Opinions

Vond het begin juist uitstekend, en het eind nog het minst wanneer het wat chaotisch en rommelig

wordt. Dit is in vrij korte tijd de vijfde of zesde film die ik nu van Wisdom heb gezien, en ik begin ze

steeds leuker te vinden.

Bizonder ambitieus project dat middels fraaie animaties de geschiedenis van de mens wil neerzetten, de

episodes met uiteenlopende stijlen, voor een extra amusementswaarde. Met veel adembenemende

scenes.

De film All Is Lost is stukken minimalistischer met ook een geheel andere insteek, en

de vergelijkingen houden ook al gauw op met deze Franse film.

In En Solitaire (Waarin het hier om een zeilwedstrijd rond de wereld gaat) frequent contact

met het vasteland (o.a. ook met zijn vrouw en dochtertje), terwijl er bovendien uiteindelijk

sprake van een jonge verstekeling is. Die de zeiler (Een prima rol van Cluzet) onverwachts

in een moeilijk parket brengt.

Dat levert o.a. het toch wel voorspelbare verloop op van een geleidelijk milder worden

naar de jongen toe die aanvankelijk enige tijd op woede en een koele opstelling van

Cluzet kon rekenen.

Er gebeurt genoeg om de film mee op gang te houden, zoals ook een reddingsactie

van Cluzet, wanneer een vrouwelijke deelneemster met haar boot is omgekieperd.

Het slot een merkwaardig clichematig happy end en nogal spelend met opbeurend

sentiment.

De film mijdt sowieso cliches niet, inclusief dus die toenemende vriendelijkheid van

Cluzet naar die jongen toe. Hetgeen voor mij echter amper afbreuk aan de film doet.

Zonder mij er werkelijk aan te storen, werd ik vrij gemakkelijk door de film meegenomen.

Vooral dan dankzij het spel van Cluzet,

Het mooiste aan de film is misschien toch wel de balans die de regisseur heeft weten te vinden

tussen een menselijk 'tragisch' verhaal en de input van dieren in dit geval de leeuwen, wat af en

toe ook ontroerende en vertederende momenten oplevert. Met ook enkele fabuleuze scenes,

onder andere met de olifanten (Dat uithangsel de slurf blijkt ook nog heel ergens anders voor te

kunnen dienen), en laat ook deze film zien dat roofdieren zoals nu de leeuw, zolang ze maar

geen honger hebben, ook poeslief kunnen wezen.

Toch heb ik liever een (docu)verhaal waarin de belevenissen zich uitsluitend op de dieren

toespitst. Om je volledig in te kunnen leven in hun sores. Maar een mooie film was dit zeker,

met ook een fraai slotakkoord.

Andermaal mooie, levensechte film van de gebroeders Dardenne. Met een heftig ontroerend

slot.

Mooie beelden van het witte berglandschap, wanneer een team een expeditie onderneemt om

de Mount Everest te beklimmen. Met ook aandacht voor de plaatselijke bevolking en hun gewoontes

en de indrukwekkende gebouwen waarvan je je afvraagt hoe ze die aldaar opgetrokken hebben

gekregen.

Behalve dat deze hilarische film af en toe buitengewoon grappig is met een verrukkelijke

herboren Hitler die zich hogelijk verbaast omtrent de huidige wereld en die al gauw naar

buiten komt met zijn onverminderd onverkwikkelijke gedachtengoed, anticipeert de film

geraffineerd komisch maar ook schrijnend op een sluimerend nog altijd aanwezig nationalisme,

en Hitler zelfs op den duur via de t.v. al de ruimte krijgt om zijn verderfelijke ideeen te kunnen

ventileren. Een clown a la Trump in de Verenigde Staten, met een groeiende populariteit en

wanneer het einde van de film helemaal niet grappig meer je koude rillingen bezorgt.

Met veel grappige situaties waarbij in ieder geval eentje wat over the top maar zodanig

prompt dat je er ook toch van in de lach schiet. De regisseur lijkt in ieder geval een loep te

willen leggen op de invloed van de media voor bedenkelijke, opruiende politici. Het resultaat

is in ieder geval bij deze film een ronduit vermakelijke en idiote kijkbeurt die je op de koop

toe aan het nadenken zet.

Voor een Will Ferrell komedie, een vrij ingetogen film zonder de gebruikelijke doldwazigheden, en

die af en toe zelfs tegen drama aan schuurt. Nochtans mij prima vermaakt.

Voor mij een tegenvaller, misschien ook door te hoge verwachtingen (Met name de eersteling

The Evil Dead en Army of Darkness konden mij prima bekoren, evenals de film Don't Breathe

van dezelfde regisseur als deze Evil Dead.) Visueel mij alles te gelikt, miste ik daarmee een

aanstekelijke sfeer om werkelijk door de film te worden meegenomen. Doordat de film ook

niet bepaald uitblinkt in originaliteit dringt zich ook gauw het onvermijdelijke cliche op van

'we hebben het allemaal al eens eerder gezien', allicht door gewenning en verzadiging die

al gauw hun intrede doen, hopend op verrassingen of iets nieuws.

Er zitten best wel enkele redelijk goede, brute scenes tussen en het acteerwerk viel algemeen

ook best wel mee, maar in zijn geheel was de film weinig bizonder en niet eentje die mij zal

bijblijven.

Moest tijdens het kijken naar deze film al gauw denken aan de film Her, die ik nogal een

saaie of zelfs irritante miskleun vond. Deze is niet opzienbarend, maar toch wel intrigerend. Met

een aangename, strakke vormgeving, en ook prima begeleidende muziek. Heb een herkijk

in overweging, want heb het vermoeden dat de film eigenlijk wel een half puntje extra verdient.

Je schiet bijwijlen ogen te kort bij zoveel visueel schoons en creativiteit, overigens met opvallend

veel gebruik van zwart dan verrukkelijlk contrasterend met een waanzinnig fleurige veelheid aan

fraaie kleuren. Het hondje in zwart-wit lijkt mij een bewuste keuze, dat bij enkele scenes bijna als

een silhouet afsteekt bij een kleurrijke achtergrond.

Kan mij zo gauw niet een animatie voor de geest halen waarbij de visuele pracht zo overvloedig

aanwezig is.

Gister van dezelfde regisseur Crulic - Drumul Spre Dincolo gezien. Is anders met niet enkel

animatie en ook serieuzer en ernstiger qua inhoud, maar ook bizonder en buitengewoon

creatief.