Opinions

Film die gestaag naar de horror toewerkt die zo'n beetje in het laatste half uur
aan de orde komt.
Dat het met de gastvrije Spencer niet helemaal pluis is komt al vrij gauw
doorschemeren. Als tiener gepest uiteindelijke wraakoefeningen bij nietsvermoedende
jeugdigen die vrij doortrapt in de val worden gelokt.
Vond het een meevaller, met prima acteerwerk en een lekker laatste half uurtje
dat het eerste ook zeker niet vervelende uur het kijken waard maakt.
Spencer acteert overtuigend haar hoofdrol. Met ook een fijne rol van Juliette Lewis,
voor mij de enige bekende naam in de film.

Redelijk drama dat wegkijkt als een aflevering van een betere soap over een serieus onderwerp

met tussen de regels door aandacht voor wat tienerliefde. De film kent uiteraard wat emotionele

momenten, maar ontaardt gelukkig niet in overdreven, tenenkrommend melodrama. En is het

vooral een sympathiek filmpje geworden.

De naam William Friese-Greene was mij totaal onbekend maar die een aanzienlijk aandeel

blijkt te hebben gehad bij het ontstaan van de 'moving pictures'. Donat zet een uiterst

bevlogen personage neer af en toe bij zijn tomeloze enthousiasme zelfs bijna komisch blind

voor de realiteit om zich heen. Met zijn vrouw als onvoorwaardelijke steun en toeverlaat.

Friese-Greene blijkt volgens de film althans niet enkel gebiologeerd door de mogelijkheid

van de uitvinding maar ziet het ook als een heilzame 'tover' voor de mens. De persoon van

de uitvinder is ondanks zijn bezetenheid vrij warm en af en toe ook luchtig (Als een kind

voor de verwondering), maar uiteindelijk toch ook tragisch. Voor hem in ieder geval bij leven

geen roem, geen eer. Fijne film wel, met als hoogtepunt voor mij het moment wanneer hij

in zijn eentje midden in de nacht tot de geruststellende vaststelling komt dat zijn uitvinding

klopt. Met als eerste getuige een politieagent die tamelijk komisch iets heel anders vermoedt.

Ook diens reactie van ongeloof even komisch als begrijpelijk. Zie hier: De film is geboren!

Alleen daarom misschien al voor filmliefhebbers een must see. Ergens is het echt begonnen.

Nadat mijn broer deze remake in de bios had gezien, gunde hij de film wel een 4.0. als waardering.

Aangezien onze smaak over het algemeen niet zo uiteenloopt maakte dat mij toch wel nieuwsgierig.

En de film aldus thuis gekeken. Kennelijk maakt de film in de bios gauw meer indruk, dan via het

kleinere t.v. beeldschermformaat. Vooropgesteld: Het origineel had hij niet gezien. De film bevat

enkele spectaculaire scenes geheel volgens de huidige norm met al de filmische mogelijkheden,

maar ten eerste vond ik de actiescenes bij het origineel beduidend attractiever (En authentieker), en

ten tweede vooral vond ik dat de magnifieke zeven hier amper uit de verf komen, met als bescheiden uitzondering Denzel Washington. De verleiding is natuurlijk groot: Een klassieker uit het verleden

in een nieuw, modern jasje gieten. Er zijn inmiddels talloze al dan niet geslaagde voorbeelden van.

Maar de western is wel even wat anders. Amper te evenaren. Al is de remake 3:10 To Yuma een

hoge uitzondering te noemen.

Matige film met heel veel actie, maar niet al te best waarbij veel vechtscenes bij al de knulligheid nogal komiek aandoen, al werden ze verderop in de film wel wat beter. Met haar speelsheid lijkt de film mij

wel met plezier gemaakt, wat ik het meest positieve aan deze film vond. Leuk en amusant, maar

weinig bijzonder.

Enkele scenes wanneer de hond toeslaat vond ik ronduit knap gedaan die dan vooral voor

ongeveer het laatste half uur zijn gereserveerd. Een prachtbeest trouwens die ik zo in huis

zou willen hebben zij het dan niet deze genetisch gemanipuleerde te meer ik, indachtig

een bepaalde scene in de film, een kat in huis heb. Al de acteurs kwamen goed uit te voeten,

met een Lance Henriksen natuurlijk geknipt voor zijn rol. Het scenario doet duidelijk niet

aan al te moeilijk, maar daar staat een pretentieloze vlotheid tegenover. Met ook opvallend

veel humor en daarmee totaal anders dan een film als Cujo. Het slot wel ietsje tegenvallend

(Iets dergelijks wel vaker gezien), maar wat mij er niet van weet te weerhouden de film een

nipte 4.0 als waardering te geven.

