Opinions

Leuke vondst van de regisseur die verrassend goed werkt en waarmee de regisseur

een dwarsdoorsnede van de Poolse bevolking van alle leeftijden lijkt te willen schetsen.

De antwoorden zijn heel verschillend maar hebben in de meeste gevallen desondanks

gemeen dat er sprake is van bezorgdheid en onvrede, en heeft het er al de schijn van

dat Kieslowski er zijn kritiek mee uit wil dragen op de Poolse samenleving en de

politiek. Met aldus wel als opkomende vraag of hij misschien nogal selectief te werk is

gegaan. Hoe dan ook een buitengewoon intrigerende of zelfs ontroerend docu. De

allerlaatste aan het woord - een oude vrouw van honderd jaar - biedt een leuke afsluiting.

Wat ook zij verder nog zou willen? Nog langer leven. Veel langer... Wat heb je op die

leeftijd ook nog meer te wensen nietwaar!

Wel goede film waarbij de uiteindelijke marathonloop nogal onrealistisch aandoet. Charles Aznavour

in een film de marathon zien lopen ook tamelijk ongewoon te zien. Evenals de keuze voor Michael

Crawford vrij ongewoon is, vooral bekend van de komische t.v.-serie Some Mothers Do Ave 'Em,

en was het aanvankelijk wennen hem in deze serieuze rol te zien. Goed doordachte film met gedegen

camerawerk maar dan ook van een regisseur die zijn sporen meer dan heeft verdiend.

Prima bevallen film die behalve over de mafia versus de vakbonden vooral over de relatie tussen

vader (Lee. J Cobb) en zoon (Kerwin Mathews) gaat, waarbij vooral het spel van de laatste opvalt,

een mij onbekende acteur die voortreffelijk tegenspel biedt. Misschien met wat al te veel

verwikkelingen in dat anderhalve uur maar blijft de film aardig in evenwicht, in prettig geschoten

zwart-wit.

Afgaande op deze docu was Gascoigne beslist niet de volslagen idioot zoals vooral door de media

destijds voorgesteld. Een ontroerende documentaire met veel ups and downs. De man blijkt

nogal wat te hebben doorgemaakt qua traumatische ervaringen, en kun je niet bepaald zeggen dat

het hem aldoor meezat. Met gelukkig ook meerdere voetbalmomenten waarin zijn groot talent naar

voren komt.

De Amerikaanse remake uit 1944 van een bekende regisseur en met een topcast, is stukken bekender

dan dit Britse origineel met in ieder geval mij onbekende acteurs. In mijn herinnering de remake

vrijwel identiek, terwijl het acteerwerk in deze Britse film zeker niet onderdoet voor dat van die grote namen. En ook hier is de sfeer goed getroffen met ook weer prima camerawerk af en toe. De

argwanende speurneus is hier wel wat anders dan de rol van Cotten, met een wat gezetter voorkomen

en het acteerwerk wat vlotter dan het meer droge spel van Cotten.

Maar apart, dat dit origineel eigenlijk in de vergetelheid is geraakt, terwijl de remake volgens mij voor

een klassieker doorgaat. Vind deze film even goed, en was het en passant meegenomen er je

geheugen mee op te frissen want het was al weer een poos geleden dat ik die remake gezien had.

Moest eerst wel even wennen aan de rol van top acteur Malden als Italiaans pratende blinde.

Is overigens van Servische afkomst, met oorspronkelijke naam Mladen. Typische, derde

Argento weer, met weer inventieve aandacht voor de uiteenlopende kills waarbij de dader niet

in beeld komt. Die op het treinstation wat mij betreft de fraaiste. Wat minder sfeervol dan

enkele van zijn ook meer bekende films maar sfeer heeft ie op zijn Argento's welzeker. Met ook

weer meerdere fraai geschoten scenes en dan met name later in de film op de daken. De

muziekscore mag er ook weer wezen, van Morricone, zuinig en niet opdringerig maar des te

functioneler. Ik moest met die melk trouwens onwillekeurig even aan een Hitchcock film

denken (Was dat niet in Spellbound?). Wat mij betreft is dit de eerste Argento die tot een

van zijn beste films in zijn oeuvre kan worden gerekend: Goed gedoseerd, algemeen prima

acteerwerk ook (Wil in meerdere van zijn films nogal te wensen overlaten), best wel lekker

broeierig, en ook visueel getuigt de film van aanwezig vakmanschap.

