Opinions

In zekere straat wordt door de politie een verdacht element vermoed, en een gezin staat

uiteindelijk schoorvoetend toe de politie in hun woning toe te laten voor bespiedend onderzoek.

Het stelt het gezin emotioneel op den duur danig op de proef. Met als voornaamste insteek

de wankeling van vriendschap en onderling vertrouwen. De opbouw is voortreffelijk en werkt

de film alsmaar intrigerender naar het einde toe. Vooral het acteerwerk van Ellen Burstyn

is sterk maar ook Teri Garr deed het uitstekend als (Harts)vriendin van Burstyn. De film moet

het sowieso vooral van het acteerwerk hebben, in de kleine ruimte. Naar het schijnt naar een

waargebeurd verhaal, en wat de film (Met een trieste afloop) des te schrijnender maakt.

Malle film met leuke dialogen en amusante verwikkelingen waarbij de ruzies worden uitgevochten

met de vuisten en kogels in een en dezelfde ruimte bij een kleurrijk decor en waarbij rijkelijk

bloed vloeit. Met leuke flashbacks tussendoor. Een alleraardigst speels en inventief filmpje,

zonder spanning overigens terwijl het je ook geen moer dondert wie het expliciete geweld zal

overleven en wie niet. Zorgeloze kost voor wie van lekkere onzin houdt.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat de paparazzi zo ver gaan zoals in deze film voorgesteld. Enkelen

overigens met een crimineel verleden als om hun dadendrang daarmee geloofwaardiger te maken.

Ik vond het een matige film, met ook matig spelende acteurs. Vooral Tom Sizemore viel door de

mand (Te gespeeld als ploert), terwijl Farina nogal een miscast bleek die arglistig a la Columbo achter

de zaak aan zit maar nogal stijfjes uit de verf komt.

De vermelding van de bekende acteurs op de hoes inderdaad verneukeratief. Ik ben er in getrapt.

Ik dacht eerst zelfs de film op deze site niet te kunnen vinden en dat deze met Hauser, Tunney en

Farina een andere moest wezen. Na nader zoeken bleek het hem toch te wezen. Het zeer

bescheiden aandeel van de acteurs zal wel zijn omdat ze misschien zelf veel last van de paparazzi ondervonden hebben. Dergelijke misleidingen komen natuurlijk vaker voor, maar bij deze was

het absurd. De feitelijke hoofdrolspelers compleet genegeerd.

Vermakelijke komedie wel waarbij het uitgangspunt noopt tot meerdere heel afwisselende settings en

een aldoor heen en weer geschakel tussen fantasie en realiteit. Veel varieteit aldus, dit met veel

schwung gebracht, niet in de laatste plaats door de hoofdrolspelers Holden en Hepburn, die zichtbaar

schik hebben met een grappige bijrol ook voor Tony Curtis.

Voornaamste pluspunt aan deze film van de B garnituur is dat ze er gelijk in vliegt, en je dus

niet tergend lang hoeft te wachten zoals dikwijls bij dit soort films op enige actie die dan vaak

ook nog eens zwaar tegenvalt. Deze film was verder ook beslist vermakelijk, hier uiteindelijk

met een dienst weigerende bus stampvol met feestende jongeren als claustrofobisch (bedoeld)

element. Waarbij kwistig met de nodige gore, af en toe wat humor en het obligate vrouwelijk

naakt ook niet ontbreekt. Het chaotische camerawerk waar Grindhouse62 over rept, was zelfs

tamelijk vakkundig gedaan, en in ieder geval bij 1 scene inderdaad lichtelijk hallucinoir.

Volstrekt absurd natuurlijk is het gegeven van die party bus in the middle of nowhere. De film

was ook te stupide om werkelijk spannend te worden, en vooral amusant hilarisch. Deze film

voor mij, ondanks een gebrek aan originaliteit, een aangename verrassing.

Goede oorlogsfilm wel met amper oorlogsgeweld. Merkwaardige zet is dat het personage

van Aznavour als krijgsgevangene mag worden opgenomen in een Duits gezin als hulpje.

Met als gevolg uiteindelijk een vriendelijke (Menselijke) modus tussen de Fransman en het

Duitse gezin. De Duitse soldaten worden in de film ook nauwelijks als bruten neergezet wat

we wel anders gewend zijn. Een vrij ongebruikelijke oorlogsfilm derhalve zonder opvallende

grimmigheid.