Op den duur erg veel gepraat en geschreeuw met al die driftige Italianen, maar alles wel

voortreffelijk in beeld gebracht. Rod Steiger is natuurlijk een uitstekend acteur (Blijkt ook nu

weer), maar vraag ik mij af waarom men niet een Italiaanse acteur voor zijn rol had gekozen,

want zat je nu wel met een af en toe hinderlijke nasynchronisatie opgescheept.

De acteurs zullen per definitie waarschijnlijk geen hoogvliegers wezen, maar wanneer de regie veel

te wensen overlaat en de teksten die moeten worden opgelepeld van een bizonder stompzinnig niveau

zijn, zal geen enkele acteur zich staande weten te houden. Dit is gewoonweg kleuterwerk. De wijze

ook waarop het geoefende team agenten (De meesten van de schrik bij roerloze verstening) zich met

gemak laat verschalken door het monster doet ook nogal stupide aan. Louter van verbijstering

schiet je soms in de lach. Helaas is dat niet de intentie van de film, want die is bloedserieus. Toch

net geen 0,5 voor deze film. Er zijn er nog veel slechtere. Deze trouwens gekocht in de vergaarbakken

bij de videotheek ad slechts 1 euro. Een schrale troost. Bijna juichend de film linea recta naar de

prullenbak verwezen.

Enkele redelijke actiescenes zijn het enige bescheiden pluspunt aan deze film. Helaas oogt

gedurende de hele film alles goedkoop en lelijk en heeft de algehele vertoning veel weg van

een ordinaire tv-film. Huilen met de pet op zijn vooral vrijwel continu de dialoogscenes met

gewoonweg een achterlijke positievoering van de camera (Over de schouder van een tegenspeler

kijken bijvoorbeeld naar een pratende Willis). Het stikt ervan, en is mateloos irritant. En

geeft eens te meer aan dat we hier te maken hebben met een klakkeloos geregisseerde film.

Hebben we het nog niet eens over de dialogen op zich. Die vaak ook tenenkrommend zijn.

En verzuipt de film daarenboven al gauw in een totaal gebrek aan richting en zich ook als een

amateuristisch rommeltje naar de finale toe beweegt, zo bedoeld met nog een 'onverwachte'

verrassing in petto.

Zijn voor mij toch wel stupide en spuuglelijk de kernwoorden na het kijken van deze film. Toch

nog een 2.0 waardering. Vanwege de redelijke actiescenes.

De kritiek op 't acteerwerk van Terence Hill enigszins begrijpelijk maar hij wordt ook min of meer in

de mal gedwongen van zijn komische werk met Bud Spencer: Luchtig en speels, de gelaatsuitdrukkingen

dikwijls ook met een ironische knipoog. Toch werkt zijn rol gaandeweg wel aangenaam, al zij

toegegeven dat het uitdrukken van emoties verderop in de film bij hem matig was.

Gene Hackman doet 't weer eens uitstekend als hardvochtige majoor met Ian Holm prima als

tegenstander. Kleine redelijke rollen van von Sydow en Deneuve.

Het verhaal nam mij moeiteloos mee, met ook kennismaking met enkele andere leden van het

vreemdelingenlegioen en waarbij het personage van Terence Hill vooral de betekenis van

vriendschap binnen het legioen lijkt te vervullen. Met hierme genoeg (sentimenteel) drama, voor

een meerwaarde aan de film.

Het uiteindelijke strijdtoneel van de strijders o.l.v. Holm tegenover het legioen was vrij kort maar formidabel in beeld gebracht.

Belmondo speelt zoals we van hem gewend zijn voorzeker in (Komische) misdaadfilms: Vlot

met veel flair. Te lachen valt er ook in ieder geval in de scene waarin op het politiebureau

een prostituee door een agent nogal hardhandig wordt ondervraagd en wanneer Belmondo

ingrijpt om die agent even tamelijk komisch te laten merken waarom dit niet de juist methode

is. De film is ondanks meerdere harde scenes ook vrij luchtig van toon.

