Opinions

Maar liefst een 5.5 bij IMDB. Niet te bevatten. De film bloedserieus maar wat zag het er allemaal

slecht uit. Ook met idiote flashbacks kennelijk om mee enige intelligentie te suggereren. Het

effect averechts want het maakt de film nog dommer. Het acteerwerk al helemaal huilen met de pet op,

tegen het lachwekkende aan. Amateurisme ten top. Zelfs het geluid laat te wensen over en komt

geregeld nogal blikkerig over. Eindelijk weer eens een film die ik de laagste waardering kan geven.

Met vaart gemaakte actiefilm, met sfeervolle scenes met al dat water. Helaas verder nogal

oppervlakkig, en laat de film uiteindelijk een tamelijk onbevredigende indruk achter.

Heerlijk onderkoelde rol van een nogal zwijgzame Bronson geknipt voor deze rol als straatvechter al

was het alleen al vanwege diens ruwe, getekende tronie, en Coburn weer ouderwets sappig op dreef,

waarbij aangenaam het tempo vrij laag en de sfeer vrij sober, en de vechtduels rauw, hard en naturel.

Een klassieker werd hier al geopperd, en daar kan ik mij wel in vinden.

Vooral vergelijkbaar met Equilibrium vind ik. Het niet intelligent meer kunnen denken levert soms

even deprimerende als lachwekkende momenten op, zoals de scene wanneer de zoon (Immuun

voor het effect van de hoofdband) in alle ernst zijn vader iets urgents probeert uit te leggen, maar een

serieus onderhoud zo goed onmogelijk blijkt: Pa ook te gauw afgeleid. Ook de sfeer is geregeld

deprimerend, waarbij de leden van de geheime regering ook nog in zwarte kleding zijn gehuld. Een

dystopische link met het communisme is gauw gelegd. De individualiteit grondig in de kiem gesmoord.

Met een ontknoping die ik niet aan zag komen.

Echt zo'n film die je in verwarring kan brengen. Is dit een van de pot gerukte kutfilm, of is dit

een curieus buitenbeentje dat stiekem met spot het horrorgenre op de korrel wil nemen.

Bizar is ze hoe dan ook, en komt nogal krakkemikkig over. Toch heb ik me prima vermaakt,

ook met een zeker zwak voor sommige van dit soort pretentieloze films. Met liefde gemaakt

voor de wansmaak, zo komt het bij mij over. Eigenlijk wel een guilty pleasure.

Een betoog houden over te veel seks in dit soort films komt een beetje wonderlijk over aangezien

er in deze film geen enkele sprake van is. Het komt wel vaak voor, dat is waar, en de dames vaak

vooral gecast op een voluptueus voorkomen. In deze film valt ook dat reuze mee.

De film is eigenlijk van begin af aan wel lekker speels en vrij onschuldig, van tieners die zich willen

vermaken. En goddank niet eerst eindeloos vervelende dialogen vooraleer er pas na pakweg

drie kwartier een beetje schot in komt. De sfeer al vrij gauw te pakken, waarbij opvalt dat de

regisseur visueel aldoor heerlijk in de weer is, met belichting, kleurgebruik en camera-oefening

met ook af en toe best wel leuke vondsten. Een onderdeurtje in het genre misschien, maar

voor mij was deze film een prettige kijkervaring. Vond het acteerwerk ook redelijk meevallen.

Cliches in overvloed in deze komedie die eigenlijk nog zo luchtig meer mikt op de ontroering dan

op de lach. De inzet zegt ook al genoeg: Is serieus wanneer Kevin James er alles aan doet om

te voorkomen dat een muziekleraar op een school door bezuinigingen zijn baan dreigt kwijt te

raken. Kevin James komt moeiteloos over in zijn hoofdrol en blijkt ideaal gecast. Met een leuke

rol ook van de Fonz Henry Winkler. De film neigt op den duur iets te zeer naar goedkoop

sentiment maar is van begin tot eind toch vooral sympathiek. De gevechten in de ring waren

niet zozeer bizonder maar zagen er best wel goed uit. Op dat vlak was er wat betreft ook

zeker geen sprake van gemakzucht bij de regisseur. Alles bij mekaar opgeteld vond ik dit een

geslaagde film, goed voor aangenaam, zorgeloos kijkplezier.

Eigenlijk een vrij a-typische Eastwood western (Ook onder regie van Eastwood), waarbij hardheid

wordt gecombineerd met humor, en de film op het laatst zelfs een hallucinante, mysterieuze

kant opgaat waarbij Eastwood een visueel sfeertje creeert vrij uniek voor al het andere werk van hem.

Heb overigens nogal de neiging de link te leggen met zijn The Outlaw Josey Wales die hij enkele jaren

later maakte. Dezelfde combi van hardheid en humor, en voor mij van bijna gelijkwaardig niveau.