De film splitst zich uiteindelijk af in twee verhaallijnen. Die dus van het personage van

Aznavour en die van de ontsnapte journalist vertolkt door Georges Riviere met wie Aznavour

al gauw kennismaakt, en wanneer Riviere al gauw een ontsnappingsplan in zijn hoofd heeft.

En deze ook deelt met Aznavour die er vooral om morele reden geen oren naar heeft. En

zien we Riviere uiteindelijk vooral dan aan het hoofd van een nieuwsblad in Parijs. Een op zijn

zachtst gezegd licht ontvlambaar persoon, en die stukken minder sympathiek is dan die van

Aznavour. Wat overigens naar het einde van de film wel enigszins wordt bijgedraaid, al kan

hem die ene hufterig geleverde streek moeilijk vergeven worden.

Vond vooral Aznavour sterk spelen in deze over het algemeen vrij ingetogen oorlogsfilm.

Ongeveer het eerste half uur vond ik het beste van de film. Bronson die Marlene Jobert

aanvankelijk geniepig maar alsmaar opdringeriger, plagerig onder druk zet. Redelijke film,

bij een apart, onderkoeld sfeertje.

Ook vandaag (Zaterdag, 24 december) op de buis. Over een groot en bizonder sympathiek

acteur met ook een maatschappelijke betrokkenheid blijkt uit de docu. Die in chronologische

volgorde zijn carriere als acteur en ook als regisseur volgt. Met de gebruikelijke commentaren

van mensen met wie hij heeft samengewerkt, Newman zelf aan het woord, meerdere

filmfragmenten van zijn meest belangwekkende films en amateurbeelden, krijg je een aardige

indruk van Newman als mens en als acteur en regisseur.

Dat probleem had ik dus ook, te veel onderbrekingen door interviews. Zit je net in prachtige beelden

van een concert, en wordt het weer afgebroken. Die dosering deed voor mij de docu enigszins de

das om, al is ze verder natuurlijk een fraai document over een band die ik een warm hart toedraag.

Stijlvolle, visueel fraaie, lichtvoetige lekker vlotte misdaadfilm met legio snedige dialogen. Caine heeft wel vaker dit soort rollen in serieuzere films gespeeld, en doet het hier ook weer met verve. Ook de andere acteurs valt weinig op aan te merken. De film gaat wel een beetje van de hak op de tak, maar dat vond ik

allesbehalve bezwaarlijk, of droeg zelfs bij aan een aangenaam, vrij hoog tempo.

Ik zag deze film heel lang geleden voor het eerst via de videotheek. Vele jaren later meerdere keren

gezien. Dit is wat mij betreft verreweg de beste van Wes Craven. De beperkte locatie van een enkel

groot huis (Zoals reeds duizenden malen beproefd) wordt hier optimaal benut, in een wonderlijk

lugubere, aanstekelijke sfeer waarbij de regisseur alles uit de kast haalt om de kijker te vermaken

met bizarre, waanzinnige ontwikkelingen in een vrij snel tempo. De film doet soms wat kinderlijk

eenvoudig aan, en is op zich ook niet hoogstaand, maar in dit geval heeft ie voor mij, ook heerlijk

pretentieloos, wel zijn absolute charme.

De man (Gilles) moet over een uitstekend geheugen hebben beschikt, bleek eens te meer

aan het verbluffende einde van de film. De film met een verrassend uitgangspunt dat

erg goed wordt uitgewerkt hetgeen vooral ook te danken is aan het uitstekende acteerwerk

van beide hoofdrolspelers. Enigermate vermakelijk ook de Duitse officier een taal te zien

leren die helemaal niet bestaat. Wat een prachtige taal, laat hij zich op het laatst zelfs

ontvallen. Met als vermakelijke scene natuurlijk ook wanneer naar het einde toe de officier

bijna hilarisch met het bedrog wordt geconfronteerd. Er ontstaat op den duur zelfs een

lichtelijk vertrouwelijke verhouding tussen de twee, al blijft de scheidslijn met een voelbare

dreiging intact. Een dreiging die wordt versterkt door enkelen die van meet af aan Gilles

niet geloven en wantrouwen. Hoe een enkel broodje iemands leven kan redden. Maar

de slimme Gilles moest er wel wat voor doen: Een zenuwslopende beproeving uit lijfsbehoud.

