Opinions

De tussenliggende uitleg omtrent de oorzaak van het uiterlijk en de handelingen van de

twee leproosachtige kolossen, vond ik een zekere meerwaarde hebben. Je zou ermee

bijna medelijden met ze krijgen.

Gedenkwaardige scenes kom je niet tegen, maar in zijn algemeenheid heeft de film best

wel iets. De stunteligheid af en toe neem je voor lief of hoort er misschien ook wel een

beetje bij. En blijkt ook deze horrorvariant in de bossen prettig om naar te kijken. Het is

trouwens wel lang wachten weer vooraleer de boel op gang komt. Waar tegenover staat

dat je tevoren een beetje een idee van enkele personages krijgt. Daarbij is zeker in het

laatste half uur het tempo best wel onderhoudend, met ook redelijk acteerwerk van het

merendeel van de cast.

Cary Grant die op zijn oude dag nog eens laat zien uit de voeten te kunnen in een comedy.

Vertrouwd soepel, en de film met genoeg geslaagde grappen.

Ik weet niet of je het nou echt bij deze western zo zou kunnen zeggen: Hij heeft zo zijn charme.

Maar toch, een nogal ongewone western die ondanks de vele onsympathieke personages

inclusief een lichtelijk racistische lading, iets warms over zich heeft. Het is ook een western die

het vooral van het acteerwerk moet hebben, met ook weinig geweld. Zelfs bij de uiteindelijke

confrontatie aan het slot wordt onverwachts een vreedzame of zelfs aandoenlijke weg verkozen.

De merkwaardige rol van de trigger-happy prediker zorgt nog voor wat sjeu. Een beetje atypische

romance-western, die mij desondanks alleszins wist te bekoren.

De goedkope look beviel mij wel, wat vooral bij horrorfilms weleens in z'n voordeel uit wil pakken,

zoals ook bij deze. En probeert men vooral met speels camerawerk er wat van te maken, rusteloos inzoomend naar gezichten in close up bv., met ook best wel een goed verkregen sfeer. Geen

nagelbijter natuurlijk, maar een fijn filmpje wel.

Veeleer horror dan science-fiction vind ik, waarbij de besmetten zich op het laatst agressieve

gedragingen van zombies vertonen. Niet te vergelijken met een film als The China Syndrome

of Outbreak, want duidelijk meer gericht op de horror met kat-in-het-nauw scenes. Vond hem

best wel meevallen, effectief en zelfs wel spannend.

Niet onaardig, maar je zit nou niet bepaald op het randje van de stoel te kijken. Ook een rolletje van

Patrick MacNee, vooral bekend van de serie De Wrekers.

Oersaai deze horrorfilm. En visueel ontzettend lelijk bovendien. Ook het acteerwerk was dramatisch

slecht. En natuurlijk pure broodwinning voor een acteur als Lance Henriksen. Net niet bagger genoeg

om de film een 0.5 te geven.

Film met wel een interessant uitgangspunt en die ook wel interessant begint, maar gaandeweg

steeds meer standaard wordt, met (vooral aan het begin) enige prima actiescenes. De acteerprestatie

van Noomi Rapace is wel goed, maar eigenlijk amper te beoordelen bij de verdeling van de zeven

personages. De rol van Glenn Close nogal stereotiep, en die van Dafoe (Bijna altijd goed) helaas

vrij beperkt. Niet een film die echt bijblijft, maar al met al toch wel goed.

Drie walvisvaarders worden op sterven na dood gered door de Inuit, met hun eigen cultuur en

levensopvattingen. Vredelievend worden ze opgenomen, maar de invloed die de drie op 't

laatst uitoefenen krijgt grote gevolgen. Drie nogal uiteenlopende karakters, door al de drie

acteurs voortreffelijk geacteerd, die gespeeld door Timothy Bottoms nog de meest sympathieke,

die door Warren Oates duidelijk eigenlijk al vanaf het begin de minst sympathieke. De rol van

Louis Gossett Jr. schommelt er wat tussenin.

Dat documentaire-achtige kon ik hier niet echt in vinden. Er is aandacht voor de gewoontes

(En ook bijgeloof) van de eskimo's, maar de film neemt je toch vooral mee als avonturenfilm.

Met af en toe erg fraaie beelden. Maar ook 'lelijke', voor de dierenliefhebbers.

Ik vond het een mooie en boeiende film, met een leuke en soms ontroerende en warme

wisselwerking tussen de 3 Westersen en de eskimo's. Totdat het dus misgaat.

Als het aan het hoofdpersonage ligt mag de stekker er wel uit, en weet die de zelfbewuste keuze ook

duidelijk en helder te beargumenteren. De leidinggevende dokter (Bekwaam gespeeld door Cassavetes)

denkt daar anders over, in een film waarin volgens mij ver vooruit in de tijd de ethische kwestie van

de zelfverkiezing van de dood aan de kaak wordt gesteld. Met een magnifieke rol van Richard Dreyfuss.