Juist door het trage tempo ook met lange dialogen heeft de film een aangename zuigkracht waarbij

beiden Kostner en Harrelson sterk acteren. In plaats van in Bonnie & Clyde volgt de film nu

nadrukkelijk twee agenten die achter de twee beroemde bankrovers aan zitten terwijl Bonnie en Clyde sporadisch in beeld komen. De bandieten kregen er voor mij trouwens als een ongrijpbaar koppel

een mysterieuzere lading door. De finale was vrijwel identiek aan die in Bonnie & Clyde.

De humor is toch vooral aan het begin van de film te vinden, en denk je dit wordt lachen geblazen

met zwarte humor. Blijkt het toch vooral op standaard drama uit te draaien met getob binnen de

relaties en tranentrekkende scenes. Het acteerwerk is weinig mis mee, maar je zit toch weer

opgescheept met een verhaal dat weinig indruk maakt, van dertien in een dozijn.

Een inkijk bij de gestrenge islamieten voor wie de vrouw eigenlijk niets meer is dan een

ondergeschikt wezen dat zich heeft aan te passen aan de religieuze ideeenwereld van

de man. Zich afspelend in Iran, en ook tamelijk actueel getuige de gebeurtenissen heden in

dat land.

Interessant in de film is dat het fanatisme van de hoofdpersoon af en toe gepaard gaat

met verwarring wanneer terdege in verleiding gebracht tot zondige gedachten. En valt hem

zelfs enige radeloosheid ten deel.

Eigenlijk dus ook een tamelijk verwarde geest maar die wel standvastig blijft volharden

in zijn missie van 'zedelijke schoonmaker'. Ik moest trouwens een beetje denken aan

Taxi Driver, met Robert De Niro die eveneens als een eenling zich geroepen zag om in te

grijpen, zij het dan met een heel andere insteek.

Wrang contrast onderweg in de film is het harmonieuze gezinsleven van deze moordenaar

met missie, en die dus eigenlijk een dubbelleven leidt. De vele moordende uitstapjes

overigens telkens met dezelfde werkwijze van een wurgen met sjaaltje van het slachtoffer,

en later met de blote handen, eigenlijk een slordigheid en wat hem uiteindelijk ook de das

om zou doen. Meerdere wurgscenes overigens akelig overtuigend in beeld gebracht, dat je

bij de hol wordende blik in de ogen van de dames er zelf welhaast een gijpend zuurstofgebrek

van gaat krijgen.

Nogal schokkend is dat wanneer eenmaal door de mand gevallen, de man op veel bijval

van de gemeenschap kan rekenen. De uiteindelijke rechtszaak heeft ook iets hilarisch en krijgt

hij als dader van de moorden op de prostituees die hij volmondig bekent, zelfs de lachers op

zijn hand.

Het slot van de film toch wel verrassend, waarbij het personage van de seriemoordenaar

zelfs een beetje laf gekleurd wordt. Met ook hypocrisie bij vermeende, invloedrijke vrienden

die zijn hachje wel even zouden redden. Had ik niet zo zien aankomen, evenmin de schokkende

afsluiting wanneer het zoontje nog aan het woord. Met de suggestie van de appel valt niet ver

van de boom.

Bizonder joyeuze en attractieve film waarin Belmondo fysiek zo'n beetje topsport bedrijft en

wiens personage ook heel wat klappen krijgt te verduren hetgeen hem overigens amper lijkt

te deren want hij blijf er in vliegen. Af en toe behoorlijk kluchtig, zoals de massale knokscene

bijvoorbeeld, overigens knap in scene gezet. Fraai is de aandacht voor de kenmerkende

architectuur op de achtergrond in Brasilia. De film heeft een razend tempo zodra wanneer

Belmondo's vriendin wordt gekidnapped met onmiddellijk een lange, hyper rusteloze

achtervolging. Indiana Jones en James Bond werden genoemd, en laat nu toevallig of niet ook

Adolfi Celi present wezen, die de hoofdschurk in de James Bond film Thunderball speelde.

Spannend is de film natuurlijk geen moment, maar heeft hij in ieder geval een hoge

amusementswaarde.

Mee eens, en wat mij betreft zonder het - je - tussen haakjes. Zo worden ze tegenwoordig zelden meer gemaakt. Ambachtelijk creatief en wonderschoon. Moest ook bij de soberheid qua kleurgebruik aan

Chronopolis denken, ook al zo'n verrassend juweel (Dito van de jaren tachtig) en dat eveneens mijlenver weg staat van de huidige meestal te perfectionistische computeranimaties waarbij je dikwijls warmte en visuele creativiteit mist. Voor mij was dit filmpje zonder meer bizonder en een verademing. En een

erg mooi en knap gemaakt meesterwerk!

