Opinions

Het is natuurlijk allemaal vrij infantiel maar de speelse vechtscenes zijn leuk gedaan en bieden best

wel amusement.

De vijftienjarige Luci kampt met een trauma die haar moeder dood aantrof. Bekommerd

opgenomen in het driekoppige gezin weerhoudt dat haar er niet van om psychologische

spelletjes van erotische verleiding te spelen met al de drie leden al heeft het ook een beetje

weg van een manier van verwerking van de nare ervaring die haar blijft achtervolgen met

nachtmerries en bij geringste aanleiding beangstigende evocaties.

Eigenlijk komen al de vier personage een beetje labiel of onzeker over, en dat geeft de film

geregeld ook iets broeierigs. Luci is trouwens inderdaad even helemaal in het bloot te zien,

bij een gluur van de zoon op haar blote billen. Maar voor aanwezig naakt ben ik in ieder

geval de film niet gaan kijken. Goed acteerwerk trouwens van al de acteurs, vooral van Ann

Lynn wier personage op den duur moeilijk raad met haar gemoed weet.

Het eerste kwartiertje had ik er nog enig geloof in. Maar het werd een matige film met matig acteerwerk

en matige actiescenes.

Het verhaal op zich niet bizonder dat vertrouwde paden bewandelt, maar weet de film toch te

overtuigen dankzij het goede acteerwerk. Met J.K. Simmons en Josh Wiggins voorop. De

laatste die mij sterk aan een jonge Leonardo DiCaprio deed denken bij bepaalde scenes ook

met eenzelfde intensiteit. De film vertelt een problematiek van verschillende personen over

pijn en verdriet, gedurende de film onderhoudend afwisselend verdeeld om uiteindelijk toe te

werken naar een misschien voorspelbare maar fijn uitgewerkte psychische loutering. Een

prettige film wel die zonder in vals sentiment te vervallen vooral uitmunt in invoelbare, pure

menselijkheid.

Verwacht je dat de dreiging in het verloop van de film van die gids zal komen, maar nee

dus. Bij vlagen best wel spannend. Misschien juist wel door de soberheid en zuinigheid

qua actie. Prima acteerwerk ook, met al de ruimte voor interactie tussen de twee hoofdrol-

spelers. Goede, trefzekere muziek ook, aan het einde van de film. Moest onwillekeurig

aan de film The Edge denken. Vind ik deze boeiender en meeslepender.

Tamelijk bizarre film, met een wonderlijke, mooie vormgeving van de stad.

Rommelige, ongeinspireerde film. Met een vrij ongebruikelijke rol van Vincent Price, die ik vooral ken

van de griezelfilms.

Onevenwichtige film van de regisseur van o.a. Stoker, die nogal stroperig eigenlijk maar niet op

gang komt. Wel weer met mooie fragmenten, en daar moest je het dan vooral mee doen. Veel

blauwkleur in de film, viel mij trouwens op.

Gelijk de eerste twee delen vond ik geheel des Coen's van vermakelijke klasse, en hoop je met de

rest nog voor de boeg (eindelijk weer eens) een betere Coen film te mogen beleven. Maar helaas

zitten er delen bij (Met name de laatste) die per saldo voor een mindere waardering zorgen. En

is het toch weer een ietwat tegenvallende Coen film geworden.

De western gaat gelijk voortvarend van start en zat ik na een kwartiertje kijken wel op een 3.5

waardering, en dat is ook tot aan de finish zo gebleven - Een fijne spaghetti met meerdere

goed geschoten actiescenes inclusief een scene van de knok, met gedegen camerawerk.

Een vlotte western, die lekker afsluit met een 1 op 1 confrontatie. De acteurs mij overigens

volslagen onbekend, met tussen al de Italianen een Brit, Terry Jenkins, in een prima hoofdrol.

Fijne Britse komedie waarin al de acteurs het prima doen bij een vlot verteld verhaal in een

aangenaam eenvoudige omgeving inclusief een dorpskroeg inderdaad een beetje met

een Bert Haanstra sfeertje (De Fanfare). Te lachen viel er vooral om de vader van Christine

vermakelijk neergezet door Hugh Griffith. De film sluit af met een eind goed, al goed zoals

bij een komedie te verwachten.