Ontroerende, dramatische en ook soms luchtigere momenten, maken van deze film een aanstekelijk,

aangrijpend geheel dat na afloop nog lang blijft nasmeulen.

Vrij strak geregisseerde thriller die gaandeweg vrij spannend wordt. Ontroerend de rol van

het jongetje dat graag opgaat in fantasieen dit vaak tot ergernis van zijn ouders bij wie het

ook nog weleens problemen wil opleveren en die al genoeg hebben aan de sores van alledag.

Begrijpelijk dat ze hem niet willen geloven dat hij uiteindelijk terdege een moord heeft

gadegeslagen, ondanks dat het joch in zijn waarneming blijft volharden. Ben het volledig

met Baggerman eens dat die ene actie nogal ongeloofwaardig is of anders wel heel dom.

Het levert ermee echter wel nog een fijn stukje slotgedeelte op.

De vergelijking met Tiger Bay had ik vooral eerst even in de film. Maar die is toch totaal

anders. In Tiger Bay is er meer sprake van een warme wisselwerking, terwijl in deze film

nagejaagd het kind voor de man moet vluchten om te kunnen overleven.

Vooral met het oog op de lage waarderingen (Ook bij IMDb) een aangename meevaller. Je

verwacht als wel vaker trouwens bagger maar blijkt er hier geen sprake van te zijn. Waarbij

het acteerwerk ook beslist redelijk tot goed is te noemen. Bij een beperkte setting en weinig

werkelijke actie heeft de regisseur er toch een aardig boeiende film van weten te maken

waarbij de zuigkracht vooral uitgaat van de groeiende conflicten tussen enkele personages

en er ook al gauw meningsverschillen optreden van hoe te handelen bij de situatie die

steeds ingewikkelder is gaan worden. Bij een opbouwende aanpak eigenlijk van begin af aan

al een beetje broeierig met aanwijzingen dat er 'iets aan de hand zou kunnen zijn wat niet in

orde is'. Misschien hier en daar met wat mankementen en ongeloofwaardigheden, maar heeft

de regisseur toch wel bekwaam een raadselachtige, onheilspellende en aantrekkelijke film

weten neer te zetten.

Herkenbaar Hertzfeld werkje, qua anime maar ook met weer de merkwaardige en

lichtelijk bizarre eigenaardigheden. De toon is weer een mengeling van filosofische

ernst en een vriendelijke lichtvoetigheid, met minder de zwartgallige humor als

in It's Such A Beautiful Day. De anime ook nu sober maar geregeld erg fraai en creatief,

van het soort dat mij op voorhand weet te bekoren. Hertzfeld's benadering blijkt,

met een unieke signatuur, andermaal lekker eigenzinnig, met een verraderlijke

speelsheid uit op verwondering en verbazing bij de kijker. Voor mij was het weer

smullen.

Volgens mij de eerste zombiefilm waarin zombies ogenschijnlijk georganiseerd de 'levenden' belagen,

met name in Jeruzalem. Zie ook het latere Busanhaeng. En sneller dan ooit. Met die trage zombies

van vroeger hebben we het nu wel gehad, die mij ook dikwijls op de lachspieren werkten.

Ongeloofwaardig is misschien dat Pitt met veel geluk telkens de dans weet te ontspringen, maar

zeker in dit genre neem je dat gaarne voor lief.

Slim vond ik dat de film zich op meerdere plekken verspreid over de wereld afspeelt, met als gevolg

afwisselende locaties en voorts de indruk van een wereldverbreide epidemie. Wat voor mij meerdere

memorabele scenes oplevert, die in Jeruzalem nog het meest spectaculair, al mag die aan het begin

van de film van het naderende onheil er ook wezen.

Het laatste deel in het ziekenhuis is misschien nog wel het spannendst. Weinig explosief, maar nog

claustrofobischer dan de scene in het vliegtuig. Naar het schijnt op aanraden van Brad Pitt, die

hieromtrent zelfs in discussie raakte met de regisseur, die eigenlijk in dat laatste deel er weer vol tegen aan wilde gaan. Het idee voor de film was in feite ook een project van Pitt, die er al jaren mee had lopen leuren bij filmmaatschappijen, zo heb ik eens ergens gelezen.

Ik vond het in ieder geval een juiste beslissing. Nog een keer een spectaculaire zombieaanval was

misschien net iets te veel van het goede geweest. Daarbij refereert dat laatste deel misschien zelfs

een beetje naar de allereerste bekende zombiefilm: The Night Of The Living Dead, van Romero: De dreiging van zombies in een opgesloten ruimte, ook al was die in dat ziekenhuis natuurlijk bijlange zo beperkt niet.

Hoe dan ook, voor mij was dit de meest geslaagde zombiefilm, en het meest angstaanjagend, voor

zo ver mij een film nog angst aanjagen weet, en heb ik misschien nog wel meer angst voor een op handen zijnd vervolg: Want hoe dit te evenaren?