Neeson al weer in een actiefilm andermaal op de automatische piloot en waarin het met de

geloofwaardigheid niet zo nauw wordt genomen. Vooral de deal die hij wil sluiten komt nogal

simplistisch over. Ook weer voorspelbaarheid troef, met wel bekwaam maar stereotiep spel

weer van Neeson. Kate Walsh vond ik maar matig, en het personage van Jai Courtney misschien

wel overtuigend gespeeld maar slaat wel heel erg door richting hebzuchtige slechterik die en

passant zijn eigenlijk wel rechtgeaarde collega meesleurt bij een plan die steeds verder uit de

klauwen loopt. Maar bij een vloeiend verloop wist de film mij toch wel aardig mee te nemen,

en had ik in ieder geval niet de ervaring naar een slechte maar evenmin goede film te hebben

gekeken. Typisch zo'n film die lijkt te zijn opgehangen aan een acteur die zo zijn patent op dit

genre heeft gekregen. Op naar de volgende zullen we derhalve maar zeggen.

Will Ferrell is al enige tijd een van mijn favoriete komische acteurs die mij met zijn spel altijd wel weer

meermalen weet te laten lachen, zoals ook af en toe in deze film. Maar vind ik dit toch wel een van

zijn mindere. En nogal gewelddadig en bloederig, wat je in een pure komedie niet gauw verwacht.

Vond ik overigens wel een aangename verrassing. Die scenes vond ik ook nog het meest amusant

met name de bokspartij tussen de dames, erg leuk uitgevoerd. Maar veelzeggend wat mij betreft

want de film in zijn geheel van een vrij matig niveau: Een chaotische uitbundigheid die een onderhoudend tekort niet weet te verbloemen. Maar geen spijt ook deze Ferrell komedie mee te hebben genomen.

De koppen van de weerwolven (mutanten) vond ik overtuigend, maar bij het zicht op de

onderlijven had je soms duidelijk de indruk van mensen in lederachtige pakken gestoken.

Het tweede te verschalken slachtoffer zag ik trouwens al aankomen, ik zat reeds naar

het raampje te kijken van de trein, in voorspelbare afwachting.

Maar ik vond deze film verder best wel prima. Het acteerwerk weinig op aan te merken,

met uiteenlopende personages die vooraf vlot aan je worden voorgesteld als toekomstige

hapklare brokken, en weet de regisseur toch wel een aanstekelijk zenuwachtige sfeer neer te

zetten.

En alles speelt zich af bij nachte. Bij veel horrorfilms (Waarschijnlijk mede door een laag

budget of anders door incompetentie) heb ik de ervaring gehad dat je in dat pikkedonker

geen flikker ziet, ronduit irritant en vermoeiend voor de ogen. Bij deze film nergens last

van gehad.

De film is natuurlijk doorsnee (Met ook als reeds talloze malen beproefde truc de keuze

van een opgesloten zijn in een ruimte onder bedreiging van kwaadaardige wezens), maar

heb ik mij bij deze toch best wel vermaakt.

De beste weerwolf film blijft voor mij denk ik Dog Soldiers. Ook met hetzelfde principe

van een strijd tegen bloeddorstige wezens in een opgesloten ruimte. Maar beduidend

effectiever. Overigens dito van Britse makelij.

Prima film met de nodige wendingen en daarmee aangenaam verrassend. Tamelijk bloederig ook

af en toe met harde en ruwe scenes, en ook zeker niet zonder humor. Ook amper een thriller te

noemen vanwege de dominerende luchtigheid. De film last af en toe een actievrije pauze in met

dialogen maar die vrij zonderling mij ook best wel bevielen en geenszins afbreuk deden aan het

kijkplezier.

Met een fijne rol van Betty Gilpin die koelbloedig en stoicijns van zich afbijt. De actrice Hillary Swank

komt pas veel later in beeld, en krijgen we als kers op de taart tussen Gilpin en Swank nog een gaaf tweegevecht voorgeschoteld. Alles bij mekaar opgeteld levert het zowaar een vrij uitgebalanceerd

geheel op, met genoeg vermakelijke momenten.

Vooral het meisje speelde geweldig, dat af en toe even haar woede van radeloosheid uitte

maar over het algemeen zich beperkte tot ingehouden maar voelbare expressie van wanhoop

en verdriet in een verstikkend keurslijf van uiterst conservatieve waarden en normen. Met

meerdere schrijnende momenten. Op bepaalde gebieden werd de Westerse cultuur wel

geaccepteerd (Mobieltjes, het meisje zelfs met een piercing bij de neus), maar verder werd

traditie en eer van de familie gestreng bewaakt. Waarbij opvalt de bevooroordeelde aannames

van de ouders: De conclusies zijn gauw getrokken. Toch vond ik het gebrachte nog redelijk

genuanceerd, of in ieder geval niet zo bruut en volkomen liefdeloos zoals het er misschien

soms ook aan toe gaat. Vooral de vader af en toe gekweld, uit angst voor gezichtsverlies voor

het hele gezin bij een bekrompen ingestelde samenleving. Vond die slotscene ook uiterst

ontroerend. Al de moeite voor niets geweest. Ik vond de immer snauwende moeder eigenlijk

erger.