Een mij aangenaam bekomen film van Samuel Fuller weer, over een uiterst doortrapte en

gewiekste oplichter, gespeeld door Vincent Price wat mij betreft in een van zijn beste rollen.

Met een jarenlang tot in uiterste details uitgevoerd plan komt hij tot een claim waarmee hij

het recht zou hebben op het gebied van Arizona. Pogingen tot een schikking van de

Verenigde Staten met een aanzienlijke som gelds wijst hij beslist af. En volgt er een langdurig

onderzoek naar de rechtmatigheid van de door Price vervalste documenten. En komt de

bevolking op den duur in opstand. Komt Price uiteindelijk tot inkeer, vooral ingegeven door

de 'werkelijke' liefde voor zijn in feite ook jarenlang gemanipuleerde vrouw, ook bizonder

goed geacteerd door Ellen Drew. Price maakte op mij nog eens extra indruk in de scene met

de strop reeds om zijn hals. De film is overigens gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Heel lang geleden wel al eens gezien niet wetende dat het deze filmtitel betrof. De herinnering

kwam (uiteraard) vooral naar boven bij de lange taarten smijtscene - pure slapstick en volgens

mij een beetje een klassieker. Bij de boksscene, vooraf aan het afsluitende deel met de taarten,

Stan Laurel zoals ik hem wel vaker in de ring heb gezien met kolderiek voetenwerk. Beide delen

vond ik best vermakelijk en dan vooral het zich naar massaal uitbreidende gooi- en smijtwerk.

Bij tweede kijkbeurt valt deze film voor mij toch wat lager in waardering uit. Kennelijk een

beetje overrompeld door de toch wel leuk bedachte vernietigende 'wapens' van de buitenaardsen.

Wat eigenlijk het enige pluspunt is aan deze film. Die in de aanloop reeds vrij irritant is, met matig

acteerwerk, en in zijn geheel nogal kinderlijk stupide aandoet. Met storende, chauvinistische

trekjes ook . Bij een minder luchtige aanpak (En zonder dat opzichtige, stoere gedrag), had er

veel meer in gezeten.

Van begin af aan veel gevechtshandelingen waarvan vooral de massale aan het begin er best mag

wezen. Alleen bizonder jammer de talloze reflecties van de soldaten bij zowel de Amerikanen als

de Japanners. Dat ging mij onderhand danig te irriteren. Het acteerwerk was ook vrij matig en

kwam veel uiteindelijk nogal knullig over. Beetje rare oorlogsfilm eigenlijk.

Actie/avonturenfilm met veel bekende namen. Maar te standaard om indruk te maken.

Vooral de moeite waard vanwege de achtervolgingen en schermutselingen met de

sneeuwmobielen in het weidse sneeuwlandschap. Al de befaamde acteurs komen een beetje

plichtmatig over, maar worden door het magere script ook een beetje 'Ondergesneeuwd'.

Wat minder dan The Snowman en The Snowman and the Snowdog (De laatste dito van Audus),

met dezelfde animatiestijl. Wanneer ditmaal i.p.v. een jongetje een meisje zich laat meeslepen

deze keer door een reusachtige met name in de woning buitenproportioneel ogende ijsbeer

en er erg leuk gespeeld wordt met de gigantische omvang van het dier.

Net als in The Snowman en The Snowman and the Snowdog zijn er allereerst scenes binnenshuis

(De ijsbeer allicht met een hoog knuffelgehalte), en wordt ook nu daarna er op uitgetrokken en

krijgen we ook dan weer veel fraais te zien en (Alles uit de kast) 't weer even toverachtig en

magisch wordt.

Andermaal een bizonder sympathiek en warm filmpje zoals er wat mij betreft nog wel tientallen

mogen worden gemaakt.

Prettig gestoorde nonsense film van Britse makelij, met amper een verhaallijn, en

nogal wat losse flodders.

De film is vooral zwak door nogal wat ongeloofwaardigheden en ook door het matige acteerwerk

inclusief van Guttenberg. Huppert leek zich ook geen raad in deze film die haar spel afwisselde

met goed en dan weer matig automatische piloot acteerwerk. De scene in de rechtszaal was een

stupide lachertje. Toch vond ik de film in zijn geheel ook weer niet slecht die vooral visueel veel

weg had van een B film. Van redelijk niveau.