Prachtige anime die na meerdere kijkbeurten alleen maar meer fraais prijsgeeft al blijft

het gissen naar betekenis en intentie. Talloze zeer uiteenlopende stijlen komen langs alle

in mijn ogen van een kunstige schoonheid en die veelal geraffineerd van fragment naar

fragment overvloeien. De magere 6.1 waardering bij IMDb deed bij mij de wenkbrauwen

fronsen. Ik vond het een oogstrelend kunstwerkje van hoogstaand, ambachtelijk niveau.

Ritchie's Sherlock Holmes films alsook Revolver en The Man From U.N.C.L.E. vond ik wel meevallen.

Met The Gentlemen doet Ritchie een opzichtige poging terug te keren naar de toon van diens

twee eerstelingen Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch, zijn beste films met een

bevlogen eigen signatuur. Films die uitblonken met een creatieve speelsheid en met sterk spel

van de meeste acteurs. The Gentlemen mist voor mij het kijkplezier die voornoemde twee films

hebben. En overheerst vooral een vervelende saaiheid, ondanks enkele momenten van Ritchie's filmtechnisch vernuft.

Van begin tot eind een levendige, prettige komedie waarin Benny en Sheridan verrukkelijk

op elkaar zijn ingespeeld. Na het moeten verlaten van hun appartement blijkt Sheridan

buiten medeweten om van echtgenoot Benny, een boerderijwoning te hebben gekocht dat in

een nogal erbarmelijke staat blijkt te verkeren. De film had dan al in vlot tempo komisch

zijn draai gevonden en gaat daar vrolijk mee verder met een grappig gekibbel tussen de

twee echtelieden met nogal een cynisme bij Benny die de aankoop op voorhand onzinnig

vindt en geconfronteerd met de gebreken van het huis fysiek wat te verduren krijgt. Tot

overmaat van ramp blijkt er zelfs geen water beschikbaar te zijn. Waar uiteindelijk naarstig

naar wordt gezocht middels graafwerk op het erf door een eigenwijze hulp. Men maakt

ook al gauw kennis met een vervelende buurman verderop die uiteindelijk claimt hun

dan uiteindelijk opgekalefaterde woning op te kunnen kopen en dreigt men het huis te

zullen verliezen. We hebben dan ook al kennisgemaakt met de dochter des huizes, de

dienster (Gespeeld door Hattie McDaniel zoals ze er talloze gespeeld heeft), en meerdere

personages onder wie ook nog een spraakzame en arrogante oom, weer een geweldige rol

van Charles Coburn. Zodra deze halverwege de film binnenkomt wordt de film ook pas

echt amusant. Bij de pogingen uiteindelijk tot behoud van de woning hieromtrent een

heen en weer geslinger tussen hoop en teleurstelling, een onderdeel in de film dat

formidabel is uitgewerkt.

Meest komische scene is wanneer Benny daadkrachtig (Met buks) op gaat treden vanwege

een vermeende verhouding van een veel oudere, getrouwde man met zijn tienerjonge

dochter. Uiteindelijk bezorgt de invloed van de eerste president van de States voor een

onverwacht slotakkoord.

Een bij vlagen idiote, verrassende en verzorgde komedie die op een bepaalde manier

ondanks de vele onenigheden een zekere warmte en gezelligheid uitstraalt.

De muziek van Gallagher heeft mij altijd aangesproken en nummers als Moonchild en Daughter

of the Everglades zijn pareltjes hadden volgens mij, wanneer op single uitgebracht, zomaar

hits kunnen zijn geworden. Maar hij was afkerig van hits blijkens de docu, wat zijn geloofwaardigheid

nog meer ten goede komt als oprechte muzikant. Nieuwtje voor mij was dat hij eventueel

in aanmerking kwam als vervangend gitarist voor de Stones. Onmogelijk natuurlijk want het

zou dan gedaan wezen met zijn virtuoze spel en zou zijn karakter ook stellig hebben gebotst

met dat van de leden van de Stones die in die periode flink aan de drugs zaten: Rory hield het

