.

Prettige film wel, vrij luchtig van toon. Acteurs Marvin en Moore aan mekaar gewaagd. Met

ook een vermakelijke stoeipartij tussen de twee. Kun je bij Marvin ook verwachten, die

geregeld in films op de vuist gaat. Film had misschien wel wat korter gekund. Moest eerst

wel even wennen aan Moore, in een andere rol dan als James Bond.

Prima af en toe baldadige horrorfilm met meerdere goede en knap uitgevoerde scenes. Oliver Reed

weer klasse als een naar maar eigenlijk ook een beetje zielig personage. Ook mooie beelden van het landschap, volgens het verhaal in de States maar van Britse makelij de film vermoedelijk opgenomen in

Groot-Brittannie. Echt eng wordt de film niet, maar biedt in ieder geval fijn 'griezelend' vermaak.

Massaal paraderend vertoon, een idolaat en volgzaam enthousiasme onder de bevolking, een

opzwepende toespraak van Hitler naar de Hitlerjugend, het is griezelig om naar te kijken als

we weten waar het naartoe heeft geleid. Die massale eensgezindheid is mij sowieso een

gruwel, het individu gesmoord in het akelige geheel. Riefenstahl heeft alles vakkundig in beeld

gebracht, in deze eerst van haar nazi-propaganda films.

Begint veelbelovend met veel vuurwerk en dat bleek ook gelijk het hoogtepunt van de film.

Het zag er allemaal ook nogal goedkoop uit. De gevechten waren redelijk, het acteerwerk

matig maar dat hoef je ook niet meteen in een Lundgren film te verwachten die ook hier

acteert zoals we van hem gewend zijn: Stoer en onbehouwen. Met geen hoge verwachtingen

was de film best nog wel te doen.

Zowel William H. Macy en vooral Sam Rockwell vind ik prima acteurs. Maar de regie van de

regisseur is van een dermate laag niveau (De cameravoering is ronduit slecht te noemen),

en grossiert de film sowieso visueel nogal in afzichtelijkheid, dat hier onvermijdelijk sprake van

een kansloze missie is.

Best een goede film van Bergman waarin de regisseur weer veel fijns laat zien bij doorgaans een

ultra fraai clair-obscur en waarbij meerdere scenes ook profiteren van de uitmuntende cameravoering.

De sfeer is af en toe idyllisch te noemen al overheersen natuurlijk de dramatische intermenselijke verwikkelingen. De reeds genoemde bepaald wrede scene denkelijk het visueel-effectieve hoogtepunt

van de film.

De vertelling met goed acteerwerk ook, is trefzeker en uitgebalanceerd, en hield bij mij in ieder

geval de aandacht moeiteloos vast. Misschien niet een film met urgentie die blijkens het geringe

aantal stemmen kennelijk daarom onder de radar is gebleven, maar vond ik dit vooral visueel een

film van Bergman die niet onder doet voor veel van zijn andere films. Een stiekem juweeltje...

Er zitten inderdaad nogal wat onwaarschijnlijkheden in de film, en die vraag van Donnie

Vallermee deelde ik trouwens, het is een nogal prompte overgang maar nam ik uiteindelijk

aan dat ze later bevrijd zijn door een reddingsdienst. Leek het me achteraf ook nogal overbodig

om ook dit nog (Uitvoerig) te laten zien.

De special effects vond ik daarentegen overtuigend realistisch, en niet met overmaat. De film

blijft gericht op de benarde omstandigheden in afwisselende situaties, en is de film daarmee

geen moment eentonig.

Toch een beetje on-Scandinavisch deze film, want neigend naar een Hollywood-achtige

oppervlakkigheid waarbij de acteur in de hoofdrol ook duidelijk trekjes vertoont van een

heroische allure. Maar hier toch net binnen de aanvaardbare perken. En vond ik dit al met

al best wel een boeiende rampenfilm.

Schaamteloos vertier, je struikelt zowat over de onwaarschijnlijkheden, maar 't smaakte best

wel lekker. Het zag er ook mooi uit, de toren op zich, later het vuur, enkele actiescenes en ik

begin ook meer en meer een zwak voor Dwayne Johnson te krijgen niet per se om diens

beperkte acteervermogen maar meer als actie-acteur en die in andere films ook redelijk de humor

aankan. De film biedt met veel actie uitsluitend oppervlakkig vermaak zoals de film ook evident

bedoeld is, maar neem je alles met een dikke korrel zout, dan beleef je ruim anderhalf uur prettig kijkplezier.

In verrukkelijk helder zwart/wit geschoten film waarin via flashbacks we (En ook Sydney Poitier

en collega's) er achter komen wat de hulplijn bellende vrouw (Anne Bancroft) ertoe bracht een

handvol pillen te slikken voor zelfmoord. Die weigert het adres prijs te geven van waar zij op dat

moment is, en tijdens het gesprek men hoopt dat adres tijdig te kunnen traceren. En de tijd

uiteraard van liever lede dringt. Vooral Poitier is met zijn bewogen spel weer op zijn best. Een

knap regiedebuut met visueel mooie momenten alsook een beetje wonderlijke zoals met het

gewonde vogeltje met drie kinderen op het strand en wat het personage van Bancroft tot nog meer

wanhoop blijkt te brengen als van nog eens een duwtje in de richting van zelfdoding. Met een

te verwaarlozen bijrol voor Terry Savalas.

De Scary Movie films zijn aan mij voorbijgegaan, wel enkele andere films met haar gezien maar

waarbij mij haar aanwezigheid amper is bijgebleven. Dat zal bij deze anders zijn, want met een

dragende hoofdrol, en in tegenstelling tot de mening van sommigen vind ik dat ze het in deze

film prima en best wel komisch doet. Echt geslaagde grappen om werkelijk bij in de lach te

schieten kwam ik niet tegen, maar kon er wel geregeld worden geglimlacht en dan vooral om

Faris dus bij meerdere scenes van een moeizaam hilarische omgang met anderen.

Dankzij een levendige opeenvolging van gebeurtenissen, blijft de film ook aantrekkelijk vlot,

zonder te buiten te gaan aan overdreven grol en ongein. Een leuke, sympathieke komedie,

niet bizonder maar ook niet van dertien in een dozijn.