Belmondo's personage lapt a la Dirty Harry de regels aan zijn laars met een harde aanpak

en heeft het vooral gemunt op drugsbaas Mececci met wie hij nog een appeltje heeft te

schillen gespeeld door Henry Silva die ik wel eerder een soortgelijke schurkenrol heb zien

acteren.

Veel vrouwenschoon ook in beeld omdat Belmondo zich ook in de schimmige wereld van

de prostitutie begeeft, als agent van de zedenbrigade. Maar voor Belmondo bijzaak die

zich uiteindelijk dus vooral concentreert op die Mececci van wie hij een aanslag in opdracht

op zijn leven ontwijken weet.

Hij legt hardlopend ook aardig wat meters af bij een lange achtervolging terwijl enig lekker

pittig knokwerk ook weer niet ontbreekt. Voorts een heerlijke, lange auto achtervolging,

als hoogtepunt van de film.

Prima vermaak, deze Belmondo trip, en voor mij een van zijn betere in het genre.

Kan mij niet zo gauw een film voor de geest halen als deze. Waarin vrij minimalistisch via een

aaneenschakeling van even schilderachtige als somber en dreigend gekleurde scenes de nietigheid

van de mens, de onontkoombare eindigheid van het leven en de verwerking van verdriet wordt

verbeeld.

(K)luchtige film met nogal flauwe humor maar wel met een leuk enthousiaste Borgnine.

Eigenaardige maar prima western, met af en toe wat ongewoon maar effectief camera/montagewerk,

een goed lopend maar misschien niet altijd geloofwaardig en mal verhaal soms tegen het (Onbedoelde) kolderieke aan maar desalniettemin boeiend om te volgen. En bepaald racistisch en gewelddadig, en

je je lekker boos kunt maken om de kwaadaardige ploertigheid. Met goed acteerwerk van de mij onbekende Brock Peters in de hoofdrol en Nancy Kwan waar ik ook nog nooit eerder van had gehoord.

En verder een interessante cast. Burl Ives (Altijd goed), Jack Palance die met een scheefgetrokken smoel aldoor kauwend (Pruimtabak?) zwaar en in mijn ogen te zeer over the top acteert, en de gebroeders

David Carradine (Die als indiaan matig weet te overtuigen) en John Carradine als een van de schurken.

De film heeft qua logica zo zijn mankementen maar nam mij moeiteloos mee en heeft enkele gaaf

uitgevoerde scenes. Een aangename verrassing, deze toch wel wonderlijke western.

Het verhaal op zich stelt niet zo heel veel voor, maar visueel vond ik deze film geweldig die uitmunt

dankzij een formidabele cameravoering. Aldus aan perfect uitgevoerde actie geen gebrek, die

veelvuldig aanwezig is. Je valt ook gelijk lekker binnen met de actiescene in een auto. De mij

onbekende hoofdacteur kwam ook prima uit de verf.

Simpel verhaaltje, rare maar mooie decors, mal acteerwerk met een jonge Juliette Lewis, voor

zorgeloos vermaak, vooral in het laatste half uur.

De beslissingen van Montand uiteindelijk, zijn op zich inderdaad nogal onbegrijpelijk

en ook vaag omdat je niet werkelijk een beeld krijgt van zijn beweegredenen. Hij doet

het gewoon, terwijl er au fond eigenlijk weinig aan de hand was. Van een misdaad

eigenlijk geen sprake. Met uiteindelijk wel misdadig of in ieder geval ongeoorloofd

gedrag van Montand.

Krijg je met dat raadselachtige gedrag van Montand (Die overigens weer schitterend

acteerde) het gevoel met een soort van Columbo aflevering te maken te zullen krijgen.

Hoe dit te ontrafelen... De betreffende nogal saai gespeelde inspecteur blijkt echter niet

op zijn achterhoofd gevallen, en gaat al gauw dieper op de zaak in.

Met toch wel een heel weldoordacht en uitgekiend plan van Montand, wat ik eigenlijk

sowieso al een pluspunt vond in de film.

Van een aangenaam thriller allure, waarbij trouwens ook bij mij aanvankelijk maar

zelfs ook later, ik naast een Columbo aflevering ook aan een Hitchcock film moest

denken. Niet enkel vanwege het thriller element, maar ook vanwege een kennelijke

psychologische gelaagdheid bij Montand, bij wie de verliefde gemoedstoestand hem

enerzijds impulsief en anderzijds weloverwogen tot die eigenlijk onzinnige daden

weet te drijven.