volgens mij vooral (En stevig) bij de fles. De 8.5 score (Gister overigens nog een 8.6) vind ik wel

erg hoog, waarschijnlijk van de 24 stemmers bijna allen fans. De docu is in ieder geval op zich

weinig indrukwekkend, en komt in een hoog tempo ook een beetje rommelig over. Leuk om

van The Edge (Een landgenoot) te horen dat Rory voor hem een inspiratie was. Zonde natuurlijk

dat Gallagher op veel te jonge leeftijd kwam te overlijden al denk ik niet dat hij later met iets

verrassends op de proppen zou zijn gekomen: Typisch een muzikant die a la een J.J. Cale

onveranderlijk zijn eigen ding zou blijven doen. Eeuwig in spijkerjasje en houthakkershemd...

Horror met veel bekende elementen die we vaker hebben gezien, maar vond ik de film best wel

geslaagd. Met een begin waarin de soldaten zich nogal bot en ruw betonen bij het elimineren

van enkele Duitsers. De film heeft eenmaal in het kasteel sfeer met opvallend veel verschoten

en bleek kleurgebruik en ademt ook een low-budget niveau maar wat mij juist aangenaam beviel.

Met meerdere gave scenes en schrikmomentjes. De spookachtigheid werkt intrigerend ook al

heb je gauw door dat het, als dan vaker bij horrorfilms, gaat om een onfris verleden en geesten

hun gram willen halen of uitnodigen tot verlossing. Knap gedoseerde horror zonder gore en

meer en meer met mysterie. Het mysterie dat geleidelijk wordt ontrafeld en wat aan het einde

van de film tot een verrassende, goed gevonden en knap uitgevoerde ontknoping komt. Wel

vond ik het acteerwerk matig, typerend natuurlijk voor een low-budget film.

Een ogenschijnlijk geruisloze film waarin echter van alles gebeurt. De hoofdpersoon die

door zijn vriend Alfonso welhaast gedwongen wordt tot herontdekking op het seksuele

vlak en die daarmee als het ware ontwaakt uit de alledaagse sleur. Er is nog zijn dochter

die maar niet van haar nogal sullige vriend afkomt, zijn spilzieke moeder waar hij zijn

handen vol aan heeft, en zijn er zo verder nog meerdere details die deze film best wel

aantrekkelijk maken met genoeg subtiele humor en goede dialogen. Over de stiekeme

geneugten van het leven op leeftijd. Een warme film eigenlijk wel, met een fijn en niet

onaardig gevonden slotakkoord bijgestaan door het nummer Here Comes The Man van

de Pixies, en daarmee tamelijk verrassend afsluitend met een in mijn ogen nogal cynische

ondertoon.

Beetje lsd-tripachtige film waarbij de veelvuldige surrealistische scenes ook meteen de fraaie

hoogtepunten zijn bij een eenvoudig verhaaltje. Apart maar mooi filmpje wel, met zangeres

Marianne Faithfull in de hoofdrol en die behalve zingen ook prima blijkt te kunnen acteren.

De wijze waarop de regisseur het arme gezin laat infiltreren in het rijke gezin is ingenieus en

alreeds vermakelijk. Het is ook bepaald knap hoe je in korte tijd een inzicht krijgt in de mores

van beide onderscheidenlijke gezinnen: Keurig en beschaafd versus ordinair en decadent.

De film wil evident bewijzen dat ook de kansloze onderlaag van de bevolking over talenten

beschikt, maar niet de kans krijgt om dit uit te buiten. Hier grijpen ze genadeloos hun kans.

Uiteindelijk loopt het gigantisch uit de hand, met al de hilarische gevolgen van dien. Een

wirwar van situaties. Daarbij op geteld het geregeld fraaie visuele, en je krijgt een weergaloze

film die speelt met kunstzinnige schoonheid, maatschappelijk verschil, familiaire betrokkenheid,

en een wil om te overleven.

De film nogal grillig balancerend tussen hilarisch idioot en bittere ernst, vooral in de hand gewerkt

door het onvoorspelbare personage van Woody Harrelson. En is de film eigenlijk een mix van

(sentimentele) ontroering en zwartgallig vermaak. Harrelson speelt vakkundig zijn rol (Hier overigens

toch wel met een merkwaardige tronie - wat de schmink al niet vermag), en ook de rest levert prima acteerwerk af, maar mist de film de impact waar je op gehoopt had. Daarvoor is de film toch wat te wispelturig.