Behoorlijk morbide filmpje die neigt naar het occultisme. Vooral de beginscene is erg sinister

en naargeestig, en voor mij het hoogtepunt van de film. Daarna sloeg toch de verveling een

beetje toe, ondanks dat aanhoudende lugubere sfeertje.

Voor de uiterst lage waarderingen hier en op IMDb vond ik de film reuze meevallen. Al kun je

wel zien dat de film met een laag budget moet zijn gerealiseerd wordt er met de nodige

kunstgrepen van alles aan gedaan er iets van te maken met hallucinante scenes en degelijk

camerawerk. Het acteerwerk had misschien beter gekund al viel dat ook redelijk mee, met

ook geen klinkende namen en Evans als enige mij onbekende. Het opgesloten zijn in een

kleine ruimte (Nu dus een tank) als uitgangspunt heeft ook een aardig claustrofobische

uitwerking. Het verhaal is nogal vaag maar daar had ik geen enkele moeite mee. Dat de

regisseur Ben Wheatley ook zijn diensten aan deze film zou hebben aangeboden kun je ook

wel een beetje merken met typische Wheatley elementen: Een tikkeltje bizar met zo zijn

eigenaardigheden alsook een duidelijk aanwezige sfeer die vanwege de goedkoopte evenwel

niet helemaal tot z'n recht komt. Altijd fijn meegenomen dit soort marginale films die voor

mij net geen 3.5 waardering krijgt.

Het is eigenlijk op voorhand af te raden een vermaarde klassieker te gaan re-maken en die zoals zo

vaak dan in een gelikt jasje te steken. De authenticiteit van de film van 1959 komt duizendmaal

sterker over dan in deze gepolijste remake. De beroemde wagenrace komt ook niet in de buurt

bij die van het origineel. Nepheid overheerst voortdurend, zelfs in het matige acteerwerk. Een

geforceerde poging van de regisseur om met deze klassieker publieksvriendelijk aan de haal te gaan.

En waarmee wat mij betreft de plank behoorlijk wordt misgeslagen.

Dit 2e deel uit de The Planet of the Apes cyclus detoneert nogal met het 3e en het fameuze

1e deel. Ze pakt de draad op van deel 1, om gaandeweg alsmaar onzinniger te worden. De

ondergrondse decors fraai, en je wordt ook wel weer meegenomen door de film, maar

vergaloppeert zich in malligheid en gemakzuchtige actie aan het slot. Is deel 3 dan weer

beter.

Het uit de band springen in de kliniek deed mij onwillekeurig aan One Flew Over The

Cuckoo's Nest denken.

Het personage van Paul Kalkbrenner komt een beetje over als een ongeleid projectiel.

Hij handelt en doet nogal impulsief, waarbij de vele drugs ongetwijfeld een rol spelen.

Kalkbrenner blijkt overigens verrassend goed te acteren, en er rijst natuurlijk ook gauw

de vraag in hoeverre het over hemzelf gaat. In ieder geval komt naar voren dat het

personage zeer overtuigd is van de kwaliteit van zijn muziek.

De film flitst nogal heen en weer van de ene naar de andere rare situatie waarbij

Kalkbrenner geregeld het spoor bijster is, maar dit gaat gelukkig niet ten koste van de

consistentie van de film: De rode draad blijft present en dat is die van een eigenwijze

artiest die leeft voor zijn muziek en waar alles voor moet wijken.

De soundtrack behelst volgens mij ook uitsluitend zijn muziek, en het schijnt dat hij

sedert deze film pas populair onder de liefhebbers geworden is.

Deze wilde ik weleens zien. Eens wat anders dan een docu over een wereldberoemde popartiest.

Een prima, functioneel gitarist die zich vooral dienstbaar heeft gesteld maar ook voor meerdere

artiesten van naam albums heeft geproduceerd. Ondanks of juist dankzij 's mans bescheidenheid

eigenlijk wel een interessante persoonlijkheid blijkt uit deze docu. Dat zijn solocarriere niet echt

van de grond kwam zal er wel mede mee te maken hebben gehad. Veel boeiende beelden

passeren de revue en krijg je een aardige indruk van de persoon Ronson. Bij veel collega's

geliefd blijkt uit de interviews, en ook uitgebuit zoals Brix al vermeldde bv. door het onterecht

en inderdaad schandalig achterwege laten van credits tot mijn ergernis en verbazing.