Die driedeling die Biosguru opperde, kan ik mij ook wel in vinden. Het eerste deel

heeft inderdaad toch wel iets Hitchcockiaans, met in het tweede deel wanneer ik

dus ook aan die Columbo serie moest denken een policier formule wanneer er

aan losse eindjes wordt gesnuffeld. En Convoy, daar was ik niet zo gauw opgekomen.

En ermee met een onverwachte climax bovendien.

In ieder geval beviel mij die driedeling uitstekend. Vooral ook omdat de film desondanks

aardig in evenwicht bleef. De film nergens ontregelend en eigenlijk al met al vrij strak

geregisseerd. Een boeiende film met een verrassende variatie dus eigenlijk.

En wat weet die Montand het allemaal weer natuurlijk over te brengen. Bij een mindere

acteur had misschien het gedrag ongeloofwaardiger toegeschenen.

Veel gave filmische momenten doorheen de hele film, ook gelijk al aan het gewelddadige begin. Het acteerwerk van beide zussen expressief, met ontroerende scenes, vooral die in het park.

Prima Franse thriller wel, met goed acteerwerk van al de acteurs. Veel gemanipuleer om de zaak

toch maar liefst in de doofpot te stoppen, en blijf je tot aan het eind nieuwsgierig naar de

toedracht van Agathe's dood. Vond de acties van verloofde Felix af en toe wel een beetje

ongeloofwaardig.

Bubbling heet het geloof ik wat de meisjes doen, onder andere bekend in de hiphop cultuur.

De intentie van de regisseur lijkt mij onschuldig, al kun je je eventueel afvragen waarom het

half ontkleed had gemoeten. Dan wordt 't natuurlijk wel een zelfcensuur om kijkers niet te

shockeren. Ofschoon de film mij onschuldig overkwam moet ik toegeven dat ik de enkele

scenes tamelijk schokkend vond. Ondertussen laat de film in feite een realiteit zien van jonge

meisjes die zich identificeren willen met een heersende tendens en met wat ze via de

verschillende media voorgeschoteld krijgen. En kijkt de film vooral weg als een film die een

serieus thema behandelt.

Wanneer men ermee geboren wordt (Wat natuurlijk het geval is) is er uberhaupt niets aan te

doen en juist een behandeling eigenlijk tegennatuurlijk. De anders weer heersende misvatting

dat homoseksualiteit door de jaren heen bij een persoon zou zijn ontwikkeld of aangeleerd

slaat als kut op Dirk en is een zogenaamde genezing in de regel ook gedoemd tot mislukken

en als het vertrappen van een bloem: Komt later altijd weer tot bloei.

Dit soort thema's weet mij bij films altijd weer ergernis te wekken bij een domme, bekrompen

bemoeizucht: Laat een mens toch gewoon zijn zoals die is. De film vond ik wel goed, maar

ook niet meer dan dat, want is nogal sloom of vaak zelfs tegen het dromerige aan met weinig

scherpe randjes behalve op het laatst dan.

En ik heb iets tegen die Moretz, die ik ook hier toch weer matig vond acteren. Met het hier vrijwel

aldoor sip kijkende popperige snoetje gewoonweg te weinig uitstraling. Haar spel kwam bij toch

weer wat gekunsteld over. Ook geen gemakkelijke rol natuurlijk en het pleit voor haar dat ze deze

rol had aangenomen, maar ik had liever een actrice met meer naturel en expressie gezien.

Brutale film met veel geweld vaak voor de vuist weg en nodeloos, met vrij matig acteerwerk dat wel,

en een bizonder drukke cameravoering als om mee met een terloopsheid nog meer accent te leggen

op de zinloosheid van het geweld. De hoofdpersoon heeft ook iets totaal onverschilligs over zich, een

emotieloos ongeleid projectiel.

Zichtbaar met beperkte middelen toch mooi gemaakt met een lekker ruimte-sfeertje.

Het verhaal op zich is zo eenvoudig als maar zijn kan, maar visueel vond ik deze film van begin tot

eind een verademing met verscheidene filmische hoogstandjes.

Soms wil een slechte, amateuristische horrorfilm toch nog wel een beetje vermakelijk wezen

onbedoeld met een werking op de lachspieren. Deze was echter dusdanig miserabel, dat aldoor

vooral verbijstering mijn deel was. Echt huilen met de pet op.