Jonas Dassler acteert geweldig als een zielige, weerzinwekkende, verknipte creep inclusief een

wonderlijke, sjokkende motoriek. Tal van wansmakelijke en onthutsende scenes komen voorbij

soms zodanig heftig of idioot dat je er bijkans van in de lach schiet. Bij uiterst troosteloze

omgevingen, waaronder de kroeg Der Goldene Handschuch dat grauw-realistisch uitsluitend lijkt

te worden bevolkt door getormenteerde, kansloze zielen, volgen we een zieke geest die de

moorden overigens vooral impulsief schijnt te plegen, ingeblazen door seksuele frustratie. Al de

acteurs spelen voortreffelijk in deze ongewone film naar een waar gebeurd verhaal. Indringend

en bizar drama dat mij ademloos aan de buis hield gekluisterd, en dan vooral dus door het

uitstekende acteerwerk.

Misschien wat te doldwaas, vooral op 't laatst welhaast kluchtig, maar in zijn geheel best

vermakelijk, ook omdat de troeven (Mitchum, Kennedy, Carradine en ook Balsam) wel zin

leken te hebben in een lekker potje zorgeloos acteren. Van begin tot het einde loopt de

film lekker soepel, weer eens wat anders dan een serieuze western en waarin ook dankbaar

gebruik wordt gemaakt van de opkomst van motorisch vervoer, die je uberhaupt zelden in

westerns tegenkomt.

Wonderwel geslaagde, ludieke komedie af en toe zelfs van slapstick gehalte vooral dankzij het

vraatzuchtige varkentje, bij een aangenaam, authentiek plattelandssfeertje, al verplaatst in het laatste

deel van de film de situering zich naar de grote stad.

Niet bepaald een western pur sang maar die zich dan ook niet in de prairies van Amerika

maar in Latijns-Amerika afspeelt wanneer we dan ook onmiddellijk met een tirannieke

dictator te maken hebben. Een sobere maar daarmee niet minder boeiende film waarbij

de regisseur het tonen van geweld bewust lijkt te schuwen. Van een slachtveld van de

guerrilla strijders bv. zie je enkel het resultaat. Sowieso eenvoudig van opzet, en bijzonder

ingetogen met ook veel mooie plaatjes van de omgeving. Van een echte romance tussen

de guerrilla leider (Gespeeld door de regisseur zelf) en de wonderschone, ontvoerde dochter

van de dictator is eigenlijk amper sprake. Mooie afsluiting ook waarmee de regisseur een

beoogde ingetogenheid alleen maar lijkt te willen onderstrepen.

Goede, authentieke film die zich uiteindelijk vooral toespitst op de relatie van de hoofdpersoon

met zijn vrouw. Met heftige momenten (De reacties ook van het kind), en een beklijvende

scene wanneer de hoofdrolspeler in de auto op zijn vrouw zit te wachten, en die in feite zorgt

voor een definitieve ommezwaai binnen de relatie. De vormgeving is nogal kaal en droog, maar

dat draagt enkel bij aan de weergegeven fricties. Een kleine film, met veel goede dialogen, en een

raak getroffen onbehaaglijke sfeer.

Ik kan mij nog herinneren dat ik deze kortfilm van Lynch duiding probeerde te geven, maar ik kwam

er niet uit. Maar hoe dan ook was ik visueel onder de indruk. Volgens mij destijds bijna gelijkertijd

gezien met zijn Rabbits. Een combi? Ik weet het niet meer. Rabbits is natuurlijk ook tamelijk weird

en volgens mij stiekem met kritisch commentaar op het intellectuele toneelgebeuren (Wanneer hoor je

te lachen...), en waarvan ook gedeeltes zijn verwerkt in zijn Inland Empire, dan weer een speelfilm

met een erg lange speelduur en al even onconventioneel. Jammer dat we al lange tijd niets meer

van hem vernemen aan het cinema front. Doodzonde!

Gelet op de 5.8 waardering bij de IMDB, durfde ik het nog net aan deze film uit te proberen via de

Franse zender, want je weet het maar nooit dat ie misschien een beetje meevalt, te meer vanwege

de aanwezigheid van Philippe Noiret, die ik als acteur hoog heb zitten.