Een zeldzame (Unieke) oorlogsfilm met weinig actie die vooral drijft op het acteerwerk en

een sterk en onderhoudend en goed geregisseerd verhaald. De film schijnt (Deels) gebaseerd

te zijn op ware gebeurtenissen.

Nog zo goed zijn rollen in meerdere films blijft er vaak iets van zijn Columbo personage aan

kleven, mede door zijn lichaamstaal en diens karakteristieke stemgeluid. Als bij meerdere

bekend geworden acteurs in televisieseries kom je er later pas achter dat ook Peter Falk

een aanzienlijke staat van dienst heeft als het om rollen in speelfilms gaat. De Columbo

serie vond ik destijds geweldig, waarvan in deze docu ook uit te doeken wordt gedaan waarom

de serie zo populair was. Ook dat de hoge heren er eigenlijk geen brood in zagen, want de

serie (In het politiegenre) was in meerdere opzichten afwijkend. Moest trouwens even denken

aan Joop Doderer die zwaar had te kampen met het zgn. Swiebertje effect. Daar had Peter

Falk amper last van ook al bleef hij voor velen vooral de acteur van Columbo. Met in de

overzichtelijke docu ook veel leuke weetjes, o.a. ook over John Cassavettes als regisseur.

Gary Merrill had natuurlijk onder de 3 acteurs vermeld moeten worden want hij speelt de hoofdrol.

We maken uitgebreid kennis met de karakters, eerst voorafgaand aan de vliegreis, in het vliegtuig

en ook nog bij een noodgedwongen tussenstop. Elk met een eigen probleem (Verhaal) en waarmee

evident wordt vooruitgelopen op een onderscheidenlijk vervolg, na het vliegtuigongeluk. Op Keenan

Wynn na prima als nogal een druktemaker, spelen al de acteurs beheerst. Het spel van al de acteurs

is bekwaam en overtuigend. Er wordt uiteindelijk gespeeld met ophelderende flashbacks. Bette

Davis komt pas op 't laatst aan bod, uiteraard ook verdienstelijk. De meest in het oog springende

rol is voor Evelyn Warden, nogal een haaibaai, als de schoonmoeder van Shelley Winters. Visueel

valt er ook weinig op aan te merken, met name de flashbacks zijn soms fraai. Ik vond het een slim

doordachte film die mij met aangenaam gemak meenam en dan in het bizonder bij het gedeelte

na het vliegtuigongeluk.

De gruwel onder het nazi-regime voelbaar aanwezig in deze film van Polanski. Met al gauw de focus

op het overleven van een Joodse pianist gespeeld door Adrian Brody die toen ik deze film zag mij nog

volslagen onbekend was, en die hier formidabel acteert; door al de ontberingen en nare ervaringen

een alsmaar schuchterer individu. Polanski vertelt zijn verhaal rauw-realistisch en enkele scenes

zijn akelig en hartverscheurend. Een beetje ongebruikelijke Polanski ook. Zijn meeste films zijn

vooral eigenaardig met een hang naar mysterie en vrij sober qua opzet. Acteur Brody zou na deze

film het niveau van zijn spel nooit meer evenaren of zelfs al te geregeld matig acteren in minder

beduidende films. Een eventuele belofte aldus niet ingelost.

Ondanks het goede acteerwerk van Cage, die overigens toch al met een verwilderd uiterlijk

de hele film met een (o.a. met bloed) besmeurd gezicht rondloopt, een matige film. Cage

vind ik over het algemeen trouwens in de mindere (actie)films ook best wel redelijk acteren

waarin hij zich kennelijk als een vis in het water voelt. Evenals in de betere films van de

laatste tijd zoals Joe en Mandy, in Pig minder met de automatische piloot. Maar de film is

erg traag en sloom en het verhaal nogal pover en simpel. Het goede spel van Cage en

enkele er uit springende acteerscenes weten de film derhalve niet overeind te houden. De

insteek is natuurlijk niet onaardig en veelbelovend: Man wil zijn geliefde truffelvarken terug.

Het resultaat is uiteindelijk een vrij saaie film met hier en daar wat betere momenten.

Vrij simplistische maar wel aangenaam wegkijkende Eastwood film. Oke, hij heeft er betere

gemaakt, en zijn zijn westerns de beste. In die twee komische films van hem met die orang oetan,

gaat hij de mist in. Eastwood onwaardig. Deze kan er best wel mee door.