Ben op zich niet zo'n fan van de muziek van James Brown. Maar was tamelijk onder de indruk

van zijn energieke performances. Tiranniek baasje ook, en een Pietje Precies. Eigenzinnig,

ijdel, trots, en vaak onvoorspelbaar. En zakenman ook. Getuige ook in de documentaire zijn

uitspraak: Music is show and business. Wist niet dat hij zozeer een baanbreker was voor de

funk, en bovendat een vrij grote rol speelde bij de rassendiscriminatie in de V.S. Afgaande

op de vele interviews van voornamelijk ex-bandleden krijg je de indruk van een vrij onsympathiek

mens, maar nooit met een expliciet onvertogen woord, en heeft toch wel bewondering de

overhand.

De goedaardige en naieve meneer Topaze wordt min of meer de richting in geduwd naar het

frauduleuze om zich financieel te verrijken, diens metamorfose uiteindelijk zowel uiterlijk als

moreel opzienbarend van slonzig gekleed en een sukkel met wie wordt gesold naar een keurig,

voorkomend heerschap met gewiekste eigenschappen, en eigenlijk niet eens ongeloofwaardig.

Peter Sellers is weer geweldig met een andere komische rol zoals we doorgaans van hem gewend

zijn, ingetogener al is er af en toe wel subtiel die herkenbare mimiek bij hem, en doet zijn rol wat

dat betreft mij nog het meest denken aan zijn rol in Being There, in beide gevallen met een serieuze

ondertoon. Herbert Lom is wellicht nog het meest bekend van de Pink Panther reeks, ook met

Peter Sellers, en het is leuk de twee weer tegenover mekaar te zien. Al de acteurs vond ik

geinspireerd acteren, in een amusante film die speelt met de moraal van oneigenlijk geldelijk

gewin. Het personage van Sellers, onbedoeld ontsnapt aan het keurslijf van discipline, deugd en

goed gedrag als leraar van een vrij strenge school, blijkt in ieder geval omgekeerd aan zijn

gedachtengoed van voorheen, er later alleen maar de positieve kanten van te zien. Of hij er

ook het geluk mee gevonden had, luidt op 't laatst de vraag van een onthutste goede vriend.

Sellers' antwoord: "I'm working on it" Dat valt dus eventueel nog te betwijfelen...

Best een geslaagde zombie variant. Wel wat te veel schokkerig en druk camerawerk, maar de

aanpak van de regisseur die veel aandacht besteedt aan het visuele, zorgt wel voor een andere

sfeer als bij veel andere zombiefilms, en heeft de film af en toe ook lekker benauwende momenten.

De nog niet aangestoken personen worden daarbij afzonderlijk gevolgd in hun strijd tegen de

zombies. Zodat je ook aardig wat afwisseling hebt. Met een verrassend, vooral mooi slot ook.

Andermaal naar een waargebeurd verhaal maar komt door de inbreng van het stereotiepe

schorem de film van Eastwood toch wat minder realistisch over. Maar gedegen en doortimmerd

is de film weer zeker en ofschoon Eastwood een serieuze, dramatische rol speelt is zijn personage

toch vrij licht van toon en valt er zelfs een beetje te lachen onder andere om de wijze waarmee

hij een agent weet af te schepen: Oud, versleten en naief maar ook bij de pinken. De verwijzing

naar The Straight Story lijkt mij wat ver gezocht aangezien Eastwood hier niet een lange reis maakt

naar een bestemming toe terwijl het motief ook totaal verschillend is.

Lang blijft in het midden hoe de vork in de steel zit (Pas ongeveer in het laatste kwartier krijg

je als kijker uitsluitsel) wat je de hele film nieuwsgierig houdt van een geboeid en gefascineerd

kijken niet in de laatste plaats door het fabuleuze acteerwerk van Mueller-Stahl die mij

sowieso zelden teleurstelt. En gingen bij de getuigenissen in de rechtszaal af en toe de rillingen

weer door je lijf. Kon het aimabele personage van Mueller-Stahl werkelijk deze wrede misdaden

hebben gepleegd? Belangrijke insteek in de film is daarbij het aanvankelijk onvoorwaardelijke

geloof van de dochter (Gespeeld door Lange) in de onschuld van haar vader en die als advocate

de verdediging op zich neemt. Lange is ook overtuigend, wat evenzeer geldt voor de rest van de

cast. Een onderhoudende film weer van Costa-Cavras die net als in zijn Amen. een onderwerp

uit de Tweede Wereldoorlog aansnijdt.