Maar dit bleek een film van een vrijblijvende schijtlolligheid zoals ik in ieder geval bij de Fransen zelden

ben tegengekomen. Blijkt ook eens te meer dat je bij de rating bij de IMDB als eventuele indicatie

weinig hebt. De camera zag ik af en toe wel leuke dingen doen, maar was 't op deze manier voor

spek en bonen. Geen redden aan...

De leden van de bende (Vooral de vertolking van Duvall als Jesse James) eerder raar dan cool hetgeen

een inleven in de personages er niet gemakkelijk op maakt. Maar het spel van de acteurs was prima

en meerdere goed uitgevoerde actiescenes (Inclusief die van de honkbalwedstrijd) tillen voor mij de film naar een hoger niveau.

Wat aan rotzooiende, kluchtige western met Oliver Reed nota bene als indiaan en niet bijster

geslaagd. Bij vlagen leuk, maar te rommelig en chaotisch met als bescheiden hoogtepunt

het tweegevecht aan het einde tussen Marvin en Culp. De boel nog wat opgefleurd door de

vele mooie dames (Van lichte zeden).

Een zoveelste haaienfilm en wat mij betreft toch wel een van de allerminste die ik ben

tegengekomen. Met veel te veel saaie dialogen die ondertussen nogal lachwekkend

een zekere menselijke diepte moeten suggereren. Waar sowieso de matige acteurs beslist

niet geschikt voor blijken te wezen. Doodsaai, en vermoeiend oninteressant. Met als

bedoeling natuurlijk weer dat de haai angst en spanning zou moeten inboezemen. Maar

zichtbaar visueel verneukeratief de haai uiteraard ook weinig indruk maakt. Met als

conclusie dat je je blijft verbazen dat er altijd weer filmmakers zijn die proberen dit fenomeen

uit te buiten. Bij al het amateurisme hier natuurlijk gedoemd tot een mislukking.

Allicht dat hier veel werk in heeft moeten zitten maar ik vond het nogal tegenvallen met idioot

en naar mijn idee nodeloos knipwerk in dialoogscenes ook, terwijl geregeld andere scenes te

lang werden aangehouden. Eigenlijk vond ik de afsluiting met al de passerende titels van gebruikte

films en series nog het hoogtepunt. Het idee van inventief knutselwerk met films en series uit

het verleden is natuurlijk leuk en interessant en wat je uitnodigt tot aandacht voor eventuele

herkenning van fragmenten, ware het niet dat iets vergelijkbaars al eens eerder en stukken beter

door de Hongaar Gyorgy Palfi is gedaan, met Final Cut - Holgyeim Es Uraim (2012). Met een

wat andere insteek weliswaar, maar ook met hetzelfde principe van een aaneenschakeling van

scenes uit films. Het wat eenvoudigere uitgangspunt bij deze film lijkt mij overigens wel bij voorbaat

voor de kijker aantrekkelijker dan bij The Green Fog. Het montagewerk in Final Cut is voor mij echter

ook duidelijk ingenieuzer en verzorgder gedaan. En steekt The Green Fog daar nogal schril bij af.

Een film met een nogal chaotisch verloop en veel complicaties die het gezin onderweg

tegenkomt. Dat leverde af en toe wel wat ergernis bij mij op maar was het toch ook wel

weer aantrekkelijk dat de film zich vooral op dat gezin richt waarbij ook nogal wat

sentimentaliteit aan de orde komt. En bleef de film desondanks redelijk in evenwicht. Met

goed acteerwerk van Butler die mij aangenaam wist te verrassen met terloops ook een

wel grappige oneliner wanneer het gezin onderweg is in de auto en het gezin reeds op

straat mensen aan het plunderen ziet. Butler: "Dat is eerder dan ik had verwacht".

De speciale effecten vielen mij bijzonder mee, die genoeg aanwezig waren. De langzaam

opbouwende dreiging en spanning voor wat komen gaat werd ook heel invoelbaar gebracht,

en was voor mij het voornaamste pluspunt van de film. En wat je onwillekeurig aan het

nadenken zet. Want wie weet die dreiging ooit actueel...