Een aaneenschakeling van ranzigheden andermaal niet zonder de zwaarlijvige Divine waarin

opzettelijk lelijke kitsch weer de boventoon voert. Het heeft allemaal zo zijn dilettantistische,

dubieuze charme. De meest schunnige film die ik van Waters gezien heb, en waar ik maar

weinig waardering voor kon opbrengen. De kreupele filmstijl van Waters waarbij al de schroom

overboord wordt gegooid, heeft op zich wel iets maar kon me zeker in deze film amper bekoren.

Met af en toe bekomen weerzin... En medelijden met de kippen...

Drama met vooral aan het begin ook de nodige humor terwijl er ook geregeld flink wordt

geknokt waarbij je bijna geneigd bent te denken hoe zou het ook anders met John Wayne

in een van de hoofdrollen, die hier een wisselend maar overtuigend personage speelt: Aan

het begin redelijk sympathiek, daarna een zelfzuchtige onaardige vent om aan het eind

weer bij te draaien richting sympathiek. Een prima rol van Wayne en wat was het leuk om

hem naast dat andere western ikoon Randolph Scott te zien spelen die in deze film weer

eens bewijst ook andere rollen aan te kunnen dan die van de rechtgeaarde cowboy. De

rol van Dietrich wordt ook prima vertolkt.

Smakelijke roadfilm, en de beste van zowel John Candy als Steve Martin. De chemie tussen

de twee werkt perfect. Marvin die zo gauw mogelijk thuis wil wezen bij zijn gezin, om kerstmis

te vieren. Maar zit werkelijk alles tegen, met op de koop toe opgescheept met een zorgeloze,

erg praatgrage Candy.

Lekker maffe horror-sciencefiction van de B-garnituur: Het oogt allemaal armetierig, maar heeft

toch de regisseur er iets smakelijks en sfeervols van weten te maken met ook best een leuk verloop van verhaal. Enige humor ontbreekt evenmin, terwijl de personages zeker niet inwisselbaar zijn. Typisch

zo'n filmpje dat je stiekem koestert, oftewel een guilty pleasure.

Lang geleden las ik in de VPRO-gids dat een briefschrijver de 5 sterrenwaardering in het blad

elitaire gewichtigdoenerij noemde of iets dergelijks. Ik vind de film geweldig, voor mij de beste

Tati. Waarin monsieur Hulot ditmaal, met zijn bekende, merkwaardige, komische motoriek,

bij uiteenlopende settings in allerhande situaties wordt geduwd. Clowneske avonturen van

een verdwaalde eenling in de wondere wereld van modernisering, waarschijnlijk een aanklacht

van de regisseur tegen de technologische ontwikkelingen (De film wekt daaromtrent nl. niet

bepaald een positieve indruk). Visueel valt in deze film meer te genieten dan in Tati's andere

films die puur cinematografisch beperkter zijn, terwijl volgens mij de grapdichtheid hier ook

hoger is, met name op 't laatst in het restaurant, bij een voortreffelijk geregisseerde chaos en je

soms ogen te kort schiet.

Het unieke werk van Tati valt ook met geen andere regisseur te vergelijken, de enige die mij te

binnen schiet die een beetje in de buurt komt, is tijd-en landgenoot Pierre Etaix, evenals Tati met

een gering aantal films achter zijn naam. Helaas zou ik zeggen, want er mogen wat mij betreft

talloos meerdere van dit soort films worden gemaakt.

Na Rain Man ook eens een vrouwelijke variant op een hoofdpersoon met autisme. In beide

films overigens on the road richting Los Angeles. Er passeren enkele 'onwaarschijnlijke'

toevalligheden (Het ongeval met de bus, de politieagent op de hoogte van de Klingon-taal)

en is het vooral een liefelijke film geworden die niet echt diepgang zoekt. Maar best wel

een prettige kijkbeurt en vond ik Fanning redelijk overtuigend acteren. Personen waarmee

zij in aanraking komt en die niet op de hoogte zijn van haar handicap/gebrek reageren

tamelijk onverschillig of bars en toont de film ermee aan hoe moeilijk het voor zo iemand is om

zich te bewegen in de ingewikkelde mensenwereld. Het schattige hondje zorgt voor nog wat

extra's en waarmee volgens mij ook al gauw de intentie van de regisseur naar voren komt:

Geen zwaar maar vooral aandoenlijk en sympathiek drama met af en toe een komische

knipoog. Fijn filmpje wel.