Een poos geleden ook een docu gezien (Ik kan niet meer op de titel komen) over een reeks

dienstverlenende topmuzikanten op de achtergrond (In de studio en op tournee), en voor wie

het bij sommigen sappelen was als puur broodmuzikant. Een dankjewel maar op een nieuw

samenwerkingsverband band konden ze zelden rekenen. Ronson bleef in ieder dat lot bespaard,

die zich ook al gauw een naamsbekendheid en goede reputatie had verworven en ook altijd

nog aan de slag kon als producer. Zijn naam is in ieder geval onverbrekelijk verbonden met

die van Bowie vooral dankzij de klassieker The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders

from Mars.

Redelijke thriller met het visuele als voornaamste pluspunt. Het verloop van het verhaal heeft

geen verrassingen in petto, maar is in ieder geval vrij vlot. Op de vertolking door Maria Bello

valt weinig aan te merken. Voor de verkrachter is voor een kolos van jewelste gekozen, die bij

eerste kennismaking overkomt als een vriendelijke goedzak in wie echter een door dierlijke lust

bezeten beest blijkt te huizen. Op zich een weinig opvallende film die vooral doelgericht met

uiteindelijk de omslag naar de wraak met de automatische piloot naar het einde toe werkt.

Niet een slechte film, maar je mist toch iets extra's of momenten die je bijblijven.

De interactie tussen beide overtuigende hoofdrolspelers vrij speciaal, de jonge tiener opgenomen

in een zorgeloze drinkende en blowende vriendenkring en die zich helemaal laat meeslepen door de aanmerkelijk oudere Zeke, een immer vriendelijke en vrolijke nitwit. De humor is allerminst banaal

en af en toe trefzeker, maar herbergt de film ook zo zijn dramatische momenten. Die combinatie

maakt dat je niet enkel wordt meegenomen voor de lach maar ook op 't laatst door een meevoelen

met de radeloze jonge tiener. Tel daar bij op dat eigenlijk al de acteurs (Zelfs die met een bescheiden

rol) prima spel leveren, en je hebt zonder meer een geslaagde film die verraderlijk balanceert tussen

drama en humor.

Een drama film heet het. Maar die in mijn ogen ook terdege thriller elementen heeft.

Met een erg goede rol van James Mason. Ik heb, als atheist, ook gauw iets met films

waarin het geloof strikt volgens de Bijbel, in een negatief daglicht wordt gezet. Maar

daar gaat deze film natuurlijk in essentie niet over. Maar vooral over wat er kan gebeuren

met een persoonlijkheid (in gezinsverband), in reactie op medicijngebruik. De film is

vooral goed dankzij de opbouw van het verhaal, en het uitstekende acteerwerk over

de gehele linie. Aangrijpende film

Behalve een dialoog tussen helikopterpiloot David Janssen en Elayne Heilveil wanneer ze

zich verschuilen, biedt de film vrijwel aan een stuk door actie en die ziet er dan ook nog

eens beslist goed uit met ook fraaie beelden vooral in vogelperspectief van o.a. de Rocky Mountains.

Denk ook niet dat ik ooit eerder een film heb gezien waarin zozeer de nadruk ligt op actie met

de helikopter.

Boeiende avonturenfilm over een gezin (En vrienden) dat een leven wil op bouwen in the middle

of nowhere in Australie. De oorspronkelijke bewoners (Aboriginals) tonen zich tolerant maar

zijn niet gediend van een permanente vestiging van het gezin en moet het na zes dagen weer

vertrekken. Het is vooral de lompe omgang van de leidinggevende vader met de Aboriginals

dat kwaad bloed zet. Hij claimt doodleuk en vastberaden dat het zijn land is, ter beschikking via

de overheid. En toont maar weinig respect, overigens dito naar de Aboriginal hulp toe, met

een vanzelfsprekendheid gewoon voor die tijd (1900). Met ook een vrij komische scene waarin

indruk wordt geboden omtrent de jacht van de Aboriginals op de kangoeroe, en ook een

vertederende wanneer het zoontje achter een jong aanloopt. Schattige prachtdieren, blijkt

weer eens. Daarbij is de fotografie van het landschap prachtig, met ook een vrij gedetailleerde

bouw van de woonst. Een leuke film die je af en toe een beetje kwaad maakt vanwege die

zelfingenomheid van de blanken.