De glansrol van Richard Farnsworth was voor mij in The Straight Story van David Lynch eind

jaren negentig, even bedaard en kalm (Maar dan ook als een half bejaarde man), en zet hij

in deze film ook een uitstekende rol neer. Eenmaal uit de bajes zinnens om de draad niet

weer op te pakken lonkt evenwel al gauw dat waar hij goed in is. Het plegen van een overval.

Niet van postkoetsen wanneer die inmiddels uit de mode blijken te zijn. Bij het zien van de film

The Great Train Robbery zie je hem aan het begin van de film overigens al glunderen. Het

personage van Farnsworth is zonder meer eentje van een anti-held, eigenzinnig maar ook

met iets tobberigs over zich en blijkt in ieder geval nu op oude leeftijd weinig geslaagd

als treinrover. I see you still work with idiots, is ook een veelzeggende opmerking naar zijn

adres. Hij werkte niet samen met brute bandieten maar met mensen die hem vooral ook

sympathiek waren. Veelzeggend ook de scene waarin hij en zijn companen uiteindelijk

in het bos ingerekend worden door de politie. Beetje komisch zelfs hoe Farnsworth zich

er probeert uit te lullen. Cool en collected, maar in feite ook berustend. Hij weet al wel hoe

laat het is. Tamelijk ongebruikelijke western eigenlijk, en overheerst bij de vertolking van

Bill Miner vooral een dramatiek, echter zonder in meelijwekkendheid te vervallen.

Aan het begin een dialoogje tussen Shue en Hanks en aan het einde een rustige afsluiting, krijg

je tussendoor aan een stuk door beschietingen op zee voorgeschoteld. Daarmee is er

logischerwijs weinig ruimte voor het acteerwerk, maar het is allemaal dankzij een uitmuntende

CGI fraai in beeld gebracht al had ik het liever niet met die methode gezien. En jammer toch

ook weer van die gezwollen muziek er bij al helemaal aan het einde van de film.

Hanks speelt als vertrouwd niet uitgesproken maar solide, en is toch wel geknipt voor deze

rol. Verder vond ik de handelingen op het schip door vakkundige montage en cameravoering

met flair in beeld gebracht. Minpuntje: Het ziet er allemaal mooi en sfeervol uit met ook

best wel enkele gave scenes, maar je mist ondertussen wel hard realisme. En daarmee beleefde

ik de film vooral als visueel attractief, zonder werkelijk indruk achter te laten.

Een opvallend korte speelduur overigens ook zeker voor een oorlogsfilm, wanneer ook nog

een vroege aftiteling in acht genomen.

Maar best wel genoten van deze film, die toch eigenlijk ook weer anders was dan andere

oorlogsfilms op zee.

Echt grappig wordt het nooit, maar ik vond deze komedie toch best wel meevallen. Ik ben

ze slapper en flauwer tegengekomen, met leuke hoofdrollen voor Kevin James en Ray Romano.

Het verhaal heeft ook weinig om het lijf, en een duidelijke poging om iets aparts neer te zetten

komt ook niet overtuigend over. De film moet het vooral hebben van het enthousiasme van de

acteurs. Daarbij valt de film nooit echt dood met een redelijk tempo. De rol van Juliette Lewis

vond ik overigens tamelijk irritant. Daar staat tegenover dat ik de rol van Burt Reynolds dan

weer smakelijk vond.

Zeer flauwe, infantiele komedie. Had er meer van verwacht, vooral vanwege de aanwezigheid

van Jack Black. Mooi gemaakt, dat wel, maar was het mij allemaal te simpel, met enkele

beschamende scenes (Een piesende Jack Black, om een brandje te blussen)

Een western die in mijn herinnering vooral uitblinkt in effectieve soberheid. Met een geweldige

Peck, droog en tegen het chagrijnige aan. De actie vrij beperkt, zit je toch aldoor gebiologeerd

te kijken naar een welhaast psychologische western, het personage van Peck moe van zijn

status als gereputeerde gunfighter, toe aan mentaal pensioen. Peck, met zijn bekende vermogen

van een onderkoeld acteren, geknipt voor deze rol. De levendige rol van Karl Malden als kruiperige barkeeper mag ook niet onvermeld blijven. Met kippenvel bij de slotscene.