Er deugt weinig aan deze actiefilm. Zwak acteerwerk, een slordig verhaaltje en de actiescenes

zijn ook maar zozo. Veel storende editing ook, vaak toegepast juist op verkeerde momenten

bij een krampachtige poging van een willen spetteren van het witte doek. Qua kijkplezier

werkte dat bij mij juist averechts. En werd het een enerverende kijkbeurt. Bar en boos vond

ik het nou ook weer niet maar wel een dikke onvoldoende. Heb wel betere films van de

regisseur gezien, die waarin hij tapt uit een horror vaatje. Bij deze Point Blank wat mij betreft

duidelijk te hoog gegrepen.

Kinderlijk eenvoudige animatiefilm, waarbij de animatie later in de film wat avontuurlijker en fraaier

wordt. Met Oblio als naief en lief figuurtje die de pech heeft een afwijkend uiterlijk bij de rest van

de bevolking te hebben, een goedmoedige maar wat onnozele koning, en een doortrapte slechterik.

Overduidelijk met een moraliserende, clichematige boodschap, het verhaal ook nog eens voorgelezen

aan een kind dat hiermee een wijze les krijgt opgedrongen. Maar desalniettemin wel een leuk

verhaal dat speels wordt gebracht. Ik hou ook wel van dit soort primitievere animatie dat niet hoeft

uit te munten qua perfectie.

Evenals bij de John Wick's is het natuurlijk niet allemaal even geloofwaardig, maar wel (Vooral

op 't laatst) bizonder attractief en een gradatie rauwer. Met weer goed spel van Mikkelsen die je

meestal in serieuzere rollen niet zo gauw in een rol als deze zou verwachten. Met gelijk aan het

begin al heel drukke montage wat de regisseur in wat mindere mate ook al in Spun toepaste.

Maar sloot het eigenlijk wel prima aan bij het onzinverhaal dat amper serieus is te nemen. Bijna

al de bijpersonages zijn ook excentriek met Matt Lucas (Bekend van de komische serie Little Britain)

voorop, al te 'dik' aangezet, dat het mij soms lichtelijk wist te irriteren. Af en toe met mooi fel

kleurgebruik trouwens, en de veelvuldige actiescenes vond ik best wel goed.

Als puur vermaak de film beslist geslaagd. Een film ook waar je gauw een vervolg van zou kunnen verwachten, maar is het maar de vraag of Mikkelsen daar wel trek in zou hebben.

Sympathieke film met een aangenaam rustig tempo waarbij de hoofdrolspeler onderweg met

meerdere uiteenlopende personages kennismaakt ook de 2 tamelijk onvriendelijke politieagenten meegerekend. En die inderdaad doet denken aan Straight Story en ook wel Penn's Into the Wild,

alleen is deze lichtvoetiger en komischer van toon. De hoofdrolspeler is een beetje sullig, die

zich evenwel niet gauw uit het veld laat slaan, en die alles met een lijdzame vriendelijkheid

ondergaat. De olifant wint gaandeweg aan aaibaarheid.

Vond de film allesbehalve saai. Krankzinnige beslissing van de wanhopige vader natuurlijk, wat

al helemaal tot uitdrukking komt wanneer het zover is en hij, bij tegenwerking van de jongens,

zijn zonen met dwang in een bootje de zee in jaagt. Een aangrijpende scene. In het laatste deel

van de film komt een beetje de humor om de hoek kijken, al blijft de strekking serieus. Het thema

in de film is ook niet om vrolijk van te worden. Met goed spel van de jochies, en ook sterk

acteerwerk van Alan Arkin.

Meeslepende misdaad/thriller met een ontknoping die ik niet zag aankomen. Na de moord

op de echtgenoot van het personage van Turner (Af en toe wel een beetje hysterisch

geacteerd) treden er al gauw complicaties op en wordt de situatie voor de beide geliefden

alsmaar ingewikkelder. Quinn speelt als vanouds gedreven en goed, terwijl de rollen van

al de andere acteurs ook prima worden ingevuld idem door John Saxon die vooral in films heeft

gespeeld als bijrolacteur.

Het origineel lijkt mij op voorhand vrijwel onmogelijk te overtreffen. Rutger Hauer doet zijn

best, maar in alles haalt deze film het niet bij het origineel. Dat geldt trouwens eveneens voor

die met Kurt Russell. Beide van een ondermaatse armoe.